เลิฟเจ็บลึก

 

แห้วซะงั้น

งานนี้ไม่รู้จะสงสารใครดี บางคนน่าสงสาร บางคนน่าสมน้ำหน้า

จะจัดได้ไหม จัดสองพี่น้องเลย

พี่เลิฟไม่ต้องสนใจ หาสาวใหม่ได้สบายๆ อยู่แล้ว

เยึ่ยมครับ

พี่เลิฟรักทุกคนเลย

คิดยังไงกับ EP นี้บอกกันด้วยครับ

บทที่ 16.2

เรื่องที่บานปลายเกินแก้ไข

ประตูห้องเปิดผ่างเข้ามา ทั้งจ๋ากับเลิฟหันไปมองเป็นสายตาเดียวกัน ตรงหน้าประตูมี สามสาว แทม แต๋ม และส้ม ทั้งสองฝ่ายตะลึงด้วยกันทั้งคู่ เลิฟกำลังประกบใกล้ชิดอยู่กับจ๋าอีกแค่เพียงปลายจมูกก็คงจูบ หรืออาจจูบกันไปแล้ว

"กรี๊ด...................... นี่มันเรื่องอะไร ทำไม ทำไมพี่ถึง..." ส้มปราดเข้าห้องแล้วผลักเลิฟ กระชากแขนพี่สาวตัวเองออกมา

"ส้ม...." เลิฟอยากพูดต่อว่าอย่าทำอะไรจ๋านะ แต่สายตาสองสาวที่อยู่ข้างหลังก็แผ่รังสีความโกรธเกรี้ยวใส่รุนแรงพอๆ กับส้มที่ยืนอยู่ด้านหน้า นี่มันรถไฟชนกันแบบประสานงาน สี่ขบวนรวด

"ให้มาเอากากเพชร แต่มาอ่อยพี่เลิฟถึงในนี้ ไหนบอกไม่สนใจไงแล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ด้วยกันสองต่อสอง" ส้มผลักจ๋าใส่ผนัง จ๋ารีบยื่นกากเพชรส่งให้

"นี่ไง นี่ไง พี่มาหยิบให้แล้ว ส้ม" เธอร้องบอก

"บอกว่า ชอบไอ้เมจ รักไอ้เมจ แต่มาอยู่กับพี่เลิฟสองต่อสอง เมื่อกี้ทำอะไรกันหะ" ส้มคว้ามือจ๋ามาบีบอย่างแรงแล้วบิด

"ส้ม พี่ไม่ได้ทำอะไร โอ๊ยเจ็บ พี่เจ็บนะส้ม"

"ยืนจะจูบกันอยู่แล้ว ยังจะโกหกอีก พี่.....ชอบแย่งของๆ หนู หนูได้อะไรดีกว่าก็แย่งตลอด" เธอง้างหลังมือ เลิฟรีบเข้ามาคว้าจับมือส้มไว้

"อย่าจ๋าไม่ได้ผิดอะไร เรื่องนี้พี่ผิดเอง ผู้หญิงที่พี่เจอ พี่เข้าใจผิดมาโดยตลอด คนที่พี่ชอบคือจ๋า พี่พึ่งรู้ความจริง พี่ไม่เคยรู้ว่า จ๋ากับส้มหน้าตาคล้ายกัน"

"ว่าอะไรนะ" ส้มถามย้ำเธอได้ยินชัดทุกคำนั่นแหละโดยเฉพาะ คำว่า (คนที่พี่ชอบคือจ๋า)

"พี่ชอบจ๋า ชอบมาตั้งแต่แรกแต่พี่เข้าใจผิด...." เลิฟย้ำคำตอบที่แสนเจ็บปวด ส้มน้ำตานองกัดฟันกรอดสะบัดมือจากเลิฟ แล้วฟาดลงไปที่แก้มเขาเต็มแรง เพี๊ย!

"ชอบมัน ไม่ได้ชอบหนู แล้วมาเอากับหนูทำไม"

"นี่ก็อีกคน ให้ท่า ยั่วผู้ชายไปเรื่อย อยากได้ผู้ชายของน้องมาก มากขนาดนี้เลยหรือไง จำไว้ตราบใดที่หนูอยู่ พี่กับพี่เลิฟ จะไม่มีวันสมหวัง" ส้มคว้ากากเพชรมาถือ ลั่นมือตบหน้าจ๋าลงไปเต็มแรงจนเธอลงไปกองกับพื้น เพี๊ย!

"ฮือๆ" จ๋าร้องไห้สะอึกสะอื้น

"จ๋า" เลิฟเดินเข้าไปหาแต่ร่างเขาถูกแต๋มกับแทมคว้าจับเอาไว้ ส้มเดินหนีออกไปด้วยความโกรธ

"พี่มีอะไรปิดบังพวกหนูอีก ไหนบอกจะมีแค่พวกหนูไง แล้วนี่อะไร ที่ส้มบอกว่า เอากันแล้วหมายความว่าไง หนูให้พี่มีแค่แทม แต่พี่ก็ไม่เคยพอ..." แต๋มเขย่าตัวเลิฟแรงๆ แต่อีกฝ่ายเงียบไม่ตอบก้มหน้าสลด

"หนูพูดกับพี่อยู่นะ ตอบมาสิ"

"พี่ขอโทษ พี่ยอมรับผิดทุกอย่าง อยากด่าอะไรก็ด่าเถอะ"

"พี่เลิฟหนูผิดหวังในตัวพี่...ครั้งหนึ่งหนูเคยคิดว่าพี่ไม่เหมือนคนอื่น แต่ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าหนูคิดผม พี่เห็นพวกหนูโง่ใช่ไหมค่ะ เป็นพวกเราเป็นตัวตลก พวกเราไม่มีจิตใจใช่ไหมพี่ พี่แค่อยากให้พวกเรานอนถ่างขาเท่านั้น ตลอดเวลาไม่เคยรักเราเลยใช่ไหม" แทมร้องไห้น้ำตานอง เธอฟาดมือตบหน้าเลิฟสุดแรงเกิดจนแดงเป็นรอยมือ เพี๊ย!

"ต่อจากนี้พี่อย่ามายุ่งกับพวกเราอีก อยากจะทำอะไรก็เชิญพวกหนูไม่รับรู้ด้วยแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นถือว่าหนูโง่ หนูทำทานให้หมาข้างทางไปก็แล้วกัน" แทมพูดกระแทกใส่ด้วยความโกรธแล้วเดินสะบัดออกจากห้องไป

"แทม..." เลิฟอยากจะรั้งเธอเอาไว้ แต่คำพูดกับความเลวของตัวเองมันจุกอยู่ในอกจนพูดไม่ออก เขากำลังจะเสียทุกคนไปรักษาใครเอาไว้ไม่ได้เลย แต๋มคือคนสุดท้ายที่ยืนร้องไห้มองเขา

"ฮือ....พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง ตลอดเวลาหนูรักพี่ไล่ตามพี่ ยอมทำหลายอย่างเพื่อพี่ พี่ไม่เคยเห็นมันเลยหรอคะ พวกเราเป็นแค่อีตัวในสายตาพี่จริงๆ หรอคะ ฮือๆ.....ถ้างั้น...หนูยินดีกับพี่...จ๋ายินดีด้วยนะ...อยู่กับคนที่พี่รักเถอะค่ะ...หนูเหนื่อยเกินกว่าวิ่งตามพี่แล้ว...ฮือ..." น้ำตาเธอร่วงรินลงมาไม่หยุด เลิฟพยายามจับมือเธอเอาไว้ แต่ถูกเธอแกะออก หญิงสาวพยายามฉีกยิ้มบนหน้าแต่มันก็ไม่อาจกลบเกลื่อนดวงตาหม่นเศร้าได้เลย แม้พยายามสะกดกลั้นเสียงร้องไห้เพียงไร ความร้าวรานยิ่งบาดลึกลงกลางใจ แต๋มเดินออกจากห้องเธอมองที่จ๋าอีกครั้งด้วยสายตาเวทนาเพราะรู้ดีว่า อีกไม่ช้าจ๋าก็จะอยู่ในสภาพเดียวกับเธอ

จ๋าพยุงตัวเองลุกขึ้น เธอโซเซทั้งกายและใจ เลิฟรีบเข้ามาประคองไว้ เธอผลักเขาออกใบหน้าเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาจ้องมองเขา ความรู้สึกก่อนหน้ากับตอนนี้ต่างกัน ผู้ชายคนนี้ทำตัวเองทุกเรื่องเพราะความไม่รู้จักพอ ทุกคนโชคร้ายเพราะมอบสิ่งที่เขาต้องการ พริบตาที่ความเลวของเขาถูกประจานจากความน่าหลงไหลก็กลับกลายเป็นความน่ารังเกียจ

"อย่ามายุ่งกับหนู" จ๋าแกะมือเขาออกด้วยความรังเกียจสุดใจ

"พี่ขอโทษนะจ๋า พี่ขอโทษ" เลิฟร้องเรียกเสียงเครือ จ๋าเดินออกจากห้องนั่นโดยไม่หันไปมองน้ำตาไหลอาบนองไปบนแก้ม เลิฟเงยหน้าขึ้นมองเพดาอยากให้ทุกอย่างมันโกหก อยากให้น้ำตามันไหลย้อนกลับเข้าไป อยากให้เวลามันเดินย้อนกลับ

--------------------------------------------------------------------------

"ผู้ชายเค้าไม่ร้องไห้กัน แค่หกล้มแค่นี้ สบายๆ ลุกขึ้นมา" เสียงนุ่มทุ้มของพ่อฟังดูแล้วช่างอบอุ่น มือหนาวางลงบนหัวของเลิฟในวัย 5 ขวบ

"แต่มันเจ็บมากเลยครับ ผมทนไม่ไหวแล้ว ฮือๆ"

"ผู้ชายจะต้องไม่ร้องไห้ให้กับอะไรง่ายๆ ต้องเข้มแข็ง แผลที่ขาไม่กี่วันก็หายแล้ว...เรื่องเล็กๆ เป็นผู้ชายต้องเข้มแข็ง เจ็บแค่ไหนก็อดทนไว้"

"ฮือๆ ผู้ชายจะร้องไห้ไม่ได้หรือไงครับ"

"ร้องได้สิ เพราะผู้ชายก็มีหัวใจ" คำปลอบของพ่อทำให้เสียงร้องไห้ของเลิฟเบาลง ความอ่อนโยนลุ่มลึกทำให้เลิฟอบอุ่น

"ผู้ชายมีน้ำตาเป็นส่วนประกอบของหัวใจ ดังนั้นพวกเราจึงไม่สูญเสียมันออกไปง่ายๆ เราจะร้องไห้ให้กับคนที่เรารักเท่านั้น" คำพูดของพ่อในวันนั้นแสนอบอุ่น

แต่พ่อครับ.... ตอนนี้หัวใจผมมันโคตรเจ็บเลยครับ... ผมจะต้องร้องไห้อีกกี่ครั้งผมรักพวกเธอ...

--------------------------------------------------------------------

เพราะ​ความ​มักมาก​ใน​กามารมณ์​ผลสุดท้าย​นาย​เลิฟ​คงไม่เหลือใคร​

รักพี่เสียดายน้อง

น้องจ๋าน่ารีกมากๆ

ขอบคุณครับ

thank

ใจเดียว แต่หลายคน