พูดคุยก่อนอ่าน : มาแล้วตามสัญญาครับ กับฉากรักของลุงพลและครูเบสท์ ที่ไต่ระดับความ Hot ขึ้นมาอีกหนึ่งขั้น แต่นี่ยังไม่สุดนะครับ

ด้วยความที่ผมอยากให้ฉากรักของครูเบสท์กับลุงพลฉากนี้มันออกมาละเมียดละไมที่สุด ผมก็เลยต้องใช้ศาสตร์ความรู้ทุกอย่างที่ผมมีใส่ลงไป ซึ่งในฉากนี้จะเห็นว่าผมมีการใช้โครงสี่สุภาพกับนิยายด้วย (ช่างหาทำจริง ๆ) ผมใช้ Chat GPT แล้วก็เกลา ๆ นิดหน่อยนะครับ เพื่อเสริมอรรถรสให้ฉากรักฉากนี้มันดูมีอะไรมากขึ้น เพื่อทำให้ฉากรักของครูเบสท์แตกต่างจากคนอื่น เพราะเธอคือนางเอกตัวจริง

มันเลยจะดูเนิบนาบเชื่องช้า ไม่ได้รวบรัดฉับไวเท่าไร ก็ต้องขอโทษด้วยครับ ถ้าใครยังรู้สึกว่ามันเหมือนกั๊ก ๆ รอพรุ่งนี้ก็ได้ครับ (28/11/24) พรุ่งนี้จะเผ็ดร้อนมากขึ้น

ปล.ตอนนี้ยังไม่ซ่อนครับ แต่ตอนหน้าจะเริ่มซ่อนแล้วนะ บอกไว้ก่อน

ความเดิมตอนที่แล้ว



เมื่อนางฟ้าตกสวรรค์อย่างภัคจิราเป็นผู้เชื้อเชิญเทวดาตกอับอย่างลุงพลมาขึ้นห้องโรงแรมกลางกรุงแบบนี้ จะปล่อยเธอไปจะกลายเป็นขี้ปาก และถูกกล่าวหาว่าเป็นคนขลาดหรืออาจไม่ได้พึงใจในสตรีเพศ

"ครูเบสท์ครับ เมียเบสท์ของพี่"

"เดี๋ยว!!! อย่าพึ่ง!!! อย่า!!"

"เรียกผมขึ้นห้อง ออกค่าห้องให้แบบนี้ยังจะบอกว่าอย่าอีกเหรอครับ!!"




"อ๊า!!!" ลุงพลเข้าคลุกวงในครูเบสท์ ที่พยายามจะขัดขืน ตาเฒ่าโอบกอดหญิงสาว พร้อมกับซุกไซ้ซอกคอ เอื้อมมืออ้อมหลังคว้าหมับเข้าที่สะโพกผายของอีกฝ่าย

"จ๊วบ...จ๊วบ...จ๊วบ"

"อ๊า...ลุงพล...อย่า"

"ไม่ต้องอายหรอกครับครู ผมรู้ว่าครูก็ต้องการแบบนี้"

"รู้ได้ยังไง!!! คิดเองเออเองมากกว่า!!" ภัคจิราตกอยู่ในอ้อมกอดของลุงพลอย่างสมบูรณ์แบบ แต่เธอยังคงพยายามต้านทานความปรารถนาของตาเฒ่าด้วยอุ้งมือน้อย ๆ ของเธอ ที่ทุบเข้าไปที่เนินอกของชายที่อายุมากพอที่จะเป็นคุณพ่อของเธอ "ห๊ะ!!! ปล่อยนะ!!! ปล่อย!!! อ๊า!!!"

"ฟ่อด!!! ดื้อจริง ๆ นะครับครู!!"

"ฉวยโอกาส!!!"

"แล้วจะทำไมครับครู!!! คนสวยของพี่!!!"

"อ๊า!!!" นางฟ้าพยาบาลพยายามเบือนหน้าหนี จากรอยจูบของตาเฒ่าแก่งคอย ที่วันนี้อารมณ์ดี๊ดี เพราะมีสาวสวยหนึ่งในสองตัวทอปของวิทยาลัยพยาบาลเรียกมาขึ้นห้องโรงแรมใจกลางกรุง

"ฟ่อด!!! ฟ่อด!!! ฟ่อด!!!"

"อ๊า!!! หยุด!!! หยุด!!!"

"จ๊วบ!!! จ๊วบ!!! จ๊วบ!!!"

"อื้ออ!! อื้ออ!!!" ลุงพลรุกเร้าครูเบสท์นักขึ้นด้วยรสจูบ พร้อมกับดันร่างของเธอตรงไปที่เตียงนอน จนกระทั่ง ฝ่ามือที่เคยกำแน่นของสาวเจียงฮายคลายออก และสัมผัสกับต้นแขนของชายสูงวัยอย่างอ่อนโยน



ภัคจิราเริ่มหลับตาพริ้ม ตอบรับรสจูบและสอดลิ้นประสานกับลุงพลอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน ก่อนหญิงสาวจะเป็นฝ่ายทิ้งตัวลงไปนั่งบนเตียงอย่างอ่อนโยน

ชุมพลเจ้าชู้ล้ำ ลายเสือ
หัวใจยังแช่มเชื้อ ไม่สิ้น
ภารโรงเก่าเหลือเฟือ เสน่ห์ยิ่ง
จอมทัพสวรรค์ดิ้น กฎพ่ายลงดิน

ภัคจิรางามล้ำแท้ เทพี
อดีตชาติพันผวี พี่เจ้า
รักมั่นไม่ร้างรี เคียงคู่
ชุมพลใจเพรียกเฝ้า พ่ายแพ้ปรารถนา

หญิงสาวใจงามนัก สง่างาม
อาจารย์พยาบาลแจ่ม วิมล
อุทิศใจให้วิชาชีพทำ สั่งก่อน
ชุมพลหลงรักจริงห้วน ใจอยากครอบครอง

ตาเฒ่าปรารถนาใจจง มั่นหมาย
พยายามทุกวิธีไซร้ สู้ลุ้น
หวังให้ภัคจิรารัก สงสาร
อยากครอบครองใจเธอหนุน ครองค้ำชีวิต

"ครูเบสท์..." ลุงพลเรียกชื่อเล่นของภัคจิรา พร้อมกับเชยคางอาจารย์สาวพยาบาลด้วยความอ่อนโยน "น้องเบสท์ของพี่"

ภัคจิราที่ขัดขืนดิ้นรนเมื่อครู่ เริ่มดูผ่อนคลายพร้อมด้วยเส้นโค้งตรงมุมปาก นัยน์ตาของเธอหวานเป็นประกายภาพเงาสะท้อนของลุงพล

"น้องเบสท์" ตาเฒ่ากุมมือของสาวเจียงฮายขึ้นมาจุ๊บที่หลังฝ่ามือ "บอกพี่หน่อยได้ไหม? ว่าคิดอะไรอยู่หรือเปล่า? ทำไมถึงยิ้มแบบนั้น"

"อยากยิ้มเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง?" ครูเบสท์ยังคงไว้เชิง "หรือต้องปั้นหน้าเป็นยักษ์เป็นมาร ลุงถึงจะชอบ?"

"ยิ้มแบบเดิมดีแล้วจ๊ะ" คนขายน้ำเต้าหู้ยิ้มแป้น ก่อนก้มลงไปลูบหลังมือของแม่สาวเจียงฮายด้วยความอ่อนโยน "มือน้องเบสท์นุ่มจัง"

"นี่!! จะถูมือเบสท์ไปเพื่ออะไร!!??" ภัคจิราถามเพราะความไม่เข้าใจ ว่าทำไมลุงพลถึงได้ถูกหลังมือของเธอแบบนั้น "จะหาเลขเด็ดเหรอ!?"

"ถ้าเจอก็ดีซิจ๊ะ" ลุงพลยิ้มตาเป็นประกายสะท้อนภาพของครูเบสท์ผู้อ่อนหวาน "จะได้มีค่าสินสอดไปสู่ขอเบสท์ยังไงละจ๊ะ"

"ฮึ...เหรอ?" แม่สาวเจียงฮายเค้นหัวเราะ "ค่าสินสอดเบสท์แพงนะบอกไว้ก่อน จ่ายไหวเหรอ?"

"ถ้ามันเยอะเกินไปละก็" ตาเฒ่าแก่งคอยก้มหน้า หยุดลูบหลังมือแม่สาวเจียงฮาย แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมาเพื่อบอกน้ำคำจากใจ "พี่ก็คงต้องฉุดเบสท์ไปอยู่ด้วยกันละจ๊ะ!!"

"นี่!! พูดแบบนี้ไม่กลัวพี่พลอย ไม่กลัวลูกศิษย์เบสท์บ้างเหรอ!!??"

"ก็กลัวจ๊ะ!! แต่กลัวเบสท์ไม่รักพี่มากกว่า!!"

"เหอะ ๆ ๆ สำคัญตัวเองเกินไปหรือเปล่าคะ!!?? ลุง!!"

"เรียกพี่ไม่ได้เหรอจ๊ะ?" ลุงพลอ้อนให้ครูเบสท์ใช้คำสรรพนามแทนตัวเองว่าพี่ "ได้ไหม? เรียกพี่ได้ไหม แล้วพี่จะให้กินขนมหมื่นห้า"

"โอ้ย!!! เพลงสมัยไหนเนี่ย!!" พอได้ยินเพลงนี้เข้า ครูเบสท์ถึงกับหลุดขำเพราะความโบราณแมนของลุงพล "ขนลุกเลยอ๊า!!"

"ถ้าเรียกอาลดมาห้าพัน" ตาเฒ่าแก่งคอยร้องเพลงจีบหญิง พร้อมทำนิ้วไต่บนฝ่ามือขึ้นไปถึงท่อนแขนของแม่สาวเจียงฮาย ที่ไม่ได้ขัดขืนอะไร "เรียกลุงเลิกกัน ไม่ให้สักพันแน่นอน"

"ลุงพล..."

"จ๋า?"

"คิดว่าเงินซื้อใจเบสท์ได้จริง ๆ งั้นเหรอ?"

"เอ่อ..." เอาละซิ เจอคนจริงแบบภัคจิราเข้าไป ลุงพลถึงกับไปไม่เป็น "ลุงแค่ร้องเพลงเฉย ๆ น่ะจ๊ะ"

"ฮึ..." แล้วภัคจิราก็เค้นหัวเราะออกมา ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือสัมผัสกับพวงแก้มอันหยาบกร้านของลุงพล พร้อมกับพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา "ลุงพล"
"ครับครู" ลุงพลขานรับ "เรียกผมทำไมเหรอครับ"

ใบหน้าของภัคจิราดูผ่อนคลายมากกว่าเดิม เธอยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง ก่อนโน้มศีรษะเข้าไปใกล้ลุงพลเพื่อประกบปากอย่างอ่อนโยน

"จ๊วบ...จ๊วบ...จ๊วบ"

'อือ...อือ...อือ"

"ซู๊ด...ซู๊ด...ซู๊ด"

แม้ก่อนหน้านี้ภัคจิราดูเหมือนจะสงวนท่าทีและคำพูด แต่รสจูบของเธอที่มอบให้ลุงพลนั้น แทนคำตอบถึงความรู้สึกของอาจารย์สาวเลยก็ว่าได้ รสจูบของเธอไต่ระดับความหวานขึ้นมาจนกลายเป็นรสจูบที่ซาบซ่านในอารมณ์ เมื่อหญิงสาวโต้ตอบความรักจากชายชราด้วยลิ้นสู่ลิ้น

"จ๊วบ...จ๊วบ...จ๊วบ"

"ซู๊ด...ซู๊ด...ซู๊ด"

"ครูเบสท์...ครูเบสท์ของผม"

ภัคจิราที่อ่อนหวาน เริ่มพลิกตัวคร่อมบนหน้าตักของลุงพลที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียง ใครเลยจะคิดว่าอาจารย์สอนพยาบาลที่ดูอ่อนหวานคนนั้นจะร้อนแรงได้ถึงขนาดนี้

"จ๊วบ...จ๊วบ...จ๊วบ"

"ซู๊ด...ซู๊ด...ซู๊ด"

"ลุงพล...แฮ่ก...แฮ่ก"



"ครับ" ลุงพลยิ้มด้วยฤทธิ์เมาจากรสจูบ พร้อมกับเอื้อมมือลูบแผ่นหลังของครูเบสท์ที่นั่งคร่อมอยู่บนหน้าตักของตัวเองอย่างอ่อนโยน "เรียกผมทำไมเหรอครับครู?"

"ทำแบบนี้" ครูเบสท์แสดงสีหน้าวิตกขึ้นมา ดูเหมือนว่าเรื่องที่เธอกำลังจะพูดมันสำคัญมาก "ถ้าพี่พลอยรู้ละก็ พี่พลอยเอาเบสท์กับลุงถึงตายแน่ ๆ"

"ไม่ต้องกลัวนะครับครู" ตาเฒ่าแก่งคอย เอื้อมมือขึ้นมา พร้อมกับใช้นิ้วชี้ลูบพวงแก้มเนียนนุ่มของแม่สาวเจียงฮายอย่างอ่อนโยน "ลุงจะปกป้องครูเองนะครับ"
ภัคจิรายิ้มที่มุมปากอีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะเป็นผู้หญิงที่ชอบการกระทำมากกว่าคำพูด นางฟ้าพยาบาลได้เผยตัวต้นที่ร้อนแรงแต่นุ่มนวลให้ลุงพลผู้โชคดีได้สัมผัส

"อ๊า...อ๊า...อ๊า"

"จ๊วบ...จ๊วบ...จ๊วบ"

"ม๊วบ...ม๊วบ...ม๊วบ"

ทั้งคู่บดปากอย่างแนบแน่นจนเริ่มรู้สึกชา ฟันชนฟัน ลิ้นสัมผัสลิ้น รสจูบอันแสนดูดดื่มและชื้นแฉะคือบทพิสูจน์ถึงความรู้สึกที่ภัคจิราและชุมพลมีให้กันอย่างลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำพูด

"ท่านท้าว? ท่านท้าวชุมพลศักดา" ในขณะที่ลุงพลกำลังเพลินเพลิดกับรสจูบที่แสนหวาน ตาเฒ่าก็ได้เห็นภาพนิมิตรเมื่ออดีตชาติของตนเมื่อครั้งยังเป็นจอมทัพสวรรค์ เสียงหวานที่เรียกชื่อนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน "ท่านมาหาพี่ท่านพลอยพรรณรายฤา?"

"ข้ามาหาเจ้าต่างหาก" ท่านท้าวชุมพลศักดาในชุดเกราะเพชรประกายระยิบระยับ เอื้อนเอ่ยวาจาทักทายภัคจิราวดีในชุดอาภรณ์สีชมพูสดใส "ภัคจิราวดี"

"มาหาข้า?" ภัคจิราวดีผู้มีศักดิ์เป็นรองเพียงพลอยพรรณรายเอ่ยปากถามท่านท้าวมีชื่อด้วยความสงสัย "ด้วยเหตุอันใดฤาท่าน?"

"ข้ารู้ความจริงแล้วหนา" ท้าวชุมพลศักดาเดินเข้าไปหาภัคจิราวดี ที่ทำท่าทางประหม่าและเขินอายจอมทัพสวรรค์จนต้องก้มหน้าหนี "ว่าคำหวานที่พลอยพรรณรายพี่สาวเจ้าฝากมาบอกข้านั้น หาใช่ความจริงไม่ หากแต่นั้นเป็นน้ำคำแลน้ำใจจากเจ้า ที่มีใจปฏิพันธ์ต่อข้าใช่หรือไม่?"



ข้าผู้นี้ภัคจิราวดีฝืนใจรัก
ท่านท้าวชุมพลศักดางามสง่า
แต่ดวงใจต้องเก็บซ่อนตลอดมา
แม้มีใจเสน่หา แต่มิกล้าบอกไป

"ข้าสังเกตเจ้ามาหลายเพลาเหลือเกินภัคจิราวดี" ท่านท้าวชุมพลศักดาเดินเข้าไปใกล้ภัคจิราวดี ที่แสดงอาการประหม่าและเขินอายมากขึ้น "เจ้านั้นยอมอยู่ใต้ร่มเงาของพี่สาวเจ้าตลอดมา ทั้งที่เจ้าเองก็มีเพียบพร้อมทั้งรูปกายและดวงจิตที่งดงาม อาจจะงดงามเสียยิ่งกว่าพี่สาวเจ้าเสียด้วยซ้ำ"

แม้พลอยพรรณรายจะงดงามเพียงใด แต่นางก็หยิ่งผยองและจองหองในสายตาของเหล่าทวยเทพ ด้วยเหตุเพราะนางเพียบพร้อมด้วยหน้าตา สติปัญญา เป็นที่หมายปองของเหล่าทวยเทพทั้งหลายบนสรวลสวรรค์ แตกต่างจากภัคจิราวดี ที่ดูอ่อนโยนและอ่อนหวานกว่าพี่สาวเป็นหนักหนา

"อย่าเอื้อนเอ่ยคำนั้นให้พี่สาวข้าได้ยิน" ภัคจิราวดีเงยหน้ามองท่านท้าวมีชื่อ "ข้าเป็นน้อง ข้ามิอาจผยองลำพองตนทัดเทียมพี่สาวข้าได้ แลหากพี่สาวข้าได้ยินคำนี้ นางจักโกรธท่านแลข้าเป็นแม่นมั่นเทียว"

"ก็อย่าให้นางรู้ปะไร" ท่านท้าวชุมพลศักดากล่าวอย่างไม่ยี่หระ "ภัคจิราวดี โปรดมองข้าเถิดน้องพี่"

"จักให้ข้ามองท่านเพื่อกระไร?" ภัคจิราวดีเงยหน้ามองท่านท้าวชุมพลศักดา แววตาของนางดูอ่อนหวานเป็นประกายสะท้อนภาพของจอมทัพสวรรค์นักรัก "จักเกี้ยวข้า โปรดตรองดูเถิดท่านท้าว หากพี่ท่านพลอยพรรณรายรู้แจ้งขึ้นมาจักวุ่นวายหนา"

"หากเป็นเช่นนั้น" จอมทัพสวรรค์เริ่มออกลายเจ้าชู้ "ข้ายินดีจะยอมรับผิดเคียงข้างเจ้า ภัคจิราวดี"

"เอื้อนเอ่ยคำหวานให้เหล่าเทพธิดาบนสรวลวรรค์" บุตรีคนรองขององค์ตุลาการสวรรค์หันหลังเพราะความเขินอาย "ไปกี่องค์แล้วเล่า ท่านท้าว?"

"แค่เจ้าเพียงหนึ่งเดียว ภัคจิราวดี"

"โกหกดั่งมนุษย์ ไม่สมกับเป็นเทพเลยหนาท่านท้าว"

"ข้าพูดคำสัตย์ มิได้โปปดเจ้า ภัคจิราวดี"

ลุงพลได้เห็นภาพนิมิตของตนและครูเบสท์ในอดีตชาติ ที่ได้เปิดเผยความในใจที่มีต่อกัน และได้รู้ว่า แท้จริงแล้วในอดีตชาติเมื่อครั้งยังเป็นจอมทัพสวรรค์ ในท้ายที่สุดตนได้ปันใจรักและภักดีต่อพลอยพรรณรายผู้หยิ่งผยองมาเป็นภัคจิราวดีผู้อ่อนหวาน เมื่อได้รู้ความจริงว่า คำหวานที่บุตรีคนรองขององค์ตุลาการสวรรค์ที่มอบให้ตนนั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่คำหวานจากพลอยพรรณราย หากแต่เป็นคำหวานของภัคจิราวดีต่างหาก



แล้วภาพก็ตัดมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน เมื่อภัคจิราและลุงพลได้พลอดรักด้วยกายเนื้อในชาติภพมนุษย์ ครูสาวพยาบาลผละจากริมฝีปากของลุงพล ก่อนลุกขึ้นไปจากเตียง และทิ้งไว้ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของชายชรา

ภัคจิราเริ่มปลดเดรสของตัวเองออกโดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำพูดอะไรออกมา นอกเสียจากท่าทางเนียมอาย และฝ่ามือที่กำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนในเบื้องต้น จนชุดเดรสร่วงล่นไปกองบนพื้น และเผยให้เห็นร่างสวยที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดชั้นในสีขาว

"ครูเบสท์..." ลุงพลที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับกลืนน้ำลาย รูปร่างหน้าตาของภัคจิรานั้นไม่ได้เป็นรองพลอยพรรณเลยแม้แต่น้อย "ครูเบสท์ของผมสวยที่สุด"

ไม่มีคำพูดใดจากปากนางฟ้าพยาบาล เธอกลับขึ้นไปบนเตียง ทิ้งตัวนอนเคียงข้างตาเฒ่าแก่งคอย เธอโอบกอด หลับตาพริ้มพร้อมกับจุมพิตเนินอกของชายชราผู้เป็นคนแรกของเธอ

"จุ๊บ..." เพราะไม่อาจทนต่อความหวานของภัคจิราได้ ลุงพลจึงโน้มศีรษะจุ๊บที่หน้าผากของนางฟ้าพยาบาล ที่ตอนนี้เริ่มรุกเร้ามากขึ้นด้วยการซุกไซ้เนินอกและซอกคอตาเฒ่า "อ๊า..."

คุณพระคุณเจ้า ภัคจิราผู้อ่อนหวานเป็นฝ่ายรุกไล่ลุงพล จนเผลอร้องครางออกมาเพราะความเสียวซ่าน พลางเอื้อมมือลูบไล้เรือนดำยาวสลวยของหญิงสาวด้วยความรักที่มีอยู่เต็มอก

"จ๊วบ...จ๊วบ...จ๊วบ"

"ลุงพลคะ..."

"จ๋า? เรียกผมทำไมเหรอครับ?"

"ถอดเสื้อผ้าซิ" แม่สาวเจียงฮายพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงด้วยอารมณ์และแรงปรารถนาอันแรงกล้า "ให้แล้วนะ หรือว่าจะไม่เอา"

"จ๊ะ ๆ เอาจ๊ะ" พอครูเบสท์ยื่นคำขาดแบบนี้ ลุงพลเลยต้องรีบลุกขึ้นนั่งและลอกคราบตัวเอง จนเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว

ภัคจิราเหลือบมองความตุงตรงเป้าของตาเฒ่า ใบหน้าของเธอดูเรียบเฉยเหมือนจะชาชินกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า ที่เคยสร้างปัญหาและแรงตัณหาให้เธอกลายเป็นคนใจแตกแบบนี้

"จ๊วบ...จ๊วบ...จ๊วบ" แล้วทันใดนั้น นางฟ้าพยาบาลก็โน้มศีรษะลงมาดูดเลียยอดถันสีน้ำตาลของตาเฒ่าแก่งคอย ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"ซี๊ด..." ลุงพลถึงกับร้องคราง กับการถูกครูเบสท์เล้าโลมยอดถันของตนด้วยปาก ในขณะที่ฝ่ามือเรียวสวยของเธอกำลังลูบไล้แผงหน้าอก เรื่อยลงมาจนถึงหน้าท้อง และล้วงลึกเข้าไปใต้กางเกงชั้นในสีดำที่ตุงตรงเป้าเบื้องล่าง เพื่อหาคำตอบว่ามีปลาช่อนหรือมีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น

นางฟ้าพยาบาลหลับตาพริ้มขณะกำลังดูดเลียยอดถันสีน้ำตาล พร้อมกับใช้มือรูดแท่งเอ็นขนาด 8.5 นิ้ว ที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกางเกงในของชายชรา มันทั้งแน่น แข็ง และอุ่น แถมยังสู้มืออีกต่างหาก

"อ๊า..." แล้วสาวเจียงฮายผู้อ่อนหวานก็ทำเรื่องซุกซน ด้วยการถลกขอบกางเกงในของตาเฒ่าแก่งคอย ก่อนแท่งเอ็นขนาด 8.5 นิ้ว เด้งขึ้นมาคล้ายกับสปริง ก่อนถูกควบคุมด้วยกำมือน้อย ๆ ของสาวเหนือคนสวย



"ชอบไหมแบบนี้?" ภัคจิรารูดแท่งเอ็นของลุงพล พร้อมกับเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าซุกซน

"ชอบครับครู" ลุงพลครางกระเส่า ก่อนยื่นข้อเสนอที่เร้าใจกว่าให้นางฟ้าพยาบาลได้พิจารณา "แต่จะชอบกว่านี้ ถ้าครูเบสท์โม๊คให้ผมน่ะครับ"

ฉากอัศจรรย์ระหว่างลุงพลและครูเบสท์เริ่มทวีความร้อนแรงมากขึ้นไปทุกขณะ สวนทางกับสภาพอากาศภายนอกกรุงเทพมหานคร ที่ห่าฝนยังคงเทลงมาอย่างหนัก จนพื้นที่บางจุดเริ่มเกิดปัญหาน้ำรอระบายขึ้นมาบ้างแล้ว

...และแน่นอน น้ำในร่างของภัคจิราและชุมพลเองในตอนนี้ก็ต้องการถูกระบายออกมา ด้วยอารมณ์เสน่หาที่พาทั้งคู่มาไกลจนถึงจุดนี้ได้ แล้วฉากรักของทั้งคู่จะดำเนินต่อไปอย่างไร

โปรดติดตามตอนต่อไป...

หทัยรัตน์งามพร้อมพริ้ง พิสุทธิ์
สาวสวนมะพร้าวพา ห่มไล้
รักจริงจากใจมา แจ่มแจ้ง
ราชบุรีล้ำค่าไว้ คู่ฟ้าสาวงาม



เนตรชนกงามแจ่มฟ้า โฉมงาม
สาวเหนือเปี่ยมนิยาม อ่อนช้อย
เชียงใหม่กลิ่นหอมวาม พร่างพร่าง
ชายต่างหลงรักร้อย ยากพ้นเสน่ห์



ภัคจิราเพริศแพร้วพร้อม พิศพราย
จิตมั่นมุ่งมั่นหมาย ศาสตร์ล้ำ
พยาบาลเปี่ยมใจกาย กอปรเกื้อ
งามจิตงามใจค้ำ โลกซึ้งคุณธรรม



ณิชางามเด่นล้ำ เลิศพรรณ
หวานเท่ห์ครบจำนรรจ์ เก่งกล้า
กรุงเทพเรืองรุจน์ขัน กำเนิด
แข็งนอกอ่อนใจจ้า เปี่ยมด้วยไมตรี



อรัญญางามพร้อม พิศวรรณ
อ่อนหวานยิ่งจำนรรจ์ ซาบซึ้ง
ปลายจวักครบอนันต์ คุณค่า
แม่ศรีเรือนล้ำพึ่ง คู่สร้างคู่สม



ภาสินีพิสุทธิ์พร้อม งามละไม
อ่อนหวานจิตแจ่มใส เกื้อก้อย
ปรีชาฉลาดเกรียงไกร เกินกล่าว
ใครเห็นล้วนหลงคล้อย ใฝ่ใกล้เคียงเธอ



หมวย เดือนดารานั้น น่ารัก
จริตซุกซนยัก ยิ้มย้อย
จีนไทยผสานภัก พันผูก
ขี้เล่นอารมณ์พลอย แผ่ล้อมสุขศรี



นริศรางามต้อง เพ็ญจันทร์
จริตมารยาผสาน พิศเน้น
รูปร่างเย้ายวนพลัน ใครหลง
ใจแกร่งดั่งเพชรเร้น สู้ลิขิตชีวี



นาถลดางามพร้อมพริ้ง พราวตา
สาวใต้หาดใหญ่ว่า เด่นหล้า
ใจแกร่งรักจริงมา เกลียดมั่น
สง่าล้ำลาวัณย์กล้า ค่าพร้อมหญิงงาม



พิมพาภรณ์งามพร้อม พิศวง
สวยเด่นดั่งจันทร์คง ส่องฟ้า
สาวโคราชดาลผจง ใจปรารถ
พิศวาสแรงกล้า ยากห้ามฤทัย



พลอยพรรณดั่งเพชรพริ้ง พราวพราย
งามพร้อมรูปกายหมาย ยิ่งล้ำ
สูงศักดิ์เกียรติกรุงราย รุ่งเด่น
ชายต่างหลงมองค้ำ ค่าล้ำดวงมาลย์



ฉัตรพรงามเปรี้ยวล้ำ เกินใคร
ชัดเจนดั่งเส้นชัย ตรงแม้น
ไร้จริตจก้านใด ปนเปื้อน
งามเด่นดั่งแสงแก้ว ส่องล้ำใจชาย

อยากให้หมอพลอยเปิดใจ แซนวิชพร้อมครูเบส 

เหมือนรอบนี้ครูเบสท์จะเตรียมตัวมาดี 

ครูเบสท์รุกเองเลย พัฒนาขึ้นเยอะเลยลีลาจะตามหมอพลอยทันเร็วๆนี้แน่

ครูเบส คือเดอะเบส เลย ในที้สุดสาว สวยสูสง่าผู้อ่อนโยน ก็ปลดปล่อยอีกด้านที่ถูกกดทับด้วย ฐานะ  สังคมให้กับผัวแก่ ลีลาเทพ จนได้

ตามใจลุงที่สุด ขออะไรไปคงให้หมด

เนื้อเรื่องก็เยี่ยมรูปประกอบก็แจ่ม  

เขียนได้หวานมาก ครูเบสน่ารักจริง คนละขั้วกับพลอย แต่ถ้่ได้อนุ่แ้วยก้น 2 คนคู่ลุงพลจะมีแรงพอใหมนะ

ขอบคุณมากครับ ครูเบทส์จะโดนไปกี่น้ำหนอ จัดเบาๆหน่อยนะครับลุง น้ำผมจะหมดก่อนแล้วครับ

ครูเบสยอมเองแบบนี้ จุกๆแน่ๆ

ภาพชุดนี้ นอกจากครูเบสท์ ผมว่าหมวยกับนาถก็น่ารักนะครับ ลุงพลช่างมีบุญจริงๆ

ครูเบสก็อยากเป็นไม่ต้องรอลุงจัดเองเลย

อยากให้ลุงพล โดนทะลวงถ้ำทองบ้าง จัดการเลยครูเบส

ซึนเดเระถึงที่สุดเลยครับ แต่พอเดเระเเตกก็ร้อนแรงมากเลยครับ