ตอนที่ 5 เปิดระบบ

หลังจากอาร์ตกับเมฆคุยเรื่องลงทะเบียนเรียนเสร็จ ทั้งคู่ก็แยกย้ายไปจมอยู่ในโลกส่วนตัว อาร์ตทิ้งตัวลงบนฟูกหนานุ่มที่ นิริน จัดเตรียมไว้ให้ กลิ่นหอมจาง ๆ ทำให้เขาสะเคลิ้มจนเกือบเก็บทรงไม่อยู่ ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอแก้เซ็ง

ที่โต๊ะเขียนหนังสือ เมฆ ยังคงนั่งหลังตรงจดจ่ออยู่กับตำราเรียนอย่างกับจะท่องไปสอบจอหงวน
'ไอ้นี่จะขยันไปเผื่อแผ่ใครวะ ยังไม่เปิดเรียนเลยพ่อคุณ' อาร์ตคิดในใจพลางส่ายหน้า แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากกวนสมาธิเพื่อนรัก

ขณะที่เขากำลังนอนไถมือถือไปเรื่อย ๆ ข้อความแจ้งเตือนหนึ่งก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ พร้อมรูปโปรไฟล์ของรุ่นน้องสาวสวยจากโรงเรียนเก่าที่ใช้ชื่อบัญชีว่า "น้องเนย นุ่มนิ่ม"

น้องเนย นุ่มนิ่ม : "พี่อาร์ตขาาา งื้อออ ทำไมไม่ตอบแชทเนยเลย เนยรอนานแล้วนะค้างื้อออ"

น้องเนย นุ่มนิ่ม : "ส่งสติกเกอร์ร้องไห้รัวๆ"

น้องเนย นุ่มนิ่ม : "เป็นแฟนกับเนยเถอะนะ เนยสัญญาจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซนเลยค่ะ น้าาาา พี่อาร์ตอยากได้อะไรเนยยอมหมดเลย"

อาร์ตที่เจอเหตุการณ์แบบนี้จนเริ่มรู้สึกรำคาญและเบื่อหน่าย เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบปฏิเสธไปอย่างรักษาน้ำใจที่สุด

อาร์ต ตัวตึง : "เนยครับ พี่ขอบคุณมากนะที่รู้สึกดีกับพี่ แต่ตอนนี้พี่อยากโฟกัสเรื่องเรียนจริง ๆ"

อาร์ต ตัวตึง : "พี่ไม่อยากคบใครแล้วไม่มีเวลาให้ พี่กลัวเนยจะเสียใจถ้าพี่ละเลยเนยไป เป็นพี่น้องกันแบบนี้ดีที่สุดแล้วนะ"

ฝั่งนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรัวข้อความกลับมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

น้องเนย นุ่มนิ่ม : "เรียนอะไรคะ! เห็นวันก่อนยังไปเตะบอลอยู่เลย!"

น้องเนย นุ่มนิ่ม : "อะไรกัน! พี่ไม่รักเนยจริง ๆ เหรอคะ ใจร้ายมากเลยยย หล่อแต่ไร้หัวใจ! บล็อกไปเลยละกัน! ชาตินี้ไม่ต้องมาคุยกันอีก!"

"เฮ้อ..."

อาร์ตถอนหายใจยาวพลางวางโทรศัพท์ลงข้างตัว เขารู้สึกเหนื่อยใจกับความหล่อของตัวเองที่มักจะทำให้สาว ๆ มาติดพันจนวุ่นวายตลอด

'ทำไมความรักของวัยรุ่นสมัยนี้มันวุ่นวายจังวะ แต่ทำไงยังไงได้ '

ทว่านาทีนี้ ในหัวเขาไม่มีที่ว่างให้สาวน้อยหน้าไหนทั้งนั้น นอกจากใบหน้าสวยทรงเสน่ห์ของ นิริน ความปรารถนาที่จะพิชิตใจเธอพุ่งพล่านจนเก็บทรงไม่อยู่ และในจังหวะที่เขากำลังจมอยู่ในภวังค์ความหื่น เสียงประหลาดก็ดังขึ้นก้องในหัว

[ ติ้ง! ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าต่อสตรีเพศ ]

[ เปิดใช้งาน 'ระบบพิชิตใจ' สำเร็จ! ยินดีด้วยโฮสต์! ]

สิ้นเสียงนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่าตรงหน้าเขาพอดี!

"เฮ้ย!" อาร์ตสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกจากฟูก เขารีบตะครุบปากตัวเองทันทีพลางเบิกตามองไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิท เขากลั้นหายใจอยู่อึดใจใหญ่เพื่อฟังว่ามีเสียงฝีเท้าจากห้องตรงข้ามเดินมาหาไหม เมื่อทุกอย่างยังเงียบสงัด เขาถึงได้ลอบถอนหายใจออกมา

เมฆที่เห็นเพื่อนออกอาการแปลก ๆ ก็หันมาถาม "เป็นอะไรของมึงวะอาร์ต?"

อาร์ตจ้องมองหน้าต่างสีฟ้าพลางถาม "เมฆ... มึงเห็นไอ้หน้าต่างสี่เหลี่ยมสีฟ้าตรงหน้ากูเปล่าวะ?"

เมฆขมวดคิ้ว ใช้เวลาคิดครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับ "มึงหมายถึงไอ้ระบบแปลก ๆ ที่มีอยู่ตามนิยายหรือมังงะแนวต่างโลกตามเว็บอะเหรอ?"

"เออ! ใช่ มึงเห็นเหมือนกันใช่ไหม!" อาร์ตตอบด้วยความดีใจ

แต่เมฆกลับทำหน้าพิลึกแล้วตอบว่า "มึงบ้าเปล่าวะเนี่ย? นี่โดนนักเลงรุมต่อยจนสมองเพี้ยนไปแล้วเหรอไง? ระบบห่าไรของมึง กูว่าถ้ามึงว่างนักก็ไปหาหมอให้เขาตรวจสมองหน่อยนะ พอละกูจะอ่านหนังสือต่อ"

เมฆหันกลับไปสนใจตำรา ทิ้งให้อาร์ตนั่งอึ้งอยู่คนเดียว เมื่อรู้แน่ชัดว่าเมฆมองไม่เห็น อาร์ตจึงหันกลับมามองหน้าต่างสีฟ้าอีกครั้ง

'หรือว่ากูโดนพวกนักเลงรุมต่อยจนสมองกระทบกระเทือนจริงๆ วะ เหมือนที่ไอ้เมฆบอกเลย'

[ ระบบ : ใจเย็นๆ โฮสต์ ท่านไม่ได้บ้า แต่ท่านคือผู้ถูกเลือก! ระบบนี้คือเทคโนโลยีชั้นสูงที่คนธรรมดามองไม่เห็น มีไว้สำหรับคน 'พิเศษ' อย่างท่านเท่านั้น ]

อาร์ตเบิกตาโตด้วยความตื่นเต้นในใจ 'โห... ของจริงซะด้วย!'

เขารู้ทันทีว่าระบบตรงหน้าเป็นของจริง และที่เจ๋งกว่านั้นคือไม่จำเป็นต้องออกเสียงสั่งการ แค่คิดในใจ ระบบก็ตอบกลับได้ทันควัน อาร์ตจึงยิงคำถามกลับไปด้วยความทึ่ง

'ไม่ใช่ว่าปกติคนเราต้องโดนรถบรรทุกชนตาย แล้วถูกส่งไปต่างโลกอะไรทำนองนั้นก่อนเหรอ ถึงจะได้รับระบบน่ะ?''

[ ระบบ : แหม โฮสต์จ๊ะ... นั่นมันนิยายขายฝันยุคเก่าแล้วจ๊ะ! ยุคนี้ใครเขาอยากตายก่อนเก่งกันล่ะ? ]

[ ระบบ : ไม่จำเป็นจ๊ะโฮสต์ เนื่องจากระบบตรวจพบว่าโฮสต์มีความปรารถนาอันแรงกล้าต่อสตรีเพศ และดูเหมือนจะหมกมุ่นเป็นพิเศษ จึงเข้าเงื่อนไขการได้รับระบบโดยไม่ต้องรอให้รถบรรทุกมาสอยจ๊ะ! ]

อาร์ตอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดในใจอย่างหัวเสีย 'เอิ่มมม... งั้นพวกนิยายต่างโลกที่เคยอ่านมามันก็โกหกทั้งเพเลยดิ'
เขาส่ายหัวให้กับความเชื่อเดิมๆ ของตัวเอง ก่อนจะถามต่อด้วยความคาใจ 'เออ แล้ว... มึงมาจากไหน?'

ระบบจึงเริ่มอธิบายที่มา...

[ ระบบ : ในโลกอนาคตที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยจนสร้างยานอวกาศได้สบาย ๆ ทว่ากลับมีนักวิทยาศาสตร์วัยกลางคนอัจฉริยะอยู่คนหนึ่งที่ฉลาดปราดเปรื่องไปเสียทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความรักที่เขาไม่เคยสัมผัสมันเลยแม้แต่นิดเดียว ]

อาร์ตขมวดคิ้วพลางนึกขำในใจ 'เดี๋ยวนะ... ฉลาดสร้างยานอวกาศได้ แต่จีบสาวไม่เป็นเนี่ยนะ? ลุงแกแบ่งสมองไปใช้ผิดส่วนหรือเปล่าวะ'

[ ระบบ : อย่าดูถูกความโสดของลุงเชียว! เขาอาภัพรักอย่างหนักชนิดที่ว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา แม้แต่แมวตัวเมียยังเดินหนี ไม่เคยมีแฟน และไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดคำว่า "สวัสดี" กับผู้หญิงเลยสักครั้งในชีวิตจ๊ะ! ]

'เชี่ย... ถึงขั้นแมวเมินนี่อาการหนักเกินเยียวยาแล้วนะนั่น' อาร์ตอุทานในใจ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อนึกขึ้นได้ 'แล้วนี่มึงอ่านใจกูได้ด้วยเหรอ!?'

[ ระบบ : แหม โฮสต์จ๊ะ... ก็ระบบอยู่ในหัวโฮสต์ ไม่ให้อ่านใจโฮสต์จะให้ไปอ่านใจใครที่ไหนล่ะจ๊ะ? ]

'เออว่ะ... กูพลาดยังไงวะเนี่ย ลืมไปเลยว่ามึงเชื่อมต่อกับความคิดกูตรงๆ เลยนิ' อาร์ตบ่นพึมพำกับตัวเองในใจ พลางรู้สึกเสียวสันหลังวาบว่านับจากนี้เขาคงไม่มีความลับอะไรหลงเหลือให้ระบบกวนประสาทตัวนี้อีกแล้ว

[ ระบบ : และด้วยความเก็บกดที่สั่งสมมานาน เขาจึงทุ่มเทความรู้ทั้งหมดที่มีพยายามสร้างระบบนี้ขึ้นมา หวังจะใช้มันช่วยให้ตัวเองได้สัมผัสมือสาวสักครั้งก่อนตาย เขาขังตัวเองอยู่ในห้องทดลองมืด ๆ เขียนโปรแกรมวันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า แก้บั๊กไปปาดน้ำตาไปจนแลกมาด้วยความล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ ดั่งคำกล่าวที่ว่า "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่นแหละจ๊ะ!" ]

'โห... แก้บั๊กไปปาดน้ำตาไป ฟังดูสู้ชีวิตฉิบหายเลยว่ะลุง' อาร์ตเริ่มรู้สึกนับถือในความพยายามที่ผิดที่ผิดทางนี้ขึ้นมานิดๆ 'แล้วไงต่อ? ลุงแกได้สัมผัสมือสาวตามเป้าหมายไหม?'

[ ระบบ : ในที่สุด... แสงสีฟ้าแห่งความสำเร็จก็ส่องประกายไปทั่วห้องทดลอง ระบบเสร็จสมบูรณ์ในแบบที่พระเจ้ายังต้องยอมสยบ นักวิทยาศาสตร์มองหน้าจอด้วยรอยยิ้มสั่นเครือ หยาดน้ำตาแห่งความภาคภูมิใจไหลอาบแก้มที่เหี่ยวย่น เขาพร้อมแล้วที่จะออกไปพิชิตใจสาว ๆ ทั่วจักรวาล... ]

'มาแล้วสินะ! ช่วงเวลาเฉิดฉายของลุงอัจฉริยะ! ลุงแกคงออกไปจัดหนักจัดเต็มเลยล่ะสิ?' อาร์ตลุ้นตามอย่างกับดูหนังแอคชั่น

[ ระบบ : เปล่าเลย... ทว่าเขากลับพบความจริงอันโหดร้าย... เขาเพิ่งมารู้ตัวตอนกดปุ่มเชฟ ว่าเขาดันใช้เวลาสร้างระบบนานเกินไปหน่อย จนตอนนี้เขากลายเป็นชายแก่หัวขาวโพลน ฟันร่วงเกือบหมดปาก และกำลังจะสิ้นลมในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า จะให้ไปไล่จีบสาวด้วยสังขารที่แก่ชราก็คงไม่ไหว ]

อาร์ตแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง 'ห๊ะ! ลุง! สร้างจนแก่ตายเนี่ยนะ?! ลุงจะมุ่งมั่นเกินไปแล้ว! ปุ่มเซฟมหาภัยจริงๆ'

[ ระบบ : ก่อนที่จะลาโลกไปพร้อมกับความโดดเดี่ยว เขาได้ใช้แรงเฮือกสุดท้ายสั่งให้ระบบข้ามมิติมาค้นหาผู้ใช้งานที่มีความปรารถนาอันแรงกล้าต่อหญิงสาว เพื่อมาสานฝันที่เขาทำไม่สำเร็จให้เป็นจริง... ก่อนที่เขาจะจากโลกนี้ไปทั้งที่ยังซิง... ]

อาร์ตถึงกับตาค้าง บ่นในใจเสียงดังลั่น 'นี่กูได้มรดกเป็นระบบจีบสาวจากลุงแก่ที่ตายไปทั้งที่ยังซิงเนี่ยนะ! หมกมุ่นจนสร้างเครื่องจักรข้ามมิติได้เลยเหรอวะเนี่ย! ผมนับถือเลยลุง'

แม้จะดูเพี้ยน แต่อาร์ตก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ เขาเอ่ยขอบคุณลุงในใจ 'ลุงครับ... ขอบคุณมากนะที่ทุ่มเททั้งชีวิตสร้างระบบนี้ขึ้นมา ผมนับถือใจลุงจริง ๆ ว่ะ ไปสบายเถอะนะ

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นใช่ไหมลุง? เดี๋ยวอาร์ตคนนี้จะสานต่อความพยายามให้เอง! ไม่ต้องห่วง ลุงไม่ได้ใช้ แต่ผมจะใช้ให้คุ้มเลย!'

อาร์ตสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มซักไซ้สิ่งที่อยู่ในหัว 'เอาละระบบในเมื่อมึงเลือกกูเป็นโฮสต์ บอกมาซิว่ามึงทำอะไรได้บ้าง'

[ ระบบ : ระบบถูกสร้างขึ้นเพื่อให้โฮสต์พิชิตใจและครอบครองผู้หญิง หากโฮสต์ทำให้เป้าหมายที่เลือกพึงพอใจผ่านภารกิจที่ระบบมอบให้ เมื่อทำสำเร็จ โฮสต์จะได้รับ "แต้มความรัก" เพื่อนำไปสุ่มไอเท็มสุดโกงในระบบ... แต่ตอนนี้กล่องสุ่มเสี่ยงโชคล็อคอยู่นะจ๊ะ เพราะโฮสต์ยังไม่มีปัญญาหาแต้มมาหมุนสักแต้มเดียว! ]

อาร์ตขมวดคิ้วพลางถามกลับด้วยสายตาเป็นประกาย 'หืม... ไอเทมสุดโกงเหรอ?'

ในหัวของอาร์ตตอนนี้นึกเตลิดไปถึงไอเทมสารพัดอย่างที่เขาเคยเห็นผ่านตาในหนังผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะเป็น
แว่นตามองทะลุ ที่ส่องปุ๊บเสื้อผ้าหายวับปั๊บ

ปากกาสะกดจิต ที่แค่แตะเบา ๆ ก็สั่งให้สาวสวยยอมทำตามได้ทุกอย่าง

หรือแม้แต่ นาฬิกาหยุดเวลา ที่จะทำอะไรกับใครที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ... 'ถ้ามีของพวกนี้จริงล่ะก็... สวรรค์ชัด ๆ!'

'แค่นึกภาพผู้หญิงยืนนิ่งๆ ตอนนาฬิกาหยุดเวลา... เชี่ย! แค่คิดก็เลือดกำเดาจะไหลแล้วว่ะ'

แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น เขาเข้าใจกฎกติกาดีว่ามันไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ แน่นอนว่าต้องมีเป้าหมายและต้องทำภารกิจเพื่อแลกกับสิ่งที่ระบบเรียกว่า "แต้มความรัก" เสียก่อน

เอ้า! แล้วต้องเลือกเป้าหมายยังไงวะ?' อาร์ตถามด้วยความสงสัย พลางกวาดสายตามองหน้าต่างโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าอย่างคาดหวัง

[ ระบบ : แจ้งเตือน! การ 'ล็อกเป้าหมาย' จะทำได้ก็ต่อเมื่อโฮสต์จ้องมองผู้หญิงที่อยู่ใน 'ระยะสายตา' จะไกลแค่ไหนก็ได้ขอแค่โฮสต์มองเห็น และต้องจ้องค้างไว้ประมาณ 3 วินาทีเพื่อให้ระบบทำการเชื่อมต่อกับเป้าหมาย ระบบก็พร้อมจะฉุดเธอมารับใช้หัวใจโฮสต์ได้ทันที! ส่วนสาเหตุที่ต้องใช้สายตามอง โฮสต์โปรดเข้าใจ ลุงผู้สร้างท่านรีบตายเกินไปหน่อย เลยยังไม่ได้อัปเกรดระบบนำทางแบบเลเซอร์สแกนมาให้ ใช้ลูกตาตัวเองสแกนไปก่อนนะจ๊ะ! ]

อาร์ตรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปาก 'อย่างเจ๋งเลยว่ะ แค่จ้องค้าง 3 วิก็ล็อกเป้าได้แล้วเหรอเนี่ย ลุงแม่งหัวใสฉิบหาย มีภารกิจให้ทำ มีแต้มให้สะสม มีไอเทมให้สุ่มยังกับในเกมเลยนี่หว่า... สงสัยลุงนักวิทย์แกจะเป็นเกมเมอร์ตัวยงด้วยแน่ ๆ มิน่าล่ะถึงได้สร้างระบบมาซะละเอียดเชียว'

ในหัวของเขานึกถึงใบหน้าสวยหวานและทรวดทรงเย้ายวนของ น้านิริน ขึ้นมาทันที เพียงแค่จินตนาการถึงส่วนเว้าส่วนโค้งภายใต้เสื้อผ้าที่ดูเรียบร้อย หรือเสียงครางอ้อนวอนของคนสวยระดับอาจารย์... เลือดในกายของอาร์ตก็สูบฉีดพล่านจนหน้ามืดเบลอ อวัยวะส่วนล่างที่เพิ่งอ่อนตัวไปตอนค่ำกลับมาแข็งขึ้นอีกครั้งจนเขาต้องขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย พยายามจัดระเบียบร่างกายไม่ให้เพื่อนสังเกตเห็น

เขามองไปทางเมฆที่นั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจพลางกล่าวในใจ 'ไอ้เมฆเพื่อนรัก กูขอโทษจริงๆ ว่ะ แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ แม่มึงสวยเกินไป... แล้วอีกอย่าง มึงมันพวกเด็กเนิร์ดวัน ๆ เอาแต่ดูตำรา มึงดูแลน้านิรินไม่ได้ดีเท่ากูหรอก เชื่อเหอะ... เดี๋ยวอาร์ตคนนี้จะช่วยดูแลแม่มึงให้เอง!'

อาร์ตตัดสินใจแล้วว่า 'เป้าหมายแรก' ต้องเป็นน้านิรินเท่านั้น! เขาเริ่มคิดแผนการเนียนส่องน้านิรินตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากห้องพรุ่งนี้เช้า ทว่าพอสายตากวาดไปมองเมฆ ความคิดแผลง ๆ ก็แวบเข้ามาอีกครั้ง

'ระบบมันใช้กับผู้ชายได้เปล่าวะ? หรือกูควรทดลองกับไอ้เมฆดูก่อน เพราะมันอยู่ใกล้ที่สุดตอนนี้'

ทว่าพอจินตนาการตาม อาร์ตก็ต้องชะงักกึก ถ้าเกิดระบบมันเอ๋อแล้วดันทำให้ไอ้เมฆกลายเป็นเป้าหมายพิชิตขึ้นมา... แล้วคืนนี้มันลุกขึ้นมาจู่โจมประตูหลังกูแทนล่ะ?

'เชี่ย... ไม่เอาว่ะ! ยิ่งไอ้ระบบมันบอกว่าลุงแกรีบตายไปก่อนอัปเกรดระบบให้ดีด้วย ถ้ามันทำงานเพี้ยนขึ้นมาเปลี่ยนกูเป็นผู้ถูกล่าแทนล่ะฉิบหายเลยนะนั่น!'

อาร์ตรีบสะบัดหน้าหนีจนคอแทบเคล็ด ความหื่นเมื่อครู่หายวับไปแทนที่ด้วยความสยองขวัญทันที เขาทำท่าลูบแขนตัวเองพลางมองเมฆด้วยสายตาระแวงขั้นสุด

'ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่ากู ยังไงซะระบบสุดโกงก็อยู่ในมือกูแล้ว น้านิรินคนสวยหนีไม่พ้นหรอก รอพรุ่งนี้เช้าค่อยลองใช้แล้วกัน' อาร์ตตัดสินใจข่มอารมณ์แล้วเตรียมตัวนอน เขาหันไปกำชับเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นพิเศษ

"ไอ้เมฆ กูจะนอนแล้วนะเว้ย ถ้าพรุ่งนี้มึงตื่นก่อนกูก็ปลุกกูด้วยละ ห้ามลืมนะเว้ย! แล้วก็นั่งอ่านเงียบ ๆ อย่าลุกมาทำอะไรแปลก ๆ ใกล้ตัวกูล่ะ!"

เมฆหันมามองด้วยสีหน้างงจัด "มึงจะนอนแล้วเหรอวะ? ยังไม่ดึกเท่าไหร่เลยนะ แล้วใครจะไปทำอะไรมึง บ้าเปล่าเนี่ย?"

"เออ... กูก็อยากรีบนอนรักษาสุขภาพไง แผลกูจะได้หายไว ๆ มึงไม่รู้เหรอว่าโกรทฮอร์โมนมันหลั่งตอนเที่ยงคืน กูต้องรีบนอนให้ทัน!" อาร์ตแถไปน้ำขุ่น ๆ พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเป้ากางเกงที่ตุงจนน่าอาย

"เออ... แล้วแต่มึงเลย" เมฆตอบรับแบบเสียไม่ได้ก่อนจะหันไปสนใจตำราต่อ

อาร์ตหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก แต่ก็ยังแอบหรี่ตาเช็กเมฆเป็นระยะเพื่อความมั่นใจ 'รอพรุ่งนี้ก่อนเถอะน้านิริน... ระบบพร้อม คนพร้อม แค่เห็นหน้าก็เสร็จผม! ส่วนตอนนี้... นอนหุบตูดให้แน่นก่อนดีกว่ากู'

อ่านมาถึงตอนที่ 5 สรุปเบื้องต้นว่าเป็นนิยายแนว Sci-fi+ตลก+เสียว น่าติดตามดีครับแนวแปลกๆ แต่เนื้อเรื่องของระบบนี้คล้ายๆกับอีกเรื่องนึงในบอร์ดนี้นะครับ ลองอ่านแล้วฉีกแนวออกไปจากเรื่องนั้นก็จะดีครับ

ชอบมาก เดินเรื่องได้ดี มีลุ้นเสียวได้อารมณ์

มีระบบเทคโนโลยีขั้นสูงแทรกมาด้วย ไอ้เราก็นะ ถ้าบอกว่าได้ของคลังยังแบบ นายท่านมีอะไรให้ฉันช่วย

อ่านเพลินจนเริ่มจนลืมชื่อเรื่องที่น่าจะเป็นแนวไชไฟ เกม   มาต้ิอนนี้แรกๆ งง มาไงวะแนวนี้55

ระบบมาช่วยให้ได้ลุ้นเสียว