ตอนมันอึมครึมแล้วก็พีคมาได้สักระยะแล้ว จากจุดนี้ไปมันคือ ยอดรถไฟเหาะแล้วอ่ะ ที่เหลือคือร่อนลงอย่างเดียว อย่าเบื่อกันซะก่อนนะ

บทที่ 16.5

เรื่องของคำสัญญาที่ขาดสะบั้น

เสียงเรียกชื่อ ชัช ดังแข่งกับเสียงฝนเทกระหน่ำ มองทางซ้ายและขวาต่างมืดมน คนหายเข้าห้องพักหมดแล้ว คงกำลังคุยเรื่องวุ่นวายที่เกิด แต่พวกคนก่อเรื่องอยู่ไหน พวกมันลอยนวลอยู่ที่ไหน มิ้นไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี แต่สิ่งที่คิดได้เป็นอันดับแรกคือการปรับความเข้าใจกับจ๋า แล้วจ๋า...หายไปไหน ทุกอย่างรอบตัวดำมืดไม่ต่างอะไรกับตอนนี้ น้ำตาและน้ำฝนใครเล่าจะแยกแยะมันได้

ใครบางคนโผเข้ากอดจากด้านหลัง มือปิดเข้าที่ปากไม่ให้เธอส่งเสียงร้อง มิ้นรีบออกแรงดิ้นพล่าน ทั้งกระทืบเท้า ทั้งสะบัดตัวดิ้น แต่อีกฝ่ายเรี่ยวแรงเยอะกว่าโอบรัดเหมือนงูรัดเหยื่อด้วยกำลังมหาศาล เขาชกใส่เข้าที่ชายโครงทีเดียวเธอก็ล้มลงอย่างอ่อนแรง เธอแทบไม่เห็นหน้าเขา รู้สึกแค่กำลังถูกอุ้มไปที่ไหนสักแห่ง อยากจะร้องให้คนช่วยแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย

ชัช ชัชอยู่ไหน ช่วยมิ้นด้วย.....

-----------------------------------------------------------------------------