ขอพูดคุยนิดนึง นี่เป็นจักวารใหม่ของดอนป่าไม้ ที่ผมทำเละไป เรื่องนี้ผมจะสร้างใหม่ให้มันไม่เละเหมือนดอนป่าและจะค่อยๆดำเนินเนื้อเรื่องไป  อีกอย่างเรื่องนี้จะเป็นเรื่องแรกที่ผมเขียนบนดิน #ขอบคุนทุกท่านที่อ่านครับ







         ณ.ร้านอาหารริมทางแห่งหนึ่ง เวลานี้นอกจากรถที่วิ่งผ่านไปมาไม่ขาดสาย ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ต่างพากันเดินสวนไปมา บ้างก็เดินกลับบ้าน บ้างก็เดินหาซื้อของ บ้างก็เดินเล่น บ้างก็มีธุระมากมาย หรือบ้างก็หากินข้าวตามร้านค้าที่เรียงรายตามริมถนน ในร้านค้าร้านขายจำนวลมากมายมีเป็นสิบๆร้าน ณ.ร้านๆหนึ่ง ตรงโต๊ะหมายเลข9มุมนึงของร้าน หนุ่มสาวรุ่นใหม่กำลังนั่งกินข้าวสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน ตามความสนิทคุ้นเคยกัน ชายหนึ่ง หญิงสาม นั่งรวมโต๊ะคุยกันไม่หยุดปาก บ้างก็ยิ้มบ้างก็หัวเราะ เป็นเพราะทั้งสี่คนต่างจบการศึกษาและได้ใบประกาศนียบัตรไว้ทำงานต่อแล้ว วันนี้ทั้งสี่ต่างคิดตรงกันและพร้อมจะไปด้วยกัน ไม่ว่าสายที่เรียนมาจะต่างกันแต่ทั้งสี่ที่เป็นเพื่อนกันก็ตกลงกันว่าจะไปเริ่มต้นทำงาน ณ.ที่เดียวกัน!

   ย้อนกลับไปในช่วงปี 2533-34 ณ.บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งในเขตเมืองหลวงอย่างกรุงเทพ เด็กชาย วสันต์ อายุ 6-7ขวบ กำลังนั่เล่นกับ เด็กสาวสามคน น้ำ เนตร บลู ที่มีอายุ 5-6ขวบ ใกล้ๆกัน
  "พี่...สันต์...โตขึ้นพี่จะเป็นอะไรหรอ..

"ถามทำไมหรอ...บลู...
 
"อืม..ถามทำไมหรอ...บลู"เนตรและน้ำสงสัยเมื่อบลูเด็กน้อยเอ่ยถามวสันต์ผู้เปรียบเสมือนพี่ชาย

  "ก็เห็นพี่สันต์ตั่งใจเรียนทุกวัน...จนแม่สีดากับครูญานีชมอยู่บ่อยๆว่าพี่สันต์เก่ง...ฉลาด...ตั่งใจเรียน...โตมาต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ดี...บลูเลยอยากรู้ว่าพี่สันต์โตขึ้นอยากเป็นอะไร..."

  "อ๋อ...งั้นเราสองคนก็อยากรู้...ว่าทำไมพี่สันต์ถึงจั่งใจเรียนมาก..."เนตรและน้ำมองวสันต์และเอยถามอย่างสงสัยเหมือนกับบลูเพื่อนของทั้งสอง
   
  "ถ้าน้องๆสามคนอยากรู้พี่ก็จะบอกให้..โตขึ้นอยากเป็น...หมอ! พี่ถึงตั่งใจเรียน!"วสันต์กล่าวอย่างจริงใจ
   
  "ทำไมพี่..สันต์..ถึงอยากเป็นหมอละ..."เนตร น้ำ บลู ถามต่อเมื่อรู้สิ่งที่วสันต์อยากจะเป็นเมื่อโตขึ้น

  "ก็เป็นหมอ...จะได้ช่วยรักษาคนเยอะๆไง..เท่จะตาย...แล้วพวกน้ำ..เนตร..บลูละโตขึ้นอยากเป็นอะไร"วสันต์กล่าวอย่างภาคภูมิ พร้อมถามถึงสิ่งที่น้องสาวทั้งสามคนอยากจะเป็นเมื่อโตขึ้น

  "น้ำอยากเป็นพยาบาล...

  "เนตรอยากเป็นดารา...
 
  "บลูอยาก...เป็นครู...

  เด็กสาวทั้งสามคนตอบคำถามของวสันต์เด็กชายคนที่ น้ำ เนตร บลู นับถือเป็นพี่ชายอยางรวดเร็ว แม้จริงๆแล้วทั้งสี่คนรวมวสันต์จะยังเด็ก แต่ทั้งสี่ก็ตั่งใจจะเป็นดั่งที่พูดออกมา จนเกิดเป็นความคิดและเส้นทางที่เกินกว่าเด็กๆจะคิดกันได้
  "งั้นเราสี่คนพี่น้องมาสัญญากันไหม...ว่าเราจะทำความฝันให้เป็นจริงเมื่อโตขึ้น..."วสันต์กล่าวกับน้องๆที่ต่างก็แสดงจัดมุ่งหมายออกมา
"ได้...เราสี่คนจะตั่งใจเรียนและทำมันให้ได้เลย.."น้ำ เนตร บลู กล่าวตรงกันเมื่อวสันต์กล่าวขอสัญญา

ทั้งสี่จึงคนตกลงว่าจะตั่งใจเรียนจนบรรลุความฝั้นที่วาดกันไว้ และตั่งใจเรียนกันเอาเป็นเอาตาย แม้จะเป็นแค่เด็กกำพร้าในบ้านเลี้ยงเด็กแม่สีดา!

หลังจากนั้นหลายปีเมื่อทั้งสี่ต่างโตขึ้นถึงวันที่เข้ามหาลัย สั้งสี่ก็สามารถหาเงินส่งตัวเรียนได้ วสันต์ได้เรียนแพทย์อย่างที่ตั่งใจตอนเด็ก ส่วนน้ำเองก็ได้ก็ได้เข้าเรียนที่เดียวกับวสัต์ในสาขาวิชาแพทย์  ด้านบลูและเนตรนั้น บลูสมหวังเธอได้เรียนสายครู  แต่เนตร..ไม่ได้..เพราะเธอได้เข้าเรียนต่อในสายครูเช่นเดียวกับบลู ตลอดเวลาที่เรียนแท้ทั้งสี่จะต้องแยกกันอยู่เป็นคู่ๆเพื่อเรียน แต่ทั้งสี่ก็ไม่ทอดทิ้งกันยังคงรักกันเหมือนพี่น้องอย่างเก่าและไปมาหาสู่กันตลอด บางวันก็มีไปกินข้าวกันบ้าง ดูหนังบาง  จนเมื่อทั้งสี่อายุย่างเข้า20กลางๆ ก็เริ่มมีความคิดใหม่? และเมื่อวันหยุดมาถึงทั้งสี่คนก็มาพบกันที่ร้านอาหารเดิมๆที่ทั้งสี่เคยกินกันประจำ!

    "เราสามคนต่างก็จะเรียนจบกันแล้ว...คิดไว้รึยังว่าจะไปใช้วิชาที่เรียนมาที่ไหน..."วสันต์ในวัย26ที่พึ่งเรียนจบใหม่ๆถามน้องๆทั้งสามที่พึ่งจะว่างมาเจอกันหลังห่างหายกันเกือบปี

  "เนตร...กับ..บลูยังไม่ได้คิดเลยค่ะ...พี่สันต์..."เนตรกล่าวเมื่อจบคำถามของวสันต์

  "แล้ว...มีที่คิดไว้คราวๆไหม...สองสาว..."วสันต์ถามต่อเมื่อน้องสาวทั้งสองยังไม่มีที่จะไปใช้วิชาที่เรียนมา

  "บลูคิดว่า...อืม~อืม...อยากจะใช้วิชาที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์ที่สุดค่ะ...เลยคิดคราวๆว่าอาจจะเป็นครูอาสาตามชนบทบ้านนอก"บลูกล่าวบอกวสันต์

   "อืมม~ความคิดดีนะ...บลู...แล้วทำไมถึงอยากเป็นครูอาสาละ..."วสันต์ถามด้วยความสงสัย?

   "เออออออ~ใช่บลู...ทำไมแกถึงอยากเป็นครูอาสาสอนตามชนบทละ"น้ำกล่าวถามเสริม?

   "อืออออ~ก็บลูคิดว่า...ในชนบทที่ห่างไกลยังมีเด็กๆอีกมากมายที่ยังขาดโอกาสที่จะเพิ่มความรู้ ไม่ว่าจะการศึกษาหรือชีวิตที่ดี...บลูเลยอยากจะเป็นผู้ให้บ้างเหมือนที่แม่สีดาที่รับเลี้ยงพวกเรา...เหมือนครูญานีที่สอนพวกเราให้ความรู้ให้โอกาส...จนโตมาถึงทุกวันนี้ค่ะ...บลูเลยอยากจะส่งต่อสิ่งที่ได้รับมาขยายไปสู่ชนบทที่ห่างไกล.."บลูกล่าวอย่างภูมิใจเมื่อน้ำและวสันต์ถาม

   "อ๊าไรเนี้ยยายบลู!...อยู่ด้วยกันมาตั่งนานฉันไม่รุ้เลยนะเนี้ยว่าแกคิดไปไกลขนาดนี้"เนตรกล่าวอย่างสงสัยเมื่อรู้สิ่งที่บลูคิดไว้

  ด้วยความฝันที่ยิ่งใหญ่ บวกกับความุ่งมั่นและตั้งใจ วสันต์จึงสนใจในสิ่งที่บลูคิด มันเป็นเรื่องดีที่จะกระจายความรู้ไปสุู่ชนบทห่างไกล นอกจากจะเป็นการมอบโอกาสให้ผู้คนในชนบทได้เรียนรู้ ยังเป็นการสร้างสิ่งดีๆขึ้นอีกในช่วงนึงของชีวิต!

 

น่าสนใจ

ผมขอติดตามนะครับบ

อ้าว ตกลงเรื่องที่แล้วจบละเหรอครับ เหมือนยังค้างคา แต่ไม่เป็นไร ติดตามเรื่องใหม่แทนก็ได้ สู้ๆครับ

ขอติดตามชมผลงานครับ

ปฐมบทของการเจ้าป่ามาละ รวบทั้งสามเลยใหม รึงัย

จะติดใจของป่าหรือป่าว หรือว่าจะเจอเทพบุตรอยู่ในดอยเป็นเศรษฐี

เนื้อเรื่องจักรวาลนี้ จะเป็นยังไงบ้างน่าติดตามมากครับ 
(จักรวาลที่แล้วกำลังจะถึงจุดไคลแม็กซ์ เลย) แต่เอาในช่วยคับ

แล้วก็โดนเอาตอนไปเป็นครูแน่ๆอิอิสนุกแน่ๆงานนี้

น่าติดตามครับ พี่สันต์คงไปสร้างฮาเร็มกลางป่าแน่เลยแบบนี้

เเนวเรื่องน่าสนใจติดตามครับ

ปูเรื่องได้ดีครับค่อยๆ เผยรายละเอียดได้ลุ้นดีครับผม

ดีใจครับที่เรื่องนี้จะกลับมาในแนวทางใหม่ แต่ก็เสียดายต้นฉบับเหมือนกันกำลังสนุกเลย

เรื่องนี้สงสัยพี่น้องทั้ง 4 คงได้เสียวกันเองแน่

น่าติดตามดีครับ