สามเดือนต่อมา — โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย

"น้องพลอย! เหม่ออะไรลูก? ไปวัดความดันเตียง 5 เร็วเข้า อาจารย์หมอจะมาราวด์แล้ว!"
เสียงพี่พยาบาลหัวหน้าตึกตะโกนสั่ง ทำให้ พลอย สะดุ้งตื่นจากภวังค์

"ข...ขอโทษค่ะพี่!" พลอยรีบคว้าเครื่องวัดความดัน กุลีกุจอวิ่งไปที่เตียงคนไข้
ชีวิตนักศึกษาพยาบาลปี 2 ที่เริ่มขึ้นฝึกปฏิบัติงานบนหอผู้ป่วย (Ward) นั้นหนักหนาสาหัสกว่าที่คิด ทั้งการเรียนทฤษฎีและการปฏิบัติจริงที่ต้องตื่นแต่เช้ามืดและยืนทั้งวันจนขาแข็ง

แต่สิ่งที่ทำให้พลอยเหม่อลอยไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางกาย... แต่เป็นความเหนื่อยล้าทางใจ
ระยะหลังมานี้... พี่วิน เปลี่ยนไป

จากที่เคยมารรับส่งทุกวัน... กลายเป็นมารับบ้างไม่มาบ้าง อ้างว่า "อยู่เวร" หรือ "ราวด์ดึก"
จากที่เคยตอบไลน์ทันที... กลายเป็นดองแชทข้ามวัน
จากดินเนอร์หรูหรา... เหลือเพียงข้าวกล่องเซเว่นที่กินรีบๆ บนรถ หรือไม่ก็... การเจอกันที่ห้องเพื่อเรื่องอย่างว่า

ตื๊ดดด...
โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสั่น พลอยแอบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวัง

P'Win: คืนนี้พี่ว่าง 2 ชั่วโมงนะ เจอกันที่ห้องพี่ไหม? พี่เครียดมาก อยากเจอพลอย

พลอยถอนหายใจยาว... อีกแล้ว
เจอกันแค่ 2 ชั่วโมง... ที่ห้อง... เพื่อ "ระบายความเครียด"
ลึกๆ ในใจเธอเริ่มรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เหมือนตัวเองเป็นแค่ "ยาแก้ปวด" ที่เขาจะเรียกหาเมื่อไหร่ก็ได้
แต่พอเห็นคำว่า "อยากเจอพลอย" เธอก็ใจอ่อนยวบยาบอีกครั้ง

"ก็ได้ค่ะ... เดี๋ยวพลอยรีบไปหา" เธอพิมพ์ตอบกลับไป
เธอยังคงเชื่อว่า... ที่พี่วินเปลี่ยนไปเพราะเขาเป็น Extern (นักศึกษาแพทย์ปี 6) ที่งานหนักมาก เขาคงเหนื่อยจริงๆ เธอต้องเป็นแฟนที่ดี ต้องเข้าใจและซัพพอร์ตเขา

---

คอนโดของวิน — เวลา 20:30 น.

พลอยเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยคีย์การ์ดที่วินให้ไว้ (ซึ่งเธอถือมันเหมือนของมีค่า)
ห้องรกกว่าเมื่อก่อน มีกองหนังสือแพทย์และเสื้อผ้าใช้แล้วกองอยู่บนโซฟา
วินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สวมแว่นตา หน้าตาเคร่งเครียดอยู่กับหน้าจอ iPad

"พี่วินคะ... พลอยซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยมาฝาก..."

วินเงยหน้าขึ้นมอง ไม่มียิ้มต้อนรับอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน
"วางไว้ก่อนพลอย พี่รีบ... มานี่หน่อยสิ"

เขากวักมือเรียกเธอ
พลอยวางถุงโจ๊กแล้วเดินเข้าไปหา คิดว่าเขาคงอยากกอดเติมพลัง
แต่ทันทีที่เธอเดินไปถึงเก้าอี้ทำงาน วินก็รวบเอวเธอ ดึงให้เธอมายืนแทรกกลางระหว่างขาเขา แล้วซุกหน้าลงกับหน้าท้องเธอทันที

"เหนื่อย... เหนื่อยฉิบหายเลยวันนี้..." วินบ่นเสียงอู้อี้
มือหนาเริ่มไม่อยู่นิ่ง เลิกชายเสื้อของพลอยขึ้น แล้วสอดมือเข้าไปบีบเคล้นหน้าอกเธออย่างแรงโดยไม่มีการเล้าโลม

"อ๊ะ... พี่วิน... เจ็บค่ะ..." พลอยสะดุ้ง "กินข้าวก่อนไหมคะ? เดี๋ยวโจ๊กเย็น..."

"ไม่กิน... อยากกินอย่างอื่น"
วินเงยหน้าขึ้น สายตาที่มองมาไม่ได้มีความรักใคร่เอ็นดูเหมือนในวันเกิด แต่เต็มไปด้วย ความหื่นกระหาย และ ความเงี่ยน ล้วนๆ
"ช่วยพี่หน่อยนะพลอย... พี่ปวดควยจะระเบิดแล้ว ถ้าไม่ได้ปล่อยน้ำ พี่อ่านหนังสือต่อไม่รู้เรื่องแน่"

คำขอแกมบังคับทำให้พลอยปฏิเสธไม่ลง
"ก...ก็ได้ค่ะ"

วินรูดซิปกางเกงลงทันที งัดแก่นกายที่แข็งขึงออกมา
"ใช้ปากนะ... พี่ขี้เกียจขยับ"

พลอยค่อยๆ คุกเข่าลงที่ใต้โต๊ะทำงาน พื้นแข็งๆ ทำให้หัวเข่าเธอเจ็บ แต่เธอก็ยอมทน
เธอเริ่มปรนเปรอเขาด้วยปากอย่างตั้งใจ พยายามทำทุกอย่างให้เขาพอใจที่สุด หวังว่าหลังจากนี้เขาจะกลับมาเป็นพี่วินที่อ่อนโยนคนเดิม

"อื้มม... ดี... ลึกอีกพลอย... เร็วๆ หน่อย พี่รีบ"
วินกดหัวเธอ แรงมือที่ขยุ้มผมเธอมันหนักหน่วงจนเธอเจ็บหนังศีรษะ เขาไม่สนว่าเธอจะหายใจทันไหม เขาจ้องแต่หน้าจอ iPad อ่านเคสคนไข้ไปพร้อมๆ กับใช้งานปากของเธอราวกับเป็นตุ๊กตายาง

ทำไม... มันไม่เหมือนตอนนั้นเลยนะ?
พลอยตั้งคำถามในใจทั้งน้ำตาคลอเบ้า
เมื่อก่อนเขาจะลูบหัวเธอ... จะมองตาเธอ... จะถามว่าเธอเมื่อยไหม
แต่ตอนนี้... เขาแค่อยาก "เสร็จ" ให้เร็วที่สุด

"อ๊าส์!! จะแตกแล้ว! ดูดแรงๆ!"
วินกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยใส่ปากเธอจนล้น
พลอยรีบกลืนกินและทำความสะอาดให้เขาจนหยดสุดท้าย... หวังรอคำชม

วินถอนหายใจเฮือกใหญ่ รูดซิปกางเกงขึ้น แล้วหันไปสนใจ iPad ต่อทันที
"ขอบใจนะพลอย... โล่งหัวขึ้นเยอะเลย" เขาพูดโดยไม่หันมามอง "พลอยกลับไปก่อนก็ได้นะ พี่ต้องอ่านหนังสือยาวถึงเช้า คงไม่มีเวลาคุยด้วย"

พลอยที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าชา
เธอมาหาเขา... เพื่อทำแค่นี้เหรอ?
"ค่ะ... พี่วินสู้ๆ นะคะ"
เธอฝืนยิ้ม หยิบกระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆ
โจ๊กในถุงยังวางอยู่ที่เดิม... เย็นชืด ไร้ค่า เหมือนความรู้สึกของเธอในตอนนี้

---

เช้าวันต่อมา — โรงพยาบาล

พลอยเดินถือชาร์ตคนไข้เดินตามอาจารย์พยาบาลไปที่วอร์ดศัลยกรรม ขอบตาเธอบวมเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อคืน
"วันนี้นักศึกษาแพทย์ปี 6 จะมาราวด์ร่วมกับ Resident (แพทย์ประจำบ้าน) นะ พวกเธอเตรียมข้อมูลคนไข้ให้ดี อย่าให้ขายหน้าล่ะ" อาจารย์พยาบาลกำชับ

หัวใจพลอยเต้นแรง... พี่วินอยู่ศัลยกรรมนี่นา
เธอจัดชุดพยาบาลให้เรียบร้อย เติมแป้งเล็กน้อย หวังว่าถ้าเจอเขา เขาอาจจะยิ้มให้เธอสักนิด

และเธอก็เห็นเขาจริงๆ...
กลุ่มแพทย์ในชุดกาวน์สั้น (Extern) และกาวน์ยาว (Resident/Staff) เดินเข้ามาในวอร์ด
วินเดินอยู่กลางกลุ่ม เขาดูหล่อเหลาและโดดเด่นเสมอในชุดกาวน์

พลอยกำลังจะยกมือไหว้ทักทาย... แต่เธอก็ต้องชะงัก
เพราะข้างกายวิน มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเคียงคู่มา
ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อกาวน์ยาวทับชุดเดรสทำงานที่ดูดีมีราคา ผมยาวสลวย ใบหน้าสวยเฉี่ยวแบบลูกคุณหนู และที่สำคัญ... เธอคุยกับวินอย่างสนิทสนม

"พี่วินคะ เคสเตียง 4 นี่น่าสนใจนะ ฟิล์ม X-ray แปลกมาก" ผู้หญิงคนนั้นยื่นฟิล์มให้วินดู
วินยิ้มกว้าง... รอยยิ้มแบบที่พลอยไม่ได้รับมานานแล้ว
"จริงด้วยครับ พี่ฟ้า... มุมมองพี่ฟ้านี่เฉียบขาดตลอดเลยนะ สมกับเป็นดาว Resident"

"หมอฟ้า"... พลอยจำชื่อนี้ได้จากไลน์ที่เด้งขึ้นมาในคืนนั้น
ผู้หญิงคนนี้สวย... สวยมาก แถมยังดูฉลาด สง่างาม และ "เหมาะสม" กับวินในทุกมิติ
พวกเขายืนคุยภาษาแพทย์กันอย่างออกรส หัวเราะต่อกระซิกกันโดยมีคนอื่นๆ ในกลุ่มยิ้มแย้มไปด้วย
ดูเป็นโลกของ "พวกหมอ" ที่คนนอกอย่างพยาบาลฝึกหัดแทรกเข้าไปไม่ได้

วินหันมาเห็นพลอยแวบหนึ่ง...
พลอยกลั้นใจรอการทักทาย... หรือแค่การพยักหน้าก็ยังดี
แต่สายตาของวินกลับ เลื่อนผ่าน เธอไปราวกับมองธาตุอากาศ เขาหันกลับไปคุยกับหมอฟ้าต่อทันที ทำเหมือนไม่รู้จักเธอ

"น้องพยาบาลคะ! ยืนเหม่ออะไร เอาชาร์ตมาสิคะ!" เสียงดุๆ ของหมอฟ้าดังขึ้น
พลอยสะดุ้ง รีบยื่นชาร์ตให้ มือสั่นเทา
"ข...ขอโทษค่ะ"

หมอฟ้ามองป้ายชื่อพลอย แล้วมองหน้าด้วยสายตาประเมินค่า... สายตาที่มองจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ
"นักศึกษาปี 2 เหรอ? ทำไมดูไม่คล่องเลย... วิน ดูสิ เด็กพยาบาลสมัยนี้ไม่ได้ดั่งใจเลยเนอะ"

วินเหลือบมองพลอยด้วยหางตา แล้วยักไหล่
"ช่างเถอะครับพี่ฟ้า... รีบราวด์เถอะ เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟ"

คำพูดนั้น... เจ็บยิ่งกว่าโดนดุ
วินไม่ปกป้องเธอ... แถมยังร่วมผสมโรงเมินเธอ เพื่อเอาใจผู้หญิงคนนั้น

พลอยยืนก้มหน้า น้ำตาหยดแหมะลงบนรองเท้าพยาบาลสีขาว
เธอเข้าใจแล้ว...
ในห้องนอน เธอคือ "ที่ระบายความใคร่"
แต่ในโลกความจริง... เธอคือ "คนนอก" ที่เขาไม่อยากนับญาติ

"เป็นอะไรหรือเปล่าพลอย?" เพื่อนร่วมกลุ่มสะกิด
พลอยรีบปาดน้ำตา ส่ายหน้า
"เปล่า... แค่ฝุ่นเข้าตาน่ะ"

เธอมองแผ่นหลังของวินที่เดินเคียงคู่ไปกับหมอฟ้า... ภาพนั้นมันช่างเหมาะสมและเจิดจรัส
ต่างกับเธอที่เป็นแค่พยาบาลตัวเล็กๆ ในชุดสีขาวจืดชืด

สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในหัว
แต่น่าเสียดาย... ที่หัวใจโง่ๆ ของพลอยยังคงหาข้อแก้ตัวให้เขา
'พี่วินคงไม่อยากให้คนรู้ว่าคบกับนักศึกษา... เดี๋ยวอาจารย์จะว่าเอา'
'ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นแค่รุ่นพี่ที่สนิทกันเฉยๆ...'

พลอยเลือกที่จะปิดหู ปิดตา และเดินหน้าเข้าสู่กับดักแห่งความเจ็บปวดต่อไป เพียงเพราะคำว่า "รัก" คำเดียว

---

พลอยจากที่คิดว่าเธอเป็นที่รัก เพียงช่วงเวลาสามเดทอนแปรเปลี่ยนไปเป็น"ของเล่น"

พลอยช้ำใจ กลายเป็นเพียงแค่ที่ระบายความใคร่ของวิน

พลอยเหมือนทาสสวาทที่ไร้ค่า