ผู้ชายขายน้ำ ภาค 3 ตอน 6 ลูกค้าตัวช่วย

ใจเย็นๆนะครับ ภาค 1 และ ภาค 2 จะตามมาหลังภาค 3

แวะไปดูเรื่องเก่าๆกัน

แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 1 THE ORIGINAL   
แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 2 วัยแห่งความรัก   
แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 3 เพื่อนคุย     
แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 4 โกอินเตอร์     
แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 5 ส่งท้ายวัยมัธยม   
แปดปียี่สิบสี่คน ภาค 6 เฟรชชี่ปีหนึ่ง   

แฟนกู ภาค 1 
แฟนกู ภาค 2 
แฟนกู ภาค 3 
แฟนกู ภาค 4 

------------------------------------------------------------------

สรุปว่า...ผมและไอ้เตโดนพี่จูจ้างสองวัน 

พี่จูให้ผมและไอ้เตอยู่กะเธอตลอดทั้งสองวัน...และให้เรารวมคนละหมื่น   ไอ้เตถึงกับตาเหลือก...  เช้าวันที่หนึ่งที่พี่จูลงไปซื้อของ  ไอ้เตโทรไปลาออกจากร้านเจ๊ทันที  ผมได้ยินเสียงเจ๊ด่ามาทางโทรศัพท์เยอะแยะมากมาย  แต่ไอ้เตวางหูไป

"เอาเบอร์มาเลยทั้งสองคน  คราวหน้าเจ๊มาจะมาหา...ได้มั๊ย"
ผมให้เบอร์เจ๊ทันที  แต่ไอ้เตทำท่ายึกยัก
"พี่ติดต่อผมก็ได้ครับ  เดี๋ยวผมบอกไอ้เตมันเอง..."
.................................................................

หลังจากพี่จูกลับไป  ไอ้เตก็มาขายน้ำแบบผมและมันมาขายบ่อยกว่าผมด้วย  เพราะมันไม่มีเรียน  ผมว่ามันยึดเป็นอาชีพแทนล้างจานที่ร้านเจ๊แล้ว   ชีวิตมันดีขึ้นมาเหมือนกับผม   และมันก็ย้ายมาเช่าหอที่ดูดีกว่าที่ใกล้หอพักของผม  ชีวิตไอ้เตดีขึ้นผิดหูผิดตา 

"เฮ้ย  ไอ้ม่อน  เชี่ย..มึงแม่ง  ไม่เห็นจะออกไปทำงานเลยว่ะ"
"เออ กู  ตอนนี้สอบยาวๆ   ขอหยุดก่อน ศุกร์นี้สอบเสร็จคงไป  แล้วมึงเป็นไง"
"โหย  งานเชี่ยนี่...ดีมากอ่ะ  ง่าย เสียวและรวย  แต่ก็เจออย่างที่มึงบอกอ่ะนะ  แต่...ช่างแม่ง  มีรูให้กูเย็ดก็ได้แล้ว  ทำๆให้เสร็จไป    เออ...ว่าแต่มึง....ฮอตนี่หว่า...  มีคนถามหามึงด้วย  หน้าตาแม่งเด็กชิบหาย  น้องเค้าบอกไม่ได้มาเที่ยว  แต่มาหามึง   กูก็ไม่ได้บอกนะมึงอยู่ไหน  ก็บอกไปว่าไม่รู้จัก..."

ผมนึกถึงเมมโมทันที  มันนานมากแล้วเกือบครึ่งปีแล้วหลังจากที่ผมเปิดซิงเธอ   เมมโมเป็นตายร้ายดีไงมั่งผมไม่รู้อีกเลย  แต่ผมก็สงสัยว่าเธอจะหาผมอีกทำไม...  ผมชวนไอ้เตคุยเรื่องอื่น  และบอกมันเรื่องให้ระวังโจรด้วย...
..........................................................................................

วันศุกร์ผมสอบเสร็จก็มาอาบน้ำแต่งตัวและเดินออกไปยืนที่เดิมของผม  ผมเจอไอ้เตยืนก่อนผมแล้ว  เราโบกมือทักทายกันก่อนที่จะแยกย้ายกันไปยืนรอลูกค้า   ไอ้เตยังถามถึง "เด็กคนนั้น" อยู่ว่าเป็นลูกค้าผมเหรอ  มาถามหาสองสามครั้งแล้ว  ผมไม่ได้ตอบอะไรมัน  พอดีไอ้เตได้ลูกค้าก่อน  ผมเห็นมันคุยอยู่แป๊บนึง  มันก็หันมาโบกมือให้ผมและขึ้นรถหายไป   

ผมยืนอยู่อีกแป๊บ  ก็มีรถมาจอด  ผมเข้าไปคุย  คนเปิดประตูเป็นผู้ชาย  ผมก็ปฏิเสธงานไป ตามแนวทางของผมที่ไม่ไปกะผู้ชาย   พอผมถอยกลับมาก็มีผู้ชายสามคนเดินเข้ามาหา  พูดกระชากเสียงกะผม
"เฮ้ย..มึง...มายืนทำไร"
ผมนึกถึงพี่ชาติพูดทันที  ให้ระวังสองเรื่องคือโจรกะตำรวจ  ไอ้สามคนนี่ผมดูแล้วไม่น่าจะมาหาผมในฐานะมิตร  แต่จะเป็นใครผมไม่รู้
"ไม่มีไรครับพี่ รอเพื่อนครับ"
"มาขายตัวใช่มั๊ย" หนึ่งในนั้นที่ตัวใหญ่สุดถามผม
"ไม่พี่  ผมมารอคนอยู่"
"เมื่อกี้สายมาจอดรถ  มึงก็เดินเข้าไปหาเค้า  ไม่ขายตัวแล้วเดินเข้าไปทำไม"
"ไม่เกี่ยวพี่  ผมก็ไม่ได้ไปกะเค้านี่..."
"ไม่  แต่คำพูดมึงมันขายตัวอ่ะ  มึงหันหลังมา  ไปคุยกันที่โรงพัก"

ผมขัดขืนดิ้นรน  ไม่ยอมให้ไอ้สามคนนี่ใส่กุญแจมือ  แม้ผมจะตัวใหญ่  แต่พวกมันมีสามคน  ผมเห็นเพื่อนร่วมอาชีพทางต้นๆถนนวิ่งหนีไปอีกทางหนึ่ง  ไม่มีใครที่จะมาช่วยผม   หนึ่งในนั้นมันอัดผมเข้ามาที่ท้อง  ผมจุกลงลงไปคุกเข่า  แล้วผมก็โดนถีบจนคว่ำลงไปบนพื้น  ผมโดนเข่ากระแทกกดหลังผมอยู่  และพยายามใส่กุญแจมือผมให้ได้...

"ทำไรน่ะ....."

เสียงผู้หญิงตะโกนดังมาจากข้างหลัง  ผมมองไม่เห็นว่าเป็นใคร
"คุณอย่าเข้ามา  ผมจับโจรอยู่"
"ช่วยผมด้วย  พี่ครับ  ช่วยผมด้วย  ผมไม่ได้ทำอะไรผิด  ช่วยผมด้วยครับ"  ผมตะโกนเสียงดัง
"หยุดเลยค่ะ  ไม่ใช่โจรคะ  คนนี้รู้จักค่ะ..."