พูดคุยก่อนอ่าน : และก็มาถึงตอนที่เราจะได้เห็นลุงพลกับครูเบสท์ ปรับความเข้าใจกันนะครับ แต่ว่า...(อีกแล้ว)

นี่แค่ Part 1 ครับ เพราะฉะนั้นยังไม่ค่อยมีอะไรมาก ตอนนี้หลัก ๆ จะเป็นข้อสรุปจากข้อขัดแย้งที่แสนยืดเยื้อจากตอนที่แล้ว สรุปคือ สาว ๆ ของลุงพลบางส่วนเลือกที่จะรักษาเรื่องนี้เป็นความลับเอาไว้ก่อน เพราะพวกเธอเห็นด้วยว่า ถ้าเรื่องนี้เกิดรู้ไปถึงโลกภายนอก มันจะเรื่องใหญ่เอา ก็เลยคิดว่า จะให้โอกาสลุงพลปรับปรุงตัวเอง

ใน Part 2 (ผมจะลงพรุ่งนี้) จะเป็นการเริ่มต้นการปรับความเข้าใจกันระหว่างลุงพลและครูเบสท์ ซึ่งผมบอกได้ว่า มันมีเซอร์ไพรส์ ที่ทุกคนน่าจะคาดไม่ถึงแน่ ๆ แล้วก็จะมีการพูดถึงน้องลูกขวัญและน้องทราย สองคนนี้จะได้เจอกันแล้วครับ

และสำหรับแฟนคลับหมอพลอย ตอนหน้า เผื่อใจไว้หน่อยนะครับ เพราะนี่จะเป็นช่วงเวลาที่เธอต้องชดใช้กรรมที่เธอเคยทำมา โดยเฉพาะกับนาถลดา ส่วนจะเป็นเรื่องอะไรนั้น ลองติดตามกันดูในวันพรุ่งนี้ ช่วงเย็น ๆ ถึงหัวค่ำครับ

ตอนนี้ผมไม่ซ่อนคอมเมนต์ครับ เพราะมันไม่มีฉากเลิฟซีนอะไร ไว้ถ้ามีค่อยซ่อนอีกทีละกัน

ความเดิมตอนที่แล้ว



"ครูเบสท์คะ" เดือนดาราเสนอความเห็น "หนูพูดจริงนะคะครู ให้โอกาสลุงพลสักครั้งได้ไหม?"

"หนูหมวย..." ลุงพลที่นั่งคุกเข่าขอความรักและความเมตตาจากสาว ๆ พยาบาลหันไปมองหมวยเมืองนนท์ ที่เหมือนจะเป็นคนที่มีแววสงสารตัวเองมากที่สุด "ขอบใจนะจ๊ะที่ช่วยพูดให้ลุง"

"ให้คนแบบนี้ได้ลอยหน้าลอยตาในสถาบันการศึกษาของเราเหรอหมวย!!" แต่ภัคจิราไม่เห็นด้วย เธอมองว่าลุงพลคนนี้เป็นภัยร้ายของนักศึกษาแพทย์และพยาบาล รวมไปถึงบุคลากรสาว ๆ ของวิทยาลัยแห่งนี้ไปแล้ว "เรื่องนี้ครูไม่เห็นด้วยนะ!!!"

"ถ้าอย่างนั้นครูก็โทรแจ้งตำรวจเลยไหมคะ? จับลุงพลเข้าคุกแล้วให้เรื่องมันจบ ๆ ไป" แล้วเดือนดาราก็พูดต่อ "คือหนูก็ยืนฟังที่ครูกับหมอคุยกันมาตั้งนาน มันเหมือนวนลูปหาข้อสรุปไม่เจอ"

"ครูคะ" หทัยรัตน์ที่เป็นรุ่นพี่ ก็นึกสงสารลุงพลอยู่บ้างเหมือนกัน เลยออกความเห็นขึ้นมา "ที่จริงหนูก็ไม่ได้เห็นด้วยกับวิธีของหมวยหรอกนะคะ แต่ว่า ถ้าหนูมาคิดอีกที ถ้าเรื่องมันแดงออกไป พวกเราทั้งหมดจะอยู่กันยังไงละคะ"

"ก็จริงนะ" เนตรชนกและณิชาหันมาพยักหน้าเห็นด้วย

"ไหน ๆ ลุงพลก็สำนึกผิดแล้ว" จอมจุ้นประจำคณะพยาบาลเสริมคำพูดของหมวยสาวรุ่นน้องต่อ "หนูว่าให้โอกาสลุงพลได้ชดใช้ความผิดเถอะค่ะ เอาไว้ถ้าแกยังไม่หยุดเจ้าชู้ ถึงเวลานั้นเราค่อยมาว่ากันอีกที"

"ขอบคุณนะจ๊ะหนูอุ๊!!!" ยัยอุ๊เป็นคนที่สองต่อจากหมวยที่แสดงท่าทีใจอ่อน "ลุงจะไม่ทำให้หนูเสียใจอีกแล้วนะ!!!"

"แล้วพวกเราละ!!!" คราวนี้ก็เป็นสองสาวเสือไบ อย่างใบเฟิร์นและโดนัท "ตกลงลุงลืมพวกหนูแล้วใช่ป่ะ!!??"

"เห็นบอกรักเฟิร์นอย่างนั้นอย่างนี้!!!" ใบเฟิร์นได้ทีก็รื้อฟื้นอดีตสมัยที่ลุงพลเขียนจดหมายมาสารภาพรัก "แต่ไม่ทันไร กิ๊กงอกเป็นสิบคนเฉยเลย!!!"

"เคยบอกว่าห้ามเจ้าชู้!!" คราวนี้เป็นทีของโดนัทบ้าง "ให้มีหนูแค่คนเดียว!!! แล้วนี่อะไร!! นี่ใจคอกะจะล่อทั้งวิทยาลัยเลยใช่ป่ะเนี่ยลุง!!!"

"ลุงไม่มีข้อแก้ตัวอีกแล้วจ๊ะหนูเฟิร์น" ลุงพลยอมรับความจริงโดยไม่คิดดื้อดึงอีกต่อไป "ลุงขอประกาศไว้เลยว่าลุงจะหยุดแล้ว ลุงขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม ขอโอกาสที่ลุงจะได้รัก ได้ดูแลทุกคน โดยที่ลุงจะไม่แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพวกเราทุกคนแม้แต่นิดเดียว ถ้าหากพวกเราไปเจอผู้ชายที่ดีกว่าลุง ลุงก็พร้อมจะยอมปล่อยให้พวกหนูไปมีความสุขกับคนที่ดีกว่า"



"นี่!! คนอย่างลุงอ่ะ!!" โดนัทยืนกอดอกมองลุงพลด้วยท่าทางหมั่นไส้ "อมวัดมาพูดก็ไม่เชื่อหรอก!!!"

"ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วจ๊ะ" อดีตภารโรงเฒ่าพนมมือ ชูขึ้นเหนือหัว "ลุงขอสาบานเลย ถ้าลุงพูดผิด ลุงขอ!!!"

"หยุดเดี๋ยวนี้!!!" ครูเบสท์รีบขวาง เพราะกลัวว่าลุงพลจะสาบานอะไรแปลก ๆ อีก เพราะเจอกันที่ดาดฟ้าเมื่อเทอมก่อน ลุงพลก็ดันมาสาบานให้ฟ้าผ่า แล้วฟ้ามันก็ผ่าลงมาจริง ๆ "ไม่ต้องสาบานอะไรทั้งนั้น!!!"

"ครูเบสท์!!!" ลุงพลที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าครูเบสท์อ้อนวอนขอความเห็นใจ "ผมขอโทษนะครับครู!! ขอโทษที่ทำเรื่องไม่ดีกับครูตั้งหลายอย่าง แต่ที่ผมทำเพราะใจสั่งมานะครับ"

".........."

"ฮึ..." โดนัทกับยัยอุ๊เกือบจะหลุดคำออกมา เพราะความขี้เล่นแบบไม่เป็นเวลาของลุงพล ส่วนใบเฟิร์นกับหมวยก็เกือบหยุดยิ้ม แต่ยังเก็บทรงไว้อยู่ เว้นแค่ครูเบสท์ที่ยังทำหน้าบึ้งตึงไม่รับมุกด้วย

"ใจสั่งมา? โลโซเหรอ?"

"ครับครู"

"เป็นแฟนคลับพี่เสกว่างั้น?"



"ก็ฟังได้ครับครู" แล้วลุงพลก็ไหลไปเรื่องเพลง "แต่ยุคนั้น วงโลโซดังมากเลยนะครับครู ตอนนั้นผมว่าครูเบสท์น่าจะยังเด็กมาก แล้วก็..."

"นี่ ๆ ๆ อย่าเปลี่ยนเรื่อง!!!" ภัคจิราผายมือ "เป็นตาแก่ที่ปลิ้นปล้อนและลื่นยิ่งกว่าปลาไหลอีกนะคนอย่างลุงเนี่ย!!!"

"แน่นอนครับครู ปลาไหลผมลื่นมาก" มนุษย์ลุงเริ่มแก้เกมเพื่อหว่านล้อมสาว ๆ "แถมใหญ่ด้วย ครูเองก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอครับ คนอื่นก็ด้วย!!!"

"นี่ ๆ ให้มันน้อย ๆ หน่อยนะ!!!" ภัคจิราหน้าแดงก่ำทั้งความโกรธและความอาย เพราะลุงพลเล่นรื้อฟื้นความหลังอันลึกซึ้งจากการร่วมรักบนชั้นดาดฟ้าเมื่อเทอมก่อน ที่เธอเองก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อย "กล้าดียังไงถึงพูดเรื่องโกหกแบบนั้นต่อหน้าลูกศิษย์เบสท์!!! ห๊ะ!!!"

"ผมแค่ไม่อยากให้ทุกคนเครียดไปมากกว่านี้ครับครู" ลุงพลตอบ "ผมอยากเห็นทุกคนมีความสุข อยากเห็นทุกคนยิ้ม"

".........."

ครูเบสท์ เฟิร์น โดนัท อุ๊ และหมวย ทุกคนต่างคิดเหมือนกันว่า ตกลงแล้วคนอย่างลุงพลเป็นคนแบบไหนอย่างไร พวกเธอควรจะเกลียดตาแก่ตัณหากลับคนนี้อย่างสุดหัวใจ แต่มันกลับไม่ใช่อย่างนั้น ทุกคำพูดและการแสดงของชายแก่คนนี้ ทำให้พวกเธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างน่าประหลาด จากความโกรธและเกลียดที่เคยมี ก็เริ่มบรรเทาเบาบางลง จนในที่สุด ภัคจิรา ที่เป็นผู้อาวุโสที่สุดในกลุ่มสาว ๆ ตรงจุดนั้นจึงตัดสินใจบางอย่าง

"ไม่ต้องพูดมากอีกแล้ว" ภัคจิรากล่าวโดยสรุป "เอาเป็นว่า เรื่องนี้เราคงหาข้อสรุปไม่ได้ เพราะมีผู้เสียหายเยอะเพราะลุงมากเกินไป ทุกคนคะ"

แล้วครูเบสท์ก็หันไปมองกลุ่มลูกศิษย์พยาบาลของพวกเธอที่ยังเหลืออย่าง ใบเฟิร์น โดนัท อุ๊ และเดือนดารา ที่ร่วมเป็นสัคขีพยานในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"เราจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด" อาจารย์สาวพยาบาลเสนอความเห็น "จนกว่าเราจะแน่ใจว่า มีใครที่ตกเป็นเหยื่อของลุงพลบ้าง ดีไหมคะ?"

"ครูเบสท์ครับ" แล้วลุงพลก็แทรกขึ้นมา "ขออนุญาตนะครับ ในวิทยาลัยพยาบาล ผมมีแค่ หมอพลอย ครูเบสท์ เฟิร์น โดนัท อุ๊ หมวย อีฟ แล้วก็นาถ เท่านั้นครับ"

"แล้วข้างนอกอีกละ?" ครูเบสท์ถาม "ยังมีอีกกี่คน?"

"ก็มีอีกประมาณ..." ด้วยความที่สาว ๆ ของลุงพลมันเยอะจัด ตาเฒ่าเลยต้องหลับตานับนิ้ว "กี่คนแล้ววะ?"

"จำได้ว่ามีพี่พิมอีกคน" ใบเฟิร์นตอบ "พี่พิมที่เรียนอยู่ ม.แถววิภาวดีอ่ะ"

"ใช่" โดนัทพยักหน้า "ตกลงลุงมีผู้หญิงกี่คนเนี่ย?"

"12 คนจ๊ะ" อดีตภารโรงเฒ่าตอบ "ก็หนึ่งโหลพอดี แหะ ๆ"

"โอโห!!!" ยัยอุ๊ถึงกับส่ายหน้า "แก่ขนาดนี้แล้วยังจะ!!! ไม่อยากจะพูด!!!"



"แล้วลุงจะหยุดไหม?" คราวนี้เป็นทีของหมวย "หนูถามว่าลุงพลจะหยุดได้หรือยัง? 12 คนแล้วนะ"

"ต้องหยุดแล้วละจ๊ะ" ลุงพลยิ้มให้หมวย ที่เหมือนจะเป็นเพียงเด็กสาวไม่กี่คนที่ดูจะเข้าอกเข้าใจตัวเองมากที่สุด "ลุงพอแล้วจ๊ะ มันเยอะเกินไป ลุงไม่ไหวแล้ว"

"เหอะ ๆ ๆ" โดนัทถึงกับส่ายหน้า "เชื่อตายละ!!! ไอ้แก่!!"

"เอาละ!!!" แล้วครูเบสท์ก็กล่าวสรุป "ตกลงก็คือ 12 คนใช่ไหม? ในวิทยาลัยพยาบาลมีทั้งหมด 8 คน ข้างวิทยาลัยก็ 4 คน เบสท์เข้าใจถูกใช่ไหม?"



"ใช่แล้วครับครู" ตอนนี้เรียกได้ว่าลุงพลในฐานะจำเลย ยอมให้ความร่วมมือต่อครูเบสท์และสาว ๆ เป็นอยางดี เพื่อหวังเยียวยาความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้กัน "เอาไว้ถ้ามีโอกาส ลุงจะพาอีก 4 คนมาแนะนำให้ทุกคนรู้จักนะครับ"

"หนึ่งในนั้นก็มีพี่พิมใช่ไหม?" ใบเฟิร์นพูดถึงพิมมี่ ที่เจอกันครั้งแรกตอนที่เธออยู่ปีสอง

"ใครวะพิมมี่?" ยัยอุ๊ย่นคิ้วเพราะความสงสัย

"ก็เด็กมหาลัย ที่เราเจอกันที่ร้านน้ำเต้าหู้วันก่อนไง" โดนัทตอบ "ที่ดูเอ็กซ์ ๆ หน่อย กับอีกคนที่สวย ๆ หน่อยอ่ะ เหมือนจะเป็นพริตตี้ด้วย"

"อย่าบอกนะ" ยัยอุ๊หันไปมองหน้าลุงพล "ว่าพริตตี้คนนั้นก็ด้วย"

"เอาละ ๆ ครูมีเวลาอีกไม่มากแล้ว!!" ภัคจิราถึงกับถอนหายใจและส่ายหน้า ในความเจ้าชู้ประตูดินของลุงพลที่ยอมสารภาพว่ามีความสัมพันธ์กับผู้หญิงเป็นโหล "วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวเราค่อยมาว่ากันต่อทีหลัง ส่วนลุง!!"

"ครับครู"

"วันนี้ลุงอาจจะรอดไปได้ แต่ครั้งต่อไปก็ไม่แน่นะ โดยเฉพาะกับพี่พลอย เบสท์ไม่รับรู้ด้วยถ้าพี่พลอยจะทำอะไรแย่ ๆ ขึ้นมา ทั้งหมดเกิดจากการกระทำของคนอย่างลุงทั้งหมด!!! จำให้ขึ้นใจด้วย!!!"

"ผมจะจำให้ขึ้นใจครับครู!!! และขอบคุณทุกคนนะครับที่ให้โอกาสลุง!!! ขอบคุณนะ!!! ที่ลุงทำไปทั้งหมดเพราะใจสั่งมานะครับคนดีของลุง!! ทุกคนเลย!!!"

"นี่ ๆ ถามหน่อยเหอะลุง!!!" ณิชาเริ่มสงสัย ว่าไอ้คำว่า 'ใจสั่งมา' อะไรของลุงพล ตกลงแกจะ Mention ถึงวงพี่เสก โลโซ หรือมีนัยยะอะไรซ้อนเร้นมากไปกว่านั้น "ที่ลุงบอกใจสั่งมาเนี่ย? ตกลงลุงจะสื่อถึงอะไรกันแน่? ชอบวงพี่เสก? หรืออะไรยังไง?"

"เพราะลุงมาคิดได้ว่า" ลุงพลตอบ "ลุงบอกว่ารักพวกเราทุกคนมามากเกินไป จนถูกครูเบสท์ดุ ลุงเลยคิดว่าลุงต้องหาคำพูดอื่นแทนคำว่ารัก"

"อู้ยยย!!! ปรัชญาเว่อร์อ่ะลุง!!!" เดือนดาราถึงกับทำเสียงสูง ดูเหมือนหมวยเมืองนนท์จะออกตัวชัดเจนว่าเธอไม่ได้รังเกียจลุงพลคนเจ้าชู้เลยแม้แต่น้อย "ยังไงค๊าลุง!!! รอฟังอยู่!!!"

"หมวย!!!" จนภัคจิราต้องหันไปดุใส่ลูกศิษย์สาว ที่เกินหน้าเกินตาไปหน่อย "เก็บอาการหน่อยก็ดีนะคะ เอาละ!! ถ้าไม่มีอะไรแล้วแยกย้ายกันกลับเถอะคะ!!"

"ยังกลับไม่ได้นะครับครู!!!" ตาเฒ่าคนขายน้ำเต้าหู้ยังไม่ยอมจบ "ผมยังไม่ได้บอกเลย ว่าทำไมผมถึงบอกว่าใจสั่งมา มันก็ใช่ครับครู มันคือเพลงของวงโลโซจากยุค 90s เห็นผมแก่ ๆ แบบนี้ แต่หัวใจผมมันอัลเทอร์เนทีฟนะครับ!!!"

"นี่!!! จะพล่ามอะไรก็เยอะแยะเนี่ย!!!" ภัคจิราทำหน้ายักษ์ใส่ลุงพล "ชักเหม็นขี้ฟันแล้วนะ!!! ตกลงมันคืออะไรก็ว่ามาตรง ๆ จะไปสอนหนังสือเด็กแล้วค๊า!!! คุณลุง!!!"

"เพราะผมรักทุกคน เพราะลุงรักพวกหนู ๆ ทุกคน" ตาเฒ่าแก่งคอยค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เพื่อเอ่ยคำ ๆ นั้นออกมา "แต่ลุงมาคิดได้ว่า ถ้าพูดคำว่ารักมากเกินไป มันจะทำให้คุณค่าของคำว่ารักมันลดน้อยลงไป ลุงก็เลย..."



"แค่ก ๆ ๆ" โดนัทถึงกับสำลักเพราะความเสี่ยวของลุงพล "เล่นมุกอะไรเนี่ย!!! โอ้ยย!!! สำลักน้ำลายเลยอ๊า!!!"

"เจ๊!!! เป็นไรป่ะเนี่ย!!!" ใบเฟิร์นรีบเข้าไปดูอาการของเพื่อนรัก "มุกเสี่ยวทำพิษเหรอ!!"

"เฮ้อ!!! นึกว่าจะพูดอะไร!!!" ยัยอุ๊ถึงกับส่ายหน้า "เบิ๊ดคำสิเว้า!!! กลับเหอะพวกเรา!!!"

"เฮ้อ!!!" ส่วนน้องหมวย น่าจะเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ดูผ่อนคลายกว่ารุ่นพี่ของพวกเธอ "เค้าจะฆ่ากันตายแต่ลุงก็ยังปล่อยมุกได้อีกเนอะ!!"

"ไร้สาระ!!!"  ภัคจิราที่ได้ยินแบบนี้ถึงกับหันหลังเดินกลับไปที่อาคารเรียน "ทุกคนคะ!!! ใครมีเรียนคาบต่อไปเตรียมตัวได้แล้วค่ะ!!! ห้ามโดดเรียนเด็ดขาด!!! หมวย!!! ถ้าเจออีฟตามอีฟมาคุยกับครูหลังเลิกเรียนด้วย ครูมีเรื่องจะคุยกับอีฟ!!!"



"ค่ะครู!!" ใบเฟิร์น โดนัท อุ๊ และครูเบสท์ หันหลังเดินจากลุงพลไป แต่มีเพียงคนเดียวที่หันหลังกลับมามองลุงพล พร้อมกับพูดกระซิบเบา ๆ พอให้อีกฝ่ายได้อ่านคำพูดออก "เกือบตายแล้วไหมละลุง"

"ขอบใจนะจ๊ะ" ลุงพลยิ้มให้น้องหมวย ที่ยิ้มให้ก่อนหันหลังเดินจากไป ทำไปทำมา น้องหมวยเมืองนนท์คนนี้น่าจะเป็นคนที่เข้าอกเข้าใจลุงพลได้มากที่สุดแล้ว

..............................

หลายวันต่อมา

หลังจากเหตุการณ์สงครามนางฟ้าเมื่อวันก่อนผ่านไป ลุงพลก็กลับมาเปิดร้านขายน้ำเต้าหู้ตามปกติ โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สังเกตได้ว่าสาว ๆ พยาบาลรุ่นเล็กอย่าง ใบเฟิร์น โดนัท อุ๊ นาถ หมวย และอีฟ และพวกรุ่นใหญ่อย่างหมอพลอยและครูเบสท์ ต่างทำตัวเหินห่างจากตนกันหมด

ซึ่งก็เข้าใจได้ กับสิ่งที่ตัวของลุงพลได้ทำลงไป มันคงยากที่จะยอมรับได้ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่ลุงพลเหลือบไปเห็น ใบเฟิร์น โดนัท อุ๊ หมวย และ อีฟ มายืนมองหน้าร้านลุงพลอยู่ห่าง ๆ โดยไม่ได้คิดจะเดินเข้ามาพูดคุย สีหน้าท่าทางของสาว ๆ พยาบาลกลุ่มนั้นแต่ละคนยากที่จะคาดเดาความรู้สึก

คำถามก็คือ น้องนาถหายไปไหน หลังจากเหตุการณ์สงครามนางฟ้าในวันนั้น ลุงพลก็ไม่เห็นหน้าน้องนาถอีกเลย

หลังจากนั้นก็ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้น ลุงพลก็เปิดร้านขายน้ำเต้าหู้ตามปกติ จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่ลุงพละกำลังนั่งพักในช่วงสาย ก็มียามเอาจดหมายซองสีขาวเดินมาส่งถึงหน้าร้าน

"ลุงพล!! มีสาวส่งจดหมายรักมาให้!!"

"สาวที่ไหนส่งมาวะไอ้อั๋น!!??"

"ผมพูดเล่น!!! ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน!!! ลุงลองเปิดดูก็แล้วกัน!!!"

หลังจากได้รับจดหมายจากยามหนุ่มประจำวิทยาลัยพยาบาล ลุงพลก็เลยเปิดซองจดหมายสีขาวที่เขียนจ่าหน้าซองถึงลุงพล ร้านขายน้ำเต้าหู้โรงอาหารวิทยาลัยพยาบาล 1 ที่เป็นโรงร้อน

"เบสท์มีเรื่องอยากจะคุยกับลุงพลเป็นการส่วนตัว เจอกันวันเสาร์ ที่สวนสิริกิต ช่วง 10 โมงเช้า เก็บเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด ไม่อย่างนั้น เราไม่ต้องมาคุยกันอีก -ภัคจิรา-"

"ครูเบสท์!!!" ทีแท้ก็เป็นจดหมายนัดจากภัคจิรา ที่อาจจะเริ่มใจอ่อนเปิดใจให้ลุงพลมากขึ้น พอได้อ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว ตาเฒ่าแก่งกอยก็ยิ้มแป้นหน้าบานยิ่งกว่ากระทะทอดปาท่องโก๋ซะอีก

...จะมีอะไรดี ๆ รอลุงพลกับครูเบสท์ในวันเสาร์นี้บ้างน้อ ชักอยากจะรู้แล้วละซิเนี่ย อิอิ


โปรดติดตามตอนต่อไป...

ขอสักเมนต์ไว้แจกรูปครับ






อุ๊ - หทัยรัตน์ สาวราดรี






ใบเฟิร์น - เนตรชนก สาวเชียงใหม่






ครูเบสท์ - ภัคจิรา สาวเชียงราย






โดนัท - ณิชา สาวกรุงเทพ






อีฟ - อรัญญา สาวเมืองปราจีนบุรี






ลูกขวัญ - ภาสินี สาวภูเก็ต






หมวย - เดือนดารา สาวเมืองนนท์






แนน - นริศรา สาวขอนแก่น






นาถ - นาถลดา สาวสงขลา







พิมมี่ - พิมพาภรณ์ สาวโคราช






หมอพลอย - พลอยพรรณ สาวชลบุรี






ทราย - ฉัตรพร สาวนครปฐม

ครูเบสท์ มาแปลหๆอีกแล้วนะลุงพลระวังตัวให้ดีๆ555

ลุงดูดีดีนะจดหมายจากครูหรือจากนาถ ยัยนี่หลังๆตัวร้ายชัดๆ

จริงๆก็สงสารน้องนาถนะ ตอนเป็นนางฟ้านางโดนมาเยอะ แรงอธิษฐาน
ก่อนลงมาเกิดเป็นมนุษย์ เหมือนจะส่งผลก็รอดูต่อไป

ครูเบสนักลุงพล พระเจ้า

ใครกันนะ หรือว่าจะเป็นนกต่อมาล่อเหยื่อ

มาแปลกๆแบบนี้ต้องระวัง

จดหมายนกต่อ จะล่อให้ลุงไปโดนกระทืบหรือเปล่าหว่า 

จดหมายจริงหรือเปล่าเนี่ย

น่าสงสัยว่าครูเบสท์จะนัดไปพบเรื่องอะไร ไม่น่าจะเพราะติดใจจะให้กระหน่ำอีกที ยังไงก็ยังขอเชียร์เธอ แค่แอบสงสัย คงไม่หักมุมให้หกคะเมนนะครับ

ครูเบสกลายเป็นพี่ใหญ่แล้วงานนี้

เรื่องพ่อเลี้ยง ลูกเลี้ยง คิดดีไม่ได้ น่าจะเป็นตามที่สงสัย
ขออภัยตอบผิดไม่ได้ดูเรื่อง ผู้แต่ง

ครูเบสท์นี้ เบสท์สมชื่อจริงๆนะครับ

แต่ยังไงก็อยากให้มี 3P ระหว่างตัวท๊อปจังเลย 🤩🤩

แต่ล่ะนางลุงพลนะลุงพลเก็บไว้คนเดียวหมดเลย