หลังจากประกาศเลื่อนแล้วเลื่อนอีกในที่สุดผู้โดยสารไฟล์ทที่จะต่อเครื่องไปยังสนามบินสุวรรณภูมิก็ได้รับอนุญาติให้เดินทางต่อได้ รวมเวลาที่ต้องทนแกร่วอยู่ในสนามบินกรุงโดฮาเกือบจะครบยี่สิบสี่ชั่วโมง นี่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณตาจอมเผด็จการโทรทางไกลไปตามให้กลับเมืองไทยป่านนี้เธอคงอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ที่ไบรท์ตันกับขนมและอาหารแมวกองโตที่ซื้อมากักตุนไว้ ไม่ต้องออกมาระหกระเหินเร่ร่อนเสี่ยงติดเชื้อโรคระบาดแบบนี้

ทันทีที่เครื่องหยุดสนิทพนักงานต้อนรับชุดฟอร์มสีม่วงประกาศเสียงตามสายให้ทุกคนนั่งอยู่กับที่รอเจ้าหน้าที่คัดกรองขึ้นมารับตัว เกือบหนึ่งชั่วโมงก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวจากภายนอก เจ้าหน้าที่ในชุดป้องกันเชื้อพลาสติกสีขุ่นคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้าคล้ายที่เคยเห็นในหนังไซไฟแนวไวรัสล้างโลกเดินเข้ามากวักมือเรียกผู้โดยสารให้ลุกเดินออกไปทีละคน ระหว่างทางเดินยังมีเจ้าหน้าที่อีกหลายคนตั้งแถวคอยฉีดน้ำยาวัดอุณหภูมิซ้ำแล้วซ้ำอีก นึกแปลกตากับภาพความเคร่งครัดเอาจริงเอาจังเพราะที่อังกฤษตอนที่ออกมาผู้คนยังเดินชิลล์ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกันอยู่เลย

          "คุณ.. ณัฐนลิน ตามผมมาทางนี้ครับ"
          "อ๋อ.. ค่ะ"

เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเดินมาบอกเสียงเบา ผู้โดยสารคนอื่นๆเริ่มชี้ชวนกันมองตามตอนที่ณัฐนลินเดินลากกระเป๋าตามเจ้าหน้าที่ออกไปเพียงคนเดียวจนสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง ชายหนุ่มในชุดครึ่งท่อนเสื้อยืดสีขาวกางเกงสีเขียวขี้ม้ารองเท้าหนังสีดำเงาแว้บยืนยิ้มหวานรอรับที่จุดตรวจเอกสารและใบรับรองแพทย์

          "ท่านให้พี่มารับน้องลินครับ" เขาบอกน้ำเสียงอบอุ่น
          "สวัสดีค่ะ ..พี่โย" ณัฐนลินยกมือไหว้ น้ำเสียงสีหน้าเรียบเฉย

รถกระบะยกสูงสีดำพุงทะยานออกจากสนามบินมุ่งสู่จังหวัดสระบุรี พี่โยธินสวมหน้ากากยุทธวิธีรุ่นใหม่ล่าสุดสามารถทนทานได้แม้กระทั่งแก๊สพิษซาริน เดาไม่ออกว่าพี่ชายตั้งใจจะเอาให้ฮาหรือกำลังซีเรียสเรื่องที่เธอเพิ่งเดินทางกลับจากอังกฤษ

          "ลินถามจริงๆเถอะ ลูกน้องของคุณตาคนอื่นๆนอกจากพี่โยนี่ไม่เหลือใครให้ใช้อีกแล้วใช่ป่ะ"
          "มีสิ.. คุณตาของลินท่านเคยดำรงตำแหน่งเป็นถึงผบ.ภาคเชียวนะ จะมีลูกน้องแค่พี่คนเดียวได้ไง" เสียงของเขาอู้อี้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์
          "แหม.. ก็ถ้ารังเกียจกลัวกันซะขนาดนี้นะ ความจริงให้คนอื่นมารับส่งแทนก็ได้ .. คุณร้อยโทโยธิน" ณัฐนลินเบะปากประชด
          "พันตรีแล้วคร้าบบ.. สงสัยน้องลินไปอยู่เมืองนอกนาน" เขายิ้ม   

          "ถ้าหมายถึงหน้ากากเนี่ย..ของมันมีอยู่แล้วที่กองพัน ไม่เคยได้เอาออกมาใช้ก็เลยถือโอกาสลองเอามาใส่ดู"
          "อึดอัดมั้ยน่ะถามจริง"
          "อึดอัดสิ พี่ก็รออยู่เนี่ยว่าเมื่อไหร่น้องลินจะทักซักที ไม่ฮาเหรอครับ"
          "ไม่ฮาค่ะ.." ณัฐนลินถอนหายใจส่ายหน้า

          "ถ้าลินไม่ฮาพี่จะได้ถอด ใส่ขับรถมองถนนลำบากเหมือนกัน"
          "ก่อนออกมาจากอังกฤษลินก็กักตัวเองค่ะอยู่แต่ในห้อง แถมที่สนามบินโดฮายังตรวจแล้วตรวจอีกตรวจรัวๆใบรับรองแพทย์อะไรก็มี ลินคิดว่าตัวเองคงยังไม่ติดเชื้อค่ะ"

          "ที่นี่เค้าซีเรียสกันขนาดนี้เลยเหรอ.."
          "แล้วที่อังกฤษไม่ซีเรียสเหรอ ข่าวว่าจำนวนผู้ติดเชื้อกันเป็นหมื่นเหมือนกันนะ"
          "หมื่นคนจากทั้งหมดห้าสิบกว่าล้าน.. ที่นั่นประเด็นเรื่องเศรฐกิจเค้าก็ให้ความสำคัญไม่น้อยไปกว่ากัน"
          "เรายังไม่ป่วยน่ะสิถึงพูดได้ ยังไงกันไว้ก็ดีกว่าเป็นภาระให้คนอื่นต้องมาตามแก้"

          "ค่ะ .. ทุกคนที่เดินทางกลับมาต้องโดนกักตัวสิบสี่วัน ก็โอเค ลินเข้าใจได้"

          "แต่ก็ดูเหมือนยังมีบางเรื่องระหว่างเราที่ลินทำเหมือนไม่ยอมเข้าใจ พี่ก็อยู่ตรงนี้แล้วไงติดใจสงสัยอะไรทำไมลินไม่ถามซะเลยล่ะ ..พี่อยากตอบ" นายทหารหนุ่มถือพวงมาลัยพลางถอดหน้ากากกันแก๊ซออกหัวหูชุ่มไปด้วยเหงื่อ

          "เรื่องนั้น..ลินไม่อยากรู้แล้วค่ะ"

....................

นาฬิกาบอกเวลาเกือบสองทุ่ม รถกระบะยกสูงขับเคลื่อนสี่ล้อเลี้ยวแยกจากถนนใหญ่เลี้ยวลัดเลาะไปตามถนนหมู่บ้านค่อยๆลดความเร็วจนจอดสนิทที่หน้าด่านจุดสกัดเฉพาะกิจ ชายฉกรรจ์ทำหน้าที่เวรยามหลายคนส่องไฟฉายเดินมารุมรอบตัวรถ พันตรีโยธินกดปุ่มเลื่อนเปิดกระจกยกมือไหว้สวัสดีหนุ่มใหญ่รุ่นพี่

          "นี่ถึงขนาดลงตรวจด้วยตัวเองเลยเหรอครับท่านนายอำเภอ"
          "ผมก็มารอดูนี่ล่ะอยากรู้ว่าคุณจะส่งตัวอะไรกันยังไง 55 ไม่นึกว่าจะมาแบบนี้ .. ยังสงสัยว่าทำไมต้องขอมาตอนค่ำๆมืดๆนึกว่าจะมีลับลมคมใน ถ้ามาตอนกลางวันแดดมันคงร้อนสินะ 55" นายอำเภอเหลือบไปมองผู้โดยสารที่นั่งกระบะหลังชุดเสื้อแจ็คเก็ตกางเกงขายาวสวมหมวกกันน็อคเต็มใบ "ขอวัดอุณหภูมิหน่อยนะคร้าบ" อส.หมู่บ้านค่อยๆเปิดกระจกหมวกกันน็อคเจอดวงตาถลึงจิกโกรธกร้าวอบอวลไปด้วยรังสีอำหิตถึงกับสะดุ้ง "สามสิบหกจุดสอง.."

          "โอเคมั้ยครับพี่" โยธินถามนายนายอำเภอ
          "สามหกไม่มีไข้ ผ่านได้ๆ ตอนแรกผมคิดว่าจะมาเป็นรถปลอดเชื้อเป็นเรื่องเป็นราวเสียอีก ไม่นึกว่าจะเล่นให้ใส่หมวกกันน็อคนั่งกระบะหลังมาแบบนี้ 55 ถามจริงนี่นั่งมาจากสนามบินเลยเหรอ นับถือๆ"

          "งั้นผมขอตัวนะพี่.."
          "โอเคๆ เชิญครับผู้พัน"

อส.หมู่บ้านช่วยกันเลื่อนเปิดไม้กั้นอนุญาติให้ผ่านเข้าหมู่บ้านได้ นายอำเภอยกมือบ๊ายบายให้ณัฐนลินที่กำลังงอนสุดขีด เธอถอดหมวกกันน็อคแบบเต็มใบออกปาดเหงื่อที่ชุ่มไปทั้งใบหน้า โขยกเขยกแยกออกจากถนนหมู่บ้านผ่านประตูน้ำเลาะเลียบริมลำคลองจนมาหยุดอยู่ที่หน้ารั้วบ้านไม้หลังใหญ่ยืนทะมึนในความมืด โยธินเปิดประตูรถลงมายืน
       
          "นี่แกล้งกันใช่มั้ยเนี่ยที่ให้ลินใส่หมวกกันน็อคนั่งมาแบบเนี้ย!!" ณัฐนลินตาขวาง
          "ไม่ได้แกล้ง 55 พี่จะไปแกล้งลินทำไม ก็เห็นอยู่ว่าหมู่บ้านเค้าห้ามคนเข้าคนออกซีเรียสกันซะขนาดนั้นเราก็ต้องหาวิธีให้มันเนียนๆหน่อยสิ" โยธินยังนึกขำแปลกใจที่น้องสาวจอมพยศทำตามแผนยอมตกลงร่วมมือง่ายๆ

          "กระเป๋าเดินทางพวกนี้ต้องให้อส.เค้าเอาออกไปเคลียร์ก่อน ลินยังเอาเข้าบ้านไม่ได้"
          "อ้าว.. แล้วแบบนี้จะอาบน้ำอะไรยังไงล่ะนี่ลินไม่ได้อาบน้ำมาสามวันแล้วนะ"
          "เห็นว่าเค้าจัดชุดอะไรเตรียมเอาไว้ให้แล้ว คงจะอยู่ในบ้านนั่นแหละมั้ง"
          "เห็นบ้านนี้แล้วนึกถึงช่วงตอนที่คุณพ่อกับคุณแม่เพิ่งเสียใหม่ๆ .." ณัฐนลินมองลอดซุ้มพวงแสดเข้าไปในบริเวณบ้าน

          "ลินอยู่คนเดียวได้นะ.. ชาวบ้านเค้าเสียงแข็งไม่ยินยอมให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อน"
          "ไปไกลๆจะไปไหนก็ไปเลยพี่โยอ่ะ .."

          "โอเคมีอะไรโทรคุยกันพี่อยู่ในค่ายใกล้แค่นี้เอง อีกสิบสี่วันเจอกันจ้ะ" โยธินคว้าหัวน้องสาวมาหอมไม่ให้ทันตั้งตัวจนณัฐนลินตกใจทะลึ่งตัวฉากหนีลูบหัวปัดแต่งผมแก้เขิน

          "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ บ้านมันก็คงจะดีใจที่ลินกลับมา" โยธินยิ้มหวาน   

ถึงแม้คุณตาจะไม่ใช่คนท้องถิ่นแต่ท่านก็เป็นทหารประจำการเติบโตอยู่ที่สระบุรีเกือบทั้งชีวิต คุณตา พี่โยธิน และเพื่อนๆรุ่นราวคราวเดียวกันอีกหลายคนในละแวกบ้านริมคลองหลังนี้คือความทรงจำสุดท้าย ก่อนที่ณัฐนลินจะโบยบินจากไปไกลหลายพันกิโลเมตรเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

....................
....................

 

กักตัว ตั้ง 14 วัน
เหงาแย่เลย

น่าสนใจ เดินเรื่องราวเข้ายุคสมัยเลย

เนื้อเรื่องน่าสนใจอัพเดทกับสถานการณ์สุดๆ กักตัวสิบสี่วันจะเป็นยังไงรอติดตามครับ

เนื้อเรื่องเข้าสมัยดีครับ ตกลงพ่อพันตรีนั่นแค่พี่ชายหรือมากกว่านั้นครับ

ทันยุกทันสมัยจริงๆ แต่ต้องกักตัว 14 วันนะน้องลิน

ทันเหตุการณ์สมัยนี้พอดี เรื่องจะดำเนินไปทางไหนเน้อ

เกริ่นมาซะดีเลย แต่ส่วนตัวไม่อ่านแนวพี่น้องท้องชนกันนี้สิ หวังว่าจะไม่ใช่แนวนั้นนะครับ

เนื้อเรื่องน่าสนใจอัพเดทกับสถานการณ์สุดๆ กักตัวสิบสี่วันจะเป็นยังไงรอติดตามครับ

ไม่รู้จะเมมยังไงสั้นเกิน

กักตัว 14 วันต้องมีอะไรดี ๆ แน่เลย

มาตามกระแสโควิด 19 เลย 

14วัน มันส์แน่นอนครับผม

เข้ากับสถานการณ์จริงๆ ช่วงกักตัวจะมีอะไรเสียวๆไหมนะ

กักตัว14วันจะโดนอะไรบ้างนะ