เมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้วผมเคยทำงานเป็นผู้จัดการไซท์งานวางเสาไฟฟ้าริมทางหลวงแถบจังหวัดทางภาคกลางตอนบน มีคนงานสามีภรรยาชาวเมียนมาร์คู่หนึ่งชื่อนายหักกับนางเยาว์มีลูกสาววัยกระเตาะชื่อน้องมะปราง นายหักเป็นคนชอบดื่ม ดื่มจนเมามายโหวกเหวกโวยวายด่าลูกด่าเมียเป็นประจำทุกวันจนเป็นที่ระอาใจของคนงานอื่นๆในแคมป์

ค่ำวันหนึ่งทุกคนได้ยินเสียงนายหักโวยวายใส่ลูกสาวลงมือลงไม้เหมือนจะเอาเป็นเอาตายให้ได้จนคนงานอื่นๆทนสงสารเด็กไม่ไหวบอกจะโทรแจ้งตำรวจ ในฐานะผู้จัดการผมจึงต้องเข้าห้ามปรามเสียก่อนจะเป็นเรื่องราวใหญ่โต นายหักอยู่ในสภาพเมามายร้องไห้สะอึกสะอื้นเล่าให้ฟังว่าลูกสาววัยกระเตาะตั้งครรภ์ได้เกือบห้าเดือนแล้ว ซักถามเท่าไหร่ก็ยังไม่ได้ความว่าใครเป็นพ่อเด็ก นายหักยืนยันว่าจะพาลูกสาวไปทำแท้งที่คลีนิคเถื่อนในตัวจังหวัด

นอนก่ายหน้าผากคิดอยู่หนึ่งคืนเห็นโอกาสที่จะได้ทำบุญใหญ่ไถ่ชีวิตให้ไม่ต้องถูกพิฆาตอาสัญ ในวันรุ่งขึ้นผมเสนอเงินจำนวนสองแสนเจ็ดหมื่นบาทเพื่อจะขอแลกสิทธิในการเป็นรับเป็นผู้อุปการะลูกสาวของนายหักโดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจลงบันทึกประจำวันเป็นสักขีพยานในใบสัญญารับเป็นผู้อุปการะ โดยมีข้อบังคับสำคัญคือ ห้ามผมแตะต้องล่วงเกินน้องมะปรางจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ

ผมลาออกจากโรงงานพามะปรางกับลูกในท้องเข้ากรุงเทพเช่าบ้านอยู่ย่านถนนเทพารักษ์ พาเธอไปฝากท้องเตรียมตัวคลอดที่โรงพยาบาล ทุกอย่างลุล่วงผ่านไปปลอดภัยดีทั้งแม่และลูก ทารกน้อยอันงดงามที่เกือบจะไม่มีวันได้ลืมตามาดูโลกทำเอาผมจุกแน่นในอกด้วยความปลื้มปิติ

ราวสามเดือนหลังคลอด นายหักกับนางเยาว์เดินทางมาขอเยี่ยมลูกสาวกับหลาน ค่ำวันนั้นหลังจากขับแท็กซี่ผมเดินหิ้วถุงของกินของใช้กลับเข้าบ้านได้พบกับภาพทารกน้อยวัยสามเดือนนอนคราบน้ำมูกน้ำตาเกรอะหน้าอยู่บนฟูกเพียงลำพังข้างตัวมีขวดนมขวดน้ำเย็นชืด เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ของมะปรางถูกเก็บจนหมดเกลี้ยง ผมเดาว่านายหักกับนางเยาว์คงตั้งใจมาพาตัวลูกสาวไปโดยทิ้งมารหัวขนเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆไว้ให้เป็นการทดแทน

ผมตั้งชื่อเธอว่า ปรางค์ เพื่อระลึกถึงความวู่วามใจเร็วทำชีวิตตัวเองให้พลิกผันจากผู้จัดการไซท์งานมาเป็นคนขับแท็กซี่ แม่ผมเคยเสนอว่าจะรับยัยปรางค์ไปเลี้ยงดูให้เพื่อที่ผมจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แต่ผมก็ปฏิเสธ เพราะตั้งใจประชดชีวิตแล้วว่ายังไงก็จะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีให้ได้

....................

มะปรางปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในเช้าวันหนึ่ง เธอคร่ำครวญเล่าให้ผมฟังว่าตลอดห้าปีมานี้เธอทนนอนร้องไห้คิดถึงลูกทุกคืน เป็นเพราะนายหักกับนางเยาว์บังคับขู่เข็นให้เธอต้องทิ้งลูกไว้ ผมหยุดขับรถสองวันเพื่อพาสองแม่ลูกออกไปเที่ยวช้อปปิ้งเดินห้างดูหนังซื้อของโน่นนี่ ฟังเรื่องราวที่มะปรางเล่าถึงยังไม่ปักใจเชื่อในหลายจุดแต่ก็ยอมรับว่าผมอินกับบรรยากาศความเป็นครอบครัวพร้อมหน้าอยู่ไม่น้อย ปรางค์เองก็ดูร่าเริงมีความสุขกว่าที่เคย

ผ่านไปห้าปี ลูกสาวของนายหักกับนางเยาว์ในวัยเกือบจะเต็มสาวเชื้อสายพม่าตอนบนผมดำขลับเหยียดตรงเรือนร่างสูงโปร่งส่วนเว้าส่วนโค้งชวนมอง พลันนึกถึงถ้อยคำในหนังสือสัญญาที่เขียนบังคับว่าผมจะไม่แตะต้องเธอจะกว่าจะบรรลุนิติภาวะ ในกลางดึกของคืนที่สองมะปรางเปิดประตูเข้าหาถึงในห้องนอน ผมหรี่ตามองภาพในแสงสลัวรู้ได้ตามสัญชาติญาณว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เธอนั่งลงที่ปลายเตียง ถามว่าขอกลับมาอยู่ที่บ้านนี้อีกจะได้ไหม ผมตอบว่าได้

มะปรางไม่พูดพร่ำสอดมือเข้าไปในเสื้อปลดตะขอยกทรงล้มตัวลงพลิกลงนอนหงายสบตา ผมจูบดูดดื่มสอดมือเข้าเคล้นสองเต้าคลึงบีบหัวนมพรมจูบสูดกลิ่นสาปสาวซุกไซร์ไปตามซอกคอ มะปรางหลับตากัดริมฝีปากแน่นผ่อนลมหายใจแรง เธอปลดเปลื้อเสื้อผ้าของตัวเองจนเปลือยเปล่าเลื้อยไล่ลงถอดกางเกงนอนของผมออกประคองท่อนเนื้อแข็งปั๋งแทบจะระเบิดเข้าปากดูดกินอย่างโหยกระหาย เรามีอะไรกันตลอดทั้งคืนเหมือนแม่เหล็กต่างขั้วที่ไม่สามารถแยกออกห่างจากกัน   

ผมกลับจากขับแท็กซี่ถือถุงข้าวของเครื่องใช้ของกินพะรุงพะรังเดินผ่านเข้าซุ้มประตูรั้วบ้าน เหมือนฉายหนังซ้ำ เด็กหญิงวัยห้าขวบนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่มุมห้อง ข้าวของถูกรื้อค้นกระจัดกระจายทรัพย์สินมีค่าเงินสดและแม้แต่สร้อยพระเลี่ยมทองที่แม่ให้มาเก็บไว้ก็หายไปด้วยทั้งหมด ปรางค์สะอึกสะอื้นเล่าให้ฟังว่าเมื่อตอนบ่ายแม่พาเพื่อนผู้ชายเข้ามารื้อค้นทรัพย์สินในบ้าน คิดว่ามะปรางคงวางแผนเตรียมมายกเค้าบ้านผมตั้งแต่ต้น เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคงเป็นส่วนหนึ่งในแผนหลอกล่อให้ตายใจ

          "หนูขอโทษ.." ปรางค์นั่งพนมมือร้องไห้หนักขึ้นอีก
          "จะขอโทษทำไม ทำอะไรผิดเหรอถึงต้องขอโทษ" ผมข่มอารมณ์พูดเสียงเรียบ

          "พ่ออย่าไล่หนูออกจากบ้านนะ.." เธอก้มลงกราบที่พื้น

          "นี่ก็แทบไม่มีอะไรเหลือแล้ว ถ้าคิดว่าอยู่ได้ก็อยู่ไปละกัน" ผมโยนแบงค์ยี่สิบแบงค์ร้อยจากกระเป๋าเสื้อลงบนโต้ะกินข้าว เดินเข้าห้องนอนไปตรวจดูว่ามีอะไรหายเพิ่มเติมอีกบ้าง

หลังจากนั้นอีกเกือบสามเดือนตำรวจโทรมาแจ้งให้ไปชี้ตัวผู้ต้องหา มะปรางโดนจับข้อหาลักทรัพย์และยาเสพติดพร้อมแฟนหนุ่มที่เพิ่งคบหากันได้เพียงไม่ถึงอาทิตย์ ผมไม่ได้กล่าวโทษอะไรเธอเพิ่มเติมเพียงแต่ขอสร้อยพระของแม่คืนเท่านั้นซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจรับปากว่าจะสืบหาให้

....................

ตัดสินใจย้ายบ้านเผื่อว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นบ้าง ถึงแม้จะอยู่ในชุมชนแออัดแต่ยัยปรางค์ก็ดูแลปัดกวาดเช็ดถูบ้านให้ดูสะอาดตาอยู่เสมอหรือตอนที่ผมกลับจากขับแท็กซี่ก็จะมีกับข้าวกับปลาตั้งสำรับรอไม่เคยต้องถามถึง

ลูกสาววัยมัธยมปลายครึ่งไทยพม่านัยตาแขกคมกริบสวยโดดเด่นผิดเพื่อนผิดฝูง แม้กระทั่งครูที่โรงเรียนยังสนับสนุนให้ผมพาไปขึ้นเวทีประกวดโน่นนี่เผื่อจะได้มีโอกาสเป็นดาราอย่างเขาบ้าง ผมแอบสังเกตุเงียบๆว่าปรางค์ไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่ค่อยออกไปเที่ยวที่ไหน บอนไซไม้ดัดที่ตั้งเรียงรายอยู่หน้าบ้านนั่นก็ฝีมือของเธอคิดทำพอได้ขายเดือนละสองสามกระถางช่วยค่าน้ำค่าไฟค่าโทรศัพท์ ผลการเรียนของปรางค์อยู่ในระดับใช้ได้ผมจึงปล่อยเลยตามเลยเพราะตัวเองก็มีเพื่อนน้อยไม่ชอบคบค้าวุ่นวายมากความกับใคร

ผ่านเวลาไปนานหลายปีจนเกือบจะลืม ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อครบกำหนดรับโทษมะปรางจะยังสืบหาเจอที่อยู่ตามมาหาผมอีกจนได้ แต่คราวนี้มาแปลก เธอพาตำรวจมาด้วยพร้อมโวยวายเสียงดังจนเพื่อนบ้านในละแวกนั้นออกมามอง เธอชี้หน้ากล่าวหาว่าผมเป็นฝ่ายทำผิดสัญญาที่ใช้กำลังข่มขืนล่วงละเมิดในวันนี้เธอมาจะมาทวงลูกสาวคืน เจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวมะปรางกลับไปสงบสติอารมณ์ที่โรงพักโดยที่ผมจะต้องไปให้ปากคำเรื่องที่เคยล่วงละเมิดข่มขืนใจเธอและทำผิดข้อสัญญาอุปการะในวันรุ่งขึ้น

ถึงแม้ข้อหาข่มขืนจะตกไปเพราะเรื่องเกิดขึ้นนานเป็นสิบปีไม่สามารถหาข้อพิสูจน์ได้ ก่อนที่จะไปถึงโรงพักตอนแรกผมตั้งใจว่าจะพยามประนีประนอมกับมะปราง หรือแม้ในที่สุดแล้วขอแค่ให้ยัยปรางค์อยู่กับผมจนเรียนจนจบม.หกก็ยังดี แต่เมื่อพบเจ้าหน้าที่จึงทราบเรื่องที่มะปรางกล่าวหาสงสัยว่าผมอาจกระทำการล่วงละเมิดต่อลูกสาวของเธอด้วย ชิ้บหายงานเข้าคดีพลิก นอกจากที่ผมจะต้องอยู่ให้ปากคำเกือบทั้งวันยังเดือดร้อนยันครูที่โรงเรียนที่ต้องตามยัยปรางค์ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอีกด้วย สองสามวันที่รอผลตรวจบอกตามตรงว่าใจตุ๊มๆต่อมๆทั้งที่ไม่เคยทำอะไรผิด ชักเริ่มรู้สึกเคลือบแคลงไม่ไว้วางใจลูกสาวขึ้นมาตะหงิดๆ ถ้าเกิดสองแม่ลูกร่วมมือกันหักหลังผมอย่างในหนังทริลเลอร์ซับซ้อนซ่อนเงื่อนที่เคยดูงานนี้คงบรรลัยจักรดูไม่จืด

รอจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจแจ้งผลการตรวจร่างกายว่ายัยปรางค์ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องปราศจากแม้ริ้วรอยที่จะทำให้เชื่อได้ว่าเคยผ่านการมีเพศสัมพันธ์มาก่อน อีกทั้งเธอเองก็ยืนยันกับตำรวจว่าผมไม่เคยมีทีท่าในเชิงชู้สาวแต่อย่างใด ถึงแม้จะพ้นมลทินในข้อหาร้ายแรงแต่เรื่องผิดข้อสัญญาอุปการะนั้นผมไม่อาจปฏิเสธได้ ถ้าเรื่องจะต้องถึงโรงถึงศาลฟ้องร้องกันผมก็จะใช้เรื่องความสามารถในการอุปการะเป็นประเด็นหลักในการสู้คดี

          "พ่อว่าใครฆ่า.." ลูกสาวถามขึ้นมาในค่ำวันหนึ่งตอนกำลังนั่งดูข่าวทีวีด้วยกัน
         
          "อะไรนะ.."
          "ข่าวน้องชมพู่เนี่ย .. หนูว่าลุงพลไม่ใช่คนฆ่าแน่นอน"

          "จะใครฆ่าก็แล้วแต่เถอะลองคิดว่าถ้าเป็นลูกเป็นหลานเราสิจะหัวใจสลายขนาดไหน ยุคสมัยนี้คนมันบ้าๆบอๆไว้ใจใครไม่ได้แกเองก็ต้องระวังตัวให้มากๆ ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ผู้ชายสันดานดิบมันคิดแต่จะเอาเปรียบเหมือนกันหมด"

          "โหย.. ถ้าไม่มีผู้ชายดีๆซักคนแล้วนี้ชาตินี้หนูจะได้มีแฟนมั้ยเนี่ย"
          "ไม่มีก็ไม่เห็นตาย ดูอย่างพ่อสิยังอยู่ได้ไม่เห็นต้องมีใครเลย"
          "ก็พ่อมี น้าหยิก.." ยัยปรางค์เถียงเสียงเบา

          "ฮะ.. อีหยิกอ่ะนะ!! 55 อีหยิกไม่นับสิ"
          "ไม่นับได้ยังไงร้องซะลั่นบ้านเสียวไปยันปากตรอกเลยมั้งนั่น ครางซะไม่ต้องหลับต้องนอนกันเลยทีเดียวทำอะไรกันหัดเกรงใจเด็กซะมั่งสิ" ลูกสาวบ่น

          "อีหยิกนั่นมัน .. เฮ้อ ยังไงดีวะ .. เออน่ะยังไงมันไม่ใช่แฟนพ่อก็แล้วกัน" ผมเถียง
          "ไม่ใช่แฟนงั้นก็เป็น.. คู่ขา "
          "ผู้ชายมันก็ต้องมีเรื่องแบบนี้กันบ้าง หรือแกอยากจะให้พ่อออกไปเที่ยวเสี่ยงโรคเสียเงินเสียทองนอกบ้านล่ะ" ผมเถียงข้างๆคูๆ

          "พ่อเลิกกับน้าหยิกเถอะ ปรางค์ขอร้อง นะ เลิกเหอะ"

          "เลิกทำไมวะ .."
          "น้าหยิกสวยก็ไม่สวยแก่ก็แก่ หัวหยิกแถมยังนมยานอีกต่างหาก"
          "เออ คำก็แก่สองคำก็แก่ .. แกไม่แก่มั่งให้มันรู้ไป"

          "ว่าแต่รู้ได้ไงว่าอีหยิกมันนมยาน" ผมขมวดคิ้วถาม

          "ก็หนูแอบดูอยู่ทุกคืนอ่ะ"
          "ฮึ!! .. นี่แกแอ..บดูพ่ อ.." ผมตกใจ

          "แหม.. ใส่กันตั้มๆจนบ้านสั่นครางซะขนลุกซู่ขนาดนั้นใครจะทนไหว" ยัยปรางค์ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือ "ว่าแต่ไอ้เครื่องนั้นมันเสียวขนาดนั้นเลยเหรอ หนูเห็นน้าหยิกเค้าสั่นเป็นเจ้าเข้าครางเสียวใจจะขาด"

          "เครื่องอะไรไม่รู้ว่ะ หยิกเค้าเอามาให้ใช้ก็ใช้ๆไป"

          "แสดงว่าลีลาไม่ถึงใจน้าหยิกเค้าถึงต้องหาเครื่องช่วย" ยัยปรางค์แซว
          "นี่คุยเรื่องอื่นได้มั้ยเนี่ย นี่พ่อนะไม่ใช่เพื่อนไอ้เรื่องแบบนี้แกเก็บไว้คุยกับเพื่อนเถอะ มันกระดากปากว่ะ"
          "อ้าว.. ก็ครูที่โรงเรียนเค้ายังบอกว่าผู้ปกครองที่ดีควรเปิดใจรับฟังพูดคุยเป็นที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง"
          "รับฟังน่ะได้ แต่เรื่องแบบนี้ปรึกษาไม่ได้ไม่เคยมีเมียโว้ย!!"

          "แล้ว.. ยังอยู่ป่ะ"
          "อะไร.."
          "ไอ้เครื่องนั้นอ่ะยังอยู่รึเปล่าน้าหยิกเค้าเอากลับไปรึยัง ขอยืมเล่นหน่อยดิ"

          "พอเลย เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว สมงสมองน่ะเก็บไว้เรียนหนังสือเถอะอย่าฟุ้งซ่านให้มันมาก"

ผมบ่นพลางกดรีโมตปิดทีวีเตรียมลุกชิ่งหนีเข้าห้องนอน คุยเรื่องสองแง่สองง่ามเจ้าท่อนเนื้อน้องชายชักเริ่มแข็งตุงกางเกงนอนขาสั้นขืนยัยปรางค์เห็นเข้าจะเสียการปกครอง 

          "นี่หนูต้องไปอยู่กับแม่จริงๆเหรอ" ลูกสาวคว้าข้อมือไว้
          "ถ้าศาลสั่งก็ต้องตามนั้น ย่าเค้าให้ถามว่าแม่แกจะเรียกเท่าไหร่เดี๋ยวย่าจ่ายให้เองไม่ต้องห่วง"

          "แม่อาจพาหนูไปเร่ขายตัวก็ได้ .. ไม่แน่นะ" ยัยปรางค์เปรย
          "เออน่ะ พ่อเชื่อว่ายังไงก็น่าจะไกล่เกลี่ยกันได้ยิ่งย่าแกออกตัวแรงขนาดนี้ด้วย ย่าแกรวยนะ ตังค์เพียบ"
         
          "ที่พ่อต้องทนลำบากไม่ไม่กลับไปอยู่กับย่าเพราะห่วงเรื่องที่หนูเป็นลูกคนอื่นใช่มั้ย.." ยัยปรางค์ถามเสียงสลด
          "ถ้าย่าเค้าคิดว่าแกเป็นคนอื่นแล้วเค้าจะช่วยออกตังค์เหรอ คิดมาก.." ผมยิ้ม

          "แต่อยู่กันสองคนแบบนี้แหละดีแล้ว บ้านคุณย่าใหญ่ขนาดนั้นปรางค์กวาดถูไม่ไหวหรอก ใหญ่เกิ๊น"
          "บ้า.. ใครเค้าจะให้แกไปเป็นคนใช้ล่ะ ลูกพ่อก็ต้องเป็นคุณหนูหลานคุณย่าสิ" ผมลูบเรือนผมนิ่มสลวยอย่างเอ็นดู

          "จริงๆปรางค์กับพ่อนี่จะว่าไปก็ไม่ได้เกี่ยวกันเลยนะ" ลูกสาวเปรย
          "โอเค ได้.. ถ้าไม่เกี่ยวกันเลยพ่อจะได้ไม่ต้องให้ตังค์ไปโรงเรียน"
          "ไม่ใช่อย่างงั้นสิ" ยัยปรางค์ส่ายหัว "แบบว่าไม่เกี่ยวกันทางสายเลือดไง ความจริงแล้วที่อยู่ในบ้านนี้ตอนนี้ก็คือ ผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งคน" ลูกสาวส่งสายตาวิบวับ

          "ผู้ชายหนึ่งคนกับเด็กผู้หญิงหนึ่งคนถึงจะถูก" ผมเถียง

          "แหม.. สมัยก่อนอายุสิบห้าสิบหกนี่เค้าแต่งงานครองบ้านครองเมืองออกล่าอาณานิคมกันแล้วนะ"
          "จะอาณานิคมไหนก็ชั่งมันแต่ที่นี่ประเทศไทยถ้าแกยังเรียนไม่จบมหาลัยก็อย่าหวังว่าพ่อจะยอมให้มีแฟน โอเค๊.." ผมยักคิ้วข้างเดียว
         
          "หนูมีไอเดียที่จะทำให้พ่อเป็นฝ่ายชนะในการฟ้องร้องครั้งนี้ได้"
 
          "ไอเดียอะไร .. ถ้าเรื่องจะให้พ่อเอาแกทำเมียนี่ไม่ต้องพูดเลยนะ"
          "อ้าว.. แต่ลองคิดดีๆสิ ถ้าพ่อเอาหนูทำเมียสัญญาอุปการะนั้นก็ไม่มีผลอีกต่อไป เพราะถ้าหนูกลายเป็นเมียพ่อความเป็นสามีภรรยาศักดิ์ทางกฏหมายมันสูงกว่าพ่อแม่ลูก แบบนี้ฝ่ายโน้นก็จะพ่ายแพ้หมดข้อโต้แย้งไปเองโดยปริยาย" ยัยปรางค์ยักคิ้วข้างเดียวล้อเลียน

          "เข้าซังเตโดยปริยายน่ะสิไม่ว่า นี่กรูเพิ่งพ้นข้อกล่าวหาพรากผู้เยาว์ทั้งแม่ทั้งลูกไปหยกๆจะเอาเข้าคุกอีกแล้วเหรอ"

          "เข้าคุกได้ไงก็หนูสมยอม.."
          "สมยอมบ้าอะไรแกเพิ่งอายุสิบหกคุกไม่ได้มีไว้ขังหมานะเว่ย"

          "ขืนเอาลูกทำเมียจริงๆมีหวังแม่กูด่าเปิงแน่" ผมบ่น

          "แต่ยังไงพ่อก็เลิกกับน้าหยิกก่อนได้มั้ยอ่ะ"
          "เอาอีกแล้ว..วนกลับมาเรื่องอีหยิกอีกแล้ว มันไปทำอะไรให้แกนักหนาฮึไหนบอกซิ" ผมส่ายหน้าถอนหายใจ "แกก็รู้ว่าหยิกมันเป็นเพื่อนพ่อตั้งแต่สมัยประถม ผัวมันตายหลายปีแล้วมันก็เหงาพ่อก็สงสารมันอยากทำให้มันมีความสุขบ้างก็แค่นั้น"
         
          "ก็เดี๋ยวพอวันที่ปรางค์เรียนจบมหาลัยแต่พ่อยังไม่เลิกกับน้าหยิกให้เด็ดขาดปรางค์ก็ต้องกลายเป็นเมียน้อยสิ"
          "เมียน้อยอะไรวะก็บอกแล้วว่าพ่อไม่นับอีหยิกเป็นเมีย!! แกนี่พูดไม่รู้ฟัง"
          "ไม่รู้ล่ะ บอกก่อนว่ายังไงหนูก็ไม่ยอมเป็นสองรองน้าหยิกแน่ๆ"

          "โธ่.. เด็กหนอเด็ก ไว้รอไปเรียนมหาลัยจริงๆก่อนเถอะขี้คร้านจะเจอผู้ชายหล่อๆจนลืมพ่อน่ะสิไม่ว่า" ผมดักคอ
          "อ้าว ก็ไหนว่าไม่มีผู้ชายคนไหนใครน่าไว้ใจไง งั้นหนูก็ไว้ใจพ่อคนเดียว"

          "เออ.. คุยกันแล้วแม่งเหมือนพายเรือในอ่างว่ะวนไปวนมา แต่ยังไงก็ขอห้ามไม่ให้แกแอบดูพ่อกับน้าหยิกอีกเด็ดขาด เรื่องของผู้ใหญ่ไม่ต้องไปรู้ไปเห็นของแบบนี้เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เองแหละ"

          "แต่หนูอยากมีความสุขแบบน้าหยิกบ้าง หนูก็คนนะพ่อ มีเลือดเนื้อมีอารมณ์มีความรู้สึก"

          "ก็ได้ พ่อจะยอมรับว่ามันเป็นกิจกรรมคลายความเครียดจากการเรียนหนังสือ แต่แกต้องสัญญานะว่าห้ามสอบตกเกรดเฉลี่ยห้ามต่ำกว่าสาม ไม่งั้นพ่อจะสั่งห้ามทำอีกเด็ดขาดเข้าใจมั้ย" ผมถอนหายใจเห็นด้วย
          "ได้เร้ยย.." ยัยปรางค์ทำหน้าทะเล้น

กระเป๋าเดินทางขนาดย่อมถูกเอาออกจากห้องนอนมาวางบนโต้ะกินข้าว ผมรูดเปิดซิปเผยสัมภาระข้างในอย่างเสียไม่ได้ เซ็กส์ทอยส์สารพัดรูปแบบหลากสีสันมีตั้งแต่กระจู๋ปลอมอันเขื่องกดปุ่มแล้วสั่นส่ายได้อีกทั้งโซ่แส้กุญแจมือไล่เรื่อยไปจนไข่สั่นจิ๋วแต่แจ๋วขนาดพกพา

           "โหย!! นี่น้าหยิกเค้าซื้อมาใช้หรือซื้อมาขายกันแน่เนี่ย!! ทำไมมันเยอะอย่างนี้อ่ะ!!"
          "..อีหยิกมันสะสม"

          "อืม.." ยัยปรางค์กวาดตามองไปทั่ว "ที่หนูเห็นน้าหยิกเค้าโดนแล้วชักดิ้นชักงอกระแด่วๆเลยอ่ะ อันไหน"

          "อันนั้นมันแรงเกินไปเดี๋ยวใจแตกเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่ เป็นเด็กเป็นเล็กเอาอันนี้ไปใช้ก็พอ มันก็เสร็จได้เหมือนกันแหละ"
          "ไข่สั่น.." ยัยปรางค์รับเจ้าไข่สั่นสายระโยงระยางไปพินิจอย่างสนใจ "เลเวลหนึ่งสำหรับเด็กเล็ก"

          "พ่อทำให้หนูสิ เหมือนอย่างที่ทำให้น้าหยิกอ่ะ"
          "แกเข้าห้องไปทำของแกคนเดียวเลยไป แล้วก็เก็บไว้เลยไม่ต้องเอามาคืนอันนี้อีหยิกมันไม่ใช้แล้ว"
          "ทำไมไม่ใช้แล้วอ่ะ น้าหยิกเค้าชอบใช้แต่อันใหญ่ๆล่ะสิ" ยัยปรางค์ลดสายตามองที่เป้ากางเกงบูลลี่ผมเรื่องขนาด ผมหมั่นเขี้ยวมะเหงกเขกหัวไปหนึ่งโป๊กโทษฐานแก่แดดแก่ลมจนเกินงาม

          "ไสหัวไปเลยไปจะไปทำอะไรก็ไป แล้วก็อย่าทำบ่อยนักรู้มั้ย สมองมันจะเสื่อม"
          "เจ้าค่าา.. บ่นจรี๊งงง บ่นมากแก่เร็วนะพ่อ"

ยัยปรางค์รีบเข้าห้องเห่อของเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ผมเก็บกระเป๋าของเล่นแอบในตู้เสื้อผ้าสวดมนต์ไหว้พระนอนสงบใจพลางคิดเล่นๆว่าพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่มีลูกสาวคนอื่นจะต้องทำโน่นนี่อย่างที่ผมทำหรือเปล่า เคยต้องเดินไปซื้อผ้าอนามัยที่ร้านสะดวกซื้อพร้อมสอนวิธีใช้หรือเปล่า ต้องเลือกซื้อเสื้อผ้ารองเท้าไปจนถึงชุดชั้นใน พวกเขามีปัญหาหรือรู้สึกกระอักกระอ่วนใจในความแตกต่างระหว่างเพศอย่างผมบ้างไหม

เสียงเล็กๆกระเส่าเสียวแผ่วเบาลอดผ่านฝาผนัง ยัยปรางค์คงกำลังปลดเปลื้องปรนเปรออารมณ์ตัวเองด้วยเจ้าไข่สั่นจิ๋วแต่แจ๋วสีชมพูสด ผมจินตนาการภาพลูกสาวที่เลี้ยงเองกับมือตั้งแต่แบเบาะกำลังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าใบหน้าของเธอบูดเบี้ยวเหยเกสองมือกำลังสาละวนง่วนอยู่กับจิ๊มิ๊ของตัวเอง ผมถอดกางเกงหยิบกระดาษทิชชู่นั่งบนเตียงหลับตาสาวท่อนเนื้อชักว่าวตามไปด้วย สักพักก็ได้ยินเสียงเคาะผนังห้อง

          "พ่อ .. พ่อ"
          "เ.. ออ .. ทำ ไ ม .. มีอะ ..ไร" ผมตอบเสียงสากน้ำลาย
   
          "ต๊ะ.. เอ๋.. ฮั่น.. แน่ .. ช่วยตัวเองอยู่หลอ.."
          "ไอ้ปรางค์ไอ้เปรต!! บอกแล้วว่าห้ามแอบดูไง!!"
         
ได้ยินเสียงยัยปรางค์เปิดประตูห้อง ผมรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงพลางนึกว่าลืมกดล็อคลูกบิดประตูหรือเปล่า รอด้วยใจระทึกแต่เธอก็ไม่เปิดประตูห้องเข้ามาอย่างที่คิด ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าเดินวนไปมาอย่างมีพิรุธอยู่ที่หน้าห้อง

          "ทำไรอ่ะ.." ผมเปิดประตูห้องชะโงกถาม ยัยปรางค์ยืนนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียว

          "อาบน้ำด้วยกันมั้ย"
          "ประสาทเหรอชั้นอาบแล้วเว่ย แกจะอาบก็อาบไปคนเดียวเถอะ"

          "น้าาา นะ.." ลูกสาววัยสิบหกเกาะแขนออดอ้อน "ก็ปรางค์อยากให้พ่ออาบน้ำให้เหมือนตอนเด็กอีกอ่าา.."
         
          "เออ เรื่องมากจริงเว้ยเดินไปเดินมานึกว่าผีเข้า แต่ถ้าจะให้พ่ออาบให้แกต้องไปใส่ยกทรงกางเกงในมาให้เรียบร้อยก่อน"
          "จะให้ใส่ยกทรงเกงในอาบน้ำเนี่ยนะ"
         
          "จะได้เอาไว้อ้างตอนเข้าซังเต เผื่อศาลท่านอาจจะเห็นใจปราณีลงโทษกรูสถานเบาลงบ้างไง"     

....................
 

ยั่วเก่งเหลือเกินน้องปางค์อิอิ

อ่านเพลินดีนะครับ ติดเศร้าหน่อยๆ ก็สนุกดี

ปรางค์โดนคุณพ่อแน่ๆ น้าหยิกจะไปสวยสู้สาวสิบหกได้ยังไง ดูปรางค์ก็อยากจะโดนเอามากๆ จะโดนตอนนี้ หรือ รอเข้ามหาลัยนะ

จะรอดไหม โดนยั่วแบบนี้

ชอบสำนวนการเขียนแบบนี้ครับ

อ่านแล้วเข้าใจความคิดตัวละครมากขึ้น

ถ้ามีภาพประกอบด้วย จะทำให้จินตนาการได้ง่ายมากขึ้น จะแจ่มเลยครับ

ยั่วเก่งจริงๆเด็กคนนี้นิ

เด็กมันอยากรู้อยากเห็นสะจริ๊งง

หนูปรางค์จ๋าถ้าอยากลองของให้ลุงช่วยอีกคนไหนครับ

ลูกเลี้ยงคงอยากโดน อ่อยจริงจังมาก

ยั่วขนาดนี้ ไม่ต้องทนหรอก กำลังชักไม่ใช่เหรอ

ดูท่าทางลูกสาวคงยอมให้จัดแน่ จะได้อยู่กันยาวเลย

หวังว่าลูกคงไม่นิสัยเหมือนแม่นะ

จะรอดหรือจะร่วง 

ดูๆไปก้น่ารักดีนะพ่อลูกคู่นี้ ดูสนิทกันดีนะ ถ้าไม่รวมเรื่องเซ็ก  ปรางค์นี้ก้อย่ารู้อย่าเห็นอย่าลอง ยั่วไม่หยุด พ่อนี้ก้ใจแข็ง(กลัวติดคุก)