สวัสดีจ้า เรื่องนี้เป็นเรื่องใหม่ แนวๆไร้เดียงสา + โชว์ วางพล๊อตเรื่องไว้แล้ว แต่ร่างโครงเรื่องไว้คร่าวๆ อิอิ ใครที่อ่านก็ขอบคุณด้วยนะคะ
ปล1. ขอโทษเรื่องที่ผ่านๆมานะคะ เขียนไม่ค่อยเก่ง.. และก้ออ ขอโทษล่วงหน้าสำหรับเรื่องนี้ด้วยค่ะ ::Thankyou::
-------------------------------------------------------------------------
บทนำ
ตอนนี้จะเป็นการเริ่มต้นเนื้อเรื่อง การใช้ชีวิตบนเกาะจนวิถีชีวิตเปลี่ยนไป และกลับไปใช่ชีวิตในเมือง
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ บนเรือลำหนึ่งเป็นเรือส่วนตัวลำใหญ่โตของคุณนายน้ำผึ้ง และคุณชายนิก ตอนนี้กำลังจัดงานเลี้ยงงานสังสรรค์ ซึ่งเป็นงานที่จัดเป็นปกติของคนมีเงิน ครั้งนี้คุณนายน้ำผึ้งพาลูกสาวอายุ 10 ขวบขึ้นเรือมาด้วย พอถึงเวลาเปิดงาน คุณนายน้ำผึ้งขึ้นกล่าวประกาศบนเวทีในเรือ เพื่อเปิดงานพร้อมแนะนำลูกสาว ที่จะเป็นผู้สืบทอดมรดกของครอบครัวต่อจากเธอ
" สวัสดีค่ะแขกผู้มีเกียร์ติทั้งหลาย ที่มาร่วมงานของดิฉัน.. ดิฉันดีใจที่ลูกสาวอายุ 10 ขวบ และได้เวลาแล้วที่จะแนะนำให้ทุกท่านรู้จัก "
คุณนายน้ำผึ้งพูดจบ จูงมือลูกสาวออกจากด้านหลังของเธอ ทำให้ทุกคนได้เห็นสาวน้อยในชุดราตรี แสงไฟส่องไปทางสาวน้อยทำให้ผิวที่ขาวเปร่งปรั่งสมวัย ผิวดูนุ่มเนียน ตัวเล็กเอวบาง มีหน้าตาสวย ออกไปทางแบ๋วๆหวานๆ
ภาพปลากรอบ ชุดราตรี
(/ />
" สวัสดีค่ะ หนูชื่อเจน อายุ 10 ขวบค่ะ " สาวน้อยพูดแนะนำตัว หลบตาผู้คนที่มองมาแบบเขิลอาย
" ทุกท่านคงได้เห็นลูกสาวดิฉันแล้ว ซึ่งเหตุผลที่ดิฉันจัดงานคือ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 10 ปี ของลูกดิฉันค่ะ วันนี้สนุกให้เต็มที่เลยนะคะ กินได้ทุกอย่าง ต้องการอะไรบอกพนักงานได้เลยค่ะ ขอให้ทุกท่านสนุกกับงาน ขอบคุณค่ะ.. " กล่าวเปิดงานเสร็จ เสียงตบมือดังขึ้น และเสียงดนตรีเริ่มบรรเลงหลังจากเสียงตบมือเงียบลง
ในเวลาต่อมา เรือก็เริ่มแล่นออกจากท่าเรือ.. ตอนนี้ เวลา 21.00น. งานเลี้ยงจะจัดยาวถึงตี 1 แขกที่มาร่วมงานจะแยกย้ายไปประจำห้องที่จัดเตรียมไว้บนเรือ และเรือจะแล่นกลับถึงเมืองเวลา 09.00น. ของอีกวัน
" วันนี้ลูกต้องการอะไร บอกแม่ได้เลยนะ แม่ให้ได้ทุกอย่าง "
" เจนไม่ต้องการอะไรหรอกค่ะ ก็แม่ให้หนูทุกอย่างอยู่แล้วนี่ "
" ลูกไปเดินดูเรือกับพ่อไหม วันนี้อากาศดี เดี๋ยวพ่อพาไปดูดาวต่อด้วย " เสียงพ่อโจดังจากหน้าเวที
" ไปค่ะๆ หนูอยากดูดาว " เจนยิ้มให้พ่อ
" อย่าลืมกลับมาให้ทันตอนตัดเค้กหละ พ่อลูก "
" คร๊าบๆ "
พ่อนิกพาเจนเดินชมเรือที่มีขนาดใหญ่อยู่นาน และหยุดที่่ส่วนหน้าของเรือ ที่มีเก้าอี้แบบอาบแดดตั้งอยู่ 2 ตัว
" ไปนอนดูดาวกันลูก "
" ได้ค่ะ แต่อย่านอนกันเพลินนะคะ เดี๋ยวคุณแม่จะโกรธ "
ทั้งคู่เดินไปนอนบนเก้าอี้อาบแดด
" 555 ถ้าโกรธ เดียวพ่อรับเอง ดูสิดาวเต็มท้องฟ้าเลย "
" ว้าววว สวยจัง " เจนทำหน้าตื่นเต้นที่เห็นดาวเต็มท้องฟ้า สวยระยิบระยับไปหมด
ทั้งคู่นอนดูดาวจนเผลอหลับไปทั้งคู่ และแล้ว.. ก็มีเสียงดังขึ้นเรือก็โครงเครงแรงขึ้น
" โครมม... ปึ้งๆๆๆ.. โครมมมม.. " เสียงคลื่น กับเสียงกระทบกระแทกของสื่งต่างๆ
พ่อตื่นขึ้น และมองเห็นเรือกำลังโดนคลื่นซัดกระแทกอย่างแรงเรือเอียงไปมา ในเวลานั้นพ่อปลุกเจนให้ตื่นแล้วอุ้มลูกสาววิ่งไปตามทางเดินเพื่อไปตรงกลางเรือที่มีงานเลี้ยงจัดอยู่ และแล้วคลื่นสูงก็กระแทกเรือเอียงไปทางที่ทั้งคู่อยู่ และพ่อเซล้มหัวกระแทกกับราวจับข้างเรือสลบไป ทำให้เจนตกทะเล
คลื่นที่ซัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เรือเยง ไป-มา คุณนายน้ำผึ้งที่อยู่ข้างในงานเลี้ยงเกิดเป็นห่วงนิกและลูกขึ้นมาจึงวิ่งตามหาและสั่งคนงานในเรือให้ช่วยหาอีกแรง คุณน้ำผึ้งวิ่งไปตามทางข้างเรือ และก็เห็นนิกนอนสลบอยู่
" นิกๆๆ นิกๆๆๆ " คุณนายพยายามเขย่าตัวให้นิกตื่น
" นิก เกิดอะไรขึ้น ตื่นๆๆๆ ลูกไปไหน เจนอยู่ที่ไหน นิกๆ " คุณนายพูดเสียงดัง จนในที่สุดนิกก็ตื่นขึ้น
" ไม่นะ ลูก.. ลูกหายไปแล้ว " พอตื่นขึ้นมา นิกก็พูดออกมาอย่างตกใจ
" ลูกไปไหน คุณเอาลูกไปไว้ไหน หะ " คุณนายเริ่มสติแตก
" ผมอุ้มลูกวิ่งจะพาเข้าที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุด แต่.. "
" แต่อะไร พูดมา พูดมาา !! " คุณนายจับแขนอย่างแรง
" ตอนที่คลื่นซัดมา ดูเหมือนว่าลูกจะตกทะเลไปแล้ว ผมขอโทษ ผมขอโทษ " คุณชายเสียใจร้องไห้
" ลูกคนเดียวยังดูแลไม่ได้ อย่ามาเรียกฉันว่าเมียอีกต่อไป แกจะไปไหนก็ไป ฮื้ออๆๆ.. " คุณนายร้องไห้วิ่งหนีเข้าเรือ
คุณนายวิ่งเข้าไปในงาน ทุกคนเห็นคุณนายร้องไห้และมีพนักงานมาวิ่งมาถามว่า
" คุณนาย เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไมครับ "
" ลูกฉัน.. ลูกฉัน... ฮื้อออๆๆๆ " ร้องไห้เสียงดัง
" ลูกคุณนายอยู่ไหนครับ พวกผมจะหาสุดความสามารถ คุณนายช่วยบอกหน่อยครับ "
" ลูกฉันตกทะเล ฮื้อออๆๆ "
พนักงานได้ยินเช่นนั้น ก็ทำหน้าตกใจ วิ่งไปสั่งคนให้ออกตามหาอย่างสุดความสามารถ ทุกคนบนเรือวุ่นวายไปหมด และคุณชายใส่ชุดป้องกันกระโดดลงน้ำเพื่อลงไปหาลูกสาวอีกคน
ณ ที่เกาะแห่งหนึ่งในตอนเช้าตรู่ของอีกวัน มีพี่น้องเดินมาหาอาหารตามต้นไม้ใกล้ๆหาดทราย คนพี่เป็นผู้ชายชื่อ สน คนน้องเป็นผู้หญิงชื่อ ใบเตย
ภาพปลากรอบ ชายหาดของเกาะ
(/ />
" รีบๆหาอาหารกัน จะได้กลับเร็วๆ น้องหิวจะแย่แล้วนะ " น้องใบเตยบ่นหิว
" ได้สิ ช่วยๆกันหาจะได้เร็วๆไง แต่แถวนี้ไม่ค่อยมีอะไร ไปตรงนู้นดีกว่า "
" พี่ๆ นั่นอะไรหนะ อยู่ตรงชายหาด " ใบเตยชี้ไปที่ชายหาด
" ไม่รู้สิ วันนี้อาจจะได้อะไรดีๆกลับไปก็ได้ ไปดูกัน "
หลังจากพูดจบ ทั้งคู่ก็วิ่งไปหาเป้าหมาย และสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นตาเลย
" พี่ๆ นี่ใช่คนใช่ไหม ทำไมเขาใส่ชุดไม่เหมือนเราเลยอ๊ะพี่ หรือว่าจะเป็นผี " ใบเตยพูดและหลบหลังพี่สน
" เดี๋ยวไปดูใกล้ๆกันดีกว่า ทำไมถึงมานอนตรงนี้นะ "
พี่สนเดินเข้าไปใกล้สาวน้อยในชุดราตรี ที่มีสภาพเปียกไปทั้งตัว พอใบเตยเห็นว่าเป็นคนจริงๆ ก็เกิดความอยากรู้อยากเห็น ดูนู้นดูนี่ไปทั่ว และก็ถอดเสื้อผ้ากับกางเกงในของสาวน้อยออกหมด
" นี่ก็คนเหมือนเรานี่นา ใบเตยตกใจหมดเลย แล้วทำไมเขาใส่ชุดแปลกๆ อะพี่ "
" พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่อยู่มาไม่เคยเห็นชุดแบบนี้เลย "
" แค๊กๆๆ.. แค๊กๆ " เสียงสาวน้อยสำลักน้ำ
สาวน้อยที่โดนถอดชุดล่อนจ่อนลืมตาขึ้น มองไปรอบๆตัว และเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆตัว และมีขาผู้หญิงหลบอยู่ข้างหลัง
" นี่เธอเป็นใคร มาจากไหน ต้องการอะไรจากพวกเรา " เสียงพี่สนเอ่ยขึ้น
สาวน้อยมองไปที่ผู้ชายและทำหน้าสงสัย
" ฉันจำไม่ได้ ชะ.. ช่วย.. ฉัน ด้วยย " จบเสียงสาวน้อยก็สลบไปอีกรอบ
ทั้งคู่พี่น้องเห็นสาวน้อยสลบไป ก็ตกใจ รีบพาสาวน้อยไปยังหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ วิ่งผ่านชาวบ้านหลายคนที่มองมา เห็นสนกับใบเตยอุ้มคนเปลือยแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน และแล้วก็วิ่งถึงกระท่อมเล็กๆหลังหมู่บ้าน
" ป้าศรีๆ ป้าศรี มีเรื่องแล้ว ผมไปเจอคนสลบที่ชาดหาด ! "
" นี่เจ้าพาใครมา ทำไมถึงนอนสลบอยู่ที่นั่น "
" ไม่ทราบครับป้าศรี ผมถามเธอว่ามาจากไหน เธอก็ตอบว่าจำไม่ได้แล้วสลบไปเลย "
" อย่างงั้นรึ.. นั้นช่วยพาเข้ามานี่ เดี๋ยวข้าจะดูแลรักษาแม่หนูนี่ให้ พวกเจ้าไปเอาสมุนไพรกับน้ำมาให้ข้าเร็ว "
" ได้ครับป้าศรี " พี่สนกับใบเตยวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ณ เวลานี้เป็นช่วงเช้าของวันที่ 2 ที่สาวน้อยมาติดเกาะ
" อ้าว แม่หนูตื่นแล้วหรอ น่าจะหายดีแล้วนะ " ป้าศรีนั่งอยู่ข้างสาวน้อย
" ค่ะ.. ที่นี่ที่ไหน ทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ " สาวน้อยมองไปรอบๆ เห็นบรรยากาศที่แปลกตา ไม่เหมือนกับในบ้านหลังใหญ่ที่เธออยู่
" แม่หนู.. จำอะไรไม่ได้สินะ ที่เจ้าไปนอนสลบอยู่ตรงชาดหาดนู้นหน่ะ "
พอสาวน้อยได้ยินเช่นนั้น ก็เริ่มคิดทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้น และแล้วก็นึกออก ว่าเธอโดนคลื่นซัดตกเรือ แล้วลอยมาติดเกาะแห่งนี้ เจอกับพี่น้องคู่หนึ่งแล้วเธอก็สลบไป เมื่อเธอลำดับเหตุการณ์เสร็จก็เอ่ยถามขึ้น
" ขอบคุณค่ะ ที่ดูแลหนู ตอนนี้หนูน่าจะหายดีแล้ว หนูอยากไปขอบคุณคนที่ช่วยหนูไว้ค่ะ พวกเขาอยู่ไหนหรอค่ะ "
" อ้อ.. เจ้าสนกับเจ้าใบเตยพาเจ้ามาหนะ ตอนนี้น่าจะกำลังไปหาอาหารเช้ามาให้เจ้าอยู่หนะ เดี๋ยวคงกลับมาแล้ว เจ้านอนพักไปก่อน "
" ค่ะ.. ขอบคุณป้ามากนะค่ะ แล้วเอ่ออ.. ชุดหนูไปอยู่ไหนหรอคะ ทำไมหนูใส่ชุดแบบนี้ " สาวน้อยเริ่มสังเกตุชุดของตัวเอง
" เจ้ามีชุดด้วยรึ ตอนเจ้าสนอุ้มมา ก็ไม่เห็นมีอะไรติดมาเลยนิ "
" อ้ออ ปล่าวค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว " พูดจบก็หลับตาลง
เวลาผ่านไปสักพักผู้คนที่ออกไปหาอาหารเริ่มกลับหมู่บ้าน มีทั้งปลา เนื้อสัตว์ และผลไม้ เยอะแยะ คนที่หาอาหารมาได้ก็นำมารวมไว้กลางหมู่บ้าน เพื่อที่จะนำมากินพร้อมกันตอนเช้าตามปกติ
" ป้าๆ ผมกลับมาแล้ว วันนี้อาหารเยอะแยะเลย น้องคนนั้นฟื้นรึยังคับ "
" ดีแล้วๆ เมื่อกี้เห็นฟื้นแล้ว เดี๋ยวปลุกเสร็จ พาไปกินอาหารให้เรียบร้อยนะ "
" ได้จ๊ะป้าศรี เดี๋ยวกินเสร็จจะพาไปเดินเล่นด้วยกันค่ะ " ใบเตยตอบกลับอย่างดีใจที่จะได้เพื่อนใหม่
" นี่เธอ ตื่นได้แล้ว ไปกินอาหารกัน "
สาวน้อยลืมตาขึ้น
" เธอเป็นใครหรอ ฉันชื่อเจนนะ "
" คนที่ช่วยเธอไว้ไงเล่า.. ฉันชื่อใบเตย ส่วนพี่ชายชื่อสนจ๊ะ พวกเราเจอเจนนอนสลบอยู่ เลยเข้าไปช่วย " พูดพร้อมกอดแขนพี่สน
" ขอบคุณค่ะ ใบเตย " เจนยิ้มให้ใบเตย
ใบเตยกับพี่สนจูงมือเจนคนละข้างออกจากกระท่อม พาเดินไปใจกลางหมู่บ้านเพื่อไปกินอาหารเช้าพร้อมกัน
" สนพาใครมาอะ หรือว่าจะเป็นคนเมื่อวาน " เสียงหญิงสาวถามขึ้น
" ใช่ๆ เมื่อวานไปเจอตรงชายหาดคับ นอนสลบอยู่เลยพามาที่นี่ "
" แล้วที่อยู่เธออยู่ไหน จะกลับวันนี้เลยรึปล่าว "
" หนูอยู่เมืองใหญ่ค่ะ มีบ้านใหญ่โต มีผู้คนมากมายที่นั่น ไม่รู้หนูจะกลับไปยังไง หนูคิดถึงพ่อ-แม่ ฮื้อๆ " พอเจนพูดถึงพ่อ-แม่ น้ำตาก็ไหลออกมา
คนในหมู่บ้าน งง กับคำพูดของเจน เพราะไม่เข้าใจว่า เมืองใหญ่กับบ้านใหญ่โตคืออะไร แต่เห็นสาวน้อยร้องไห้เลยปลอบขึ้นว่า
" ฉันว่าคงหาทางกลับได้นะ คงมีวิธีแน่ๆ แต่ว่าตั้งแต่เกิดมาฉันก็เห็นแค่ที่นี่ ไม่เคยเห็นสิ่งที่เหมือนกับพี่เธอบอกเลย เอาเป็นว่าฉันชื่อ ดา เธอชื่ออะไรจ๊ะ "
สาวน้อยเช็ดน้ำตาแล้วตอบว่า
" ชื่อเจนค่ะ หนูอายุ 10 ขวบ "
" พี่อายุ 18 ส่วนเจ้าสนอายุ 15 เจ้าใบเตยอายุ 11 ไปกินอาหารกันก่อน เดี๋ยวจะไม่ทัน ปะๆ "
ทั้ง 3 เดินไปนั่งตรงกองไฟที่ไม่ได้จุด นั่งต่อจากคนอื่นเป็นวงกลมรอบกองไฟ และก็มีคนมาวาง ปลา เนื้อสัตว์ กับผลไม้ที่จัดเรียงอยู่บนใบไม้ เวลาผ่านไป ทั้ง 3 กินจนอิ่ม ใบเตยก็สังเกตุเห็นชุดของเจนแล้วเอะใจขึ้น
" เจนๆ เมื่อวานเราเจอเธอนอนสลบอยู่ แต่ว่าชุดเธอหายไปแล้ว ใบเตยขอโทษนะ ไม่น่าถอดออกเลย วันนี้ไปหาก็ไม่เจอ "
" ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงใบเตยก็ช่วยเจนไว้ " เจนเริ่มหายสงสัยเรื่องชุดและกางเกงในที่หายไป
" ไปเดินเล่นกัน เดี๋ยวพี่จะสอนการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้ และก็ช่วยกันหาทางกลับให้เจนไปด้วยนะ "
" ค่าา ขอบคุณพี่มากๆเลยค่ะ "
เวลาผ่านไป 10 ปี ตอนนี้เจนอายุ 20 ปี รูปร่างทั้งหมดมีการเปลี่ยนแปลงและสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ใช่มีแค่รูปร่าง แต่นิสัยกับการใช้ชีวิตก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน
ภาพปลากรอบ รูปร่างของเจน
(/ />แอร์ ภัณฑิลา
พ่อ-แม่ ที่ออกตามหาเจนตั้งแต่ 10 ปีที่แล้ว จนตอนนี้ทีมค้นหามาเจอตัวเจนที่เกาะแห่งนี้ เจนได้ร่ำลาคนบนเกาะ และออกเดินทางกลับบ้านเมืองเกิดซักที
เรื่องราวของเจนจะเป็นเช่นไร การใช้ชีวิตจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ^^-------------------------------------------------------------------------
ปล2. ช่วย Comment บอกด้วยน๊าา ว่าการเริ่มเรื่องแนวๆนี้จะดีรึปล่าว หรือว่ามีอะไรแนะนำพิมพ์บอกได้เลยนะคะ ^^ ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านอย่างสุดซึ้ง
นั่งแก้ คำ คะ ค่ะ เรียบร้อย 55 เง้ออ.. ไปหาข้อมูลถึงได้รู้ว่าเขียนผิดมาตลอด
รวบรัดเร็วจริง ๆ เลยครับ แป๊บเดียว 10 ปี ใจเย็น ๆ ครับเดี๋ยวเก่งเองเขียนไปเรื่อย ๆ ระบบความคิดจะเข้าที่เข้าทางเอง
ไม่อยากให้เป็นเจนผู้ไร้เดียงสาเลย แต่คิดว่าประสพการณ์สิบปีบนเกาะ น่าจะทำให้เป็นเจนผู้มีประสพการณ์ ::GiveMe::เอาใจช่วยครับ
ช่วงท้ายที่ตัดตอนจากที่มาติดเกาะแล้วถูกเจอตัวโดยทีมค้นหา 10 ปีต่อมา สั้น ไปครับ
ผมเดาว่าที่ผู้แต่งเขียนเช่นนี้ คงต้องการให้ติดตาม และจะมีการ เล่าย้อนหลังเป็นช่วงๆ