★★★★★★★★★★★


ปล.1 รุกะ เวอร์ชั่นไทย









★★★★★★★★★★★


ปล.2 ตอนนี้มีคำหยาบที่ไม่ค่อยเหมาะสมครับ



★★★★★★★★★★★




ความเดิมตอนที่แล้ว



อยู่ดีๆผมก็เจอเจ๊จ๋า ที่คิดว่าตอนนี้ยังอยู่ที่ซิดนีย์

แล้วยังมีพี่เตยอีก ซึ่งตอนผมเองก็โดนทั้ง 3 คนเรียกให้เข้ามาในห้องครับ

แล้วก็ไม่รุ้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น




★★★★★★★★★★★


นายโทนไดอารี่ 59


โอย นี่มันเวรกรรมอะไรของผมน๊อแล้วสถานการณ์แบบนี้มันอิหยังกันวะ คือฟูกที่นอนของผมมันก็หนาไม่มากนะ แค่ 2 นิ้วหน่อยๆ แต่ทำไมรู้สึกว่า 3 คนนั้นอยู่สูงแปลกๆ คือไม่ใช่คิดว่าตัวเองต่ำต้อยนะ แต่ดูเหมือนว่าเถียงยังไงก็ไม่มีทางรอดแน่ๆเลย



เอาวะต้องสู้เท่านั้น ผมจะลุกขึ้นครับ แต่แค่ตั้งเข่าขึ้นเท่านั้นแหละ


[ พี่จ๋า ]  :  ใครบอกให้ลุกเจ้าโทน


ผมนี่สะดุ้งเลยครับ ผมกลับลงมานั่งเรียบร้อยเลย อ้อผมนั่งแบบที่นักกีฬายูโดนั่งกันนะในตอนนั้น ไม่ได้นั่งขัดตะหมาดแบบชิวๆ หรือนั่งพับเพียบพนมมือ คือด้วยความเคยตัวไงก็นั่งแบบนั้นมาตั้งกี่ปีอ่ะคิดดูดิ่ ผมถอนขาลงมานั่งอีกครั้ง



ผมก็ถามว่าเจ๊จ๋าทำไรเนี่ย เจ๊จ๋าก็บอกว่าไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี เดี๋ยวนี้นิสัยเสียขนาดนี้เลยเหรอหืม ผมก็ถามนะว่าผมทำอะไรเหรอครับ แล้วเจ๊จ๋าก็โอบไหล่พี่หมิวกับพี่เตยเลย คือพี่จ๋านั่งกลางนะ พี่หมิว พี่เตยนั่งข้างๆ พี่จ๋าบอกก็นี่ไงผลงานของเราน่ะหืม




อ่ะเฮือก อิหยัง มันคืออิหยัง ผมก็เหวอแดรกเลยตอนนั้นก็ยังตีเนียนถามไปนะว่าอะไรเหรอเจ๊จ๋า ปุ้ง !!! อยู่ดีๆพี่เตยก็กระแทกส้นเท้าลงพื้น แล้วเข้าใจไหมครับว่าบ้านผมมันเป็นบ้านไม้น่ะชั้นบน ก็เป็นแผ่นไม้กระดานเหมือนบ้านเก่าๆนั่นแหละ กระแทกแบบนั้นมันก็เสียงดัง



ผมสะดุ้งเลย เธอกระแทกแล้วก็ทำหน้าไม่พอใจ เจ๊จ๋าก็หันไปโอ๋ๆ ๆ ๆ ใจเย็นๆนะตัวเล็กให้ตัวโตพูดก่อน นั่นไง !!! นั่นแหละที่ผมกลัว พี่จ๋าเธอเป็นพวกสายขยี้ครับ พี่เตยก็หันไปพูดว่าจ๋า ตกลงว่าจ๋าเข้าข้างใครเนี่ย พี่จ๋าจ้องหน้าพี่เตยแล้วพูดว่า ชั้นเหรอชั้นอยู่ข้างตัวเองแค่นั้นแหละ




เอ้าอะไรวะนั่นน่ะ แล้วตอนนั้นผมคิดห่าคิดเหว อะไรอยู่ไม่รู้ผมจะชิ่งเว้ย จะกระดื๊บ กระดื๊บบ ออกนอกห้องแต่พี่หมิวก็พูดขึ้นมาว่า ออกไปก็ได้นะไม่ว่าอะไร แต่คิดว่าจะหนีได้กี่น้ำ กึ๋ย !!! อีกแล้ว โว๊ยยย อะไรเนี่ยหนีไม่ได้เลย ทั้งที่เมื่อก่อนก็หนีได้ไวกว่านี้แท้ๆ




ผมก็นั่งเหมือนเดิมโอยยอะไรเนี่ย ผมก็บอกว่าผมมีงานต้องไปทำนะ เจ๊จ๋าก็บอกอะไรงานอะไร งานสำคัญกว่าเจ๊ 3 คนเหรอ ผมบอกว่ามันก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอกแต่ผมเป็นเจ้าของบ้านไงถ้าไม่ไปต้อนรับมันก็ยังไงอยู่นะเจ๊จ๋า



แล้วพี่จ๋าก็ถามว่าแล้วเจ๊สามคนไม่ใช่แขกเหรอ แล้วจะไม่ดูแลเหรอ แน๊ะ !!! ยังไม่หยุดอีก แล้วเจ๊จ๋าก็เริ่มพูดเลยว่าไหนเราเคยคุยกันแล้วไงว่าจะไม่ทำให้เพื่อนเจ๊สองคนนี้ผิดใจกันน่ะ พี่จ๋าพูดมาแบบนี้ผมก็สะดุ้งอ่ะสิ่ แล้วไม่เท่านั้นนะ ทั้งสองคนก็หันไปมองหน้าพี่จ๋า



แล้วถามว่าไปพูดกันตอนไหน ยังไงจ๋า บอกมาพูดอะไรกัน แล้วเจ๊จ๋าคือชิลด์มากครับพี่จ๋าเอามืออุดหูสองข้าง สวยๆเชิดๆ แล้วยิ้มให้ผมอีก แล้วก็พูดว่าเจ้าโทนสองคนนี้เลิกบ่นเจ๊ยัง เจ๊จะได้เอามือออก ตอนนั้นพี่หมิวพี่เตยก็หยุดครับ ผมก็เลยพยักหน้าเป็นคำตอบแทน



พี่จ๋าก็เอามือออกแล้วเป่าที่นิ้วเบาๆครับ พี่จ๋าเขาพูดว่าก็ชั้นเคยคุยกับเจ้าโทนนานแล้วว่า ถ้าชั้นไปเรียนต่างประเทศแล้วให้ดูแลเพื่อนๆสุดที่ร๊ากสองคนให้ดีๆแล้วก็อย่าทำให้เสียใจ อย่าดื้อ อย่าซน แล้วนี่ดูซิ๊ก่อเรื่องอีกจนได้ แล้วตอนนั้นพี่เตยก็ได้ทีครับ เธอพูดขึ้นมาเลยว่า



มันเกินไปนะจ๋าที่มาทำแบบนี้น่ะเรารับไม่ได้หรอก พี่จ๋าก็หันไปถามว่าที่รับไม่ได้คืออะไรเหรอยัยเตย อ๋อที่แกมาก่อนหมิวแต่ว่าหมิวหิ้วไปกินก่อนอ่ะเหรอ อื้มแย่เลยสิ่เนี่ย เอ่อแย่ ผมนี่แหละแย่คือตอนนี้คำพูดของพี่จ๋าทุกคำเหมือนการชุดไฟแช็คอ่ะ


แชะ แชะ แชะ แชะ จุดแบบเล่นๆ ให้เกิดประกายไฟ แต่ก็ไม่รู้ว่าไอ้ประกายไฟนั่นมันจะทำให้ระเบิดอย่างพี่เตยติดพรึ่บ ตู้ม !!! ขึ้นมาเมื่อไร พี่จ๋าก็แชะ แชะ  เฮ้ย ๆ ไม่ใช่ๆ  พี่จ๋าก็ยังไงพูดไปเรื่อยครับ แต่พี่เขาพูดเข้าประเด็นนะไม่ใช่ว่าอ้อมไปอ้อมมา



แล้วก็วนมาหาผม ไหนพูดมาหน่อยซิ๊ว่าทำไมถึงผิดสัญญากับเจ๊ นี่เจ๊ไปเรียนแบบสบายใจเพราะเชื่อว่าน้องชายเจ๊รักษาสัญญาได้นะเนี่ย ผมก็บอกว่าผมทำเต็มที่แล้วนะเจ๊จ๋า แต่ต่างคนบางครั้งก็มีชีวิตในแบบตัวเองอ่ะ จะให้ผมไปตามจู้จี้จุกจิกพี่สองคนมันก็ใช่เรื่องนี่



พี่เตยก็ชอบฟังเพลงเฉยๆ ถ้าไม่เรียกก็ห้ามเข้าใกล้ ส่วนเจ๊หมิวก็เรียนต่อป.โท จะให้ผมตามไปอยู่สังคมแบบนั้นผมคงได้กระทืบเพื่อนพี่หมิวหมดแน่ๆ แต่ละคนปากหมาชิบเลย แล้วเจ๊จ๋าก็บอกหยุดๆ ๆ ๆ  อย่าชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด เจ๊ถามว่าทำไมถึงทำให้เพื่อนเจ๊เสียใจ ไหนบอกมาหน่อย




ผมก็เงียบสิ่ ก็ไม่รู้ว่าจะตอบตรงไหน เพราะมันหลายประเด็นเหลือเกินตอนนี้ ... ตอนนั้นพี่หมิวก็พูดขึ้นมาว่า ไม่พูดล่ะ ผมก็มองหน้าพี่หมิวเลยคือก็แอบเคืองนิดนึงนะว่าทำไมต้องมากดดันผมด้วยล่ะ ก็ผมรู้ตัวแล้วว่าทำไม่ดีลงไป ผมไม่เคยขอให้เจ๊มาเห็นใจนะเอาจริงๆ



ผมดีใจที่เจ๊กับพี่เตยยังพูดดี ยังคุยกันดี ยังคบกันอยู่ แต่ผมรู้สึกว่าเจ๊จะสนุกกับการที่ผมเป็นแบบนี้จริงๆเลยแฮะ เจ๊จ๋าก็ถามว่าทำไมผมไม่พูด ไม่รู้สิ่ครับท่านผู้อ่านเหมือนผมกำลังโดนกดดัน กดดัน กดดัน กดดัน จนความเครียดที่มีมันเริ่มเยอะ เยอะ เยอะ เยอะ



พี่เตยก็พูดว่าเสียเวลามากเลยอ่ะจ๋ามาแค่นี้อ่ะนะ ร้อนก็ร้อน แอร์ไม่มีอีก  และก็รู้ใช่มั้ยครับทุกคนว่าผมตอนนั้นยังเก็บอาการได้ไม่ดีเท่าไร จนสุดท้ายปั้ง !!! ผมต่อยเข้าพื้นบ้านเลย เสียงนี่ดังสนั่นไปทั่วพร้อมกับเสียงที่ผมได้ยินอยู่คนเดียว กรึ่กกก อ่าส์ไปแล้วสิ่นะกระดูกข้อมือ จากนั้นทุกอย่างก็เงียบลงมีแต่เสียงผม ที่หายใจฟื้ดฟ้าดเพราะพยายามเก็บอารมณ์อยู่ แต่มันก็ไม่ไหวแล้ว




ผมกัดฟันพูดพยายามกลั้นไม่ให้อารมณ์ระเบิดไปมากกว่านี้ ผมถามว่าสนุกกันมั้ยที่มาทำกันแบบนี้ พอใจมั้ยที่มากดดันผมกันแบบนี้ พี่เอางานมาให้ผมรับผิดชอบ เอาคนใหญ่คนโตมาบ้านผมโดยที่ไม่บอกผมซักคำ แล้วยังเอาผมขึ้นมานั่งให้โขกสับกันแบบนี้เหรอ พี่จ๋ายังบอกอยู่นะว่า แล้วมันเป็นความผิดใครล่ะหืม



ผมบอกโอเคมันเป็นความผิดผมเองแหละ ผมใช้กำลังปล้ำพี่หมิววันนั้นโอเคมั้ย แจ้งตำรวจจับผมเลย คราวนี้พี่จ๋าบอกเดี๋ยวมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว ทำไมใจร้อนแบบนี้ ผมบอกเอ้อ ผมก็เป็นแบบนี้แหละพวกพี่จะมารับรู้อะไรว่าผมต้องเจออะไรบ้าง วันๆผมต้องทำงานหนักแค่ไหน ผมต้องโดนด่าวันกี่รอบ วันหยุดผมไม่ได้หยุด ผมต้องมาทำอะไรแบบนี้



ผมไม่ได้คาบช้อนเงิน ช้อนทองเกิดมาแบบพวกพี่ที่มีทุกอย่างรอรับเอาไว้แล้ว บ้านผมไม่มีแอร์แล้วไงวะ ใครใช้ให้มากัน ต่อจากนี้ไปก็ไม่ต้องมาบ้านผม บ้านผมมันจนไม่เหมือนบ้านพวกพี่ที่ไม่รู้จักคำว่าร้อน ผมพอใจในบ้านผมตอนนี้ พี่หมิวก็พูดว่าพูดดีๆหน่อย มากไปมั้ย แล้วตอนนั้นไปแล้วสติผมไปแล่วววว ผมเดินไปหยิบเสื้อในตู้มันเป็นเสื้อที่พี่หมิวเคยซื้อให้ ผมบอกกับท่านผู้อ่านเลยว่า



ใส่ไปไม่กี่ครั้งแล้วไปซื้อไอ้ถุงที่กันฝุ่นอ่ะมาใส่ ผมบอกพี่หมิวนี่เสื้อผ้าที่พี่ซื้อให้ผม ผมขอคืนให้แล้วเงินผมจะคืนให้ทุกบาท ผมบอกพี่เตยว่าหมัดสัปดาห์หน้าผมจะย้ายออกจากหอพักแล้ว เงินค่าประกันผมไม่เอา อะไรที่เคยติดไว้ผมจะจ่ายให้หมด พี่จ๋าบอกโทนหยุด หยุดเดี๋ยวนี้ ผมก็ไม่หยุดหรอกครับตอนนั้น


พี่เตยก็พูดว่าแล้วจะมีที่ซุกหัวนอนเหรอ ผมบอกข้างถนนผมก็นอนได้ ถ้าไม่ต้องตื่นมาแล้วเจอพี่พูดใส่แบบนี้ทุกวัน ข้างถนนผมก็นอนได้ ผมนอนป้ายรถเมล์ยังเคยนอนมาแล้ว มันคงไม่ตายหรอก เอ้อผมผิด ผมผิดเองทั้งหมดจบมั้ย ถ้าไม่พอใจตามตำรวจมาจับผม หรือไปบอกพี่แมนให้มากระทืบผมเลยก็ได้ แล้วพี่เตยก็เหมือนจะโมโหนะพี่เตยขึ้นเสียงว่ารู้หรือเปล่าว่าตัวเองเป็นคนผิดทำไมขึ้นเสียง



ผมพูดนะว่า เออผมผิดพี่คิดว่าผมมีความสุขมากนักเหรอ คนที่ผมชอบคนที่ผมกล้าไปหากล้าเปิดหน้าตัวเอง เพราะมั่นใจว่าเขารับกับหน้าตาของผมได้ แต่กลับกลายเป็นว่าเขามีแฟน พี่ว่าผมเต็มใจไปเจอพี่หมิวที่สยาม พี่คิดว่าผมมีความสุขเหรอที่พี่หมิวมองผมหัวจรดเท้า พี่พาผมมาอยู่สังคมที่เจอหน้ากันครั้งแรกก็มองยันปลายตีนพี่คิดว่าผมชอบมั้ย



พี่คิดว่าผมจะรับกับเรื่องพวกนี้ได้เหรอ ผมจะออกจากชีวิตพี่แต่พี่ก็ยังมาดึงผมกลับมาเจอกับอะไรอีก พี่รู้มั้ยว่า ผมต้องเหนื่อยแค่ไหนกับการที่ต้องพยายามโกหกเรื่องที่เราเคยเป็นอะไรกัน พี่เคยรู้มั้ยว่าผมกดดันแค่ไหนที่ต้องมาอยู่ข้างๆพี่หมิว ผมรู้สึกผิดกับพวกพี่สองคน ผมอยากออกมาห่างๆ



พี่คิดว่าผมมีความสุขกับสิ่งที่พี่ยัดเยียดให้ผมนักเหรอ ตอนนั้นคือผมลืมไปหมด ลืมความผูกพันลืมเรื่องทุกๆอย่างไปหมดเลย มาคิดย้อนหลังตอนนั้นผมก็หลุดไปเหมือนกันนะ ไม่รู้สิ่ครับผมอาจจะยังรับกับความกดดันไม่ได้ ยิ่งเป็นความกดดัน และคำพูด จากคนที่เราคิดว่าเป็นที่พึ่งทางใจได้



มันคงจะเหมือนรู้สึกว่า ความเชื่อใจพังทลายไปแล้ว อ่ะกลับมาต่อผมคิดนะ ทำไมผมต้องมาโดนทำเหมือนเป็นเรื่องตลกเลย ผมเครียดจะตายห่าอยู่แล้ว ผมพูดไปน้ำตาก็ไหลไปนะว่าพี่จ๋าที่เหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้าย แต่ก็ยังมาทำเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันตลกนัก เอ้อ !!! ผมผิด ผมแม่งผิดทุกอย่างแต่ทำไมต้องมาช่วยกันซ้ำเติมหัวเราะผมด้วย ถ้าจะนัดกันมาแล้วมาทำให้ผมเป็นตัวตลกแบบนี้




พี่น้องอะไรนี่ก็ไม่ต้องเป็นแล้ว พี่กลับไปอยู่ในสังคมของพวกพี่เหอะ ผมผิดเองที่ก้าวเข้าไปหาพวกพี่ แม่งเอ๊ย !!! ก็รู้นะว่ามันไม่ถูกที่ผมไปพูดแบบนั้นกับพวกพี่ๆเขา แต่ตอนนั้นมันไม่ไหวจริงๆ ผมถีบประตูห้องโคร้มออกมา เอ่อแล้วก็จะพยายามกลั้นเสียงไว้ทำไมวะตอนแรก






ผมเดินออกมาจากบ้านเลย เดินไปหาที่สงบสติอารมณ์ตัวเองก่อน ตอนนั้นผมพึ่งเห็นว่าหนังที่สันหมัด มันเปิดถลอกจนเห็นเนื้อใน ผมคงต่อยลงพื้นไม้โดยที่ไม่ได้ยั้งเลยสิ่นะ ตอนนั้นมันยังชาๆอยู่แต่อีกเดี๋ยวมันก็คงเจ็บแล้วล่ะ ก็ดีจะได้ไม่ลืมว่าวันนี้ชีวิตแม่งบัดซบส้นตีนแค่ไหน




แต่เอาจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวังเท่าไรหรอกครับชีวิต ผมอยากนั่งอยู่คนเดียวเฉยๆไม่ทำอะไร แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่เลย ผมก็ต้องกลับไปที่ท่าน้ำเพื่อคอยบริหารพวกคุณเคย์ มันไม่ยุติธรรมเลยนะเอาตรงๆ พวกเขาได้หยุดพักผ่อนกัน  ส่วนผมต้องมาคอยต้อนรับ และบริการ วัดหยุดเหมือนกัน แต่พอเป็นคนละฐานะมันกลับใช้ชีวิตต่างกันเลย และแล้วมันก็มาครับความเจ็บปวดที่มือ ผมคิดว่าอาจจะมือของผมน่าจะมีปัญหาแล้วล่ะ เพราะมันจับอะไรก็เจ็บครับ ยอมรับนะว่าตอนนั้นทำอะไรไม่ยั้งคิด



แต่มันเหมือนความเชื่อใจโดนทำลายน่ะ พี่จ๋าที่ผมคิดว่าเข้าใจผมมากที่สุด มากกว่าพี่หมิวด้วยซ้ำกลับมาแหย่ผมไม่หยุดสักที เรื่องที่ทำวันนั้นมันกลับมาเล่นงานผมจนได้สิ่ครับท่านผู้อ่าน ผมยืนมือสั่นอยู่แบบนั้น สั่นเลยอ่ะ แล้วหนังเปิดก็แสบชิบเลย แม่งปวดตุ้บ ๆ ๆ ๆ ๆ ตามจังหวะหัวใจเต้นแล้วสูบฉีดเลือดอ่ะ จนผมทนไม่ไหวต้องเดินเลี่ยงมา รุกะเดินมาถามผมว่าผมเป็นอะไรไหมสีหน้าดูไม่ดีเลยผมก็ส่ายหน้าบอกไม่มีอะไรครับ รุกะไปนั่งพักเถอะ ว่าแต่ชอบบรรยากาศแบบนี้มั้ยครับ รุกะยิ้มแล้วบอกว่าชอบมากค่ะ



ซารุซังมีบ้านที่ดีมากเลยนะคะ ผมก็บอกว่าแต่ก็คงสู้บ้านของคุณรุกะไม่ได้หรอกครับ เธอมองหน้าผมนะแล้วถามว่า พูดอย่างกับว่าเคยเห็นบ้านของชั้นน่ะค่ะ ผมก็บอกว่าไม่บอกก็รู้ว่าต้องสวยและต้นไม่เยอะมากๆแน่ เพราะดูคุณรุกะไม่ถือกับพวกดินหรือขี้โคลนพวกนี้เลยนี่ครับ


รุกะก็เดินมาใกล้ๆผมนะตอนนั้น เธอก็ถามว่าก็ไม่เห็นมีอะไรน่ารังเกียจนี่คะ เอ้อแปลกนะมันเหมือนว่าพอได้รู้ว่าเราเคยเจอกันมาก่อนตอนที่ปาย พอรุกะเธอได้บอกผมว่าตอนนั้นผมไปช่วยเธอดูเหมือนว่า ตัวเธอจะดูแบบเรียกว่ายังไงดี ดูหวานขึ้นกว่าเดิม จากที่ปกติก็หวานอยู่แล้วน่ะครับ




ผมบอกคร๊าบกลับไปที่ศาลาก่อนมั้ยครับ เดี๋ยวคุณเคย์สงสัยว่าหายไปไหนนะ รุกะเธอยิ้มแล้วบอกอื้มค่ะ แล้วก็เดินกลับไปส่วนผมก็ไม่กลับเข้าบ้านนะผมไม่อยากเจอพี่ทั้ง 3 คนแล้ว แล้วตั้งแต่ระเบิดเมื่อกี้ผมไม่เรียกว่าเจ๊เลยนะ ผมเรียก " พี่ "  นั่นหมายความว่าผม ลำบากใจที่จะวางตัวสนิทสนมกับพวกเธอแล้วล่ะ




พี่จ๋าบอกผมเปลี่ยนไป ใช่ครับตอนนี้มันไม่เหมือนมหาวิทยาลัยที่ผมจะเครียดเรื่องหาเงินกับเรื่องเรียน ในชีวิตมหาวิทยาลัยผมเครียดแค่เรื่อง 2 เรื่องนี้จริงๆ  แต่ว่าตอนมันไม่ใช่ไง ตอนนี้ผมเครียดทั้งเรื่องทำงาน เรื่องหาเงิน แล้วสารพัดเรื่องที่มันเข้ามาเหมือนให้แก้ปัญหาไปเรื่อยๆไม่รู้จบ ปัญหาเรื่องการหาเงินตอนเรียนของผมมันเล็กๆไปเลย



ตอนนั้นโดนแกล้งโดนแซวมันก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก เพราะมันก็ไม่ได้มีอะไรมากจริงๆ แต่ตอนนี้มันโดนกดดันหลายทางมากๆ ผมเองก็ไม่ไหวเหมือนกันครับ ถึงจะรู้ตัวว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดเพราะผมที่ไม่ยับยั้งชั่งใจในคืนนั้น แต่มันก็อยากจะพูดอยากจะระบายอะไรออกมาบ้าง



สามสาวผมก็ไม่กล้าเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟังเพราะกลัวว่าพอได้ฟังแล้ว ผมจะเป็นคนเลวในสายตาของพวกเธอ ที่เป็นคนเอาไม่เลือก คนที่นับถือกับเป็นพี่เป็นน้องผมก็ยังทำแบบนั้นลงไปได้ ผมนี่เห็นแก่ตัวว่ะที่ไม่อยากเสียพวกเธอไปทั้งๆที่ไม่แสดงความจริงใจอะไรออกไปเลย



ดูเหมือนว่าตอนนี้มื้อเช้าจะจบลงแล้วล่ะครับ ที่ริมคลองก็มีอุปกรณ์ชงช้า กาต้มน้ำราคาแพงไว้คอยบริการน้ำชาให้คุณเคย์แบบไม่มีอั้น ผมเองก็คงไม่มีหน้าที่อะไรแล้วล่ะ รุกะเองก็อยู่กับพวกเขาไม่ออกมา คงจะคุยกันหลายๆเรื่องล่ะน่ะ ถ้าทั้งหมดเป็นไปตามที่รุกะเล่ามาก็แสดงว่า



ทีมงานญี่ปุ่นที่ผมต้องไปรับรองตามงานที่พี่แมนให้มาเมื่อ 3 ปีก่อนก็เป็นคณะของรุกะงั้นสิ่นะ ผมกลับไปนั่งที่ใต้ต้นกล้วย ซึ่งเวลาที่มีลมและเหมือนฝนจะตกแบบนี้แหละต้นกล้วยจะน่านั่งมากๆ ลมพัดใบกล้วยตวัดไปตวัดมา คือผมจะบอกอะไรให้ คุณจะได้กลิ่นของใบตองที่ตลาดสดก็สู้ไม่ได้




พอผ่านไปสักพักผมก็เดินไปทางศาลาท่าน้ำแต่ก็เห็นพี่หมิวนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอคุยอะไรกับพ่อและคนในวงนั้นไม่รู้แล้วก็ไหว้ ไหว้ ไหว้ แล้วก็เดินออกมาเลย ก็คงจะไปสังสรรค์มั้งนะพี่จ๋ามาทั้งที่ ก็คงจะมีแต่พวกไฮโซที่ผมเข้าไม่ถึงนั่นแหละ ผมมันแค่สามัญชนเดินดินกินข้าวแกงครับ




ผมเดินเข้าไปอีกทางก็เจอพี่จ๋าเขายืนอยู่ก็คงจะรอพี่หมิวนั่นแหละ พอเธอเห็นก็เดินมาถามเป็นยังไงมั่งมือเป็นยังไงมั่ง ผมก็ตอบไปว่าก็สมควรแล้วครับที่เป็นแบบนี้ แล้วผมก็เดินผ่านไปพี่จ๋าก็บอกว่า เชื่อใจเจ๊มั้ย ผมก็ไม่ตอบนะผมให้คำตอบตอนนี้อะไรไม่ได้



ตลอดมาผมพูดได้เต็มปากว่าพี่จ๋านั้นเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลก รองมาจากแม่ผมเลยนะแต่เมื่อกี้ความรักความเคารพของผมพี่จ๋าทำลายมันทิ้งไปแล้ว จนนั่งอยู่คนเดียวในสวนนั่นแหละจนมั่นใจว่าพี่หมิวพี่จ๋าพี่เตยกลับไปหมดแล้ว นี่เหรองานฉลองที่พี่หมิวบอก ฉลองด้วยการทำให้ผมสติแตกแบบนี้งั้นเหรอ



 

สั่งของ นั่งโต๊ะหน้าเลย วันนี้

อึนๆทั้งตอนเลย เศร้า

คิว 1จ้าาาาา มาจองโต๊ะคนแรกจ้าาา

จองโต๊ะก่อนนะครับ

อุ๊ก ยั่งกับโดนตุ๊ยท้อง โคตรจุกเลยครับตอนนี้  จุกกว่าตอนโดนดาว พูดดักไว้คราวก่อนอีก

หนักหน่วงเหลือเกินครับ ผ่านเหตุการณ์นี้มาได้ ท่านโทนคงโตขึ้นมากๆเลย


ไม่รู้ว่าตอนนั้น สามเจ๊ จะทำอะไร แต่คงไม่ได้คิดร้ายกันโทนหรอกมั้ง แต่คงกดดันมากเกินไป  เพราะวันนั้นนี่โทนคงสุดแล้วจริงๆ

ถามเหมือนโดนต้อนไปเรื่อยๆแบบนี้ ใครก็ไม่ชอบครับ ผมคนนึงล่ะ เผลอๆร้องไห้ด้วย55555

อ่านแล้วเครียดแทนเลย

ว้า ยังไงต่อละเนี่ย หรือรุกะจะเป็นคนมาดามใจให้หายเศร้านะ นับวันรอที่เจอรุกะเลยครับ

มาอย่างเหนือความคาดหมายขริง ๆ ขอบคุณมากครับคุณโทนที่ส่งผลงานดี ๆ มาให้เสพ
วันนี้มันวันบัดซบของคุณโทนจริง ๆ อะไรมันจะเคราะห์ซ้ำกรรมซัดถี่ ๆ แบบนี้หาว่า

นายโทนโกรธจริงจังแล้ว แต่เข้าใจความรู้สึกนะ โดนกดดันมาหลายทางแล้วไม่ได้ระบายเลย

กะแล้วต้องระเบิดเข้าสักวัน.. แน่ถ้าไมได้ระบายออกมา.. หลักๆน่าจะเรื่องงานล่ะมั้ง... เรื่องบางเรื่องแกล้งทำเป็นไม่รุบ้างก๊ได้นะ... อย่าทำเหมือนรุทันแล้วมากดดันโทนเลย....

 ::Ajark::อื้อหือนายโทนระบายอารมณ์ใส่สามสาวไม่ยั้งเลยไม่คิดว่าจะออกแนวดราม่าขนาดนี้แล้วต่อไปสามสาวจะแก้ปัญหายังไงนายโทนไม่เรียกเจ้แล้ว

ตอนนี้เครียดเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยรุกะจะได้เข้ามาแทรกตอนนี้ แล้วสองเจ๊ต้องรวมพลังเอาท่านโทนคืนมาแน่เลย

เหมือนจะเครียดทั้งตอนเลย หนักหน่วงจริงครับท่านโทน

ระบายออกมสให้หมดเลย..พวกสาวๆจะได้ไม่มีอาวุธใว้คอยแกล้ง

น่าส่งสารนะครับแบบนี้โดนคนที่เคารพปั้นหัวสะไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ

เอาแล้วมีที่มาที่ไปยังไง พี่จ๋ามาเลยรอบนี้

แย่เลยเนอ แบบนี้บางครั้งคำพูดทำร้ายจิตใจ คนแต่ละคน รับสภาพความกดดัน ได้ไม่เท่ากัน ท่าจะบี้จนถึงที่สุดไม่มี อะไรดีขึ้นมา แต่อาจจะใช้คำพูดรุนแรง เพราะมันฝังใจ ของนายโทน เรื่องฐานะ เคยเจอเคสคล้ายๆ กัน