รักร้อนซ่อนเงื่อน by wattana2015


รักร้อนซ่อนเงื่อน  ตอนที่  4  การเริ่มต้นใหม่กับน้องมิน

  จริงๆเรื่องนี้เป็นความหลังของผู้แต่ง (ในเรื่องแทนด้วยนายกาย) กับเมียคนปัจจุบัน (ในเรื่องแทนด้วยน้องมิน) และแฟนเก่าของผม (ในเรื่องแทนด้วยพี่ดา)นั่นแหละครับ  มันเหมือนนิยายน้ำเน่า  รักหลายเส้าหลายปม  ตอนแรกผมยังไม่ได้รักแค่เพียงสงสารตัวน้องเขา  เพราะเราเองยังรู้ตัวว่าลืมแฟนคนเก่าไม่ได้ก็เลยไม่ได้กล้าล่วงเกินน้องเขา  จนกระทั่งถึงที่สุดในตอนหลังถึงได้เกิดมาเป็นความรักระหว่างผมและเธอขึ้น  น้องเขาถึงได้มาเป็นเมียและแม่ของลูกในปัจจุบันนี้ 

  ตอนเริ่มคบกันใหม่ๆผมเองยอมรับว่าสับสนมาก  แต่ผมก็ไม่มักง่ายไปมีอะไรกับน้องเค้าให้มีปัญหาตั้งแต่แรก  แต่ได้อาศัยเวลาในการคบหาดูใจและเปิดโอกาสให้น้องเค้าศึกษาผมจนแน่ใจว่าน้องเค้ารับตัวผมได้  จนในท้ายสุดเราจึงได้แต่งงานกันครับ  บทรักของกายและมินนะมีครับแต่เป็นตอนหลังๆน่ะครับ  ช่วงแรกเริ่มคบหาดูใจนี่พักใหญ่กว่าที่กายและน้องมินจะมีบทรักกัน  ถ้านับเป็นนิยายก็ประมาณกลางเรื่องครับบอกไว้ก่อนครับ  เดี๋ยวจะผิดหวังและหวังเวิดไปกัน

   แต่สภาพแวดล้อมของคนในเรื่องนี้ผมดัดแปลงชีวิตจริงของผมนิดหน่อยพอให้ความรู้สึกเป็นนิยายไปน่ะครับ  บทรักน่ะมีแต่พองามให้เข้าเนื้อเรื่อง  แต่บางตอนเท่านั้นที่ได้แต่งเติมเพิ่มเข้าไป  เป็นอันเข้าใจนะครับว่านี่คือละครจากชีวิตจริงมันเลยไม่ได้มีแต่บทเสียวจนพร่ำเพรื่อครับ  ใครอยากอ่านบทเสียวแบบฮาร์ดผมแนะว่าตามเรื่องน้องแอนนี่จะตรงกว่าครับ ^_^


ความเดิม

เอาล่ะคืนนี้ผมคงต้องนอนกับน้องมินที่หอของเธอซะแล้ว  ผมไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้อีกแล้ว  วันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่วันนี้คงต้องรักษาจิตใจของคนที่รักเราซะก่อน  มันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้ถ้าผมจะลองคบกับน้องมินดู  ผมห่มผ้าให้เธอแล้วปิดไฟนอน

"ราตรีสวัสดิ์ครับน้องมินฝันดีนะครับ  พี่จะนอนเป็นเพื่อนเราที่นี่อย่ากังวลใจไปเลย  พี่ให้สัญญาว่าจะไม่หนีเราไปไหน  จะอยู่ด้วยกันที่นี่จนน้องมินจะตื่นครับ"
"ค่ะขอบคุณค่ะ  พี่กายเป็นคนที่มินรักมากๆนะคะมินขอนอนกอดพี่ได้ไหมคะมินขอร้อง"
"ครับ พี่จะกอดมินไว้จนตื่นครับ นอนเถอะครับน้องมินคนดีของพี่"

แล้วเราสองคนก็นอนหลับไปทั้งอย่างนั้นจนรุ่งเช้าวันใหม่ที่เข้ามาเยือน...


  ผมนอนจ้องใบหน้าน้องมินยามหลับ  ดูๆไปแล้วเธอก็เป็นสาวที่น่ารักดี  เธอสวยอย่างนี้ที่จริงเธอจะเลือกคบใครก็ได้แต่เธอก็ยังคงให้ความสนใจแต่ผมคนเดียว  ผมคิดในใจน้องมินจริงใจกับเราขนาดนี้ควรจะให้โอกาสตัวเองได้ลองคบกับเธอดูบ้างในโลกทั้งใบคนที่รักเราจริงนั้นหายากมากๆ  สองปีที่ผ่านมาผมให้ความสนิทสนมกับเธอในแบบน้องสาวมาตลอดพอรู้ความในใจของเธอในยามที่เธอเมาเมื่อคืนยิ่งเห็นเธอร้องไห้ผมถึงกับรู้สึกผิดยังไงไม่รู้ 

  ผมเป็นคนที่ใจอ่อนกับน้ำตาของผู้หญิงเสียด้วยเอาล่ะลองคบหากับน้องมินดูละกันไหนๆเราก็ยังไม่มีใครอยู่แล้ว  เมื่อคิดได้ดังนั้นก็เลยอดจุมพิตหน้าผากสวยของเธอเบาๆไม่ได้  เหมือนเธอจะเริ่มรู้สึกตัวตื่นแล้วกระพริบตาคู่สวยนั้นมองแป๋วมาที่ผมแล้วอมยิ้มระบายบนใบหน้าที่เริ่มมีสีชมพูระเรื่อที่ถูกผมแอบจุมพิตไป

"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่กาย  ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนมินทั้งคืนนะคะ"

  เธอพูดเสียงกระซิบแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันสองคน

"พี่ขอโทษที่ทำให้มินทุกข์ใจครับ  พี่ไม่รู้ว่าเราจะจริงจังกับพี่มากขนาดนี้  ที่จริงพี่มองเราเป็นน้องสาวที่น่ารักมาตลอดเลยไม่ได้พูดอะไรออกมา  มินแน่ใจเหรอครับว่ามินอยากคบหาดูใจกับพี่"
"ค่ะ พี่กายมินมองพี่มาตลอดเพียงคนเดียว  ไม่เคยมองใครแบบนี้มาก่อน  มินทำให้พี่ลำบากใจรึปล่าวคะ  นี่มินนอนกอดพี่กายมาทั้งคืนเลยเหรอคะ"

  เธอถามอายๆหน้าแดง  เพราะเมื่อคืนเธอเมามากแต่ก็พอจะรู้ตัวรางๆว่าเธอร้องไห้อ้อนให้พี่กายอยู่เป็นเพื่อนเธอที่ห้องของเธอ

"ครับมินนอนกอดพี่ทั้งคืน  แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ  พี่ไม่ลำบากใจอะไรเลยพี่ควรขอบคุณมินด้วยซ้ำที่เปิดเผยความรู้สึกให้พี่รู้ว่าเรารักพี่มากแค่ไหน  พี่ควรมองมินในมุมมองใหม่บ้าง  ถ้ามินไม่รังเกียจพี่เราก็ลองคบหาดูใจกันไปก็ได้ครับมันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้"
"จริงเหรอคะพี่กาย มิน..มินดีใจมากที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณค่ะพี่กายที่เข้าใจมิน" 


"เอาล่ะพี่ควรเรียกมินว่ายังไงดีน้า  ที่รักดีไหมครับสาวน้อย"
"พี่กายล่ะก้อ  แซวมินเหรอคะเนี่ยมินอายนะคะ"

  เธอพูดอมยิ้มแก้มแดงปลั่งเมื่อคนที่เธอรักเรียกอย่างนั้น  แม้จะรู้ว่าเขานั้นหยอกเย้าเธอเล่นแต่ในใจของสาวสวยนั้้นรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมากๆ

"พี่ไม่ได้แซวนะครับพี่ถามว่าอยากให้พี่เรียกคนรักของพี่ยังไงดีครับ"
"แหมฝีปากพี่กายนี่คมนะคะ มินสู้ไม่ได้ล่ะค่ะ  แล้วแต่พี่กายเรียกละกันค่ะ"
"ครับงั้นตกลงพี่เรียกมินว่าฮันนี่ละกันดีไหมครับ  ฮันนี่แม่หวานใจของพี่"

  กายอมยิ้มกระเซ้าสาวสวยที่กำลังเขินอายเขาจนหน้าแดงถึงใบหู  เขาเห็นท่าทางเขินอายของสาวสวยแล้วให้นึกรักและเอ็นดูขึ้นมากในดวงใจ  เขานึกตำหนิตัวเองว่านี่เขาทำไมความรู้สึกช้าถึงเพียงนี้หนอ  ทำให้คนที่รักและรอคอยเขามาตลอดระยะเวลาสองปีที่ทำงานร่วมกันมาที่นี่กับสาวสวยคนนี้สูญเปล่าโดยไม่เห็นคุณค่าของเธอมาโดยตลอด 

  แต่ในขณะนี้กายรู้แล้วว่าน้องมินนั้นทั้งรักทั้งห่วงและจริงใจกับเขามาตลอด  คงถึงเวลาที่เขาจะพยายามลืมเรื่องราวเมื่อครั้งอดีตกับพี่ดาลงเสียที  ในเมื่อเธอก็แต่งงานมีสามีเป็นตัวเป็นตนไปแล้ว  เขาควรจะเริ่มใส่ใจคนใกล้ตัวที่รักและห่วงใยเขามาตลอดได้แล้ว  เขาควรจะทำอะไรเพื่อชดเชยกับเวลาที่เสียไปตอบแทนให้น้องมินเธอบ้าง

"พี่กายคะ  วันนี้เป็นวันหยุดของเราพี่มีโปรแกรมอะไรแล้วหรือยังคะ"
"อืม วันหยุดเหรอ...นั่นสิพี่เองก็หมกมุ่นทำแต่งานจนลืมการพักผ่อนคลายไปเลยสองปีที่ผ่านมานี่  แล้วน้องมินอยากทำอะไรบ้างไหมครับในวันหยุดนี้พี่นึกไม่ออกน่ะ"
"งั้นเราไปดูหนังดีไหมคะพี่กาย  ผ่อนคลายอารมณ์กันบ้าง"
"ก็ดีเหมือนกันน้องมินอยากดูเรื่องอะไรล่ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเราเองพี่ไม่ได้เป็นเจ้ามือให้ใครมานานมากแล้วเนี่ย"
"นึกไม่ออกเหมือนกันค่ะ  งั้นเราไปดูโปรแกรมที่หน้าโรงภาพยนตร์ละกันค่ะ  ไปกันเถอะ"
"ครับ เจ้าหญิงมินไปกันเถอะ  ข้าน้อยขอรับบัญชา ฮ่าๆ"
"พี่กายอ่ะแซวมินอีกแล้ว  ไม่เอาล่ะค่ะมินขอตัวอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะรอแป๊บนะคะพี่กาย"

  เธอยิ้มเขินพร้อมรีบเลี่ยงขอตัวไปอาบน้ำแต่งต้วด้วยความยินดีที่ชายหนุ่มที่เธอรักตามใจ  เธอฝันถึงวันนี้มานานมาก  แต่ไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะอ่อนโยนกับเธอถึงเพียงนี้  จนเธอเองก็อยากจะรักษาวันเวลาที่มีความสุขนี้ไว้ตลอดไปแม้ไม่ทราบว่าวันข้างหน้าจะเป็นไรก็ตาม

  ตามปกติเธอจะเป็นคนที่อาบน้ำนานตามวิสัยผู้หญิงทั่วไปที่รักสวยรักงาม  แต่วันนี้เธอไม่อยากให้เขาชายคนที่เธอรักรอเธอนานนักเลยฝืนนิสัยประจำนิดหน่อยพยายามใช้เวลาอาบน้ำให้เร็วขึ้น แต่ก็สะอาดนะเธอไม่ได้อาบน้ำแบบลวกๆหรอก  ผู้หญิงให้เร่งอย่างไรเธอก็ต้องทำให้สะอาดอย่างแน่นอนยิ่งวันนี้จะไปกับคนที่เธอรักด้วย  เสร็จแล้วเธอก็รีบแต่งตัวในห้องน้ำเลยเพราะยังไงความที่เธอเป็นผู้หญิงยังไงก็ยังมีความเขินอายที่จะต้องเปลือยกายต่อหน้าชายหนุ่มอยู่ดี

  เมื่อเสร็จก็รีบออกมาเป่าผมให้แห้งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งของเธอ  จนกายได้กลิ่นหอมสาบสาวจากผิวกายเนียนละเอียดที่ผ่านการอาบน้ำเสร็จใหม่จนหอมฟุ้งไปทั่วห้องของเธอ  จนเขาอดไม่ได้ที่จะลุกมายืนเพ่งพิศความงามของเธอที่เบื้องหลังใกล้ๆ  ชุดของเธอสวยน่ารักทีเดียวเป็นชุดเดรสสีดำที่สวยน่ารักเข้ากับตัวเธอเป็นอย่างยิ่งมีลายดอกไม้เล็กๆสวยกลางอกนิดหน่อยโดยรวมแล้วสวยและดูดีเข้ากับตัวเธอมากๆ

  เขาจ้องมองความสวยของเธอที่สะท้อนในกระจกบานใหญ่นั้นแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมก้มจุมพุิตเบาๆที่เรือนผมสวยนั้น  แก้มเธอแดงปลั่งด้วยความเขินอายตามวิสัยเพศหญิง

"พี่กายขาจะอาบน้ำก่อนไหมคะ  เดี๋ยวมินจะเตรียมผ้าเช็ดตัวให้ไม่ได้อาบน้ำมาทั้งคืนคงเหนียวตัวเหม็นเหงื่อแย่  มินขอโทษค่ะที่กอดพี่ไว้ทั้งคืนจนไม่ได้ไปไหน"

  มินพูดเสียงแผ่วเบาเพราะความเขินอายที่เธอนั้นเมาจนนอนกอดเขาอยู่ทั้งคืน จนเขาไม่ได้อาบน้ำแต่อย่างใด

"ไม่เป็นไรหรอกครับมินอย่ากังวงใจไปเลย  ตอนออกงานสนามเข้าป่าบางครั้งไม่ได้อาบน้ำนาน 3-4 วันก็ยังมีเรื่องแค่นี้จิ๊บๆมาก  พี่ขอยืมผ้าเช็ดตัวผืนนึงก็พอครับเดี๋ยวจะรีบอาบน้ำพาที่รักไปดูหนังเดี๋ยวจะไม่ทัน ฮ่าๆ"
"แหม ซกมกจังนะคะพี่กาย แต่ปากหวานจังนะคะพี่เรียกมินว่าที่รักเรื่อยๆเดี๋ยวมินก็ตัวลอยหลงรักพี่จนถอนตัวไม่ขึ้นหรอกค่ะ  อ่ะนี่ค่ะผ้าเช็ดตัวแห้งผืนใหม่มินซักไว้แล้ว"
"ขอบคุณครับ พี่นึกว่าจะได้ใช้ผืนเดียวกับที่รักของพี่ผืนเมื่อกี้ซะอีก"
"แหม แซวมินเรียกที่รักไม่ขาดปากเลยนะคะพี่กาย  ไม่เอาล่ะถ้าไม่อาบน้ำมินไม่ให้เรียกที่รักแล้ว  รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะมินเริ่มเหม็นสาบคนไม่อาบน้ำแล้วล่ะ อิอิ"
"โห น้องมินแรงอ่ะ  เอาล่ะครับที่รักพี่ไปอาบน้ำล่ะ เดี๋ยวคนแถวนี้เหม็นสาบพี่ทั้งที่เมื่อคืนนี้กอดไม่ปล่อยไม่ยอมให้พี่หนีไปไหนเลยน้า"
"แหมพี่กายนี่ก็แซวมินอีกแล้วเนี่ย" เธอเอ่ยถ้วงเค้าด้วยใบหน้าแดงเขินอาย


  มินต่อว่าชายหนุ่มเพราะความเขินที่เธอกอดเขาไว้จริงๆ  แล้วกายก็อมยิ้มรีบเผ่นเข้าห้องน้ำอาบน้ำด้วยความรวดเร็วเพียงไม่ถึงห้านาทีก็สะอาดได้กลิ่นทั้งสบู่และแซมพูหอมฟุ้งมาแต่ไกล

   

  วันนั้นทั้งวันจนเย็นกายพาเธอเดินเที่ยวห้างเซ็นทรัลลาดพร้าวและนั่งรถแท็กซี่ช่วยขนของที่เธอซื้อและกลับมาส่งมินที่หอพักของเธอแล้วขอตัวกลับหอพักของเขาเพื่อกลับไปพักผ่อน

  ในขณะที่กำลังนั่งแท็กซี่กลับห้องพักของเขานั้นก็เหลือบไปเห็นพี่ดาอดีตคนรักเก่าเดินมากับชายคนหนึ่งที่เขาคุ้นหน้ามากๆคนหนึ่ง  ชายคนนั้นเป็นผู้จัดการสาขาของธนาคารที่เคยมาลงโฆษณาและเป็นลูกค้าของนิตยสารของเขาด้วย 

  เขาและเธอกำลังหอบของขึ้นรถและเตรียมตัวกลับบ้าน  กายรีบบอกคนขับแท็กซี่ชลอความเร็วและเข้าไปจอดรอท่าทั้งสองที่กำลังจะออกรถเดินทางกลับที่พักพอดี  เขาให้คนขับแท๋กซี่ที่อยู่ในวัยคุณลุงขับตามรถทั้งคู่ไปช้าๆโดยไม่ให้รู้ตัว  ตามติดไปจนถึงที่พักของทั้งคู่แล้วก็กลับที่พักของเขา...

ต้นไม้ใหญ่ทุกต้น เคยเป็นเมล็ดที่เล็กที่สุด
จงอย่าท้อใจ หากเรากำลัง นับหนึ่ง นะนายกาย


................................................

ใครจะอ่านผลงานทุกโพสต์ในห้องนี้ ถ้าทำตามกติกา-เงื่อนไขนี้ไม่ได้ แล้วรีพลายมักง่ายผ่านไปที หรือ รีพลาย ขอบคุณครับ,ขอบคุณ,
ขอบคุณค่ะ,ติดตามครับ,สนุกมากครับ,ติดตามต่อ. อะไรประมาณนี้ จะแบนเลยนะ ขอบคุณมากๆครับ ก็ไม่ต้อง thank,
thank you,thx ขี้หมาหลายแหล เหล่านี้ก็อย่าให้เห็น จัดรูดแบนไปยาวๆถ้าเจอ นี่เป็นข้อตกลงไว่ก่อนอ่านระหว่างเจ้าของงาน กับสมาชิก
ถ้า รีพลายผิดเงื่อนไขมาหรือ โชว์พาล์วอยู่มานาน โชว์เก๋า โชว์สด โชว์เกรียน ทำมึนลองมาจะแบนเลย เพื่อสมาชิกอีกส่วนที่พร้อมทำตามกติกา
เพราะไม่เช่นนั้น รีพลายคุณอาจทำให้ สมาชิกที่ปฏิบัติตามพลอยอดอ่านไปด้วย ฉะนั้นไม่แน่ใจ อย่าพิมพ์เอามักง่ายมั่วๆ..
ถ้าคิดว่า กฏนี้มันยากก็ไปหาที่อื่นเสพนะ อย่าเข้ามาใช้มาอ่านงานที่ห้องนี้ อ๋อ ใครโดน pm เตือนถ้ายังมึนจะแบนจาก 6 เดือนเป็น 1 ปี. .

กฎที่วางนี่ไม่ได้เขียนเอา ฮา เนอะ แบนจริงใครอยู่นานแล้วคงรู้จัก แว่น ดี..คิดว่า ฉัน
แบนจริงหรือเตือนเอาสนุกเล่นๆ..อย่าๆลอง เดี๋ยวจะเสียความรู้สึกด้วยรีพลายคุณเอง
ทำตามเงื่อนไข ยากอะไร หรือ จะโชว์เกรียน..เตือน,ขอร้อง,ขอความร่วมมือ
แล้วเมื่อไม่รักษาสิทธิ์-ประโยชน์คุณเอง ก็แบนไปใช้เวปอื่น. .

................................................................................................................

งานละมุนละไม ดีครับ  ชอบครับ

น้องมินเสนอตัวมาแล้ว รับไว้ๆ อย่าลืมคุณครูก็พอนาา

ตอนนี้เป็นแฟนกับน้องมินแล้ว แต่กายยังลืมครูดาไม่ลงอีกหรอ

ถ่านไฟเก่ามันร้อน พี่กายจะหัวร้อนตามไปยิงเหมือนในข่าวทุกวันนี้ไหมนะ

น่าจะไปได้สวยกับคนใหม่ที่ดีกว่า

กายยังลืมพี่ดาไม่ได้เหรอ

นานจังกว่าจะได้อ่าน ช่วยลงเร็วกว่านี้ได่ไมครับ

รักแรกลืมยาก  ฉนั้นถ้าให้ลืมต้อง....น้องมิน

นับหนึ่งใหม่มันก็ไม่เสียหาย การเริ่มต้นครั้งใหม่มันอาจจะดีกว่าเก่าก็ได้ใครจะไปรู้

สุภาพบุรุษ จริงๆ เลย นอนกอดทั้งคืน เรื่องราวก็อยากอ่านต่อไวไว เพราะคอยลุ้นอยู่ครับ

คิดจะเริ่มต้นใหม่ใจต้องแข็งนะนายกาย

เจ็บแล้วต้องจำ. ใหม่มีโอกาส ลืมเก่ได้แน่ๆ

รักแรกยังฝังใจเสมอ กายจะลืมพี่ดาได้ไหมนะ