"ผมไปกับพี่ได้ไหม" นัทถามรินดาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงคาดหวัง
รินดาเงยหน้าจากจานข้าวเล็กน้อย "ไม่มีปัญหาหรอก กล้องมันหนักเกินไป ได้นายช่วยแบกก็ดี"
มายด์พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ นัทเองก็มีประโยชน์นะ ไปช่วยๆ กันนั่นแหละดีแล้ว"
"ผมอยากให้ถึงวันที่ไปดูดาวเร็วๆ จังเลย" นัทเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น
...ในค่ำคืนนั้น ภายในห้องที่มืดสนิทของรินดา เธอนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงสว่างจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้า กำลังเขียนนิยายรัก แต่แล้วเธอก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อคิดบทต่อไปไม่ออก แก้ไขไปหลายต่อหลายครั้ง รินดาลุกขึ้น เดินไปยังเตียงนอน ทิ้งตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง เธอปลอบใจตัวเองถึงเรื่องการเขียนนิยาย ว่ามันจะต้องผ่านพ้นไปได้ ทว่าในห้วงความคิดนั้นเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายก็หวนกลับมา นัทกับพี่กิ๊กเข้าไปในโรงแรมด้วยกัน...
"นัท... นายมีอะไรกับพี่กิ๊กจริงๆ ใช่ไหม?" รินดาคิดในใจ ภาพในหัวเริ่มชัดเจนขึ้น เป็นภาพที่นัทกำลังมีความสัมพันธ์ทางกายกับพี่กิ๊ก ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ที่อก รินดาพยายามสลัดภาพนั้นออกไป พยายามข่มตาให้หลับลง
เช้าวันต่อมา มายด์บอกแม่ว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อน รินดาก็แจ้งว่าจะไปร้านหนังสือ เผื่อจะได้ไอเดียใหม่ๆ สำหรับนิยายของเธอ ส่วนนัทก็บอกว่าจะไปเที่ยวบ้านม่อน
"อะไรกัน... ทุกคนพร้อมใจกันไม่อยู่บ้านหมดเลย" ป้านวลพึมพำกับตัวเอง หลังจากที่นัทเดินทางไปถึงบ้านม่อน เขาก็คิดว่าจะเซอร์ไพรส์พี่เมย์ แต่กลับพบว่าพี่เมย์ไม่อยู่บ้าน นัทจึงอยู่เล่นกับม่อน ทั้งสองเล่นเกมด้วยกัน พูดคุยกันสนุกสนาน จนกระทั่งนัทขอตัวกลับ เพราะในใจยังคงคิดถึงพี่เมย์มากกว่า
ที่บ้านของนัท ป้านวลที่กำลังทำความสะอาดบ้านอย่างขะมักเขม้น ก็แอบย่องเข้ามาในห้องของนัทอย่างเงียบเชียบ เธอทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม สูดดมกลิ่นอายที่ยังคงติดอยู่บนหมอนและผ้าปูที่นอน ราวกับกำลังโอบกอดนัทไว้ในจินตนาการ ป้านวลค่อยๆ สอดมือเข้าไปในกางเกงในของตนเอง ปลายนิ้วสัมผัสและเขี่ยเล่นบริเวณร่องเนื้ออ่อนนุ่ม ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นภายใน
ในขณะเดียวกัน นัทที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านโดยไม่ได้บอกใคร ก็เห็นการกระทำทุกอย่างของป้านวลอย่างชัดเจน ป้านวลสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นนัทยืนอยู่ตรงประตู "นัท... มานานแล้วเหรอลูก?" เธอถามเสียงสั่น
นัทมองป้านวลด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก "เพิ่งมาถึงครับ..." เขาตอบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมกางเกงของตัวเองออกช้าๆ "ให้ผมช่วยนะครับคุณป้า..."
ความเงียบในห้องของนัทถูกทำลายลงเมื่อนัทเอ่ยอาสา "ให้ผมช่วยนะครับคุณป้า..." ป้านวลที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงของนัท เสื้อผ้าของเธอร่นร่าย เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องและเรียวขาบางส่วน สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความปรารถนาที่ถูกกระตุ้น
นัทเองก็ปลดกระดุมกางเกงของตัวเองออกช้าๆ สายตาของเขามองร่างของป้านวลอย่างเปิดเผย เต็มไปด้วยความต้องการครอบครอง "นัท..." ป้านวลเอ่ยเสียงแผ่วพร่า ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่นัทอย่างไม่อาจละสายตา
นัทไม่ตอบ แต่โน้มตัวลงช้าๆ มือของเขาค่อยๆ สัมผัสใบหน้าของป้านวลอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนลงมาลูบไล้ลำคอระหงที่เต้นตุบเบาๆ ปลายนิ้วเกลี่ยเบาๆ สร้างความรู้สึกแปลกใหม่และเร้าอารมณ์
"ถ้าป้าต้องการ..." นัทกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูของป้านวล "...บอกผมนะครับ..."
จากนั้น ริมฝีปากของนัทก็ประทับลงบนกลีบปากนุ่มของป้านวลอย่างแผ่วเบา มันเป็นการจูบที่เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะค่อยๆ ทวีความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้น ลิ้นของนัทสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอุ่นชื้น เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของป้านวลอย่างหยอกล้อ ปลุกเร้าความรู้สึกที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น ป้านวลครางอือในลำคอ ตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ มือของเธอเลื่อนขึ้นโอบรอบศีรษะของนัท กดให้เขาแนบชิดยิ่งขึ้น
นัทค่อยๆ เลื่อนตัวลงนอนทาบทับร่างของป้านวล มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างกายของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสเนินอกอวบอิ่มที่ไร้เสื้อชั้นใน ปลายนิ้วคลึงเคล้นยอดอกสีชมพูอ่อนๆ อย่างเอาใจใส่ "อืมม์... นัท..." ป้านวลครางแผ่วเบาด้วยความพึงพอใจ เธอเผลอแอ่นกายขึ้นเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากของนัทเคลื่อนลงมาดูดดึงยอดอกของเธออย่างเร่าร้อน
เมื่อร่างกายแนบชิดกัน นัทจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ปรือปรอยของป้านวล "ผมรักป้านะครับ..." เขากระซิบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะมอบจูบอันดูดดื่มอีกครั้ง
จากนั้น นัทค่อยๆ เลื่อน ลำเอ็น ที่แข็งขืนของเขาเข้าใกล้หว่างขาของป้านวล  

   



   




   

ป้าก็มีความต้องการ แต่จังหวะเวลาไม่ลงตัว

 

รินดาคิดอะไรเกี่ยวกับนัทอยู่นะ เอาล่ะ มีโอกาสได้ใกล้ชิดกันแล้วนี่

รินดาจะเข้ามาเจอไหม

T

ป้านวลน่าจะโหยหานัทมากกว่าคนอื่น

ป้านวลติดใจ

เด่ะความลับแตก

ป้าต้องการนะ

 

นัทเก่งขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าป้านวลต้องการหลานนัทช่วยได้นะ

นัทระวังจะมีคนเห็นนะ