"หวังอี้ เจ้าจงตื่นเถิด" เฒ่าลามกกระแซะ
    "อะ.....ท่านอาจารย์.....ไยท่านมานอนบนเตียงเดียวกับข้าได้เล่า" หวังอี้ร้อง แล้ว.....มีอะไรแข็ง ๆ ทิ่มหลังมันอยู่เล่า
    "เจ้าหนุ่มนอนขี้เซานัก ถึงเวลาฝึกยุทธแล้วยังมิยอมตื่น อาจารย์จึงต้องลงนอนเคียงกายช่วยปลุกอย่างไรเล่า"
    "ศิษย์ลุกแล้ว อาจารย์โปรดอย่าได้ถือโทษ" หวังอี้ร้อง "แลได้โปรดเลิกเอาสิ่งนั้นถูหลังศิษย์ด้วยเถิด"

    แต่ครั้นเมื่อแต่งกายพร้อมแล้ว เฮี๊ยงกวยหลี่กลับพาหวังอี้ไป ณ ลานหลังกระท่อมแล้วเริ่มลูบไล้ตามเนื้อตามตัวของมัน
    "อาจารย์.... ท่านจักทำสิ่งใด"
    "เจ้าช่างหนุ่มแน่นฉกรรจ์นัก อาจารย์อดลูบคลำไม่ไหวจริง ๆ"
    เป็นวันที่สามแล้วที่หวังอี้เริ่มฝึกวิชากับเฮี๊ยงกวยหลี่ สองวันแรกนั้นเฒ่าลามกให้หวังอี้ฝึกการรับรู้ถึงพลังลมปราณแลโคจรหลังเข้าสู่ส่วนต่าง ๆ ในร่างกาย อาทิเช่นปลายนิ้ว ลูกอัณฑะแลในท่อนเอ็น หวังอี้มิได้เข้าใจที่เฮี๊ยงกวยหลี่พูดเท่าใดนักแต่ก็พึงพยายามทำตามที่อาจารย์สั่ง
    "เจ้าช่างเรียนรู้เร็วยิ่งนัก" เฒ่าลามกบอก "ข้ามิเคยเห็นผู้ใดควบคุมพลังปราณได้แต่เริ่มฝึกฝนเช่นดังตัวเจ้า"
    แต่มาบัดนี้ เฒ่าลามกมิได้เพียงถ่ายทอดคำสั่งทางวาจาแล้ว กลับลูบไล้ร่างหวังอี้ด้วยมือเหี่ยวย่น
    "ท่านอาจารย์ โปรดหยุดเถิด"
    "ข้าหยุดมิได้ อา ร่างเจ้าช่างเร้าอารมณ์ยิ่งนัก"
    หวังอี้ทนไม่ไหวเอามือพยายามผลักมือของเฮี๊ยงกวยหลี่ออก ทว่ามือเหี่ยวย่นของชายชรากลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กเพชร กระทบกระแทกทีหนึ่งก็รู้สึกราวกับข้อมือของมันแทบจะหัก
    นี่เป็นกุศโลบาย หวังอี้ตระหนัก อาจารย์อยากให้เราฝึกการปัดป้องด้วยพลังยุทธ
    คิดได้ดังนั้น หวังอี้จึงโคจรพลังตามที่อาจารย์เคยสอน รวบรวมปราณแข็งไว้ที่ฝ่ามือและผลักดันมือของเฒ่าลามกออกจากหัวนมของมันได้สำเร็จ
    "เจ้าช่างโหดร้ายนัก อาจารย์เพียงอยากลูบไล้ทรวงอกของเจ้า" เฮี๊ยงกวยหลี่บอก และพยายามดันมือเข้ามาอีกทั้งสองข้าง หวังอี้สังเกตทิศทางการเคลื่อนไหวของมืออาจารย์และปัดป้อง ทุกกระบวนท่าล้วนพยายามให้หักเหมืออาจารย์ออกได้โดยพึ่งแรงของมันเองน้อยที่สุด
    ผ่านไปสิบสองกระบวนท่า เฒ่าลามกก็ถอยออกมา ฉีกยิ้มแจ่มใส "ศิษย์ข้าช่างเรียนรู้รวดเร็วนัก ลองไล่ทั้งสิบสองกระบวนท่าให้อาจารย์ดูได้หรือไม่"
    หวังอี้ยืนงงสักครู่จึงพยายามไล่เรียงกระบวนท่าตามที่ใช้ปัดป้องตนเองจากเฮี๊ยงกวยหลี่เมื่อครู่
    "มิใช่" เฒ่าลามกบอกเมื่อเห็นกระบวนท่าที่สาม "เอาใหม่ อาจารย์จะลองจู่โจมเจ้าอีกครั้ง เจ้าจงปัดป้องเถิดแลลองจดจำกระบวนท่าที่ใช้เสียด้วย"
    อีกรอบที่เฒ่าลามกพยายามลูบไล้ร่างกายของหวังอี้ แต่หวังอี้ปัดป้องได้หมด เมื่อเฒ่าลามกหยุดแล้ว หวังอี้ก็ทบทวนทั้งสิบสองกระบวนท่าได้ครบถ้วนสมบูรณ์ไม่มีขาดตกบกพร่อง
    "ยุทธภพกว้างใหญ่ มากมายด้วยสำนักแลเคล็ดวิชา ทว่าวิชาส่วนมากล้วนถ่ายทอดเป็นหมัดฝ่ามือแลดัชนี เพลงยุทธเหล่านี้ต้องถึงเนื้อต้องตัวจึงเกิดผลต่อคู่ต่อสู้ได้ สิบสองกระบวนท่านี้อาจารย์คิดขึ้นเองโดยดัดแปลงจากวิชาป้องกันตัวของสำนักสตรีเช่นง่อไบ๊แลสำนักหมื่นบุปผา อาจารย์ให้ชื่อว่าวิชาปัดป้องของสงวน หากฝึกจนชำนาญเจ้าย่อมปกป้องตนเองจากวิชาระยะประชิดตัวส่วนใหญ่แลการสกัดจุดได้ มาเถิดเจ้าจงฝึกฝนให้ชำนาญ"
    ทั้งคู่ฝึกฝนต่ออีกเกือบสองชั่วยาม เฒ่าลามกจู่โจมหวังอี้ด้วยหมัดและฝ่ามือหลากหลายกระบวนท่าบีบให้หวังอี้ต้องป้องกันตัวด้วยสิบสองกระบวนท่าปัดป้องของสงวนท่านู้นที ท่านี้ที ในชั่วยามแรกหวังอี้กันได้เพียงเก้าในสิบจากทุกกระบวนท่าที่เฮี๊ยงกวยหลี่ใช้ แต่แค่ที่โดนก็ยังทำเอามันฟกช้ำดำเขียว
    "ยามสู้จริง ๆ เจ้ามิอาจผิดพลาดได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว" เฮี๊ยงกวยหลี่บอก "หมัดกระทิงรุนแรงยิ่ง เจ้ามิอาจใช้กระบวนท่าที่เก้าปัดป้องได้ ลองใหม่"
    จนย่างเข้าชั่วยามที่สองหวังอี้จึงปัดป้องได้ทุกกระบวนท่าจากเฒ่าลามก
    "อึกกกกกกก" แต่เมื่อย่างเข้าชั่วยามที่สาม กลับมีฝ่ามือหนึ่งจากเฒ่าลามกที่พุ่งทะลวงเข้ามาได้ มันสะกิดเข้าที่หน้าอกหวังอี้แผ่วเบานัก แต่กลับรู้สึกสั่นสะท้านราวกับกล้ามเนื้อทุกมัดในหน้าอกข้างที่ถูกสัมผัสเต้นระรัว หวังอี้ทรุดลงไปกองกับพื้นอ้าปากค้าง กัดฟันไม่ให้ส่งเสียงคราง
    "แฮ่ก ๆ ๆ ๆ ๆ" หวังอี้หอบเมื่อความเสียวซ่านเริ่มลดลงบ้าง "อาจารย์ เมื่อครู่คือวิชาอันใด ไยข้ามิอาจคาดคะเนแลปัดป้องมันได้"
    "5555555555555" เฮี๊ยงกวยหลี่หัวเราะลั่น "เมื่อครู่คือวิชาที่อาจารย์คิดขึ้นเอง หลังจากที่ข้าได้ศึกษาวิชาปัดป้องของเหล่าสำนักสตรีจนรวบรวมเป็นสิบสองกระบวนท่าปัดป้องของสงวนแล้ว ข้าก็คิดค้นวิชาที่สามารถเล็ดรอดจากกระบวนท่าปัดป้องได้ แลสามารถสยบความสามารถในการต่อสู้ของศตรูได้ในกระบวนท่าเดียว อาจารย์ตั้งชื่อวิชานี้ว่า ฝ่ามือตะปบเต้า"
    "แฮ่ก....แฮ่ก.....ช่างล้ำลึกยิ่งนัก"
    "จงดูอาจารย์ให้ดี" เฮี๊ยงกวยหลี่เดินไปที่ต้นไม้ใกล้ๆ "จงดู อาจารย์จะสาธิตฝ่ามือตะปบเต้ากับผลไม้นี้"
    ผั๊วะ!!!
    รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ลูกไม้สั่นไหวระริกแต่หาได้ร่วงหล่นลงมาไม่
    "เจ้าดูทันหรือไม่"
    "คิดว่าทัน ท่านอาจารย์ ท่านใช้ลมปราณอ่อนธาตุลม ถ่ายทอดพลังปราณจากมือท่านลงไปที่ผลไม้โดยตรงผ่านสัมผัส แล้วให้ปราณนั้นหมุนวนอยู่ภายในลูกไม้ใช่หรือไม่"
    "เจ้าช่างสายตาเฉียบคมยิ่งนัก จงลองดูเถิด"
    หวังอี้ต้องซัดไปสี่ห้าฝ่ามือจึงทำให้ผลไม้ขยับได้
    "เจ้าเริ่มใช้ปราณได้ถูกต้องแล้ว ทว่ายังเชื่องช้าไปนัก หากทำแบบนี้คู่ต่อสู้ของเจ้าปัดป้องได้เป็นแน่ การจู่โจมต้องว่องไว สัมผัสทรวงอกคู่ต่อสู้ก่อนมันจะรู้ตัวแล้วอัดด้วยพลังปราณ"
    ปึง!!!
    "ดีขึ้น ลองอีก"
    เผละ
    "มิได้เรื่อง ปราณของเจ้าแข็งเกินไปนัก หากทำเช่นนี้กับคนอาจเจ็บบ้าง แต่ไม่เกิดอาการสั่นจนเสียวเป็นแน่"
    เพี๊ยะ
    "ดีขึ้น ไหน เจ้าลองใช้ฝ่ามือตะปบเต้ากับอาจารย์ซิ"
    "แต่....ข้ามิอาจล่วงเกิน"
    "ทำเถิด นับเสียว่าเป็นการฝึก อาจารย์ไม่ถือสาดอก"
    เพียะ!!!!!!!!
    เฒ่าลามกทรุดลงนั่ง ใบหน้าแก่ชราบิดเบี้ยว ตาลอยปรือ
    "อาาาาาาา หวังอี้ เจ้าทำให้อาจารย์มีความสุขยิ่งนัก"
    เกือบครึ่งชั่วยามกว่าเฮี๊ยงกวยหลี่จะฟื้นตัวจากความสุขสม ระหว่างนี้ หวังอี้ก็ทบทวนสิบสองกระบวนท่าปัดป้องของสงวนและฝ่ามือตะปบเต้าไปพลาง ๆ
    "เหลืออีกเพียงหนึ่งวิชาเท่านั้นที่อาจารย์จะสอนเจ้าในวันนี้" เฮี๊ยงกวยหลี่ประกาศ "มา หวังอี้ จงดูให้ดีนะ"
    "ได้ขอรับ"
    เฒ่าลามกชูนิ้วของนิ้วขึ้น
    หวังอี้ตั้งท่าเตรียมป้องปัดเต็มที่ คาดว่าต้องเป็นวิชาจี้จุดบางชนิดเป็นแน่
    แต่สองนิ้วของเฮี๋ยงกวยหลี่กลับมุ่งเป้าลงต่ำกว่าที่หวังอี้คาดการณ์มากนัก ต่ำจนหวังอี้คิดว่าอาจารย์จู่โจมพลาดแล้วเป็นแน่
    ก่อนที่มันจะทิ่มขึ้นมาสุดแรงเกิด
    "อ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" หวังอี้ร้องคราง เมื่อนิ้วของอาจารย์ทิ่มขึ้นมาบริเวณใกล้พวงตุ้มสวรรค์ของมัน
    แรงกระทบจากวิชาดัชนีนี้ทำเอามันปั่นป่วนไปเสียทั้งร่าง อวัยวะสำคัญกลับตั้งตรงแข็งโด่เด่ขณะที่ความนึกคิดกลับขาวโล่งไปหมดสิ้น มันโซเซไปมาสองสามก้าว ก่อนจะทรุดลงนอนเกร็งร่างแต่หัวจรดปลายเท้า ดวงตาเบิกโพลงปากอ้าลิ้นกระดกไปมา
    "วิชานี้อาจารย์เรียกว่าดัชนีทิ่มถ้ำ" เฮี๊ยงกวยหลี่บอก "จริง ๆ ใช้กับสตรีได้ผลรุนแรงกว่ากับบุรุษมากนัก ......หวังอี้....หวังอี้ เจ้ายังมีสติอยู่หรือไม่.....หวังอี้!!!!"
   
    คืนนั้น
    หวังอี้พยายามข่มใจมิให้หลับ หูก็คอยเงี่ยฟังเสียงลมหายใจของเฮี๊ยงกวยหลี่ จนเมื่อเสียงลมหายใจกระเส่าเปลี่ยนเป็นเสียงกรนเบา ๆ แล้ว มันจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น พยายามเคลื่อนที่ให้แผ่วเบาที่สุด มันหยิบจดหมายที่มันแอบเขียนไว้ เอาวางที่บนที่นอน แล้วคว้าเสื้อผ้ามาสวม ค่อย ๆ ลอบออกจากกระท่อม
    เรียน ท่านอาจารย์
    สามวันนี้ ท่านดูแลสอนสั่งข้าดียิ่งนัก เป็นพระคุณอย่างสูงยิ่ง แม้นตายศิษย์ก็ชดใช้ไม่หมด ทว่าศิษย์มีภาระต่อจิตสำนึก ศิษย์และแม่นางเซียวเผชิญภัยมาด้วยกัน หากละทิ้งนางด้วยเห็นแก่ความสุขความสบาย ทั้งโลกรู้มีแต่จะประณามให้อับอายขายหน้า ศิษย์จะออกตามหานางจนกว่าจะพบ แลสัญญาว่า หากพบนางไม่ว่าเป็นหรือตาย ศิษย์จะกลับมาเล่าเรียนวิชาต่อให้สำเร็จตามที่อาจารย์ปรารถนา ศิษย์รู้ว่าอาจารย์อยากให้เล่าเรียนจนเจนจบเคล็ดวิชาจึงค่อยออกท่องยุทธภพ ทว่าความเดือดร้อนของผู้อื่นมิอาจทนรอช้าได้ ศิษย์จึงต้องกราบขออภัยอาจารย์ ขัดคำสั่ง แอบออกไปในยามวิกาล หวังว่าอาจารย์จะให้อภัยศิษย์ผู้โง่เขลา
    หวังอี้  

ช่างคิดวิชาที่สอดคบ้องกับนิสัยส่วนตัวได้ดีจริงเชียว เห็นหวังอี้ซื่อๆ กลับเรียนรู้ได้เร็ว แม่นางซิงอาจอยู่ในอันตรายจนเสียซิงกับเฮียอี้ได้นะครับ เพราะท่าแต่ละท่าแกเร้าอารมณ์​ตลอด
อย่าลืมกลับมาให้ท่านอาจารย์​ทะลวงอีกนะครับ
มิน่า ท่านอาจารย์​มีผลประโยชน์​ทับ​ซ้อน​นี่เอง

อาจารย์หลอกสอนสุดยอดวิชาแบบนี้ นางน่าจะติดใจมากเลยนะ

แต่ละท่าที่คิดมา ใช้จริงน่าจะโหดเลยนะ

ท่านอาจารย์  แต่ละวิชาของท่าน  ช่างลามกนัก  เห็นทีข้าต้องไปใช้กับสตรี ที่จะพานพบในภายภาคหน้าให้จงได้  555

 

ศึกษาวิชาตะปปเต้า กับทะลวงถ้ำแล้ว พร้อมสู้กับนายหญิง

กำลังอยากรู้ว่าวิชาเฒ่าลามกมันจะใช้สู้จริงๆได้ไหม? 

หวังอี้ โดนลูบตูดแล้วใช่ไหม

ต้องใช้กระบวนท่าที่ ๑๓ ช่วยเหลือ

แม่นางเซียวจะปลอดภัยจากหวังอี้มั้ย

นี่มันวิชาอัลไรกันครับเนี่ยยย ต่อไปมีวิชาเปลื้องผ้ามั้ยนะ

ใจเย็นไอ้หนุ่ม กลับมาฝึกก่อน

หวังอี้ ... ยังฝึกวิชาไม่จบ กลับมาก่อน  ยังขาดเคล็ดวิชา ทวนทะลวงถ้ำนะ

สองวิชาสุดท้ายนี่แหละของดีเลย55555