สวัสดีครับ ยังจำกันได้ไหมครับ หายไปเลียใจมากครับ อยากรู้ว่าเพราะอะไรมาตามอ่านกันนะครับ ตอนนี้ทำใจพอจะได้แล้ว เลยอยากกลับมาเขียนไว้เป็นที่รำลึก (เนื้อหาอิงเรื่องจริง แต่ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดนะครับ)

ตอนนี้จะเริ่มมีการซ่อนข้อความ เหมือน ร้านเกะอันโด่งดัง ที่แน่นวล ผมก็ติดตามเทพโทนอยู่ พี่เขาไฟแรงจริง ๆ เขียนมาได้สม่ำเสมอ แต่บอกตรง ๆ ที่ผมหายไป อย่างหนึ่งก็เพราะผมไม่ได้ซ่อนข้อความ เลยมีคนตอบกระทู้น้อย เลยนอยด์ 55 เขียนให้กำลังใจกันหน่อยนะครับ มันช่วยได้มากเลย คนละนิดละหน่อย อย่าตอบผิดกฎล่ะ เดี๋ยวจะโดนแบน ซึ่งผมเองก็ยังเคยโดนแบนเลย 555

ใครที่อยากย้อนกลับไปอ่านติดตามได้ที่ลิงก์ด้านล่าง (ผมยังต้องย้อนกลับไปอ่านเลยว่าเขียนถึงไหนแล้ว 55)




ระหว่างที่เราเดินทางกลับมายังโตเกียว ผมได้ส่งไลน์บอกน้องนันถึงเรื่องที่วอร์มตกจากขอบทะเลสาบแล้วข้อเท้าแพลง นันพยายามบอกให้หาน้ำแข็งพันข้อเท้าเอาไว้ แต่ประเทศญี่ปุ่นที่เป็นประเทศหนาว ก็หาน้ำแข็งสำเร็จรูปได้ยาก จริง ๆ คือ หาไม่ได้เลยล่ะครับ พอดีวาเห็นเจลที่คล้าย ๆ เจเล่วางขายอยู่ ก็เลยซื้อเอามาพอสมควรแล้วพันเอากับข้อเท้าด้วยถุงพลาสติก แต่ไม่นานความเย็นก็ค่อย ๆ ลดลง

เวลากลับก็ใช้เวลา 2 ชมกว่า ๆ เช่นเดิม นันไลน์มาบอกว่า เตรียมน้ำแข็ง และอุปกรณ์ไว้รอแล้วที่ห้องเดิม มาถึงแล้วให้พาวอร์มขึ้นไปรักษาได้เลย ผมเลยบอกวาและแอนว่า "พอไปถึงให้ไปรับกระเป๋าที่ฝากไว้ที่ห้องด้านล่าง แล้วไปเช็คอิน" แต่วากลับตัดบทว่า "วาทำได้ไม่คล่องเท่าพี่วีหรอก เอางี้เดี๋ยววาจะพาวอร์มขึ้นไปเอง" ผมจึงบอกเบอร์ห้องไป

รถตู้ของชัยซังจอดที่ด้านหน้าล็อบบี้ บริกรมาเข้าต้อนรับ พอเห็นพวกเราช่วยกันประคองวอร์ม เขาเลยรีบทำมือแสดงท่าทางว่าให้ยืนรอตรงนี้ แล้วเขาก็รีบเข้าไปในโรงแรมเข็นรถเข็นที่มีไว้บริการแขกมาให้วอร์มนั่ง ขณะที่พวกเราจะทยอยลงจากรถ วาก็หันมาบอกผมว่า "เดี๋ยววาเข็นพาวอร์มไปหาน้องนันที่ห้องก่อนนะคะ" ผมพยักหน้า พลางบอกให้ทุกคนทยอยเดินเข้าไปรอในล็อบบี้ หลังจากนั้นผมจึงยื่นซองที่เตรียมเงินค่ารถไว้แล้วให้ขัยซัง พร้อมกับบอกชัยซังว่า "ผมเตรียมไว้ให้แล้วพร้อมทิปในซองนี้ครับ ขอบคุณมากสำหรับทริปนี้นะครับ"

ชัยซังรับซองไป แล้วเปิดซองพลางเอานิ้วกรีดแบงค์ ก่อนจะกล่าวว่า "โอ้โห คุณวีให้ผมเกินไปมากเลยนะครับ เกรงใจจัง" ผมอึ้งในความไวในการนับ ที่ผมคิดว่าชัยซังแค่กรีดแบงค์ดูคร่าว ๆ เท่านั้น ก่อนที่ชัยซังจะพูดว่า "ข้างบ้านผมมีปรมาจารย์ด้านกายภาพบำบัด เรื่องติดเทปสี แบบที่นักกีฬาเขาติดกัน ถ้ายังไงผมจะไปลองขอร้องลุงคาเซ่ดู แล้วผมจะโทรแจ้งนะครับว่าลุงแกว่างและสะดวกวันไหนนะครับ" ผมรีบยกมือไหว้ "ขอบคุณมากครับ ถ้าไม่รบกวนลุงท่านนะครับ ถ้าแกไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ ชัยซัง" ชัยซังผงกหัว ก่อนจะบอก "ผมจะลองดู แต่น่าจะได้นะ ผมช่วยไปส่งแกหลายทีอยู่" ก่อนจะรับไหว้ แล้วขึ้นรถขับออกไป

ผมเดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์ ผู้จัดการโรงแรมเข้ามาคุยถามถึงอาการวอร์มกับแอนอยู่ ผมจึงเดินเลยมาที่เคาน์เตอร์เช็คอิน ก่อนที่เจ้าหน้าที่เช็คอินจะแจ้งว่า คุณแอนได้แจ้งไว้คร่าว ๆ ประกอบกับตอนขามาก็พักที่นี่ และได้ฝากกระเป๋าไว้ส่วนหนึ่ง จึงได้เตรียมห้องไว้ให้แล้ว
ห้อง901 ผมกับวา
ห้อง902 แอนกับธีร์
ห้อง903 วอร์มกับรัณ
ห้อง 904 ไวท์กับวรรณ

แอนเดินมาแจ้งที่เคาน์เตอร์ว่า ขอเพิ่มเตียงเสริมให้ห้องแอน เพราะคุณอ๊อดสามีจะมานอนด้วย เพราะเครื่องเพิ่งแลนด์ที่โตเกียวพอดี พอแอนแจ้งเสร็จ ผมเลยดึงแขนแอนไว้ แล้วถามถึงหลอดน้ำนารีสยบปฐพีกับแอน
แอน : เก็บไว้ในกระเป๋าถือค่ะพี่ มีอะไรเหรอคะ
วี : "คือไอโกะบอกว่า หลอดที่เอาให้ ไม่ใช่สาเกธรรมดานะคะ เป็น "น้ำนารีสยบปฐพี"
แอน : "มันคืออะไรเหรอพี่วี"
วี : ไอโกะบอกว่า "น้ำนี้ใช้สำหรับผู้หญิงที่ห่างจากสามี หรือเสร็จยาก น้ำนี้จะกระตุ้นความอยาก และต้องถึงจุดสุดยอด 10 ครั้ง ถึงจะหายอยาก" พี่ว่าเอามาเททิ้งไปดีกว่า
แอนอึ้งไปแป๊ปนึงก่อนจะพูดว่า : เรื่องอะไรคะพี่ อุตส่าห์ได้ของดี แถมคืนนี้ผัวก็มา
ผมนี่ถึงกับอึ้งกับคำพูดของแอน ก่อนที่แอนจะหันมาพูดว่า : พี่วี ทำไงดี จะจัดกัน แต่มีธีร์อยู่ในห้อง เอางี้ฝากธีร์นอนห้องรัณ ได้ไหมคะ
วี : "เออ ได้ ๆ งั้นต้องย้ายเตียงเสริมไปห้อง 903"
แอนเลยบอก : "แอนบอกเอง เดี๋ยวเขาจะงง พี่ไปแจกคีย์การ์ดให้เด็กเข้าห้องก่อนเลยค่ะ"
ก่อนที่แอนจะหันเข้าไปที่เคาน์เตอร์อีกที แล้วคุยกับเจ้าหน้าที่
ผมเดินกลับไปหาเด็ก ที่ไวท์กับวรรณ นำรัณกับธีร์ ไปช่วยกันเข็นกระเป๋าของพวกเราที่ฝากไว้จากห้องเก็บออกมาแล้ว
ผมยิ้ม ก่อนจะพูด "ขอบใจนะเด็ก ๆ ช่วยพ่อได้มากเลย เอานี่คีย์การ์ด ให้ไวท์นอนกับวรรณเหมือนเดิม ส่วนรัณนอนกับธีร์ แล้วก็พี่วอร์ม นี่แม่ธีร์กำลังสั่งเตียงเสริมให้ห้องรัณแล้ว เดี๋ยวคืนนี้พ่อธีร์มากินข้าวแล้วก็มานอนด้วย ก่อนที่พรุ่งนี้จะไปบินต่อ"
เด็กยิ้ม และพยักหน้า ก่อนที่ธีร์จะยิ้มกว้างกว่าใคร แล้วผมก็บอกต่อว่า "เดี๋ยวเย็นนี้เราทานอาหารที่โรงแรมนี่แหละ ไม่ต้องไปไหน เพราะพี่วอร์มยังเจ็บอยู่ ว่าแต่จะทานอะไรดี เหมือนที่นี่จะมีหลายร้าน"
วรรณรีบยกมือขึ้นก่อนจะบอกว่า "ป๊าคะ วรรณทราบมาว่าร้านอาหาร Curry ข้าวแกงกระหรี่ ที่อร่อยขึ้นชื่อ เราทานที่นี่กันเถอะค่ะ"
วี : "โอเคเลย ใครไม่ชอบทานก็เลือกทานร้านอื่น แล้วลงรายการเข้าห้องแต่ละคนได้เลยนะ"
สรุปทุกคนก็มาทานด้วยกันทั้งหมด โดยต่างบอกกันว่า มื้ออื่นค่อยทานร้านอื่น ผมได้ส่งไลน์ไปหานัน ชวนให้ลงมาทานข้าวด้วยกัน สักพักนันถึงจะตอบกลับมาว่า

"สั่งอาหารมาทานที่ห้องกับน้องวอร์มแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องเป็นห่ว
ง"

ผมแปลกใจเล็กน้อยที่ตัว ง.งู ตกมาอีกบรรทัด แต่คิดไปแค่ว่าคงจะกดพลาดไป พวกเราทานอาหารกันเสร็จแล้ว ต่างก็แยกย้ายกันไปที่ห้อง

 

กลับมาตอนแรกจะยังไม่มีฉากอัศจรรย์ ต้องขออภัยครับ

หูย พี่วี คิดถุงงงงงงงงงง

นันจะโดนอะไรหรือเปล่า

เรียนตามตรงว่าจำเนื้อเรื่องไม่ได้แล้วครับ หายไปนานเลย ยินดีที่กลับมาครับ 
แผลใจน่าจะหายแล้ว เดินหน้าครับ

แบบนี้จะแอบจัดใครอีกนะอิอิจะเป็นใครรายต่อไป

หายไปนานจริงครับ

หายไปนาน จนนึกแนวเรื่องไม่ออก แต่ดูชื่อเรื่องเก่าๆ ก็พอนึกได้ ขอบคุณที่กลับมาเขียนให้อ่านอีกรอบ ขอบคุณมากๆ

จำเนื้อเรื่องไม่ได้เลยครับ 

ห่างหายไปซะนานเลยกลับมารอบนี้ต้องมีอะไรดีๆเด็ดๆแน่นอน ขอบคุณที่กลับมาครับชอบที่เล่าตั้งแต่นักบินเลยครับ

ถ้าเอาน้ำนารีไปผสมน้ำ มันจะมีสรรพคุณเหมือนเดิมไหม

ถ้าเอาน้ำนารีไปผสมน้ำ มันจะมีสรรพคุณเหมือนเดิมไหม

นิยายครับ อย่าคิดเยอะ อิอิ

อยากได้จังน้ำนารีสยบปฐพีอะไรเนี่ยยยย

หายไปนานเลยที่เดียวนะครับยินดีต้อนรับการกลับมาและเป็นกำลังใจให้ครับ

คิดถึงพี่วีมากไม่เคยลืม ว่าแต่น้องนันทำง.งูตกนี่เพราะอะไรเอ่ย
...โฮ่ โฮ่ เพราะกำลังซั่มกับวอร์มนี่เองแถมโดนแตกในด้วย ว่าแต่แอนขอความช่วยเหลือจากพี่วีนี่ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไหนบอกว่าผัวมาไม่ใช่เหรอ