(แว่น คัดเอามาจากสำนวนต้นฉบับเลยจึงมีข้อความท่านครบถ้วนสมบูรณ์ เรื่องนี้ลงบอร์ดบ้านเมื่อ ธันวาคม 04,2011,06:49:06 PM)


         รักษาอาการอึ้งยง

   อึ้งย้งหลังจากสยบองค์ชายเจอรูดัลได้ ก็รีบไปปิดกลไกค่ายกลเกาะดอกท้อจนหมด ออกมาพบแผ่นกระดาษพับหนึ่งที่องค์ชายเจอรูดัลทำตกไว้ พอนางกางออกมาดูพบว่ากลับเป็นแปลนพิมพ์เขียวของเกาะดอกท้อ อึ้งย้งถึงกับตกใจด้วยอึ้งย้งไม่ทราบความนัยว่าองค์ชายเจอรูดัลไปได้แปลนเกาะดอกท้อมาจากที่ไหน จึงทำให้สามารถล่วงรู้สภาพของเกาะดอกท้อจนพิชิตค่ายกลเกาะดอกท้อได้

   อึ้งย้งไม่มีเวลาคิดมาก ด้วยเป็นห่วงก๊วยเจ๋ง นางจึงรีบตีฝ่าเข้าไปในค่ายกลประตูตาย พบร่องรอยการต่อสู้และกลไกค่ายกลที่ถูกเปิดใช้ไปจำนวนหนึ่งแต่ไม่พบก๊วยเจ๊งกับก๊วยฮู้แต่อย่างใด นางสำรวจค่ายกลประตูตายรอบหนึ่งเนื่องจากกลไกในค่ายกลถูกอึ้งย้งปิดหมดแล้วทำให้นางสามารถสำรวจได้อย่างรวดเร็วปราศจากอันตรายใด เสร็จแล้วจึงออกมายังประตูลวงพบพี่น้องตระกูลบู๊ศิษย์ของนางทั้งสองโดนสกัดจุดอยู่ อึ้งย้งจึงทำการแก้ไข

   " พวกเจ้าว่า นางได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างงั้นหรือ "

   อึ้งย้งถามลูกศิษย์ของนางทั้งสองคนหลังจากที่พาทั้งคู่เดินมายังทำเลปลอดภัยในค่ายกลประตูลวง บริเวณหลังพุ่มไม้มีสนามหญ้า และแปลงดอกไม้หากเป็นเวลากลางวันสถานที่นี้จะแลดูสวยงามยิ่ง หากตอนนี้เป็นเวลากลางคืนมีเพียงแสงเดือนแสงดาวก็ยังดูร่มรื่น อึ้งย้งให้สองพี่น้องช่วยก่อกองไฟขึ้นกองหนึ่ง แต่เดิมตอนที่อึ้งย้งออกจากหอควบคุมกลไกนางไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ จึงไปเอาเศษผ้าคลุมที่ขาดวิ่นของนางมาพันปิดเต้านมด้านบน และคาดปิดด้านล่างเท่านั้น

   ต่อมาเมื่อพบลูกศิษย์นางจึงเอาเสื้อคลุมของบู๊ตงยู้มาใส่ปิดไว้ลวกๆเท่านั้น
   " ก่อนที่เจ้าทั้งสองจะถูกนางจี้สกัดจุด พวกเจ้าได้ต่อสู้กับนางอย่างไรบ้าง "

   สองพี่น้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รูจะตอบเช่นไรดีเพราะจริงๆมันสองคนแทบไม่ได้ต่อสู้กับนางรัศมีเทวีเลย ก็เสียท่าโดนนางสกัดจุดแล้ว แต่มันทั้งสองพยายามที่จะทำให้พวกมันดูดีขึ้น เลยช่วยกันแต่งเรื่องการต่อสู้ขึ้นมาใหม่เล่าให้อึ้งย้งฟัง แต่ดูเหมือนพวกมันยิ่งเล่ายิ่งมั่ว ทำให้อึ้งย้งซักไซร้มากขึ้น

   สองพี่น้องถึงกับเหงื่อแตกตอบตะกุกตะกัก เพราะไม่คาดคิดว่าอึ้งย้งจะถามถึงเรื่องนี้ละเอียด
   " สรุปว่าพวกเจ้าก็ทำการต่อสู้กับนางได้นานพอดูทีเดียว "
   " ใช่ครับ อาจารย์พวกเราต่อสู้กับนางได้ ร้อยกว่าเพลง เสียดายที่กอตงยู้ถูกสกัดจุดล้มลงไปก่อน ทำให้ข้าเสียสมาธิ เลยถูกนางสกัดจุดไปด้วยอีกคน "

  บู๊ซิ่วบุ้นตอบเอาหน้าอย่างภาคภูมิใจ ทำให้บู๊ตงยู้รับฟังอยู่ต้องค้อนด้วยความไม่พอใจ อึ้งย้งรับฟังแต่ใช้ความคิดอยู่ตลอดรู้สึกชอบกล ที่อึ้งย้งถามไม่ใช่เพราะนางระแวงต้องการจะจับพิรุธลูกศิษย์ของตนแต่อย่างใด แต่ด้วยนิสัยของอึ้งย้งเป็นคนละเอียดรอบคอบการต่อสู้คราใดอึ้งย้งล้วนเป็นใช้สมองทุกครั้ง

   " พวกเจ้านับว่าทำการต่อสู้เพื่อช่วงชิงน้องก๊วยฮู้ได้ห้าวหาญยิ่ง แต่เพราะศัตรูมีวิทยายุทธที่เหนือชั้นกว่า ถึงนางจะบาดเจ็บสาหัสก็สามารถมีชัยต่อพวกเจ้าได้ ดังนั้นการที่พวกเจ้าแพ้นางก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าอายแต่อย่างใด "

   สองพี่น้องฟังอึ้งย้งพูดถึงกลับยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ
   " แต่จากที่ฟังเจ้าเล่ามา ก็ดูเหมือนนางน่าจะได้รับบาดเจ็บแต่คงจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่าใดถึงยังต่อสู้กับพวกเจ้าได้ยาวนาน "

   สองพี่น้องรับฟังอย่างสงบ อึ้งย้งจึงพูดต่อ
   "-ข้าก็ปรารถนาให้นางให้นางบาดเจ็บสาหัส เพื่อว่าฝ่ายเราจะได้เป็นฝ่ายมีเปรียบ ข้ายังคะเนไม่ออกว่านางได้รับบาดเจ็บเพราะเหตุใด กังวลแต่ว่าอาจารย์ก๊วยเจ๋งของเจ้าก็จะได้รับบาดเจ็บไปด้วย "

  พูดแล้วอึ้งย้งก็เอาพับกระดาษที่ถือติดมือมาออกกางออก ที่แท้คือแปลนค่ายกลเกาะดอกท้อ สองพี่น้องไม่รู้ว่าอึ้งย้งได้แปลนนี้มาจากที่ใด แต่คาดว่าอึ้งย้งคงไปนำมาจากหอควบคุมกลไกกระมัง สองพี่น้องจัดแจงยกก้อนหินมาวางต่างโต๊ะเก้าอี้เพื่อให้อึ้งย้งดูแปลนค่ายกลเกาะดอกท้อได้ถนัดขี้น

   ส่วนพวกสองพี่น้องไปยืนสำรวมอยู่ข้างหลังนาง
  " ถ้าหากนางบาดเจ็บสาหัสก็จะหนีไปได้ไม่ไกล แต่ยังไงนางก็ต้องหาที่รักษาตัว และอาจจะมีจุดนัดพบกับสามีนาง( องค์ชายเจอรูดัล ) ณ ที่ใดที่หนึ่ง "

   เสียงอึ้งย้งสาธยายให้ลูกศิษย์ทั้งสองฟัง
   " ค่ายกลประตูลวงมีลักษณะเด่นคล้ายเป็นประตูมิติ สามารถนำพาไปยังประตูใดๆ ก็ได้ เพราะอยู่ตรงศูนย์กลางของค่ายกล "

   ระหว่างที่อึ้งย้งพูดนางก็ก้มลงดูแปลนเกาะดอกท้อพลางเอานิ้วชี้ไล่ตามไปบนแปลนอย่างจดจ่อ ตอนที่อึ้งย้งก้มลงไปทำให้คอเสื้อคลุมของนางเปิดกว้างขึ้นทำให้สองพี่น้องที่ยืนอยู่สามารถมองลึกเข้าไปในคอเสื้อแลเห็นเต้านมขาวอร่ามของนางได้ถนัดตา เสียงอึ้งย้งสาธยายเรื่องค่ายกลว่าองค์ชายเจอรูดัลน่าจะหลบไปด้านนี้ส่วนนางรัศมีเทวีน่าจะไปตรงนั่น แต่สองพี่น้องรับฟังไม่รู้เรื่องแล้ว เพราะมัวแต่มองนมของอาจารย์อึ้งย้งอย่างเดียว

   อึ้งย้งมัวแต่สนใจเส้นทางในแปลนคิดว่าลูกศิษย์นางคงตั้งใจเช่นเดียวกับนาง เพราะพวกมันส่งเสียงร้อง
   " อา..อืม.." ตลอดเวลาที่อึ้งย้งสาธยาย
   " ตอนนี้พวกเราอยู่ตรงจุดนี้ ที่มีเครื่องหมายสีแดงอยู่ตรงนี้พวกเจ้าเห็นไหม "

   อึ้งย้งก้มลงชี้ตำแหน่งในแผนที่ให้สองพี่น้องดู
   " อา...ชัดเจนเลยอาจารย์ "

  สองพี่น้องร้องบอกในใจ ที่ชัดเจนนั่น ไม่ใช่ตรงจุดเครื่องหมายสีแดงบนแปลนที่อึ้งย้งชี้ให้ดู แต่เป็นหัวนมสีแดงบนยอดอกขาวผ่องของอาจารย์อึ้งย้งมากกว่า เพียงแค่นี้ก็ทำให้สองพี่น้องถึงกับควยตุงเป้ากางเกงขึ้นมาแล้ว
 
   " ค่ายกลเกาะดอกท้อสลับซับซ้อนนัก ข้าได้แผนผังนี้มา จึงกระจ่างในวันนี้เอง "

  เสียงอึ้งย้งพูดไปเรื่อยอย่างตกในภวังค์ ส่วนสองพี่น้องก็เพิ่งเห็นกระจ่างเช่นอึ้งย้งแต่ไม่ได้เป็นค่ายกลหากเป็นนมอาจารย์อึ้งย้ง พวกมันต่างชมเพลินอย่างเงียบกริบปล่อยให้อาจารย์วิเคราะห์แผนผังต่อไปส่วนลูกศิษย์ขอวิเคราะห์นมอาจารย์ต่อ

   " เมื่อตอนที่บิดา( อึ้งเอี้ยะซือ )ปรับปรุงค่ายกลใหม่ก็บ่นเสียดายแผนผังนี้ยิ่งนัก หากตอนนี้ท่านได้คืนมาแล้วคงดีใจยิ่งนัก "

   อึ้งย้งคล้ายพูดกับตัวเอง พอคิดถึงบิดาความคิดอึ้งย้งกลับเตลิดไปถึงองค์ชายเจอรูดัล
   "......ศัตรูที่บุกมาคราวนี้เก่งกาจยิ่งนัก แถมเชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลอย่างเหลือเชื่อ ขนาดค่ายกลเกาะดอกท้อซับซ้อนเพียงนี้ยังบุกเข้ามาได้ง่ายดาย และดูเหมือนจะล่วงรู้ความคิดเราถึงมารอที่ประตูสิ้นหวังได้........"

   ขณะที่อึ้งย้งคิดคำนึงอาจจะรู้สึกเมื่อยหรืออย่างไรไม่ทราบ กลับเผลอไผลนั่งโยกขาเบาๆ เดี๋ยวหุบเดี๋ยวอ้าทำให้ชายเสื้อคลุมด้านล่างเผยออก สองพี่น้องก็ตาไวเสียนี่กระไร ยามอึ้งย้งโยกขาอ้าออกทำให้พวกมันมองเห็นเข้าไปถึงปลีน่องโคนขาอ่อนอันขาวจั๊วะของนาง พวกมันถึงกับตาโตคอยลุ้นให้อึ้งย้งอ้าขาออกมากขึ้นเพื่อจะมองเข้าไปให้เห็นถึงเนินโคกสวาทของอึ้งย้งให้ได้

   "...ตอนแรกที่เราอยู่ในประตูสิ้นหวังเจ้าองค์ชายเจอรูดัลนั่นก็ปลอมเป็นบิดาได้คล้ายยิ่ง..." อึ้งย้งครุ่นคิดในใจเงียบๆ สองขากลับแยกออกไปอย่างไม่รู้ตัว

   สองพี่น้องมองตามเข้าไปในหลืบเนื้ออึ้งย้งตาแทบถลนอย่างเงียบๆเช่นกัน
  "...แต่ตอนนั้นอาจเป็นเราโดนยามอมประสาทที่โปรยมาในหมอกทำให้เกิดมายาภาพขึ้น." อึ้งย้งคิดต่อแต่กลับหุบขาเข้ามาเช่นเดิม ทำให้สองพี่นองรู้สึกเสียดายที่ภาพสวยๆตรงหน้าหายไป

   แต่อีกสักเดี๋ยวก็คอยลุ้นต่อเมื่ออึ้งย้งเริ่มแยกขาออกมาใหม่
   " ตอนที่เราดูดพลัง ก็ยังปลอมเป็นบิดามาหลอกเราเอาตัวรอดไปได้อีก "

  ฝ่ายอึ้งย้งก็คิดไป สองพี่น้องก็ดูไปอย่างระทึกใจเช่นกัน
   "...ตอนที่ต่อสู้กัน เราใช้ท่าเท้ากวาดใบไม้ของบิดา มีคราหนึ่งศัตรูกลับยกขาขึ้นกันในท่ากวาดใบไม้เช่นกัน....จะบังเอิญเช่นนั้นหรือ....โอ้..."

   อึ้งย้งหยุดคิดนานร่ำร้องในใจ ส่วนสองพี่น้องก็ร่ำร้องในใจเช่นเดียวกันเมื่ออาจารย์อึ้งย้งกลับแยกขาค้างไว้เนิ่นนานทำให้พวกมันมองสอดส่ายเข้าไปเห็นเนินโคกอร่ามขาวเกลี้ยงเกลาได้สำเร็จจนพวกมันรู้สึกเลือดกำเดาแทบกระฉูด ขณะนั้นอึ้งย้งกลับรู้สึกมีหยดน้ำอะไรไหลตกมาบนหลังมือของนาง อึ้งย้งรู้สึกตัวยกขึ้นมาดูกลับเป็นหยดโลหิตสีดำ อึ้งย้งยกมือขึ้นแตะแตะตรงใต้จมูก กลับพบว่าที่แท้มันคือเลือดกำเดาของนางเอง

  เสียงขององค์ชายเจอรูดัลกลับดังขึ้นมาในโสตประสาท
  "  เจ้านี่โง่จริงๆ ยังไม่แตกฉานกลับกล้าใช้วิชานี้ เมื่อดูดพลังมาแล้วหากเจ้าประสานพลังเป็นของเจ้าไม่ได้ก็เปล่าประโยชน์ ร่างกายคนเรามีภูมิคุ้มกันหากพลังที่เพิ่มเข้ามาไม่อาจรวมเข้ากันได้ มันจะตีเป็นเชื้อโรคจะทำการต่อต้านขับออกไป เมื่อสายพลังเกิดตีกันเจ้าไม่สามารถควบคุมได้เมื่อนั้นโลหิตเจ้ามีหวังไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด เจ้าก็จะถึงความตาย ตอนนี้ทางรอดของเจ้าก็คือถ่ายพลังของเรากลับคืนมา "

   " แย่แล้ว พลังลมปราณกำเริบ "

   อึ้งย้งหายใจโคจรลมปราณ ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีสายพลังอื่นที่นางได้สกัดสงบนิ่งตอนนี้กลับลุกขึ้นมาต่อสู้กับพลังในร่างของนางจนปั่นป่วนจนอึ้งย้งไม่สามารถควบคุมได้ ทุกส่วนเส้นเอ็นของนางเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบจนจะลามไปทั้งตัวที่ลมปราณทั้งสองสายวิ่งไป อึ้งย้งถึงนอนหงายไปข้างหลังปะทะกับร่างสองพี่น้องที่อยู่ด้านหลังเงยหน้าขึ้นมองทั้งสอง

   " พวกเจ้า..."

   สองพี่น้องต่างตกใจ ทีแรกคิดว่าอึ้งย้งจับได้ว่าพวกมันลอบแอบมองดูส่วนสงวนของนางแล้ว แต่พบอีกทีว่าอาจารย์อึ้งย้งคล้ายได้รับบาดเจ็บอะไร เลยช่วยกันประคองอึ้งย้งนอนราบลงกับพื้น

   " อาจารย์ ท่าน ๆ เป็นอะไร "

   บู๊ซิ่วบุ้นซักถามขึ้นอย่างห่วงใย แต่ตากลับจับจ้องมองดูไปที่เต้านมของอาจารย์ที่ขณะนี้เสื้อคลุมนางเปิดอ้าอยู่ เช่นเดียวกับบู๊ตงยู้ที่ประคองนางอยู่ด้านล่างก็จับจ้องมองไปที่โคกสวาทของนาง

   " ข้า..ข้า ไม่ไหวแล้ว ร่างกาย....แทบ...จะระเบิด  โอ๊ย..โอ๊ย "

   เสียงอึ้งย้งพูดล่ำลัก ขาดเป็นห้วงๆ บิดตัวไปมาอย่างเจ็บปวด สายพลังในร่างกายวิ่งตีกันวุ่นในร่างกาย ขณะนั้นเองบู๊ตงยู้เอื้อมมือไปจับชายผ้าคลุมด้านล่างเพื่อจะมาปิดส่วนสงวนให้นาง แต่บังเอิญให้นิ้วมือของบู๊ตงยู้ดันไปจิ้มถูกโคกสวาทของอึ้งย้งสัมผัสไปถูกติ่งกระสันต์เข้าพอดีอย่างไม่ตั้งใจ มันเป็นความบังเอิญอย่างเหลือเชื่อ ที่นิ้วของบู๊ตงยู้ไปสัมผัสโดนเม็ดกระสันต์ตรงนั้นเข้า

   กลับทำให้สายพลังตีกำลังวิ่งวุ่นอยู่กลับถอยกลับไปรวมตัวที่จุดตั้งชังตามเดิมแล้วย้อนไปจู่โจมตรงติ่งกระสันต์ของนางแทน อึ้งย้งที่ตอนแรกรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวกลับรู้สึกค่อยสบายขึ้น แต่ถูกสายพลังไปจู่โจมติ่งกระสันต์นางแทนทำให้เกิดความรู้สึกกำหนัดกระสันต์ซ่านซ่าขึ้นมาแทนที่

   " โอวส์ ......ซี้ดส์ "

   เสียงอึ้งย้งร้องออกมาทำให้บู๊ตงยู้ตกใจชักมือ ทำให้กระแสพลังที่ถอยกลับมาแล้วเริ่มจะอาละวาดขึ้นมาอีก
   " อย่าเพิ่งเอามือออกไป...เอากลับไปที่เดิม "

   เสียงอึ้งย้งร้องบอก ทำให้บู๊ตงยู้ไม่แน่ใจไม่กล้าเอามือไปไว้ที่เก่ากลับเอามือไปกดตรงท้องน้อยแทน
   " ไม่ใช่ตรงนั้น ตรงที่นิ้วเจ้าสัมผัสเมื่อครู่   เร็วเข้า "

   ทีแรกบู๊ตงยู้เอามือไปถูกหีอาจารย์อึ้งย้งอย่างไม่ตั้งใจ แต่ตอนนี้กลับถูกอึ้งย้งร้องบอกให้มันช่วยจับหีนางที บู๊ตงยู้ลังเลแต่อึ้งย้งกลับเร่งให้มันทำโดยเร็ว เลยตัดสินใจเอามือตะปบหีอึ้งย้งเข้าเต็มมือ

   อา...หีอาจารย์ทั้งโคกใหญ่โหนกนูนเต็มมือทีเดียว
   " อย่าตะปบเฉยๆ เอานิ้วลากตามรอยผ่านั้น " อึ้งย้งร้องบอกลูกศิษย์นาง บู๊ตงยู้ทำตามอย่างงุนงง

   " นั่นแหละอย่างนั้น เอานิ้วเจ้าเขี่ยตรงนั้นแหละ ถูกแล้ว อา....ซี้ดส์...เจ้าเอานิ้วไชเข้าไปด้วยหรือ..อา...อูวส์...."
   " อาจารย์ท่านเป็นอย่างไรบ้าง "
   " ข้า..ดีขึ้นบ้างแล้ว เพียงแต่...อูยส์..ซีดส์ "
   " เพียงแต่อะไรหรือ..." 
   " ท่านเป็นอะไรหรือ..." บู๊ตงยู้ถามขึ้นก่อน ส่วนบู๊ซิ่วบุ้นก็ถามแทรกเข้ามาด้วยความอิจฉาที่อยู่ๆกอกอมันก็โชคดีได้จับหีอาจารย์เล่น
   " อูยส์...ข้าดูดพลังศัตรูเข้ามา...อูยส์..สายพลังเกิดกำเริบต่อสู้กันภายใน..ตอนนี้ข้าเพียงสะกดไว้ได้...อาส์..ซี้ดส์ "
   " แล้วเราจะต้องทำอย่างไรต่อไปละ "
   " ข้าต้องหาคนช่วยดูด ดูด อาส์..สะ...เสียว...ถ่ายพลังออกไป  อุ...อูยส์ "

  ตอนนี้อึ้งย้งค่อยส่งเสียงพูด..น้ำเสียงช่างหวาบหวามคล้ายครางกระเส่าตลอด ดวงตาหยาดเยิ้มเปี่ยมด้วยอารมณ์สวาทเต็มที่ เนื่องจากตอนนี้สายพลังพิสดารกลับเล่นงานจุดกระสันต์ไม่หยุดทำให้นางเกิดความกำหนัดขึ้นแรงกล้า ในรูหีของอึ้งย้งรู้สึกคันยุบยิบอยากหาคนมาสกิดสเกาให้หายอยาก ขนาดมีนิ้วบู๊ตงยู้มาช่วยก็ยังไม่หายอยาก อยากได้อะไรที่มันใหญ่ยิ่งกว่า

   พยายามสะกดอารมณ์เต็มที่แต่เจ้าพลังร้ายยังเล่นงานไม่หยุด จนอึ้งย้งเริ่มเกิดความเสี้ยนจัดขึ้นเรื่อยๆ จนแตดสั่นริกๆไม่หยุดจนบู๊ตงยู้ยังรู้สึกมันกระเด้งกระดอนสู้นิ้วมือ

   " อาจารย์แล้วข้า จะช่วยอะไรท่านได้หรือไม่ " บู๊ตงยู้ถาม
   " อาส์...มีแต่เพียงอาจารย์ก๊วยเจ๋งที่พอจะรับพลังได้ พวกเจ้าวรยุทธอ่อนด้อยเกรงว่าจะได้รับอันตราย "
   " อาจารย์มีพระคุณต่อข้าดุจดังบิดามารดาก็ไม่ปาน แม้ว่าข้าจะต้องได้รับอันตรายถึงชีวิต เพื่อช่วยท่านแล้วแม้ตายข้าก็ยอม "

   บู๊ตงยู้กล่าวน้ำเสียงเป็นจริงเป็นจัง อึ้งย้งรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนักประกอบกับความเสี้ยนเริ่มทวีสูงขึ้นจนนางไม่อาจฝืนได้
   " เจ้าต้อง...อา..อาส์....อูยส์ "

  บู๊ตงยู้เริ่มรู้ความในแต่คิดว่าอาจารย์อึ้งย้งคงไม่สะดวกจะพูดขึ้น เลยหันไปกล่าวกับบู๊ซิ่วบุ้น
   " เจ้าออกไปเฝ้าระวังข้างนอก เผื่อศัตรูบุกเข้ามาในระหว่างข้ารักษาอาจารย์อึ้งย้งจะได้ป้องกันไว้ "
   " นี่...นี่.." บู๊ซิ่วบุ้นเห็นกอกอมันกันท่าเริ่มไม่พอใจคิดจะโต้เถียงแต่อึ้งย้งกลับชิงพูดขึ้นก่อน
   " ถูกของกอกอเจ้า....อูยส์  ซิ่วบุ้นเจ้าออกไป...อุส์...ระวังภัยข้างนอกเถอะ "

   บู๊ซิ่วบุ้นสิ้นท่าได้แต่ผงกศรีษะรับคำได้เดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ ฝ่ายบู๊ตงยู้เห็นตี๋ตี๋ไปแล้วกลับยิ้มในใจเพราะทุกครั้งตี๋ตี๋มันจะปราดเปรื่องกว่าทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับเหนือชั้นกว่า บู๊ซิ่วบุ้นทำทีเดินออกไปสักพักกลับย้อนมาแอบดูว่าทั้งอาจารย์อึ้งย้งกับกอกอมันจะทำอะไรกันต่อไป บู๊ซิ่วบุ้นค่อยย่องเงียบเข้ามา มองเห็นกอกอมันกำลังก้มหน้าอยู่บนโคกหีของอาจารย์สักพักจึงเงยหน้าขึ้น

   บู๊ซิ่วบุ้นเห็นกอกอมันปากเลอะเปรอะเต็มไปด้วยน้ำเมือกแต่ดูเหมือนปากกอกอมันจะบวมเจ่อลิ้นบวม ทั้งคู่ต่างส่งเสียงพูดอะไรกันบู๊ซิ่วบุ้นอยู่ไกลเกินไปจึงไม่สามารถรับฟังได้ คราวนี้เห็นกอกอมันถอดเสื้อผ้าออกจากกายจนหมด จับขาอาจารย์แยกขาตั้งท่าทมัดทแมง

   เอามือจับลำกระดอขนาดเขื่องตัวเองจ่อกับรูหีอาจารย์อึ้งย้ง
   " โอ...ทั้งคู่เตรียมเย็ดกันแน่แล้ว ข้าคิดแล้วไม่มีผิด "

   บู๊ซิ่วบุ้นคิดค่อยเดินเข้าไปใกล้ๆ แอบตรงหลังพุ่มไม้จนได้ยินเสียงทั้งคู่พูดกัน
   " เจ้าค่อยเอาของเจ้าใส่เข้าไป โคจรลมปราณตามเคล็ดวิชาที่ข้าสอน "
   " โอว...อาจารย์ ของท่านดูดแน่นดีจริง "
   " รีบโคจรลมปราณตามที่ข้าบอก "
   " ครับ แต่ของท่านคับแน่น แต่นุ่มลื่น ข้าไม่ทันออกแรงก็เหมือนมันดูดเข้าไปเอง เมื่อกี้ก็ดูดจนข้าปากบวมไปหมด "

   เสียงบู๊ตงยู้พูดออกมาแบบอ้อแอ้ไม่ถนัด คงเป็นเพราะที่ปากมันบวมตอนไปดูดหีอาจารย์นั่นเอง และดูเหมือนควยของมันกำลังถูกรูหีอึ้งย้งค่อยดูดจมหายเข้าไปเองจริงๆ
   " คราวนี้เจ้าค่อยขยับช้าๆก่อน ข้าจะคลายพลังออกเจ้าจะรู้สึกอบอุ่น ค่อยขมิบตูดดูดพลังเข้าไป "

  อึ้งย้งสั่ง บู๊ตงยู้ค่อยทำตามรู้สึกรูหีอึ้งย้งคล้ายเป็นมือนุ่มที่กำลังจับควยมันแน่นเดี๋ยวบีบเข้าคลายออกก็ไม่ปานเป็นระยะๆ บู๊ตงยู้ค่อยสาวควยขึ้นลงทุกครั้งเป็นเสียดสีกับเม็ดกระสันต์ของอึ้งย้ง ทั้งคู่ต่างส่งเสียงร้อง ซี้ดส์ ซ้าดส์ ราวกำลังกินของเผ็ดร้อนที่เอร็ดอร่อยไม่ปาน บู๊ตงยู้รู้สึกอบอุ่นที่หัวควยมีกระแสพลังบางอย่างไหลเข้าไปในรูฉี่ของมัน

   ที่น่าอัศจรรย์กระแสพลังนั่นกลับทำให้มันรู้สึกคึกคักมีกำลังวังชาขึ้นเพิ่มผูลขึ้น
   " อาส์...อาจารย์ท่าน รูหีช่างวิเศษดีแท้ ทำให้ข้าเสียวไปหมด ซี้ดส์ "

   บู๊ตงยู้พูดขึ้นพร้อมกับเริ่มกระเด้าควยเข้าหีควยเร็วและแรงขึ้น
   " อูยส์   อาการข้าก็เริ่มดีขึ้นแล้ว แต่เจ้าอย่าเพิ่งหักโหมมาก เดี๋ยวทำให้ข้าคลายพลังสู่ตัวเจ้ามากเกินไป เจ้าจะทนไม่ไหว "
   " ไม่เป็นไรข้าทนได้ อาจารย์คลายพลังมาเถอะ อาการท่านจะได้หายไวไว ในตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นเสียอีก "

  บู๊ตงยู้พูดพร้อมกับปั๊มเอวขึ้นลงถี่ยิบอย่างเมามันส์ จนหน้าท้องกระทบกันดัง ป้าบ ป้าบ ไม่หยุด อึ้งย้งก็รู้สึกเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูกเอามือบีบจับนมตัวเองคลึงเคล้นตลอดเวลาที่ถูกลูกศิษย์โหมกระเด้าใส่ บู๊ตงยู้เห็นเช่นนั้นเลยเอามืออาจารย์อึ้งย้งออกแล้วใช้มือมันช่วยจับบีบนวดนมอาจารย์แทน กระแสพลังยิ่งทลักใส่เข้าสู่ร่างบู๊ตงยู้ไม่ขาดระยะ บู๊ตงยู้กลับยิ่งกระเด้าควยไม่หยุด

   รูหีอึ้งย้งคล้ายกระตุกตอดรัดควยลูกศิษย์วาบๆ จนบู๊ตงยู้ทนไม่ไหวก้มลงไปคว้านมอึ้งย้งมาดูดสลับกันทั้งสองเต้าซอยกระเด้าเข้าหีถี่ยิบเหมือนจะเร่งรีบไปไหน

   " โอ๊ะ...ตงยู้เจ้าอย่าเพิ่ง อย่าเพิ่ง ช้าก่อน รีบโคจรดูดซับพลัง มันอันตราย "
   " ไม่ทันแล้วอาจารย์ ตายเป็นตาย อึ้บๆ อึ้บๆ ...โอ๊ย อาจารย์ข้า โอวส์.."
   " ว๊ายส์..ตงยู้ ตงยู้  เจ้า โอไม่น่าเลย "

  บู๊ตงยู้เร่งซอยกระเด้าถี่ยิบพร้อมกับระเบิดน้ำเงี่ยนของมันออกมาเข้าใส่ในรูหีอึ้งย้งจนหมด ลืมโคจรดูดซับพลังที่อึ้งย้งถ่ายเทออกไปจนโดนพลังย้อนจู่โจมจนหมดสติแน่นิ่งล้มไปบนร่างของอึ้งย้ง
 
   อึ้งย้งตกใจรีบดันร่างบู๊ตงยู้ออกไปข้างๆ
   " ยังดีที่มันแค่หมดสติเดี๋ยวคงฟื้นไม่เป็นไร อีกนิดเดียวแท้ๆ ข้าก็จะควบคุมได้ "

   อึ้งย้งนอนพูดรำพึง ทันใดกลับรู้สึกมีร่างใครขึ้นมาคร่อมบนตัวนาง
   " ว๊ายส์  บู๊ซิ่วบุ้น เจ้าเข้ามาเมื่อใด "

   บู๊ซิ่วบุ้นแอบมองอยู่เกิดความเงี่ยนง่านสุดทน พอเห็นกอกอมันไม่ทันนกกระจอกกินน้ำก็หมดท่าแล้ว ก็รีบถอดเสื้อผ้ามันออกอย่างว่องไว มาถึงก็ขึ้นคร่อมบนร่างอึ้งย้งทันที

   " ข้าแอบดูอยู่เห็นหมดแล้ว อาจารย์มาให้ข้าช่วยเย็ด  เอ๊ย.ช่วยรักษาอาการท่านต่อเถอะ "
   " โอ๊ะ  เจ้าก็เห็นแล้วนิ ว่ามันอันตรายดูพี่เจ้าเป็นตัวอย่างซิ "
   " อาจารย์มีพระคุณต่อข้าดุจดังบิดามารดาก็ไม่ปาน แม้ว่าข้าจะต้องได้รับอันตรายถึงชีวิต เพื่อช่วยท่านแล้วแม้ตายข้าก็ยอม "

   บู๊ซิ่วบุ้นเลียนแบบคำพูดกอกอมัน
   " เรื่องช่วยคนร้อนยิ่งกว่าดับไฟ อย่ามัวช้าเลย "

  บู๊ซิ่วบุ้นไม่รอให้อึ้งย้งอนุญาตแต่อย่างไร จับกระดอมันเสียบลงกลางรูหีอาจารย์ทันทีด้วยความเงี่ยนง่านบวกใจร้อนเพราะอยากเย็ดอึ้งย้งเต็มที่แล้ว

   " อุ๊....ซิ่วบุ้นเจ้าอย่าพึ่งผลีผลาม ต้องรู้เคล็ดวิชาโคจรลมปราณนี้ก่อน "

  อึ้งย้งพูดเคล็ดวิชาให้บู๊ซิ่วบุ้นฟังอีกรอบ บู๊ซิ่วบุ้นหัวดีกว่าบู๊ตงยู้ฟังครั้งเดียวก็เข้าใจ กดควยมันลงในรูหีอาจารย์ทันที โอ...รูหีอาจารย์อึ้งย้งช่างวิเศษจริงๆแน่นแต่นุ่มควยดี คล้ายดันเข้าไปในปุยนุ่น แต่ดูดกระชับควยตลอด ไม่ต้องออกแรงมากเลยแต่กลับถูกดูดเข้าไปได้

   บู๊ซิ่วบุ้นรำพึงกับตัวเอง พร้อมกับกระเด้าควยเนิบๆค่อยชำแรกลงไปในรูหีอึ้งย้ง
   " อูยส์...ซี้ดส์...รูหีอาจารย์ดูดควยข้าเสียวดีจริง "
   " ของเจ้าก็แข็งแทงโดนเม็ดเสียวข้า..อูยส์...ข้า ข้า..จะถ่ายพลังออกมาแล้วนะ  เจ้าอย่าลืมโคจรซึมซับพะ...พลัง"

   ทั้งคู่ต่างส่งเสียงร้องครางกระเส่า อึ้งย้งออกปากเตือนให้ลูกศิษย์โคจรลมปราณตามเคล็ดวิชา บู๊ซิ่วบุ้นเริ่มขยับควยเข้าออกอึ้งย้งก็ช่วยขมิบคลายกล้ามเนื้อในรูหีบีบตอดควยลูกศิษย์จนซิ่วบุ้นถึงกับตีหน้าเหยเก ด้วยความเสียวเพราะโดนรูหีขมิบตอดควย วาบ วาบ ตลอด กระแสพลังบางอย่างไหลเข้าผ่านรูเยี่ยวของมันเข้าสู่ร่างกายกลับทำให้สดชื่นแถมควยมันรู้สึกขยายใหญ่ขึ้นในรูหีของอึ้งย้ง ก็ไม่ปาน 

   บู๊ซิ่วบุ้นรู้ดีว่าคงเป็นผลมาจากกระแสพลังที่อึ้งย้งปล่อยออกมาเข้าสู่ตัวมัน บู๊ซิ่วบุ้นรีบโคจรลมปราณซึมซับพลังตามเคล็ดวิชาพร้อมกับขมิบตูดเกร็งควยทิ่มแทงลงไปในรูหีอึ้งย้งโดนเม็ดแตดเสียวกระสันต์อย่างจังจนอึ้งย้งเสียวแตดแตกพลังออกมาอย่างมากมาย

   " อูวส์...ซิ่วบุ้น เจ้าทำได้ดีทีเดียว " อึ้งย้งร้องลั่น รู้สึกลูกศิษย์คนน้องทำได้ดีกว่าคนพี่เสียอีก

   ถึงแม้ควยบู๊ซิ่วบุ้นจะเล็กกว่าแต่กลับยาวกว่าของบู๊ตงยู้เพราะแทงทีเข้าไปลึกเกือบถึงมดลูกทีเดียว
   " เป็นไงบ้างอาจารย์ อาการท่านดีขึ้นไหม "
   " อาการข้าดีขึ้นทีเดียว  โอ๊ะ เจ้าอย่าพึ่งโยกแรง เดี๋ยวพลังข้าออกมาเร็วเกินไป "
   " ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจเคล็ดวิชาดี ไม่ต้องห่วง อูวส์....ยิ่งเย็ดยิ่งมันส์ อูยส์ "

  บู๊ซิ่วบุ้นพูดไปพร้อมกับจับขาทั้งสองข้างอึ้งย้งโย้สูงขึ้น ส่วนตัวมันขึ้นไปทิ้งตัวกระเด้าขย่มเย็ดอย่างเมามันส์
   " โอ๊ย..โอ๊ย..ซิ่วบุ้น..อูยส์...เจ้าทำอย่างนี้ ไม่เป็นไรแน่นะ  อูยส์ "
   " ข้าไม่เป็นไร เพลินดีเสียอีก "
   " อาส์..อย่างงั้นก็ตามใจ พลังในตัวข้าเริ่มสมดุลแล้ว...แต่สะ...เสียว ...ข้าจะหยุดถ่ายพลัง.....ตะ .แต่...อูยส์..ข้า...จะ จวน แล้วเจ้าต้อง...."

   อึ้งย้งพูดกระเส่าราวกับจะขาดใจ แต่บู๊ซิ่วบุ้นตอนนี้กำลังเมามันส์ไม่ฟังที่อึ้งย้งพยายามพูด กลับโหมกระหน่ำเย็ดอึ้งย้งอย่างเอาเป็นเอาตาย จนอึ้งย้งซึ่งตอนนี้ได้ถ่ายเทพลังปราณส่วนเกินออกไปจนควบคุมกระแสพลังทีมีอยู่ได้แล้ว กลับคงเหลือแต่ความเสี้ยนกระสันต์ที่โดนเจ้าลูกศิษย์ระดมเย็ดเพียงอย่างเดียวจนใกล้ถึงจุดสุดยอดด้วยกันทั้งคู่

   เป็นในเวลาต่อมาที่อึ้งย้งถึงกับส่งเสียงร้องออกมาเมื่อถึงที่สุด
   " อุ๊ยส์..ซิ่วบุ้น อาจารย์ อูวส์..โอ๊ยส์ "
 
   รูหีนางคล้ายกระตุกขึ้นถี่ๆ ไม่ได้ปล่อยกระแสพลังใดๆแล้วแต่กลับปล่อยน้ำสวาทออกมาหลั่งรดหัวควยลูกศิษย์แทนเช่นเดียวกับบู๊ซิ่วบุ้นก็กระฉูดน้ำเงี่ยนที่สะสมไว้เต็มหัวควยออกมาพลั๊กๆเต็มรูหีอึ้งย้งเช่นเดียวกัน

   แต่ในจังหวะนั้นกลับมีร่างหนึ่งโผล่เข้ามา
   " มันอะไรกันนี่ อึ้งย้ง "

   ทั้งคู่ต่างตกใจหันไปตามเสียง กลับเป็นก๊วยเจ๋ง ที่ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าคงมีแต่กางเกงที่นุ่งมาเพียงตัวเดียวแต่อยู่ในสภาพเปื้อนดินโคลนเลอะเทอะไปหมดมิหนำซ้ำเนื้อตัวก๊วยเจ๋งก็กลับสกปรกมอมแมยิ่ง แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ สายตาอันแดงฉานแสดงถึงความกริ้วโกรธอย่างสุดขีด

   " ท่านพี่ "
   " หา...อาจารย์ก๊วยเจ๋ง "

   บู๊ซิ่วบุ้นเห็นอาจาร์ก๊วยเจ๋งมาพอดีขณะที่มันกำลังมีอะไรกับอาจารย์อึ้งย้ง คิดในใจ
   " ซวยแน่แล้วกู งานนี้มีหวังโดนอาจารย์ก๊วยเจ๋ง กระทืบสลบคาตีนแน่ "

   " โอ๊ย..."

มีคนแหวกพุ่มไม้เข้ามาอีก  ทั้งก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งเหลียวกลับไปดูกลับเป็น องค์ชายเจอรูดัล นางรัศมีเทวี และก๊วยฮู้ ที่คล้ายหลับใหลไม่ได้สติอยู่กับบ่าขององค์ชายเจอรูดัล

ตอนนี้ทั้งหมดต่างเผชิญหน้ากัน อึ้งย้งจะทำอย่างไรดีนะ
อยู่ๆ ศัตรูก็กลับมา ก๊วยฮู้ก็ยังตกอยู่ในอันตราย
แถมยังมีปัญหาที่ใหญ่กว่าจะต้องปรับความเข้าใจกับก๊วยเจ๋ง
ยุ่งละซิที่นี้ คงต้งติดตามในตอนหน้าซะแล้ว
บทลงเอยในเกาะดอกท้อจะเป็นอย่างไร
อึ้งย้งเริ่มสงสัยบางอย่างในตัวองค์ชายเจอรูดัล จะเป็นอย่างที่นางคาดคิดหรือไม่

(ผู้อ่านลองคาดเดาดู จะเป็นอย่างที่คิดหรือหักมุมหรือเปล่า ช่วยเพิ่มเติมแสดงความคิดเห็นบทสรุปเรื่องนี้มาบ้างก็ได้ครับ งานนี้ไม่มีรางวัลให้ )

สุดท้ายจะเป็นอย่างไรจะจบเหมือนใจทุกท่านหรือเปล่า โปรดติดตามในตอนต่อไป
ในชื่อ ตอน บทลงเอยในเกาะดอกท้อ อันเป็นตอนอวสาน

................................................................
หอคัมภีร์ ผลงานของ คุณ Cobra
พิศวาสมังกรหยก
1  :     
2  :     
3  :     
4  :     
5  :   
6  : 
7  : 
.............................................

( แว่นได้นำลงให้ คุณ cobra ตามคำอนุญาตโดยตรงที่จะแบ่งปันสมาชิกใน บอร์ด two-hitchhikers.ru.
แว่น เลยคัดสำเนาต้นฉบับมาลงชนิดไม่มีเล็ดแม้ตัวอักษรเพื่อเป็นเกียรติ์แก่เจ้าของผลงานผู้อนุญาต และไว้ใจให้ดูแลผลงานท่าน
8/9/2559 )

(แว่น คัดเอามาจากสำนวนต้นฉบับเลยจึงมีข้อความท่านครบถ้วนสมบูรณ์ เรื่องนี้ลงบอร์ดบ้านเมื่อ ธันวาคม 04,2011,06:49:06 PM)


         รักษาอาการอึ้งยง

   อึ้งย้งหลังจากสยบองค์ชายเจอรูดัลได้ ก็รีบไปปิดกลไกค่ายกลเกาะดอกท้อจนหมด ออกมาพบแผ่นกระดาษพับหนึ่งที่องค์ชายเจอรูดัลทำตกไว้ พอนางกางออกมาดูพบว่ากลับเป็นแปลนพิมพ์เขียวของเกาะดอกท้อ อึ้งย้งถึงกับตกใจด้วยอึ้งย้งไม่ทราบความนัยว่าองค์ชายเจอรูดัลไปได้แปลนเกาะดอกท้อมาจากที่ไหน จึงทำให้สามารถล่วงรู้สภาพของเกาะดอกท้อจนพิชิตค่ายกลเกาะดอกท้อได้

   อึ้งย้งไม่มีเวลาคิดมาก ด้วยเป็นห่วงก๊วยเจ๋ง นางจึงรีบตีฝ่าเข้าไปในค่ายกลประตูตาย พบร่องรอยการต่อสู้และกลไกค่ายกลที่ถูกเปิดใช้ไปจำนวนหนึ่งแต่ไม่พบก๊วยเจ๊งกับก๊วยฮู้แต่อย่างใด นางสำรวจค่ายกลประตูตายรอบหนึ่งเนื่องจากกลไกในค่ายกลถูกอึ้งย้งปิดหมดแล้วทำให้นางสามารถสำรวจได้อย่างรวดเร็วปราศจากอันตรายใด เสร็จแล้วจึงออกมายังประตูลวงพบพี่น้องตระกูลบู๊ศิษย์ของนางทั้งสองโดนสกัดจุดอยู่ อึ้งย้งจึงทำการแก้ไข

   " พวกเจ้าว่า นางได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างงั้นหรือ "

   อึ้งย้งถามลูกศิษย์ของนางทั้งสองคนหลังจากที่พาทั้งคู่เดินมายังทำเลปลอดภัยในค่ายกลประตูลวง บริเวณหลังพุ่มไม้มีสนามหญ้า และแปลงดอกไม้หากเป็นเวลากลางวันสถานที่นี้จะแลดูสวยงามยิ่ง หากตอนนี้เป็นเวลากลางคืนมีเพียงแสงเดือนแสงดาวก็ยังดูร่มรื่น อึ้งย้งให้สองพี่น้องช่วยก่อกองไฟขึ้นกองหนึ่ง แต่เดิมตอนที่อึ้งย้งออกจากหอควบคุมกลไกนางไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ จึงไปเอาเศษผ้าคลุมที่ขาดวิ่นของนางมาพันปิดเต้านมด้านบน และคาดปิดด้านล่างเท่านั้น

   ต่อมาเมื่อพบลูกศิษย์นางจึงเอาเสื้อคลุมของบู๊ตงยู้มาใส่ปิดไว้ลวกๆเท่านั้น
   " ก่อนที่เจ้าทั้งสองจะถูกนางจี้สกัดจุด พวกเจ้าได้ต่อสู้กับนางอย่างไรบ้าง "

   สองพี่น้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รูจะตอบเช่นไรดีเพราะจริงๆมันสองคนแทบไม่ได้ต่อสู้กับนางรัศมีเทวีเลย ก็เสียท่าโดนนางสกัดจุดแล้ว แต่มันทั้งสองพยายามที่จะทำให้พวกมันดูดีขึ้น เลยช่วยกันแต่งเรื่องการต่อสู้ขึ้นมาใหม่เล่าให้อึ้งย้งฟัง แต่ดูเหมือนพวกมันยิ่งเล่ายิ่งมั่ว ทำให้อึ้งย้งซักไซร้มากขึ้น

   สองพี่น้องถึงกับเหงื่อแตกตอบตะกุกตะกัก เพราะไม่คาดคิดว่าอึ้งย้งจะถามถึงเรื่องนี้ละเอียด
   " สรุปว่าพวกเจ้าก็ทำการต่อสู้กับนางได้นานพอดูทีเดียว "
   " ใช่ครับ อาจารย์พวกเราต่อสู้กับนางได้ ร้อยกว่าเพลง เสียดายที่กอตงยู้ถูกสกัดจุดล้มลงไปก่อน ทำให้ข้าเสียสมาธิ เลยถูกนางสกัดจุดไปด้วยอีกคน "

  บู๊ซิ่วบุ้นตอบเอาหน้าอย่างภาคภูมิใจ ทำให้บู๊ตงยู้รับฟังอยู่ต้องค้อนด้วยความไม่พอใจ อึ้งย้งรับฟังแต่ใช้ความคิดอยู่ตลอดรู้สึกชอบกล ที่อึ้งย้งถามไม่ใช่เพราะนางระแวงต้องการจะจับพิรุธลูกศิษย์ของตนแต่อย่างใด แต่ด้วยนิสัยของอึ้งย้งเป็นคนละเอียดรอบคอบการต่อสู้คราใดอึ้งย้งล้วนเป็นใช้สมองทุกครั้ง

   " พวกเจ้านับว่าทำการต่อสู้เพื่อช่วงชิงน้องก๊วยฮู้ได้ห้าวหาญยิ่ง แต่เพราะศัตรูมีวิทยายุทธที่เหนือชั้นกว่า ถึงนางจะบาดเจ็บสาหัสก็สามารถมีชัยต่อพวกเจ้าได้ ดังนั้นการที่พวกเจ้าแพ้นางก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าอายแต่อย่างใด "

   สองพี่น้องฟังอึ้งย้งพูดถึงกลับยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ
   " แต่จากที่ฟังเจ้าเล่ามา ก็ดูเหมือนนางน่าจะได้รับบาดเจ็บแต่คงจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่าใดถึงยังต่อสู้กับพวกเจ้าได้ยาวนาน "

   สองพี่น้องรับฟังอย่างสงบ อึ้งย้งจึงพูดต่อ
   "-ข้าก็ปรารถนาให้นางให้นางบาดเจ็บสาหัส เพื่อว่าฝ่ายเราจะได้เป็นฝ่ายมีเปรียบ ข้ายังคะเนไม่ออกว่านางได้รับบาดเจ็บเพราะเหตุใด กังวลแต่ว่าอาจารย์ก๊วยเจ๋งของเจ้าก็จะได้รับบาดเจ็บไปด้วย "

  พูดแล้วอึ้งย้งก็เอาพับกระดาษที่ถือติดมือมาออกกางออก ที่แท้คือแปลนค่ายกลเกาะดอกท้อ สองพี่น้องไม่รู้ว่าอึ้งย้งได้แปลนนี้มาจากที่ใด แต่คาดว่าอึ้งย้งคงไปนำมาจากหอควบคุมกลไกกระมัง สองพี่น้องจัดแจงยกก้อนหินมาวางต่างโต๊ะเก้าอี้เพื่อให้อึ้งย้งดูแปลนค่ายกลเกาะดอกท้อได้ถนัดขี้น

   ส่วนพวกสองพี่น้องไปยืนสำรวมอยู่ข้างหลังนาง
  " ถ้าหากนางบาดเจ็บสาหัสก็จะหนีไปได้ไม่ไกล แต่ยังไงนางก็ต้องหาที่รักษาตัว และอาจจะมีจุดนัดพบกับสามีนาง( องค์ชายเจอรูดัล ) ณ ที่ใดที่หนึ่ง "

   เสียงอึ้งย้งสาธยายให้ลูกศิษย์ทั้งสองฟัง
   " ค่ายกลประตูลวงมีลักษณะเด่นคล้ายเป็นประตูมิติ สามารถนำพาไปยังประตูใดๆ ก็ได้ เพราะอยู่ตรงศูนย์กลางของค่ายกล "

   ระหว่างที่อึ้งย้งพูดนางก็ก้มลงดูแปลนเกาะดอกท้อพลางเอานิ้วชี้ไล่ตามไปบนแปลนอย่างจดจ่อ ตอนที่อึ้งย้งก้มลงไปทำให้คอเสื้อคลุมของนางเปิดกว้างขึ้นทำให้สองพี่น้องที่ยืนอยู่สามารถมองลึกเข้าไปในคอเสื้อแลเห็นเต้านมขาวอร่ามของนางได้ถนัดตา เสียงอึ้งย้งสาธยายเรื่องค่ายกลว่าองค์ชายเจอรูดัลน่าจะหลบไปด้านนี้ส่วนนางรัศมีเทวีน่าจะไปตรงนั่น แต่สองพี่น้องรับฟังไม่รู้เรื่องแล้ว เพราะมัวแต่มองนมของอาจารย์อึ้งย้งอย่างเดียว

   อึ้งย้งมัวแต่สนใจเส้นทางในแปลนคิดว่าลูกศิษย์นางคงตั้งใจเช่นเดียวกับนาง เพราะพวกมันส่งเสียงร้อง
   " อา..อืม.." ตลอดเวลาที่อึ้งย้งสาธยาย
   " ตอนนี้พวกเราอยู่ตรงจุดนี้ ที่มีเครื่องหมายสีแดงอยู่ตรงนี้พวกเจ้าเห็นไหม "

   อึ้งย้งก้มลงชี้ตำแหน่งในแผนที่ให้สองพี่น้องดู
   " อา...ชัดเจนเลยอาจารย์ "

  สองพี่น้องร้องบอกในใจ ที่ชัดเจนนั่น ไม่ใช่ตรงจุดเครื่องหมายสีแดงบนแปลนที่อึ้งย้งชี้ให้ดู แต่เป็นหัวนมสีแดงบนยอดอกขาวผ่องของอาจารย์อึ้งย้งมากกว่า เพียงแค่นี้ก็ทำให้สองพี่น้องถึงกับควยตุงเป้ากางเกงขึ้นมาแล้ว
 
   " ค่ายกลเกาะดอกท้อสลับซับซ้อนนัก ข้าได้แผนผังนี้มา จึงกระจ่างในวันนี้เอง "

  เสียงอึ้งย้งพูดไปเรื่อยอย่างตกในภวังค์ ส่วนสองพี่น้องก็เพิ่งเห็นกระจ่างเช่นอึ้งย้งแต่ไม่ได้เป็นค่ายกลหากเป็นนมอาจารย์อึ้งย้ง พวกมันต่างชมเพลินอย่างเงียบกริบปล่อยให้อาจารย์วิเคราะห์แผนผังต่อไปส่วนลูกศิษย์ขอวิเคราะห์นมอาจารย์ต่อ

   " เมื่อตอนที่บิดา( อึ้งเอี้ยะซือ )ปรับปรุงค่ายกลใหม่ก็บ่นเสียดายแผนผังนี้ยิ่งนัก หากตอนนี้ท่านได้คืนมาแล้วคงดีใจยิ่งนัก "

   อึ้งย้งคล้ายพูดกับตัวเอง พอคิดถึงบิดาความคิดอึ้งย้งกลับเตลิดไปถึงองค์ชายเจอรูดัล
   "......ศัตรูที่บุกมาคราวนี้เก่งกาจยิ่งนัก แถมเชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลอย่างเหลือเชื่อ ขนาดค่ายกลเกาะดอกท้อซับซ้อนเพียงนี้ยังบุกเข้ามาได้ง่ายดาย และดูเหมือนจะล่วงรู้ความคิดเราถึงมารอที่ประตูสิ้นหวังได้........"

   ขณะที่อึ้งย้งคิดคำนึงอาจจะรู้สึกเมื่อยหรืออย่างไรไม่ทราบ กลับเผลอไผลนั่งโยกขาเบาๆ เดี๋ยวหุบเดี๋ยวอ้าทำให้ชายเสื้อคลุมด้านล่างเผยออก สองพี่น้องก็ตาไวเสียนี่กระไร ยามอึ้งย้งโยกขาอ้าออกทำให้พวกมันมองเห็นเข้าไปถึงปลีน่องโคนขาอ่อนอันขาวจั๊วะของนาง พวกมันถึงกับตาโตคอยลุ้นให้อึ้งย้งอ้าขาออกมากขึ้นเพื่อจะมองเข้าไปให้เห็นถึงเนินโคกสวาทของอึ้งย้งให้ได้

   "...ตอนแรกที่เราอยู่ในประตูสิ้นหวังเจ้าองค์ชายเจอรูดัลนั่นก็ปลอมเป็นบิดาได้คล้ายยิ่ง..." อึ้งย้งครุ่นคิดในใจเงียบๆ สองขากลับแยกออกไปอย่างไม่รู้ตัว

   สองพี่น้องมองตามเข้าไปในหลืบเนื้ออึ้งย้งตาแทบถลนอย่างเงียบๆเช่นกัน
  "...แต่ตอนนั้นอาจเป็นเราโดนยามอมประสาทที่โปรยมาในหมอกทำให้เกิดมายาภาพขึ้น." อึ้งย้งคิดต่อแต่กลับหุบขาเข้ามาเช่นเดิม ทำให้สองพี่นองรู้สึกเสียดายที่ภาพสวยๆตรงหน้าหายไป

   แต่อีกสักเดี๋ยวก็คอยลุ้นต่อเมื่ออึ้งย้งเริ่มแยกขาออกมาใหม่
   " ตอนที่เราดูดพลัง ก็ยังปลอมเป็นบิดามาหลอกเราเอาตัวรอดไปได้อีก "

  ฝ่ายอึ้งย้งก็คิดไป สองพี่น้องก็ดูไปอย่างระทึกใจเช่นกัน
   "...ตอนที่ต่อสู้กัน เราใช้ท่าเท้ากวาดใบไม้ของบิดา มีคราหนึ่งศัตรูกลับยกขาขึ้นกันในท่ากวาดใบไม้เช่นกัน....จะบังเอิญเช่นนั้นหรือ....โอ้..."

   อึ้งย้งหยุดคิดนานร่ำร้องในใจ ส่วนสองพี่น้องก็ร่ำร้องในใจเช่นเดียวกันเมื่ออาจารย์อึ้งย้งกลับแยกขาค้างไว้เนิ่นนานทำให้พวกมันมองสอดส่ายเข้าไปเห็นเนินโคกอร่ามขาวเกลี้ยงเกลาได้สำเร็จจนพวกมันรู้สึกเลือดกำเดาแทบกระฉูด ขณะนั้นอึ้งย้งกลับรู้สึกมีหยดน้ำอะไรไหลตกมาบนหลังมือของนาง อึ้งย้งรู้สึกตัวยกขึ้นมาดูกลับเป็นหยดโลหิตสีดำ อึ้งย้งยกมือขึ้นแตะแตะตรงใต้จมูก กลับพบว่าที่แท้มันคือเลือดกำเดาของนางเอง

  เสียงขององค์ชายเจอรูดัลกลับดังขึ้นมาในโสตประสาท
  "  เจ้านี่โง่จริงๆ ยังไม่แตกฉานกลับกล้าใช้วิชานี้ เมื่อดูดพลังมาแล้วหากเจ้าประสานพลังเป็นของเจ้าไม่ได้ก็เปล่าประโยชน์ ร่างกายคนเรามีภูมิคุ้มกันหากพลังที่เพิ่มเข้ามาไม่อาจรวมเข้ากันได้ มันจะตีเป็นเชื้อโรคจะทำการต่อต้านขับออกไป เมื่อสายพลังเกิดตีกันเจ้าไม่สามารถควบคุมได้เมื่อนั้นโลหิตเจ้ามีหวังไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด เจ้าก็จะถึงความตาย ตอนนี้ทางรอดของเจ้าก็คือถ่ายพลังของเรากลับคืนมา "

   " แย่แล้ว พลังลมปราณกำเริบ "

   อึ้งย้งหายใจโคจรลมปราณ ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีสายพลังอื่นที่นางได้สกัดสงบนิ่งตอนนี้กลับลุกขึ้นมาต่อสู้กับพลังในร่างของนางจนปั่นป่วนจนอึ้งย้งไม่สามารถควบคุมได้ ทุกส่วนเส้นเอ็นของนางเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบจนจะลามไปทั้งตัวที่ลมปราณทั้งสองสายวิ่งไป อึ้งย้งถึงนอนหงายไปข้างหลังปะทะกับร่างสองพี่น้องที่อยู่ด้านหลังเงยหน้าขึ้นมองทั้งสอง

   " พวกเจ้า..."

   สองพี่น้องต่างตกใจ ทีแรกคิดว่าอึ้งย้งจับได้ว่าพวกมันลอบแอบมองดูส่วนสงวนของนางแล้ว แต่พบอีกทีว่าอาจารย์อึ้งย้งคล้ายได้รับบาดเจ็บอะไร เลยช่วยกันประคองอึ้งย้งนอนราบลงกับพื้น

   " อาจารย์ ท่าน ๆ เป็นอะไร "

   บู๊ซิ่วบุ้นซักถามขึ้นอย่างห่วงใย แต่ตากลับจับจ้องมองดูไปที่เต้านมของอาจารย์ที่ขณะนี้เสื้อคลุมนางเปิดอ้าอยู่ เช่นเดียวกับบู๊ตงยู้ที่ประคองนางอยู่ด้านล่างก็จับจ้องมองไปที่โคกสวาทของนาง

   " ข้า..ข้า ไม่ไหวแล้ว ร่างกาย....แทบ...จะระเบิด  โอ๊ย..โอ๊ย "

   เสียงอึ้งย้งพูดล่ำลัก ขาดเป็นห้วงๆ บิดตัวไปมาอย่างเจ็บปวด สายพลังในร่างกายวิ่งตีกันวุ่นในร่างกาย ขณะนั้นเองบู๊ตงยู้เอื้อมมือไปจับชายผ้าคลุมด้านล่างเพื่อจะมาปิดส่วนสงวนให้นาง แต่บังเอิญให้นิ้วมือของบู๊ตงยู้ดันไปจิ้มถูกโคกสวาทของอึ้งย้งสัมผัสไปถูกติ่งกระสันต์เข้าพอดีอย่างไม่ตั้งใจ มันเป็นความบังเอิญอย่างเหลือเชื่อ ที่นิ้วของบู๊ตงยู้ไปสัมผัสโดนเม็ดกระสันต์ตรงนั้นเข้า

   กลับทำให้สายพลังตีกำลังวิ่งวุ่นอยู่กลับถอยกลับไปรวมตัวที่จุดตั้งชังตามเดิมแล้วย้อนไปจู่โจมตรงติ่งกระสันต์ของนางแทน อึ้งย้งที่ตอนแรกรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวกลับรู้สึกค่อยสบายขึ้น แต่ถูกสายพลังไปจู่โจมติ่งกระสันต์นางแทนทำให้เกิดความรู้สึกกำหนัดกระสันต์ซ่านซ่าขึ้นมาแทนที่

   " โอวส์ ......ซี้ดส์ "

   เสียงอึ้งย้งร้องออกมาทำให้บู๊ตงยู้ตกใจชักมือ ทำให้กระแสพลังที่ถอยกลับมาแล้วเริ่มจะอาละวาดขึ้นมาอีก
   " อย่าเพิ่งเอามือออกไป...เอากลับไปที่เดิม "

   เสียงอึ้งย้งร้องบอก ทำให้บู๊ตงยู้ไม่แน่ใจไม่กล้าเอามือไปไว้ที่เก่ากลับเอามือไปกดตรงท้องน้อยแทน
   " ไม่ใช่ตรงนั้น ตรงที่นิ้วเจ้าสัมผัสเมื่อครู่   เร็วเข้า "

   ทีแรกบู๊ตงยู้เอามือไปถูกหีอาจารย์อึ้งย้งอย่างไม่ตั้งใจ แต่ตอนนี้กลับถูกอึ้งย้งร้องบอกให้มันช่วยจับหีนางที บู๊ตงยู้ลังเลแต่อึ้งย้งกลับเร่งให้มันทำโดยเร็ว เลยตัดสินใจเอามือตะปบหีอึ้งย้งเข้าเต็มมือ

   อา...หีอาจารย์ทั้งโคกใหญ่โหนกนูนเต็มมือทีเดียว
   " อย่าตะปบเฉยๆ เอานิ้วลากตามรอยผ่านั้น " อึ้งย้งร้องบอกลูกศิษย์นาง บู๊ตงยู้ทำตามอย่างงุนงง

   " นั่นแหละอย่างนั้น เอานิ้วเจ้าเขี่ยตรงนั้นแหละ ถูกแล้ว อา....ซี้ดส์...เจ้าเอานิ้วไชเข้าไปด้วยหรือ..อา...อูวส์...."
   " อาจารย์ท่านเป็นอย่างไรบ้าง "
   " ข้า..ดีขึ้นบ้างแล้ว เพียงแต่...อูยส์..ซีดส์ "
   " เพียงแต่อะไรหรือ..." 
   " ท่านเป็นอะไรหรือ..." บู๊ตงยู้ถามขึ้นก่อน ส่วนบู๊ซิ่วบุ้นก็ถามแทรกเข้ามาด้วยความอิจฉาที่อยู่ๆกอกอมันก็โชคดีได้จับหีอาจารย์เล่น
   " อูยส์...ข้าดูดพลังศัตรูเข้ามา...อูยส์..สายพลังเกิดกำเริบต่อสู้กันภายใน..ตอนนี้ข้าเพียงสะกดไว้ได้...อาส์..ซี้ดส์ "
   " แล้วเราจะต้องทำอย่างไรต่อไปละ "
   " ข้าต้องหาคนช่วยดูด ดูด อาส์..สะ...เสียว...ถ่ายพลังออกไป  อุ...อูยส์ "

  ตอนนี้อึ้งย้งค่อยส่งเสียงพูด..น้ำเสียงช่างหวาบหวามคล้ายครางกระเส่าตลอด ดวงตาหยาดเยิ้มเปี่ยมด้วยอารมณ์สวาทเต็มที่ เนื่องจากตอนนี้สายพลังพิสดารกลับเล่นงานจุดกระสันต์ไม่หยุดทำให้นางเกิดความกำหนัดขึ้นแรงกล้า ในรูหีของอึ้งย้งรู้สึกคันยุบยิบอยากหาคนมาสกิดสเกาให้หายอยาก ขนาดมีนิ้วบู๊ตงยู้มาช่วยก็ยังไม่หายอยาก อยากได้อะไรที่มันใหญ่ยิ่งกว่า

   พยายามสะกดอารมณ์เต็มที่แต่เจ้าพลังร้ายยังเล่นงานไม่หยุด จนอึ้งย้งเริ่มเกิดความเสี้ยนจัดขึ้นเรื่อยๆ จนแตดสั่นริกๆไม่หยุดจนบู๊ตงยู้ยังรู้สึกมันกระเด้งกระดอนสู้นิ้วมือ

   " อาจารย์แล้วข้า จะช่วยอะไรท่านได้หรือไม่ " บู๊ตงยู้ถาม
   " อาส์...มีแต่เพียงอาจารย์ก๊วยเจ๋งที่พอจะรับพลังได้ พวกเจ้าวรยุทธอ่อนด้อยเกรงว่าจะได้รับอันตราย "
   " อาจารย์มีพระคุณต่อข้าดุจดังบิดามารดาก็ไม่ปาน แม้ว่าข้าจะต้องได้รับอันตรายถึงชีวิต เพื่อช่วยท่านแล้วแม้ตายข้าก็ยอม "

   บู๊ตงยู้กล่าวน้ำเสียงเป็นจริงเป็นจัง อึ้งย้งรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนักประกอบกับความเสี้ยนเริ่มทวีสูงขึ้นจนนางไม่อาจฝืนได้
   " เจ้าต้อง...อา..อาส์....อูยส์ "

  บู๊ตงยู้เริ่มรู้ความในแต่คิดว่าอาจารย์อึ้งย้งคงไม่สะดวกจะพูดขึ้น เลยหันไปกล่าวกับบู๊ซิ่วบุ้น
   " เจ้าออกไปเฝ้าระวังข้างนอก เผื่อศัตรูบุกเข้ามาในระหว่างข้ารักษาอาจารย์อึ้งย้งจะได้ป้องกันไว้ "
   " นี่...นี่.." บู๊ซิ่วบุ้นเห็นกอกอมันกันท่าเริ่มไม่พอใจคิดจะโต้เถียงแต่อึ้งย้งกลับชิงพูดขึ้นก่อน
   " ถูกของกอกอเจ้า....อูยส์  ซิ่วบุ้นเจ้าออกไป...อุส์...ระวังภัยข้างนอกเถอะ "

   บู๊ซิ่วบุ้นสิ้นท่าได้แต่ผงกศรีษะรับคำได้เดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ ฝ่ายบู๊ตงยู้เห็นตี๋ตี๋ไปแล้วกลับยิ้มในใจเพราะทุกครั้งตี๋ตี๋มันจะปราดเปรื่องกว่าทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับเหนือชั้นกว่า บู๊ซิ่วบุ้นทำทีเดินออกไปสักพักกลับย้อนมาแอบดูว่าทั้งอาจารย์อึ้งย้งกับกอกอมันจะทำอะไรกันต่อไป บู๊ซิ่วบุ้นค่อยย่องเงียบเข้ามา มองเห็นกอกอมันกำลังก้มหน้าอยู่บนโคกหีของอาจารย์สักพักจึงเงยหน้าขึ้น

   บู๊ซิ่วบุ้นเห็นกอกอมันปากเลอะเปรอะเต็มไปด้วยน้ำเมือกแต่ดูเหมือนปากกอกอมันจะบวมเจ่อลิ้นบวม ทั้งคู่ต่างส่งเสียงพูดอะไรกันบู๊ซิ่วบุ้นอยู่ไกลเกินไปจึงไม่สามารถรับฟังได้ คราวนี้เห็นกอกอมันถอดเสื้อผ้าออกจากกายจนหมด จับขาอาจารย์แยกขาตั้งท่าทมัดทแมง

   เอามือจับลำกระดอขนาดเขื่องตัวเองจ่อกับรูหีอาจารย์อึ้งย้ง
   " โอ...ทั้งคู่เตรียมเย็ดกันแน่แล้ว ข้าคิดแล้วไม่มีผิด "

   บู๊ซิ่วบุ้นคิดค่อยเดินเข้าไปใกล้ๆ แอบตรงหลังพุ่มไม้จนได้ยินเสียงทั้งคู่พูดกัน
   " เจ้าค่อยเอาของเจ้าใส่เข้าไป โคจรลมปราณตามเคล็ดวิชาที่ข้าสอน "
   " โอว...อาจารย์ ของท่านดูดแน่นดีจริง "
   " รีบโคจรลมปราณตามที่ข้าบอก "
   " ครับ แต่ของท่านคับแน่น แต่นุ่มลื่น ข้าไม่ทันออกแรงก็เหมือนมันดูดเข้าไปเอง เมื่อกี้ก็ดูดจนข้าปากบวมไปหมด "

   เสียงบู๊ตงยู้พูดออกมาแบบอ้อแอ้ไม่ถนัด คงเป็นเพราะที่ปากมันบวมตอนไปดูดหีอาจารย์นั่นเอง และดูเหมือนควยของมันกำลังถูกรูหีอึ้งย้งค่อยดูดจมหายเข้าไปเองจริงๆ
   " คราวนี้เจ้าค่อยขยับช้าๆก่อน ข้าจะคลายพลังออกเจ้าจะรู้สึกอบอุ่น ค่อยขมิบตูดดูดพลังเข้าไป "

  อึ้งย้งสั่ง บู๊ตงยู้ค่อยทำตามรู้สึกรูหีอึ้งย้งคล้ายเป็นมือนุ่มที่กำลังจับควยมันแน่นเดี๋ยวบีบเข้าคลายออกก็ไม่ปานเป็นระยะๆ บู๊ตงยู้ค่อยสาวควยขึ้นลงทุกครั้งเป็นเสียดสีกับเม็ดกระสันต์ของอึ้งย้ง ทั้งคู่ต่างส่งเสียงร้อง ซี้ดส์ ซ้าดส์ ราวกำลังกินของเผ็ดร้อนที่เอร็ดอร่อยไม่ปาน บู๊ตงยู้รู้สึกอบอุ่นที่หัวควยมีกระแสพลังบางอย่างไหลเข้าไปในรูฉี่ของมัน

   ที่น่าอัศจรรย์กระแสพลังนั่นกลับทำให้มันรู้สึกคึกคักมีกำลังวังชาขึ้นเพิ่มผูลขึ้น
   " อาส์...อาจารย์ท่าน รูหีช่างวิเศษดีแท้ ทำให้ข้าเสียวไปหมด ซี้ดส์ "

   บู๊ตงยู้พูดขึ้นพร้อมกับเริ่มกระเด้าควยเข้าหีควยเร็วและแรงขึ้น
   " อูยส์   อาการข้าก็เริ่มดีขึ้นแล้ว แต่เจ้าอย่าเพิ่งหักโหมมาก เดี๋ยวทำให้ข้าคลายพลังสู่ตัวเจ้ามากเกินไป เจ้าจะทนไม่ไหว "
   " ไม่เป็นไรข้าทนได้ อาจารย์คลายพลังมาเถอะ อาการท่านจะได้หายไวไว ในตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นเสียอีก "

  บู๊ตงยู้พูดพร้อมกับปั๊มเอวขึ้นลงถี่ยิบอย่างเมามันส์ จนหน้าท้องกระทบกันดัง ป้าบ ป้าบ ไม่หยุด อึ้งย้งก็รู้สึกเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูกเอามือบีบจับนมตัวเองคลึงเคล้นตลอดเวลาที่ถูกลูกศิษย์โหมกระเด้าใส่ บู๊ตงยู้เห็นเช่นนั้นเลยเอามืออาจารย์อึ้งย้งออกแล้วใช้มือมันช่วยจับบีบนวดนมอาจารย์แทน กระแสพลังยิ่งทลักใส่เข้าสู่ร่างบู๊ตงยู้ไม่ขาดระยะ บู๊ตงยู้กลับยิ่งกระเด้าควยไม่หยุด

   รูหีอึ้งย้งคล้ายกระตุกตอดรัดควยลูกศิษย์วาบๆ จนบู๊ตงยู้ทนไม่ไหวก้มลงไปคว้านมอึ้งย้งมาดูดสลับกันทั้งสองเต้าซอยกระเด้าเข้าหีถี่ยิบเหมือนจะเร่งรีบไปไหน

   " โอ๊ะ...ตงยู้เจ้าอย่าเพิ่ง อย่าเพิ่ง ช้าก่อน รีบโคจรดูดซับพลัง มันอันตราย "
   " ไม่ทันแล้วอาจารย์ ตายเป็นตาย อึ้บๆ อึ้บๆ ...โอ๊ย อาจารย์ข้า โอวส์.."
   " ว๊ายส์..ตงยู้ ตงยู้  เจ้า โอไม่น่าเลย "

  บู๊ตงยู้เร่งซอยกระเด้าถี่ยิบพร้อมกับระเบิดน้ำเงี่ยนของมันออกมาเข้าใส่ในรูหีอึ้งย้งจนหมด ลืมโคจรดูดซับพลังที่อึ้งย้งถ่ายเทออกไปจนโดนพลังย้อนจู่โจมจนหมดสติแน่นิ่งล้มไปบนร่างของอึ้งย้ง
 
   อึ้งย้งตกใจรีบดันร่างบู๊ตงยู้ออกไปข้างๆ
   " ยังดีที่มันแค่หมดสติเดี๋ยวคงฟื้นไม่เป็นไร อีกนิดเดียวแท้ๆ ข้าก็จะควบคุมได้ "

   อึ้งย้งนอนพูดรำพึง ทันใดกลับรู้สึกมีร่างใครขึ้นมาคร่อมบนตัวนาง
   " ว๊ายส์  บู๊ซิ่วบุ้น เจ้าเข้ามาเมื่อใด "

   บู๊ซิ่วบุ้นแอบมองอยู่เกิดความเงี่ยนง่านสุดทน พอเห็นกอกอมันไม่ทันนกกระจอกกินน้ำก็หมดท่าแล้ว ก็รีบถอดเสื้อผ้ามันออกอย่างว่องไว มาถึงก็ขึ้นคร่อมบนร่างอึ้งย้งทันที

   " ข้าแอบดูอยู่เห็นหมดแล้ว อาจารย์มาให้ข้าช่วยเย็ด  เอ๊ย.ช่วยรักษาอาการท่านต่อเถอะ "
   " โอ๊ะ  เจ้าก็เห็นแล้วนิ ว่ามันอันตรายดูพี่เจ้าเป็นตัวอย่างซิ "
   " อาจารย์มีพระคุณต่อข้าดุจดังบิดามารดาก็ไม่ปาน แม้ว่าข้าจะต้องได้รับอันตรายถึงชีวิต เพื่อช่วยท่านแล้วแม้ตายข้าก็ยอม "

   บู๊ซิ่วบุ้นเลียนแบบคำพูดกอกอมัน
   " เรื่องช่วยคนร้อนยิ่งกว่าดับไฟ อย่ามัวช้าเลย "

  บู๊ซิ่วบุ้นไม่รอให้อึ้งย้งอนุญาตแต่อย่างไร จับกระดอมันเสียบลงกลางรูหีอาจารย์ทันทีด้วยความเงี่ยนง่านบวกใจร้อนเพราะอยากเย็ดอึ้งย้งเต็มที่แล้ว

   " อุ๊....ซิ่วบุ้นเจ้าอย่าพึ่งผลีผลาม ต้องรู้เคล็ดวิชาโคจรลมปราณนี้ก่อน "

  อึ้งย้งพูดเคล็ดวิชาให้บู๊ซิ่วบุ้นฟังอีกรอบ บู๊ซิ่วบุ้นหัวดีกว่าบู๊ตงยู้ฟังครั้งเดียวก็เข้าใจ กดควยมันลงในรูหีอาจารย์ทันที โอ...รูหีอาจารย์อึ้งย้งช่างวิเศษจริงๆแน่นแต่นุ่มควยดี คล้ายดันเข้าไปในปุยนุ่น แต่ดูดกระชับควยตลอด ไม่ต้องออกแรงมากเลยแต่กลับถูกดูดเข้าไปได้

   บู๊ซิ่วบุ้นรำพึงกับตัวเอง พร้อมกับกระเด้าควยเนิบๆค่อยชำแรกลงไปในรูหีอึ้งย้ง
   " อูยส์...ซี้ดส์...รูหีอาจารย์ดูดควยข้าเสียวดีจริง "
   " ของเจ้าก็แข็งแทงโดนเม็ดเสียวข้า..อูยส์...ข้า ข้า..จะถ่ายพลังออกมาแล้วนะ  เจ้าอย่าลืมโคจรซึมซับพะ...พลัง"

   ทั้งคู่ต่างส่งเสียงร้องครางกระเส่า อึ้งย้งออกปากเตือนให้ลูกศิษย์โคจรลมปราณตามเคล็ดวิชา บู๊ซิ่วบุ้นเริ่มขยับควยเข้าออกอึ้งย้งก็ช่วยขมิบคลายกล้ามเนื้อในรูหีบีบตอดควยลูกศิษย์จนซิ่วบุ้นถึงกับตีหน้าเหยเก ด้วยความเสียวเพราะโดนรูหีขมิบตอดควย วาบ วาบ ตลอด กระแสพลังบางอย่างไหลเข้าผ่านรูเยี่ยวของมันเข้าสู่ร่างกายกลับทำให้สดชื่นแถมควยมันรู้สึกขยายใหญ่ขึ้นในรูหีของอึ้งย้ง ก็ไม่ปาน 

   บู๊ซิ่วบุ้นรู้ดีว่าคงเป็นผลมาจากกระแสพลังที่อึ้งย้งปล่อยออกมาเข้าสู่ตัวมัน บู๊ซิ่วบุ้นรีบโคจรลมปราณซึมซับพลังตามเคล็ดวิชาพร้อมกับขมิบตูดเกร็งควยทิ่มแทงลงไปในรูหีอึ้งย้งโดนเม็ดแตดเสียวกระสันต์อย่างจังจนอึ้งย้งเสียวแตดแตกพลังออกมาอย่างมากมาย

   " อูวส์...ซิ่วบุ้น เจ้าทำได้ดีทีเดียว " อึ้งย้งร้องลั่น รู้สึกลูกศิษย์คนน้องทำได้ดีกว่าคนพี่เสียอีก

   ถึงแม้ควยบู๊ซิ่วบุ้นจะเล็กกว่าแต่กลับยาวกว่าของบู๊ตงยู้เพราะแทงทีเข้าไปลึกเกือบถึงมดลูกทีเดียว
   " เป็นไงบ้างอาจารย์ อาการท่านดีขึ้นไหม "
   " อาการข้าดีขึ้นทีเดียว  โอ๊ะ เจ้าอย่าพึ่งโยกแรง เดี๋ยวพลังข้าออกมาเร็วเกินไป "
   " ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจเคล็ดวิชาดี ไม่ต้องห่วง อูวส์....ยิ่งเย็ดยิ่งมันส์ อูยส์ "

  บู๊ซิ่วบุ้นพูดไปพร้อมกับจับขาทั้งสองข้างอึ้งย้งโย้สูงขึ้น ส่วนตัวมันขึ้นไปทิ้งตัวกระเด้าขย่มเย็ดอย่างเมามันส์
   " โอ๊ย..โอ๊ย..ซิ่วบุ้น..อูยส์...เจ้าทำอย่างนี้ ไม่เป็นไรแน่นะ  อูยส์ "
   " ข้าไม่เป็นไร เพลินดีเสียอีก "
   " อาส์..อย่างงั้นก็ตามใจ พลังในตัวข้าเริ่มสมดุลแล้ว...แต่สะ...เสียว ...ข้าจะหยุดถ่ายพลัง.....ตะ .แต่...อูยส์..ข้า...จะ จวน แล้วเจ้าต้อง...."

   อึ้งย้งพูดกระเส่าราวกับจะขาดใจ แต่บู๊ซิ่วบุ้นตอนนี้กำลังเมามันส์ไม่ฟังที่อึ้งย้งพยายามพูด กลับโหมกระหน่ำเย็ดอึ้งย้งอย่างเอาเป็นเอาตาย จนอึ้งย้งซึ่งตอนนี้ได้ถ่ายเทพลังปราณส่วนเกินออกไปจนควบคุมกระแสพลังทีมีอยู่ได้แล้ว กลับคงเหลือแต่ความเสี้ยนกระสันต์ที่โดนเจ้าลูกศิษย์ระดมเย็ดเพียงอย่างเดียวจนใกล้ถึงจุดสุดยอดด้วยกันทั้งคู่

   เป็นในเวลาต่อมาที่อึ้งย้งถึงกับส่งเสียงร้องออกมาเมื่อถึงที่สุด
   " อุ๊ยส์..ซิ่วบุ้น อาจารย์ อูวส์..โอ๊ยส์ "
 
   รูหีนางคล้ายกระตุกขึ้นถี่ๆ ไม่ได้ปล่อยกระแสพลังใดๆแล้วแต่กลับปล่อยน้ำสวาทออกมาหลั่งรดหัวควยลูกศิษย์แทนเช่นเดียวกับบู๊ซิ่วบุ้นก็กระฉูดน้ำเงี่ยนที่สะสมไว้เต็มหัวควยออกมาพลั๊กๆเต็มรูหีอึ้งย้งเช่นเดียวกัน

   แต่ในจังหวะนั้นกลับมีร่างหนึ่งโผล่เข้ามา
   " มันอะไรกันนี่ อึ้งย้ง "

   ทั้งคู่ต่างตกใจหันไปตามเสียง กลับเป็นก๊วยเจ๋ง ที่ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าคงมีแต่กางเกงที่นุ่งมาเพียงตัวเดียวแต่อยู่ในสภาพเปื้อนดินโคลนเลอะเทอะไปหมดมิหนำซ้ำเนื้อตัวก๊วยเจ๋งก็กลับสกปรกมอมแมยิ่ง แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ สายตาอันแดงฉานแสดงถึงความกริ้วโกรธอย่างสุดขีด

   " ท่านพี่ "
   " หา...อาจารย์ก๊วยเจ๋ง "

   บู๊ซิ่วบุ้นเห็นอาจาร์ก๊วยเจ๋งมาพอดีขณะที่มันกำลังมีอะไรกับอาจารย์อึ้งย้ง คิดในใจ
   " ซวยแน่แล้วกู งานนี้มีหวังโดนอาจารย์ก๊วยเจ๋ง กระทืบสลบคาตีนแน่ "

   " โอ๊ย..."

มีคนแหวกพุ่มไม้เข้ามาอีก  ทั้งก๊วยเจ๋งและอึ้งย้งเหลียวกลับไปดูกลับเป็น องค์ชายเจอรูดัล นางรัศมีเทวี และก๊วยฮู้ ที่คล้ายหลับใหลไม่ได้สติอยู่กับบ่าขององค์ชายเจอรูดัล

ตอนนี้ทั้งหมดต่างเผชิญหน้ากัน อึ้งย้งจะทำอย่างไรดีนะ
อยู่ๆ ศัตรูก็กลับมา ก๊วยฮู้ก็ยังตกอยู่ในอันตราย
แถมยังมีปัญหาที่ใหญ่กว่าจะต้องปรับความเข้าใจกับก๊วยเจ๋ง
ยุ่งละซิที่นี้ คงต้งติดตามในตอนหน้าซะแล้ว
บทลงเอยในเกาะดอกท้อจะเป็นอย่างไร
อึ้งย้งเริ่มสงสัยบางอย่างในตัวองค์ชายเจอรูดัล จะเป็นอย่างที่นางคาดคิดหรือไม่

(ผู้อ่านลองคาดเดาดู จะเป็นอย่างที่คิดหรือหักมุมหรือเปล่า ช่วยเพิ่มเติมแสดงความคิดเห็นบทสรุปเรื่องนี้มาบ้างก็ได้ครับ งานนี้ไม่มีรางวัลให้ )

สุดท้ายจะเป็นอย่างไรจะจบเหมือนใจทุกท่านหรือเปล่า โปรดติดตามในตอนต่อไป
ในชื่อ ตอน บทลงเอยในเกาะดอกท้อ อันเป็นตอนอวสาน

................................................................
หอคัมภีร์ ผลงานของ คุณ Cobra
พิศวาสมังกรหยก
1  :     
2  :     
3  :     
4  :     
5  :   
6  : 
7  : 
.............................................

( แว่นได้นำลงให้ คุณ cobra ตามคำอนุญาตโดยตรงที่จะแบ่งปันสมาชิกใน บอร์ด two-hitchhikers.ru.
แว่น เลยคัดสำเนาต้นฉบับมาลงชนิดไม่มีเล็ดแม้ตัวอักษรเพื่อเป็นเกียรติ์แก่เจ้าของผลงานผู้อนุญาต และไว้ใจให้ดูแลผลงานท่าน
8/9/2559 )