พูดคุยก่อนอ่าน : ก็หายจากบอร์ดไปนานเลยครับ ขอโทษที ผมปั่นนิยายบนดินอยู่ สิ้นเดือนนี้ปิดจบได้สองเรื่องคือ 'สุกี้หมาแสนรัก' ที่จะพักจบ SS1 แล้วก็เรื่อง 'ลุงบุญมีคนขับแท็กซี่' เรื่องนี้จะปล่อยฉบับเต็ม ๆ สิ้นเดือนนี้บน MEB

ผมยังเขียนลงบอร์ดนะครับ แต่อัตราความถี่จะลดลง คือนาน ๆ ครั้งมาที แต่จะจัดแบบชุดใหญ่ให้ และรอบนี้ถึงเวลาของครูเบสท์ละ

สำหรับตอนนี้ คือตอนที่สถานการณ์เริ่มเห็นแสงสว่างจากปลายอุโมงค์แล้ว ลุงพลมีโอกาสรอด แต่ก็ไม่ใช่สาว ๆ ของลุงพลทุกคนที่จะยอมรับ

ตอนหน้าจะเป็นตอนที่ครูเบสท์กับลุงพลได้เคลียร์ใจกันครับ เคลียร์แบบตัว ๆ เสื้อผ้าไม่เกี่ยวด้วยนะ ก็มาลุ้นกันว่าครูเบสท์จะระลึกชาติด้วยท่าไหน ประมาณค่ำ ๆ วันเสาร์ที่จะถึงนี่นะครับ น่าจะได้อ่านกัน ตอนนี้เราไม่กดซ่อนละกัน

ความเดิมตอนที่แล้ว




แล้วทันใดนั้น เสียงปืนก็ลั่นขึ้นมา ท่ามกลางความตกใจของเหล่าบรรดานักศึกษาพยาบาล ครูเบสท์ และลุงพล ที่ต่างฝ่ายต่างนึกว่าจะมีใครเป็นอะไรกันไปแล้ว

"ฮือ!!! ฮือ!!!" แท้จริงแล้ว พลอยพรรณกำลังเสียสติ เนื่องจากความผิดหวังอย่างรุนแรง จนทำให้เธอเผลอลั่นไปไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่โชคยังดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์นี้ "ชั้นไม่ได้ตั้งใจ!!! ชั้นไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย!!!"

"ไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม!!" ในตอนแรกภัคจิรา ได้ยินพลอยพรรณเรียกเธอด้วยชื่อที่ฟังดูลิเกอะไรนั่น แต่พอตั้งสติได้ ครูสาวพยาบาลหันไปมองกลุ่มลูกศิษย์นักศึกษาพยาบาล และหันไปมองลุงพล ทุกคนยังปกติดี "พี่พลอยคะ!!! พี่พลอย!!! เบสท์ขอร้องละคะพี่!!! วางปืนนะคะ!!! วางปืน!!!"

"ฮือ...ฮือ...ฮือ" หมอพลอยยืนร้องไห้เหมือนคนหัวใจแหลกสลาย เธอค่อย ๆ ลดปืนในมือของเธอลง เพราะแท้จริงแล้วเธอไม่ได้อยากจะทำร้ายใครเลย แต่ความรักมันเป็นพิษ มันทำให้เธอต้องกลายเป็นใครอีกคนที่เธอไม่เคยได้เป็น "พี่ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลย...ฮืออ...ฮืออ"

"พี่พลอย" แม้ก่อนหน้านี้จะมีการเปิดศึกกันระหว่างพลอยพรรณและภัคจิรา แต่ไม่ว่าอย่างไร ภัคจิรายังให้ความเคารพต่อพลอยพรรณไม่เคยเปลี่ยน" ลดปืนลงนะคะพี่พลอย เชื่อเบสท์นะคะ"

"ฮือ...ฮือ...ฮือ" พลอยพรรณเงยหน้ามองภัคจิราและลุงพล จากใบหน้าที่โศกเศร้าเคล้าน้ำตา บัดนี้แววตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและเกลียด มาตั้งแต่ชาติปางก่อน "ไม่ต้องมาพูดดีเลย!!! ไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำว่าเป็นคนดีได้ไหมเบสท์!!! พอได้แล้วมั้ง!!!"

"พี่พลอย!!!"

"ไม่ต้องมาเรียกพี่!!! ถ้าคิดจะนับถือกันจริง ๆ เบสท์จะไม่มีทางแย่งของรักของพี่ไปแบบนี้แน่ ๆ"

"ไอ้ลุงแก่ ๆ บ้ากามแบบนี้เหรอคะที่เบสท์จะแย่ง!!! พี่พูดเรื่องบ้าอะไรของพี่คะ!!! พี่พลอย!!!"

"อ่าว!!??" ลุงพลพอได้ยินครูเบสท์พูดแบบนี้ ก็อดน้อยใจไม่ได้ "ผมไม่มีดีในสายตาครูเบสท์บ้างเหรอครับ!!!"

"นี่!!! ถ้าไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้สถานการณ์มันดีขึ้น!!!" ภัคจิราหันมาโวยใส่ลุงพลคนไม่รู้สี่รู้แปดอะไรเลย "ช่วยเงียบ ๆ ไปเลยได้ไหม!! ขอร้องละ!!!"

"จะอ้วก!!! คลื่นไส้!!!" หมอพลอยพอเห็นแบบนี้ก็เหน็บแนมใส่ครูเบสท์ "นี่จะทำตัวเป็นนางเอกไปถึงเมื่อไร!!??"

"หมายถึงใครคะพี่พลอย!!" ครูเบสท์หันกลับไปมองหน้าหมอพลอยอย่างไม่สะทกท้าน แม้อีกฝ่ายจะถือปืน "หมายถึงเบสท์ใช่ไหม!!??"

"ก็คิดว่าใครละแม่คุณ!!!" เจ้าหญิงน้ำแข็งเวอร์ชั่นสติแตกกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน "แอ๊บ!!! แอ๊บอยู่ได้ว่าเป็นแม่พระ!!! แอ๊บอยู่ได้ว่าเป็นคุณครูผู้แสนดีของเด็กพยาบาล!!! ที่แท้ก็แค่กระสันต์อยากมีผัวเป็นภารโรงแก่ ๆ เหมือนกันนั่นแหละ!!!"



"เจ๊!!! หมอพลอยสติแตกไปแล้วว่ะ!!!"

"เออดิ!! ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้!!"

"พวกแกว่าแล้วเรื่องจะเป็นยังไงต่อวะ?"

"ไม่รู้" ยัยอุ๊หันไปถามใบเฟิร์นและโดนัทที่กำลังกระซิบพูดคุยกัน โดยมีนาถและหมวยยืนอยู่เคียงข้างเพื่อรอดูสถานการณ์ที่ยังไม่มีวี่แววจะคลี่คลายลงได้

"มากไปหรือเปล่าคะพี่!!" ครูเบสท์ถึงกับน้ำตาซึม เมื่อถูกหมอพลอยด่าเธอด้วยถ้ำคำที่รุนแรง "พี่พลอยว่าเบสท์ว่าอะไรนะคะ?"

"กระสันต์ไงละ!!!" เจ้าหญิงน้ำแข็งเวอร์ชั่นสติแตกกัดฟันตอบ "หรือจะตอบว่ามันคันดี? คันอวัยวะเบื้องล่างมากเลยใช่ไหม!!! คันจนไม่สนว่าคน ๆ นั้นเป็นของ ๆ ใคร ของรักของใคร!!!"

"โห..." เดือนดาราถึงกับอุทานขึ้นมา "นี่หมอพลอยเล่นเคลมลุงพลเป็นของตัวเองคนเดียวเลยเหรอเนี่ย!!"

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม!!" หมอพลอยก็ดันหูดี ได้ยินหมวยพูดขึ้นมา เธอเลยหันไปมองเด็กสาวด้วยท่าทางฉุนเฉียว "เธอเองก็ไม่ต่างจากอาจารย์ของเธอนั่นแหละเดือนดารา!!! สอนเด็ก ๆ ภาษาอะไรถึงได้ร่าน ๆ กันแบบนี้หา!!! เบสท์!!!"



"พี่พลอย!!! มากเกินไปแล้วมั้งคะ!!!" ภัคจิราเริ่มสติหลุด "ไม่พอใจเบสท์ก็ลงที่เบสท์คนเดียวเถอะค่ะ!!! ไม่ต้องไปโบ้ยใส่ลูกศิษย์เบสท์!!!"

"แหม่!!! พูดนิดพูดหน่อยของขื้นเลยเหรอ!!??" พลอยพรรณกล่าวอย่างไม่ยี่หระ "Sensitive เหลือเกินนะแม่คุณ!!!"

"โอ้ย!!! ผมทนไม่ไหวแล้ว!!!" ลุงพลที่ยืนฟังสองเมียเอกอย่างหมอพลอยและครูเบสท์ทะเลาะกันจนเหมือนพายเรือในอ่างและหาข้อสรุปไม่ได้สักที จึงตัดสินใจทำอะไรสักอย่างเพื่อยุติปัญหานี้ "เลิกทะเลาะกันได้แล้วครับทุกคน!!! ปัญหาที่มันเกิดขึ้นทั้งหมด!!! เป็นเพราะผมเอง!!! ผมขอโทษครับคุณหมอ!!! ขอโทษครับคุณครู!!! ลุงขอโทษทุก ๆ คนด้วยนะ เฟิร์น!! โดนัท!!! อุ๊!!! นาถ!!! หมวย!!! แล้วก็อีฟที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย!!"

"อารมณ์ไหนของลุงเนี่ย!?" ใบเฟิร์นถามด้วยท่าทางสงสัย ว่าลุงพลคนร้อยเล่ห์จะมาไม้ไหนอีก

"คิดว่าพูดแบบนี้แล้วสถานการณ์มันจะดีขึ้นเหรอ?" โดนัทกล่าวด้วยท่าทางเย็นชา "เตรียมตัวเข้าคุกเถอะ!!!"

"มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะลุงอ่ะ" ยัยอุ๊พูดขึ้นมา พร้อมกับเมินหน้าหนีไปทางอื่น เพราะไม่อยากสบสายตาลุงพลคนมากรัก "เพราะเดี๋ยวลุงก็ไม่มีโอกาสได้พูดละ"

"....." ส่วนนาถลดา เธอยืนกอดอกเมินหน้าหนีไปทางอื่น โดยไม่มีแม้แต่คำพูดใด ๆ ออกมา

"ก็เหมือนที่พวกพี่ ๆ บอกนั่นแหละค่ะ" หมวยสาวตอบ "อยากพูดอะไรก็พูดมา ก่อนไม่มีโอกาสจะได้พูด"

"ลุงขอโทษทุกคนด้วยนะ" ลุงพลยิ้มทั้งน้ำตา "ลุงเองก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่มันถลำไปแล้ว ลุงแค่อยากให้พวกเราทุกคนได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข กับสิ่งที่ลุงได้ให้พวกเราทุกคน มันคือเรื่องจริงนะ ลุงรักทุกคน จะด่าลุงว่าหลายใจยังไงก็ได้ แต่ลุงรักพวกหนูทุกคน รักด้วยหัวใจ"

ด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น และน้ำตาลูกผู้ชายของลุงพล ทำเอาสาว ๆ พยาบาลอย่าง ใบเฟิร์น โดนัท อุ๊ หมวย หรือแม้กระทั่งนาถ เริ่มมีท่าทีหวั่นไหว เพราะน้ำตาของลูกผู้ชายนั้นไม่ได้เห็นกันง่าย ๆ

"น้ำตาจระเข้ป่ะเนี่ย?" นาถลดาแทรกขึ้นมา "มาพูดอะไรแบบนี้ตอนนี้ มันใช่เหรอ?"

"มันคงจะช้าไปจริง ๆ แหละจ๊ะหนูนาถ" ลุงพลเอื้อมมือปาดน้ำตาจากแก้มของตัวเอง "ลุงไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ อีกแล้ว ลุงแค่อยากบอกทุกคนว่า ลุงรักทุกคน รักจนอยากจะแยกร่างเพื่อใช้ชีวิตอยู่กับพวกเราทุกคนน่ะจ๊ะ แหะ ๆ"

"ไม่ต้องมาแหะ ๆ เลยนะลุงอ่ะ!!! เค้าจะฆ่ากันตายเพราะคนอย่างลุงรู้ตัวป่ะ!!!" โดนัทชี้หน้าด้วยความแค้น "นี่ลุงคงพูดแบบนี้กับทุก ๆ คนเลยละซิท่า!! เฟิร์น!!! อุ๊!!! หมวย!!! นาถ!!! ลุงพลพูดแบบนี้กับพวกแกด้วยใช่ป่ะ!!"

"ใช่!!!" เฟิร์น อุ๊ หมวย ทุกคนพยักหน้าเหมือนกันหมด ยกเว้นแค่นาถ ที่ทำตัวเหมือนหูทวนลม ยืนกอดอกไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร

"นาถ?" โดนัทถามน้องรหัสผู้เฉยชาของตัวเอง "ตกลงว่ายังไง? ไม่มีใครเห็นบ้างเหรอ?"

"สำหรับลุงพล" นาถลดาหันหน้ากลับมา พร้อมทั้งพูดในเชิงตัดพ้อน้อยใจ "นาถไม่เคยถูกลุงพลมองเหมือนพี่ ๆ เหมือนคนอื่นบ้างเลย"



"นาถ..." พอได้ยินแบบนี้ ลุงพลก็เลยอยากเข้าไปกอดนาถเพื่อปลอบใจ "มันไม่ใช่แบบนั้นนะจ๊ะนาถ"

"พอแล้ว!!!" พลอยพรรณแทรกขึ้น "สรุปคือชั้นไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นแล้ว!!! ยิ่งรู้ยิ่งขยะแขยงตัวเอง!!! Disgusting!!! ทำไมคนอย่างชั้นต้องมารับรู้และแปดเปื้อนเรื่องบ้า ๆ อะไรแบบนี้ด้วย!!! ชั้นไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นอีกแล้ว!!!"

ในที่สุดหมอพลอยก็ยอมลดปืนลง พร้อมกับกดเซฟปืนเพื่อความปลอดภัย ก่อนที่จะพูดอะไรขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินจากไป

"ถ้าใครเอาเรื่องวันนี้ ที่ชั้นเอาปืนเข้ามาในวิทยาลัยพยาบาล" หมอพลอยกวาดสายตามองเด็กพยาบาล ครูเบสท์ หรือแม้กระทั่งลุงพล ที่ถูกมองนานเป็นพิเศษเพราะความแค้น "อย่าหาว่าชั้นใจร้ายนะ พวกเธอก็รู้ว่าบ้านจารุศิริการกุลใหญ่แค่ไหน เตือนแล้วนะ เงียบคือเงียบ Keep Quiet ถ้าใครไม่เงียบ ไม่เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เดี๋ยวชั้นจะทำให้มันเงียบ และเป็นความลับตลอดไปเอง"

แล้วพลอยพรรณก็ตัดช่องน้อยแต่พอตัว เดินจากไป พร้อมกับทิ้งให้ภัคจิราและกลุ่มลูกศิษย์ของเธอยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น

"ทุกคน..." ลุงพลหันไปมองสาว ๆ ที่เหลืออย่างครูเบสท์ ใบเฟิร์น โดนัท อุ๊ หมวย และนาถ เพราะคิดว่าจะมีใครสักคนที่เข้าใจแกบ้าง "ลุงรักทุกคนนะจ๊ะ โอ้ย!!!"

"เพี๊ยะ!!!" โดนัทเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปตบหน้าลุงพลฉาดใหญ่ "ขอสักทีเถอะ!!! ทนไม่ไหวแล้ว!!!"

"เจ๊!!! ขอด้วยคน!!" ใบเฟิร์นกำหมัดทุบเข้าไปที่ต้นแขนของลุงพล "ฟังมาตั้งนาน!!! ที่แท้ก็แค่เฒ่าหัวงูบ้ากาม!! ทำคนอื่นเค้าเดือดร้อนกันหมดแล้วเห็นไหม!!!"



"เพราะลุงแท้ ๆ หนูเลยต้องเลิกกันแฟน!!!" คราวนี้ก็เป็นอุ๊ ที่ใช้ฝ่ามือฟาดไปที่กกหูของตาเฒ่าด้วยความโกรธ "ทำแบบนี้แล้วคิดว่าตัวเองจะได้ขึ้นสวรรค์เหรอ!!! ตาย ๆ ไปซะเถอะ!!! ไอ้แก่ตัณหากลับ!!!!"

"ตุ๊บ!!! ตุ๊บ!!! ตุ๊บ!!!"

"ตบลุงมาได้เลย!!! โอ้ย!!! ลุงมันเลว!!!"

"รู้ตัวว่าเลวแล้วเอามือปิดหน้าทำไม!!! เอามือออก!!!"

สามสาวรุ่นพี่คณะพยาบาลอย่างเนตรชนก ณิชา และหทัยรัตน์ ต่างสามัคคีกันลงทัณฑ์ความเจ้าชู้ประตูดินของลุงพลด้วยฝ่ามือ จะมีเพียงแค่เดือนดาราและนาถลดา ที่ไม่ได้เข้าไปร่วมสำเร็จโทษตาเฒ่าผู้มักมากในกามคนนี้

"ทำไมละ?" นาถลดาหันไปถามเดือนดารา ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ไม่เข้าไปแจมกับพวกพี่ ๆ เค้าละหมวย?"

"ก็อยากจะทำ..." หมวยเมืองนนท์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แต่ลุงพลเคยช่วยชีวิตเราไว้ เราเลยไม่ทำ"

"ฮึ..." สาวนุ้ยปักษ์ใต้เค้นหัวเราะในลำคอ ก่อนมองสามสาวรุ่นพี่รุมตบตีลุงพลที่ได้แต่เก็บคองอตัวเมื่อถูกเหล่าบรรดาเมียเด็กลงโทษชุดใหญ่

"เงยหน้าขึ้นมา!!! ใครบอกให้ก้มหน้า!!! รู้มากจริง ๆ นะไอ้แก่!!!"

"โอ้ยย!!! อย่าดึงหูลุง!!! มันเจ็บ!!!"

"อุ๊!!! ตบมันทีซิ!!! ตบไอ้แก่คนนี้ให้ดูหน่อย!! โชว์พลังความเกรี้ยวกราดของสาวราดรีให้ชั้นดูหน่อย!!!"



"เดี๋ยวจัดให้ค๊า!!! แม่สาวกรุงเทพ!!!" ทำไปทำมา เหมือนกลุ่มเด็กสาวจะชอบอกชอบใจกับการได้ทำร้ายร่างกายของลุงพล "เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!!"

"เป็นยังไงห๊ะ!!!" ยัยอุ๊ที่เป็นพวกสายไฟต์เตอร์พอ ๆ กับโดนัท ตบเข้าที่บ้องหูของลุงพล "เจ้าชู้นักใช่ไหม!!! มันต้องเจอกันอะไร!!"

"ลุงรักทุกคน!!!" แม้จะถูกสาว ๆ ทำร้ายร่างกายยังไง แต่ลุงพลแกก็ยังบอกรักไม่เคยเปลี่ยน "ลุงรักทุกคน!!! ลุงรักทุกคน!!! ลุงรักทุกคน!!!"

"พูดคำอื่นไม่เป็นเหรอ!!" โดนัทหยิกต้นแขนของลุงพล "อุ๊!!! จิกหัวมัน!!! จิกหัวไอ้แก่ขึ้นมา!!!"

"เฮ้ย ๆ เยอะไปแล้วทั้งพวกแก!!!" ใบเฟิร์นที่เริ่มทนไม่ไหวพูดขึ้นมา "เจ๊!!! อุ๊!!! มันเยอะไปป่ะเนี่ย!!!"

"โอ้ยย!!!" ลุงพลถึงกับร้องครวญด้วยความเจ็บปวด เมื่อถูกน้องอุ๊จิกผมขึ้นมา "น้องอุ๊!!! ลุงเจ็บ!!!"

"ทำไม? เจ็บเป็นด้วยเหรอ?" หทัยรัตน์จิกผมลุงพลจนต้องร้องขอชีวิต "ได้เลือดสาวของหนูและเพื่อน ๆ หนูไปหลายคนแล้ว ขอหนูกับเพื่อน ๆ เอาเลือดชั่ว ๆ ของลุงออกบ้างได้ไหม!!??"

"พอได้แล้ว!!! หยุด!!!" ภัคจิราต้องออกโรงปรามลูกศิษย์ทั้งสามคน "เนตรชนก!!! ณิชา!!! หทัยรัตน์!!! พอได้แล้ว!!"

แล้วสามใบเถาแห่งคณะพยาบาลก็ยอมปล่อยมือ ในขณะที่ภัคจิราเดินตรงเข้าไปหาลุงพล ที่ตอนนี้ใบหน้าช้ำไปด้วยรอยฝ่ามือของเด็ก ๆ นักศึกษาพยาบาล

"ครูเบสท์ครับ..."

"เพี๊ยะ!!!"

"ขออีกสักทีเถอะ!!!"

ใบเฟิร์น โดนัท และอุ๊ หันมามองหน้ากัน เมื่อได้เห็นครูเบสท์ตบลุงพลฉาดใหญ่จนหน้าหัน จะว่าไปครูเบสท์เห็นใจดีแบบนี้ พอบทจะโหด เธอก็โหดเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

"คนอย่างลุงนี่มัน!!!" ภัคจิรากัดฟันแน่น "อยากเอาคนอย่างลุงเข้าคุกซะตอนนี้เลยจริง ๆ บอกหน่อยได้ไหมว่าควรทำยังไงกับคนอย่างลุงดี!!! ห๊ะ!!!"

"ให้โอกาสลุงได้ไหม เด็ก ๆ ทุกคน เฟิร์น โดนัท อุ๊ หมวย นาถ ลุงรักพวกหนูนะ ครูเบสท์ก็ด้วย!!! ผมรักครูเบสท์!!" ลุงพลคุกเข่าต่อหน้าครูเบสท์และทุกคน "ลุงสัญญาว่าลุงจะไม่เจ้าชู้อีกแล้ว ลุงสัญญาว่าลุงจะรักทุก ๆ คนให้เหมือนกัน จะไม่เรียกร้อง!! จะไม่แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของใด ๆ เด็ดขาด!!! จะให้ลุงอยู่ในสถานะไหนก็ช่าง!!! แค่ขอให้ลุงได้รักทุกคน ลุงก็พอใจละครับ!!!"

"ลุงพูดว่าอะไรนะ?" ภัคจิราถาม "เบสท์ฟังไม่ถนัด"

"ลุงบอกว่า ลุงสัญญาว่าจะรักทุก ๆ คนให้เหมือนกัน จะไม่มีการเรียกร้องใด ๆ" สำหรับลุงพลตอนนี้ ขอแค่ตาเฒ่าได้รักนางฟ้าทุกคนขององค์ตุลาการสวรรค์แค่นั้นก็พอใจแล้ว "จะไม่มีการเรียกร้อง จะไม่มีการแสดงความเป็นเจ้าของใด ๆ จากลุงโดยเด็ดขาด ขอแค่ให้ลุงได้รักทุก ๆ คน ได้ไหม!!! เด็ก ๆ ลุงสัญญาว่าลุงจะปรับปรุงตัวให้ดีกว่านี้!!!"



"เอาไงดีวะเจ๊?"

"ไม่รู้อ่ะ อุ๊? ตกลงแกว่าไง?"

"ชั้นก็ไม่รู้ว่ะ ชักสงสารลุงพลละ"

"อ่าว?" พอได้ยินพวกพี่ ๆ คุยกัน หมวยก็แทรกขึ้นมา "ใจอ่อนกันแล้วเหรอคะพวกพี่ ๆ นี่!!! ครูเบสท์คะ!!! ขออนุญาตออกความเห็นได้ไหมคะ!!??"

"ว่ามาหมวย" ภัคจิราหันไปทางเดือนดารา ที่ดูแล้วน่าจะเป็นคนที่รู้สึกดีกับลุงพลมากที่สุด เพราะลุงพลเคยลงทุนเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอคราวที่ถูกงูเห่ากัดตรงข้อเท้ามาก่อน "เร็วเข้า"




"ให้โอกาสลุงพลอีกสักครั้งได้ไหมคะ?" หมวยเมือนนนท์พูดขึ้นมา ทำเอากลุ่มรุ่นพี่สามใบเถาอย่าง ใบเฟิร์น โดนัท และ อุ๊ ถึงกับหันไปมองค้อน ส่วนนาถ ก็เหมือนคิดอะไรในใจอยู่ "หนูคิดว่าพวกเราทุกคน น่าจะเคยรู้สึกดีกับลุงพล สำหรับหนู หนูเคยถูกงูเห่ากัด แล้วลุงพลก็ช่วยดูดพิษ พาหนูไปหาหมอ ถึงลุงพลจะเจ้าชู้ยังไง แต่หนูว่าลุงพลก็..."

"หมวย!!!" หทัยรัตน์หันไปโวยใส่เดือนดาราด้วยความไม่พอใจ "นี่เราไปหลงเสน่ห์ตาแก่คนนี้จนลืมผิดชอบชั่วดีไปแล้วเหรอ!!!"

"ยอมรับความจริงเหอะ พี่อุ๊" เดือนดาราตอบ "ตอบหมวยได้ป่ะละ ว่าลุงพลก็ทำดีกับพวกพี่ไว้มาก ไม่งั้นพวกพี่คงไม่โกรธลุงพลจนถึงขนาดจะเอาให้ตายจริงป่ะละ"

"ไม่อยากฟังละ!!!" แล้วนาถลดาก็แทรกขึ้นมา "น่าเบื่อ!!! ไปดีกว่า!!!"

"นาถ!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!!" ภัคจิราสั่งนาถลดาที่กำลังเดินจากไป "ครูสั่งให้เธอเดินกลับมา!!! เดี๋ยวนี้!!!"

"แล้วถ้าหนูไม่ทำตามคำสั่ง" สาวนุ้ยจากหาดใหญ่เริ่มออกลายเคง "ครูจะทำไรหนูเอ้า!!!"

"นาถ!!! กลับมานะ!!!"

"พอละทุกคน!!! ปล่อยไป!!! เพราะเรามีเรื่องต้องสะสางกับมนุษย์ลุงเจ้าปัญหาคนนี้กันต่อ!!!"

"ลุงรักทุกคนนะครับ!!!"

"หุบปากได้แล้ว!!!" ภัคจิราชี้หน้าลุงพล พร้อมสั่งให้หยุด "ถ้าไม่หยุดนะ!!! จะโทรแจ้งตำรวจให้มาจับเดี๋ยวนี้แหละ!!!"

...ดูเหมือนสถานการณ์จะเริ่มคลี่คลายลงมาบ้างเล็กน้อย เมื่อเดือนดาราเสนอความเห็นว่าควรให้โอกาสลุงพลได้แก้ตัว ด้วยเหตุเพราะตาเฒ่าเองก็เคยช่วยชีวิตเธอ และทำเรื่องดี ๆ ไว้กับพวกรุ่นพี่มากมาย แต่สุดท้ายแล้ว มีแต่ภัคจิราเท่านั้น ที่จะเป็นคนตัดสินใจในสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบนี้

โปรดติดตามตอนต่อไป...

ซอเลิ่ยวเฮียง เมื่องไทยสุดๆ แต่ลุงก็ไอดอลผมนะ

หวังว่าจะรอดจากอันตรายในหนนี้ และได้พานางฟ้าทั้งหมดกลับสู่สวรรค์ชั้นฟ้า

ขอบคุณมากครับ มาแล้วววคิดถึงหมอพลอยครับ ใจเย็นนะครับหมอพลอย อย่าเอาอนาคตตัวเองมาเสี่ยงเลยครับ

คิดถึงลุงพลครับ นาน ๆ มาที มาแบบเต็ม ๆ นะครับ

คิดถึงหมอพลอยครับ อยากให้ครูเบสร่วมด้วย

เอ้าา บทจะจบจบลงแบบนี้เลยหรอเนี่ย

ดีใจกับลุงพลด้วยนะค้าบบ ฮาๆ สุดท้ายกลายเป็นน้องหมวยใจดีซะได้

พ่อแบรดพิท พูดมาได้ "รักทุกคน" 

เค้าจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว 

สงสารหมอพลอยนะ แต่ ในเวอร์ชั่นนี้ ถูกกพหนดมาแล้ว ไปมีความสุข ในเวอร์ชี่นบนดินนะ หมอ

ลุงก็เป็นลุง พลิ้วไหวดุจสายลม....สุดยอดเทพทรู

จะถูกยิงอยู่แล้ว ยังบอกรักทุกคนพ่อนักรัก

รออยู่ทุกวันครับ อยากรู้ว่าลุงพลจะให้วิธีไหน ให้สาวๆกลับมารักลุงพลได้

มันไม่ง่ายเลยนะที่จะสมานใจนางฟ้าทั้ง 12 องค์ สู้ๆนะลุง เป็นกำลังใจให้
มาทางนี้แล้วขึ้นแล้วลงยากนะลุง เอาให้สุดอย่าหยุดที่คนใดคนหนึ่ง ต้องรักให้เท่าเทียมกันให้หมด ถึงแม้จะแห้งตายก็ยอม กราบงามๆ 3 ที🙏🙏🙏

รอนานมาให้หายคิดถึงเสียที

คิดถึงลุงพลมากเลยยังไงก็จะรอ