แสงสลัวลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ ในห้องนอนใหญ่ของบ้านสองชั้นหลังนี้ นัทในวัยสิบเจ็ดปีขยับตัวอย่างแผ่วเบาบนโซฟาเก่าตัวยาวที่เขามักจะงีบหลับในช่วงบ่ายวันอาทิตย์ เสียงโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้เบาหวิวกลบเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขา
วันนี้เป็นอีกวันที่ป้านวลทำขนมเค้กกล้วยหอมสูตรพิเศษที่เขาโปรดปราน กลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วบ้านชวนให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เหมือนทุกครั้งที่เขาเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ตั้งแต่จำความได้



ในช่วงกลางดึกคืนนั้น นัทสะดุ้งตื่นจากเสียงครางต่ำๆ ที่แว่วมาจากห้องนอนของลุงไก่กับป้านวลที่อยู่ใกล้กัน นัทขมวดคิ้วสงสัย เสียงอะไรกัน? เหมือนเสียงคนร้องไห้ แต่ก็ไม่เชิง
ความอยากรู้อยากเห็นจุดประกาย นัทลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ย่องไปตามทางเดินแคบๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเสียงนั้นดังชัดเจนขึ้น เขาค่อยๆ ชะโงกหน้าไปยังบานประตูห้องนอนที่แง้มอยู่เล็กน้อย
ภาพที่ปรากฏแก่สายตานัททำให้นัทตัวแข็งทื่อ ราวกับถูกสาป ลมหายใจของนัทติดขัดอยู่ในลำคอ ลุงไก่กำลังคร่อมร่างป้านวลที่นอนอยู่บนเตียง เสื้อผ้าของทั้งสองคนหลุดลุ่ย ป้านวลหลับตาพริ้ม ใบหน้าแดงก่ำ และมีร่องรอยบางอย่างที่นัทไม่เข้าใจปรากฏอยู่ตรงลำคอ ส่งเสียงครางต่ำๆ เป็นระยะๆ ภาพนั้นแปลกประหลาด น่าตกใจ และกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย ราวกับมีผีเสื้อนับร้อยกระพือปีกอยู่ในท้องของนัท  
"นัท..." ป้านวลเรียกชื่อหลานชายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ถ้าหนูอยากรู้... ป้า... ป้าสอนให้ก็ได้นะ"
ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งสองที่ดังแข่งกัน นัทเบิกตากว้างด้วยความตกใจและสับสน เขาไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินผิดไปหรือไม่
"ป้า... ป้าจะสอนผมได้จริง ๆ เหรอครับ?" นัทถามซ้ำด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นเป็นความจริง หรือเป็นเพียงความคิดที่ฟุ้งซ่านของตัวเอง

thank you

วัยรุ่นฮอร์โมนพุ่งพราน

ป้ามาสอนละ

ป้าสอนให้นะ555

สนุกมาก

ป้าสอนวิชาหรอ

ป้าต้องสอนน้องนัทแล้วละ

มันต้องมีเงื่อนงำแล้ว

ป้าต้องสอนหลานแล้วละ

 

รออ่านๆๆๆๆ

ป้าจะกินหลานชายหรือครับแนวนี้คงถูกใจหลายๆคนรวมถึงเราด้วย​ แต่เราคงเดาผิดนะ​ ขอบคุณครับ

นัทเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์แล้ว ต้องให้ป้าช่วยสอน