นิยายเรื่องนี้สามารถอ่านฟรี จนจบเรื่องครับ อัพเดททุกวันจันทร์

ขออภัยที่โพสต์ดีเลย์ไปหนึ่งวัน

ขอให้สนุกกับนิยายนะครับ

=========================================
แสงแดดยามสายสาดจับลงบนผิวถนนจนเกิดไอระเหยจาง ๆ รัฐเดินเคียงข้างปัดออกมาจากคาเฟ่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและความเงียบที่แสนหวาน ทว่าความละมุนละไมนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่ขยับเข้ามาใกล้ รถเก๋งคันหรูสีขาวสะอาดตา ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเชื่องช้าทว่าคุกคาม ก่อนจะหักพวงมาลัยจอดอย่างจงใจ ระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิดทำให้บรรยากาศรอบข้างอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ปัดชะงักกึก ร่างระหงสั่นเทาขึ้นมาเสียดื้อ ๆ มือที่ถือถุงขนมของฝากลูกสาวเกร็งแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด เพราะเธอรู้ดีว่าใครที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถคันนั้น
"ครูรัฐ... รู้จักเขาเหรอคะ?" ปัดกระซิบถามเสียงพร่า แฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด
รัฐไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก เขายังคงยืนนิ่งด้วยท่วงท่าที่สุขุม ใบหน้าที่เคยประดับรอยยิ้มเมื่อครู่กลับเรียบเฉย ทอดสายตามองผ่านกระจกหน้าของรถสีขาวคันนั้นไปอย่างเย็นชา
"ครับ..." รัฐตอบไปตามตรง น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงสภาพดินฟ้าอากาศ ทว่ากลับคมปลาบ
ปัดทำหน้าไม่สบายใจอย่างรุนแรง ความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับอิทธิพลของคนกลุ่มนี้ทำเอาเธอเริ่มอยู่ไม่สุข รัฐสัมผัสได้ถึงความกระสับกระส่ายนั้น เขาจึงค่อย ๆ หันกลับมาหาเธออย่างเชื่องช้า รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ดูปลอบประโลมทว่าแฝงความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้ง
รัฐมองความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้าของปัด ความสั่นไหวในแววตาของเธอคือผลลัพธ์ของอำนาจมืดที่คอยกัดกินความสงบสุขของที่นี่มานาน เขาขยับกายเข้าไปใกล้เธออีกนิด รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากยังคงประดับอยู่ เป็นรอยยิ้มที่ดูปลอบประโลมทว่าแฝงความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าเธอจะหยั่งถึง
ท่ามกลางความเงียบที่ตึงเครียด กระจกไฟฟ้าของรถเก๋งสีขาวคันหรูค่อย ๆ รูดลงอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นใบหน้าดุดันของสารวัตรอิฐที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย เขาไม่ได้ลงจากรถ แต่เลือกที่จะมองลอดแว่นกันแดดสีเข้มมายังรัฐด้วยสายตาหาเรื่องอย่างเปิดเผย ปัดยิ่งหวาดหวั่นจนเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ร่างเล็กสั่นเทา
สารวัตรอิฐแค่นยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเหยียบคันเร่งเบิ้ลเครื่องยนต์เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดุดันจนควันสีจางพ่นออกทางท่อไอเสีย เขาชี้หน้ารัฐอย่างคาดโทษ แววตาที่ส่งผ่านออกมานั้นเต็มไปด้วยคำอาฆาตที่ไร้วาจา ก่อนจะโยกเกียร์ถอยรถออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ล้อรถเบียดกับผิวถนนจนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู แล้วจึงกระชากตัวออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นยางไหม้จาง ๆ
"ครูรัฐมีปัญหากับสารวัตรอิฐเหรอคะ?" ปัดเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นพร่าขณะมองตามท้ายรถสีขาวที่ลับสายตาไป
รัฐละสายตาจากถนน หันมามองสบตาปัดด้วยความนิ่งสงบ เขาไม่ได้ปฏิเสธหรือบ่ายเบี่ยง
"ครับ... มีปัญหากันนิดหน่อย" เขาตอบไปตามตรงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "กับรองฯ สุเมธ... สารวัตรอิฐเขาเป็นเพื่อนกัน ก็เลยทำตัวเป็นเดือดเป็นร้อนแทนล่ะมั้งครับ"
รัฐพูดพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างคนยอมรับชะตากรรม "ผมก็แค่ครูตัวเล็ก ๆ ที่อยากทุกอย่างให้ดี แต่ที่นี่... ความถูกต้องดูเหมือนจะเป็นเรื่องอันตรายนะครับปัด"
คำตอบของรัฐยิ่งทำให้ปัดรู้สึกเห็นใจและหวาดกลัวแทนเธอรู้ซึ้งถึงความเลวร้ายของคนกลุ่มนี้ดี และบัดนี้ชายที่แสนดีตรงหน้าเธอก็กำลังถูกพวกมันหมายหัวเพียงเพราะเขาพยายามทำในสิ่งที่ควรทำ
"อย่ากังวลไปเลยครับปัด... เพราะตอนนี้ผมมีกล้องวงจรปิดพวกนี้แล้ว" รัฐชี้ไปที่ร้านคอม สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น "ต่อจากนี้ ใครจะทำอะไรมันจะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป"
เมื่อทั้งคู่กลับเข้ามานั่งในห้องโดยสารที่เงียบสนิท รัฐยังไม่ยอมออกรถทันที เขานั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยพลางมองไปยังถนนที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า
"ปัดไม่ต้องกังวลแทนผมขนาดนั้นก็ได้ครับ" รัฐหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาอ่อนแสงลง "ผมอาจจะยังไม่รู้ว่าความขัดแย้งไปทำอะไรให้เขา หรือผมไปเดินทับเส้นใครเข้าโดยไม่ตั้งใจ แต่การมีกล้องพวกนี้ไว้ อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมไม่ต้องเดาเอาเองว่าเสียงที่ดังอยู่รอบบ้านตอนกลางคืนนั้นมันคืออะไร"
เขาทิ้งจังหวะให้ความเงียบทำงาน ปล่อยให้ปัดซึมซับความรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังเผชิญกับภัยคุกคามที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุทั้งหมด แต่นั่นกลับทำให้เขายิ่งดูเป็น "เหยื่อ" ที่น่าเห็นใจในสายตาของเธอมากขึ้นไปอีก
"กลับกันเถอะครับ... ผมอยากรีบจัดการติดพวกนี้ให้เสร็จ" รัฐเคลื่อนรถออกไปอย่างช้า ๆ "อย่างน้อย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นอีก ผมก็จะได้มี 'ความจริง' เก็บไว้ดู... เผื่อวันหนึ่งมันจะจำเป็นขึ้นมา"
รถสีดำเคลื่อนตัวไปบนถนนลาดยางอย่างนิ่มนวล ทิ้งความวุ่นวายที่ร้านคอมพิวเตอร์ไว้เบื้องหลัง บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่เคยอบอวลด้วยเสียงหัวเราะหยอกล้อ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้ง ปัดนั่งกุมมือตัวเองไว้บนตัก ดวงตาคู่สวยฉายแววกังวลขณะลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรัฐที่ยังคงจดจ้องอยู่กับถนนเบื้องหน้าอย่างสุขุม
"ครูรัฐคะ..." ปัดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "เรื่องที่ครูมีปัญหากับ... กับสารวัตรอิฐและรองสุเมธ มันเป็นเพราะปัดใช่ไหมคะ? เพราะพวกเขาเห็นว่าครูมาสนิทสนมกับปัด... ใช่ไหม?"
รัฐละสายตาจากถนนชั่ววินาทีเพื่อหันมามองเธอ แววตานุ่มนวลและอบอุ่นจนปัดรู้สึกเหมือนความกังวลใจถูกปัดเป่าออกไปทีละน้อย เขาคลี่ยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความถือโทษโกรธเคืองแม้แต่นิดเดียว
"อย่าคิดแบบนั้นเลยครับปัด" เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน "ผมเป็นคนนอกที่เพิ่งย้ายมา บางทีพฤติกรรมหรือวิธีการทำงานของผมอาจจะไปขัดหูขวางตาพวกเขาเข้าเองก็ได้ อย่าเอาความผิดมาลงที่ตัวเองเลยครับ"
เขาจงใจทิ้งท้ายคำพูดให้เกิดความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะรีบเปลี่ยนบรรยากาศที่แสนตึงเครียดด้วยการพูดถึงเรื่องอื่นที่เบาสมองกว่า เพื่อไม่ให้ครูสาวต้องจมดิ่งกับความรู้สึกผิดมากไปกว่านี้
รัฐปรายตาดูท่าทางที่ยังคงสั่นไหวของปัด แล้วตัดสินใจเอ่ยขัดจังหวะความกังวลใจของเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงกว่าเดิม
"ปัดครับ... " เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะย้อนกลับไปถึงนัดหมายที่เคยคุยกันไว้ "นัดทานข้าวสัปดาห์หน้าของเรา... ปัดยังสะดวกอยู่ใช่ไหมครับ?"
ปัดชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเริ่มซับสีเลือดฝาดขึ้นมาแทนความซีดเซียวเมื่อครู่ เธอพยักหน้าเบา ๆ พลางชำเลืองมองเขา "ยังสะดวกค่ะครูรัฐ... ว่าแต่ครูอยากไปร้านไหนเป็นพิเศษไหมคะ ปัดจะได้ลองจองโต๊ะไว้ให้"
รัฐขยับยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายและเป็นกันเองจนปัดเริ่มรู้สึกเก้อเขิน "จริง ๆ ผมคิดไว้ว่า... ถ้าปัดไม่รังเกียจ สัปดาห์หน้ามาทานข้าวที่บ้านพักของผมดีไหมครับ?"
คำชวนอย่างตรงไปตรงมาทำเอาครูสาวหน้าร้อนผ่าว เธอไม่ได้คาดคิดว่าจะถูกชวนเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขาเร็วขนาดนี้ รัฐยังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเนิบนาบอย่างคนใจเย็น
"ผมกะว่าจะลองแสดงฝีมือทำอาหารดูสักมื้อน่ะครับ ถือเป็นการขอบคุณที่ปัดสละเวลามาช่วยผมเลือกซื้อของวันนี้ ไม่รู้ปัดจะรังเกียจไหมถ้าต้องมาทานในบ้านผม?"
"ไม่รังเกียจเลยค่ะ" ปัดตอบรับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลดเสียงลงด้วยความประหม่าเมื่อตระหนักว่าตัวเองแสดงอาการกระตือรือร้นจนเกินงาม "ปัดแค่... กลัวจะไปรบกวนครูรัฐมากกว่าค่ะ ทั้งที่จริง ๆ แล้วนัดทานข้าวครั้งนี้ ปัดตั้งใจจะเป็นคนเลี้ยงขอบคุณครูรัฐแท้ ๆ ที่ช่วยปัดไว้ในห้างวันนั้น"
รัฐขยับยิ้มละมุน แววตาหลังกรอบแว่นดูอ่อนโยนจนคนมองใจสั่น เขาค่อย ๆ ลดความเร็วรถลงเมื่อเข้าสู่เขตชุมชน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูผ่อนคลาย
"ถ้าปัดอยากเลี้ยงขอบคุณผมจริง ๆ งั้นเปลี่ยนมาเป็นช่วยผมชิมอาหารที่บ้านแล้วกัน ผมเพิ่งย้ายมา อุปกรณ์ครัวก็เพิ่งเข้าที่เข้าทาง ถ้าปัดยอมมาทานข้าวด้วย ผมคงรู้สึกว่าบ้านพักหลังนี้ดูเป็น 'บ้าน' ขึ้นมาจริง ๆ เสียที ถือว่าปัดเลี้ยงขอบคุณผมด้วยการสละเวลามาเป็นเกียรติให้โต๊ะอาหารของผม... แบบนี้ตกลงไหมครับ?"
ปัดนิ่งอึ้งไปกับเหตุผลที่ดูนุ่มนวลและให้เกียรติของเขา รอยยิ้มจาง ๆ ค่อย ๆ แต้มบนใบหน้าสวยของครูสาว ความกังวลใจเรื่องสารวัตรอิฐเมื่อครู่ดูจะเลือนหายไปเหลือเพียงความเขินอายที่เข้ามาแทนที่
"ปัดจะปฏิเสธได้ยังไงคะ" เธอพึมพำตอบเบา ๆ
"ขอบคุณครับ" เขาตอบรับพลางทอดสายตามองถนนเบื้องหน้า "และถ้าปัดกังวลเรื่องที่ต้องมาคนเดียว... จะพาลูกสาวมาด้วยก็ได้นะครับ ผมเห็นแกเมื่อเช้าแล้วก็น่ารักดี บ้านพักผมกว้างขวางพอที่เด็กจะวิ่งเล่นได้ หรือถ้ามีเมนูไหนที่แกชอบเป็นพิเศษ ปัดบอกผมล่วงหน้าได้เลยนะ ผมจะได้เตรียมวัตถุดิบไว้รอ"
ปัดนิ่งไปเล็กน้อย แววตาฉายแววลังเลและใช้ความคิด เธอซาบซึ้งในความใส่ใจที่เขามีต่อครอบครัวของเธอ ทว่าลึก ๆ ในใจเธอก็ยังไม่กล้าตัดสินใจว่าจะพาเด็กน้อยเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของชายหนุ่มที่เธอยังรู้สึก 'พิเศษ' ด้วยแบบนี้เร็วเกินไปนัก
"เดี๋ยวใกล้ ๆ วันปัดจะบอกอีกทีนะคะว่าแกจะมาด้วยหรือเปล่า"
"ได้ครับ ตามใจปัดเลย" รัฐตอบรับอย่างไม่เร่งรัด
เขาขับรถต่อไปอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบในรถทำงานกับความรู้สึกของคนข้างกาย รัฐรู้ดีว่าการที่ปัดยอมเปลี่ยนจากร้านอาหารข้างนอกมาเป็นบ้านพักของเขา คือการข้ามพ้นกำแพงความระแวงมาสู่พื้นที่ที่เขาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์
รถค่อย ๆ ชะลอตัวลงจอดที่หน้าบ้านไม้สองชั้นของปัด บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับกลายเป็นความละมุนละไมอย่างน่าประหลาด รัฐดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันมาสบตากับครูสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย
"ขอบคุณมากนะครับปัด สำหรับวันนี้... ทั้งเรื่องช่วยเลือกของ และเรื่องที่ยอมตกลงมาทานข้าวที่บ้านผมสัปดาห์หน้า" น้ำเสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลและจริงใจเสียจนปัดต้องหลบสายตาด้วยความขัดเขิน
"ปัดต่างหากค่ะที่ต้องขอบคุณครูรัฐ... ขอบคุณที่มาส่งนะคะ" เธอเอ่ยแผ่วเบาก่อนจะก้าวลงจากรถ รัฐลดกระจกลงมองส่งแผ่นหลังบางที่เดินเข้าบ้านไปพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ เขาเฝ้ามองจนประตูปิดลง ความมั่นใจพุ่งขึ้นสูงเสียจนเขารู้สึกได้ถึงชัยชนะในหมากตานี้ กำแพงที่ปัดเคยสร้างไว้บัดนี้พังทลายลงเหลือเพียงเศษซากที่เขาสามารถก้าวข้ามไปได้ทุกเมื่อ
รัฐหักพวงมาลัยมุ่งตรงสู่บ้านพักของตนทันที เมื่อเลี้ยวรถเข้ามาในรั้วบ้าน เขาก็พบกับรถกระบะของผู้รับเหมาที่ยังคงจอดอยู่ ภายในบ้านยังมีเสียงสว่านและเสียงพูดคุยดังลอดออกมาเป็นระยะ บ่งบอกว่าการปรับปรุงห้องบางส่วนยังไม่เสร็จสิ้นดี
ชายวัยกลางคนในชุดเปื้อนฝุ่นปูนเดินปาดเหงื่อออกมาจากตัวบ้านเมื่อเห็นเจ้าของบ้านกลับมา เขาคือผู้รับเหมาฝีมือดีที่รัฐจ้างมาจากนอกพื้นที่เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครในโรงเรียนรู้เห็นการปรับปรุงภายในนี้
"อ้าว ครูรัฐ กลับมาพอดีเลยครับ" ผู้รับเหมาเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง
"เป็นไงบ้างครับพี่ ช่างไปถึงไหนแล้ว?" รัฐถามพลางหัวเราะเบา ๆ ท่าทางดูเป็นกันเองและเข้าถึงง่ายผิดกับตอนที่เผชิญหน้ากับสารวัตรอิฐ
"เรียบร้อยครับครู งานสีในห้องนอนกับห้องรับแขกเสร็จหมดแล้ว เหลือแค่เก็บรายละเอียดใน 'ห้องพิเศษ' ที่ครูสั่งไว้... แหม ครูนี่รสนิยมลึกซึ้งจริง ๆ นะครับ ติดตั้งราวกั้นกับเก็บเสียงมิดชิดขนาดนั้น กะจะเอาไว้ขังใครหรือเปล่าเนี่ย?" ผู้รับเหมาพูดทีเล่นทีจริงตามประสาช่างที่เห็นห้องทรงแปลกตา
รัฐหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เขาไม่ได้ใส่ใจกับคำแซวนั้นแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าช่างนอกพื้นที่คนนี้ไม่มีทางรู้ว่าสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมีไว้เพื่ออะไร "พี่ก็พูดไป... ผมก็แค่คนรักความสงบครับ อยากได้ห้องที่มันเป็นส่วนตัวจริง ๆ จะได้ทำงานอดิเรกได้ถนัดหน่อย"
"ครับ ๆ ผมเข้าใจ งานใกล้จะส่งได้แล้วครับครู รับรองว่าหนาแน่น ทนทาน ตรงตามแบบเป๊ะ"
ทั้งคู่ยืนคุยกันเรื่องวัสดุและการส่งงานอยู่ครู่หนึ่ง รัฐกวาดสายตามองบ้านพักที่บัดนี้เริ่มกลายเป็น 'อาณาจักร' ที่สมบูรณ์แบบของเขา มุมมองจากกล้องวงจรปิดที่เขากำลังจะติดตั้ง ผสมผสานกับห้องที่เพิ่งปรับปรุงเสร็จ
รัฐขยับถุงใส่อุปกรณ์ในมือเบา ๆ จนเกิดเสียงพลาสติกเสียดสีกัน เขาล้วงหยิบกล้องวงจรปิดตัวเล็กกะทัดรัดขึ้นมาถือไว้ พลางกวาดสายตาคมปลาบมองผ่านบานประตูเข้าไปยังตัวบ้าน
เขาตัดสินใจว่าจะติดตั้งกล้องพวกนี้ภายใน 'ห้องพิเศษ' นั้นก่อนเป็นอันดับแรก ส่วนพื้นที่รอบนอกบ้านน่ะเหรอ? เขาแทบไม่ต้องรีบร้อน เพราะเรื่องที่มีคนมาด้อม ๆ มอง ๆ หรือภัยคุกคามที่เขาเล่าให้ปัดฟังจนเธอหวาดกลัวตามไปด้วยนั้น มันก็เป็นเพียงเรื่องโกหกคำโตที่เขากุขึ้นมาอย่างแนบเนียน เพื่อผลักดันให้ตัวเองดูเป็น 'เหยื่อ' ที่น่าเห็นใจในสายตาของเธอเพียงเท่านั้น
ยิ่งเขาดูอ่อนแอและถูกรังแกมากเท่าไหร่ ปัดก็จะยิ่งลดกำแพงและยอมก้าวเข้ามาในชีวิตเขาง่ายขึ้นเท่านั้น
"ครูครับ พรุ่งนี้น่าจะเก็บงานรอบสุดท้ายแล้วส่งงานได้ช่วงบ่ายเลยนะครับ" ผู้รับเหมาเดินเข้ามาขัดจังหวะความคิดพลางรายงานความคืบหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจในฝีมือตัวเอง
รัฐดึงสายตากลับมาที่ช่างคนเดิม พยักหน้าตอบรับด้วยท่าทีสุภาพเช่นเคย "ครับพี่ ขอบคุณมากครับ ตามสบายเลยนะครับ ไม่ต้องรีบจนเสียงาน ผมอยากให้ทุกอย่างออกมาเป๊ะที่สุด"
เมื่อผู้รับเหมาเดินกลับเข้าไปทำงานต่อ รัฐก็ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง แสงจากหน้าจอสะท้อนในแววตาจนดูเย็นเยียบ เขาพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ลงในแอปพลิเคชันสนทนาแล้วกดส่งไปหา 'เอก' ข้อความ
ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าอย่างไม่ยี่หระ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่พกติดตัวเสมอออกมาเปิดไล่ดูตารางเวลาที่จดไว้อย่างเป็นระเบียบ ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามตัวอักษรและวันที่ซึ่งถูกวงกลมไว้อย่างมีนัยสำคัญ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านพัก สายตาที่เคยมองดูนุ่มนวลบัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นเยียบขณะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"ทันพอดี... อีกสองวันแจกใบเกรดเด็ก"
รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเขาดูจะมีความหมายลึกซึ้งกว่ารอยยิ้มที่มอบให้ปัดเมื่อครู่ มันเป็นความพึงพอใจในจังหวะเวลาที่ประจวบเหมาะไปเสียทุกอย่าง ทั้งงานก่อสร้างที่กำลังจะส่งมอบ และภารกิจในโรงเรียนที่กำลังจะจบสิ้นลงในเทอมนี้
รัฐพับสมุดจดปิดลงพลางใช้ความคิด ในหัวของเขาไม่ได้มีเพียงแค่ภาพมื้อค่ำกับครูปัดในสัปดาห์หน้า แต่เขายังมี 'รายการทดสอบ' สำคัญที่ต้องจัดการก่อนหน้านั้น เขาจำเป็นต้องตรวจสอบประสิทธิภาพของ 'ห้องพิเศษ' นี้ให้แน่ใจเสียก่อนว่ามันจะทำงานได้สมบูรณ์แบบตามที่เขาออกแบบไว้ ทั้งเรื่องการเก็บเสียง ความมิดชิด และมุมกล้องที่เขาเพิ่งซื้อมา
เขานึกถึงหมากอีกตัวบนกระดาน การนัดหมายเธอมาที่นี่เพื่อ 'ทดสอบ' อะไรบางอย่างในวันสองวันนี้ คงเป็นเรื่องที่เขาต้องเริ่มเตรียมการในหัวไว้ตั้งแต่ตอนนี้
ยามเย็นวันนั้น หลังจากเสียงเครื่องมือช่างสงบลงและรถกระบะของผู้รับเหมาเคลื่อนตัวออกไปจากรั้วบ้านพัก รถมอเตอร์ไซค์สองสามคันก็แล่นเข้ามาจอดแทนที่ เอกพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสองสามคนเดินลงมาพร้อมถุงพลาสติกพะรุงพะรังที่บรรจุทั้งเครื่องดื่มและของทานเล่นมาเต็มพิกัด
รัฐที่อยู่ในชุดลำลองก้าวออกมาต้อนรับด้วยท่าทางผ่อนคลาย เขาบุ้ยปากชี้ไปทางโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้หน้าบ้าน "วางไว้ที่โต๊ะนั่นเลย เดี๋ยวครูเข้าไปเอากระติกน้ำแข็งออกมาให้"
เขาเข้าไปในบ้านพักครู่หนึ่ง ก่อนจะหิ้วกระติกน้ำแข็งและแก้วเปล่าออกมาวางสมทบบนโต๊ะ บรรยากาศการสนทนาของกลุ่มวัยรุ่นเริ่มคึกคักขึ้นท่ามกลางลมโชยชายยามเย็น รัฐทรุดตัวลงนั่งร่วมวงด้วยท่าทีเป็นกันเอง ไม่ได้มีมาดครูผู้เคร่งครัดที่คอยจับผิด แต่เป็นเหมือนพี่ชายที่พวกเด็ก ๆ กล้าจะเปิดใจด้วย
"ว่าไง... อีกสองวันจะแจกใบเกรดแล้ว มั่นใจแค่ไหนว่าจะไม่ติด 0 ติด ร. กันหมด?" รัฐเอ่ยแซวพลางหัวเราะเบา ๆ ขณะรินน้ำแข็งลงแก้ว
เอกกับเพื่อน ๆ มองหน้ากันพลางเกาหัวแกรก บางคนหัวเราะแห้ง ๆ "โหครู... ถามแบบนี้พวกผมก็ตอบไม่ถูกเลยครับ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคะแนนเก็บที่ส่ง ๆ ไปมันจะช่วยฉุดขึ้นมาได้บ้างไหม"
รัฐยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ พลางมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ดูเอ็นดูผสมไปกับการคาดเดา "หึ... อย่างน้อยตอนนี้พวกเธอก็บอกว่า 'ไม่แน่ใจ' นะ ถือว่ามีการพัฒนาขึ้นเยอะ เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน พวกเธอคงตอบทันทีแบบไม่ต้องคิดเลยว่า 'ติดแน่นอน' ใช่ไหมล่ะ?"
พวกเด็ก ๆ หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน บรรยากาศที่เคยดูเหมือนการกดดันเรื่องเรียนกลายเป็นเรื่องขบขันบนโต๊ะอาหาร รัฐขยับยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี เขาชอบที่ได้เห็นเด็กกลุ่มนี้เริ่มมีความพะวงกับอนาคตของตัวเองขึ้นมาบ้าง แม้จะเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ก็ตาม
"นั่นแหละ ความไม่แน่ใจคือสัญญาณของการเริ่มห่วงตัวเอง" รัฐเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเปลี่ยนบทสนทนาไปเรื่องอื่นที่ดูสัพเพเหระมากกว่าเดิม
เอกหันไปส่งซิกกับเพื่อนที่เหลือ ก่อนจะค่อย ๆ ล้วงเอาขวดเบียร์สีเขียวสามสี่ขวดออกมาจากก้นถุงพลาสติกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พวกเขาเหลือบมองปฏิกิริยาของครูหนุ่มด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เพราะในรั้วบ้านพักครูแบบนี้ การควักเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ออกมาต่อหน้าครูคงไม่ต่างจากการหาเรื่องใส่ตัว
รัฐปรายตามองขวดเหล่านั้นนิ่ง ๆ จนพวกเด็ก ๆ เริ่มหน้าถอดสี แต่แล้วเขาก็ขยับยิ้มมุมปาก "นี่มันนอกเวลาทำงานแล้ว... จะดื่มก็ดื่มเถอะ แต่อย่าให้เยอะจนขับรถกลับไม่ได้ล่ะ"
"เฮ้ย! จริงเหรอครู! สุดยอดเลย!" พวกเด็ก ๆ โห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ รีบเปิดฝาขวดแล้วรินแบ่งกันทันที ความเกร็งที่เคยมีหายวับไปกับตา กลายเป็นความสนิทสนมที่เพิ่มพูนขึ้นทวีคูณ
บทสนทนาเริ่มออกรสชาติไปตามฤทธิ์น้ำเมาจาง ๆ จากเรื่องรถแข่งก็เริ่มไหลไปสู่เรื่อง 'สาว ๆ' ในโรงเรียนตามประสาวัยรุ่นที่เลือดกำลังฉีดพล่าน รัฐนั่งพิงพนักเก้าอี้ จิบน้ำแข็งเปล่าในมือพลางฟังนิ่ง ๆ โดยไม่ขัดจังหวะ
"ไอ้เอก มึงกับยิมยังไงวะ เห็นเดินตามกันต้อย ๆ" เพื่อนคนหนึ่งเปิดประเด็นพลางกระทุ้งศอกใส่เอก
"ตามเหี้ยอะไรล่ะ มึงก็รู้ว่ากูชอบ 'น้องกิ๊บ' ม.4 นู่น ยิมมันก็แค่คนรู้จัก" เอกรีบปัดพัลวันท่ามกลางเสียงโห่ฮาของเพื่อน
"งั้นกูขอนะสัด!" เพื่อนอีกคนสวนขึ้นทันควันพร้อมสีหน้าหื่นกระหาย "ยิมนี่แม่ง... นมโคตรใหญ่เลยว่ะ เห็นตอนใส่เสื้อยืดนะมึงเอ๊ย น่าเค้นชิบหาย"
"เออ หุ่นแม่งน่าล่อฉิบหาย ถ้าได้สักคืนกูจะกระแทกให้ลืมทางกลับบ้านเลย" อีกคนเสริมด้วยถ้อยคำหยาบโลนตามสภาพการเติบโตที่ไร้การขัดเกลาจากทางบ้าน พวกเขาหัวเราะร่าอย่างสนุกปากโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า ครูหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกำลังมองดูพวกเขาด้วยสายตาแบบไหน
รัฐยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้เป็นอย่างดี เขาไม่ได้เอ่ยปากดุหรือสั่งสอนเรื่องมารยาทที่ควรมีต่อเพศแม่ ทว่าในใจเขากลับกระตุกยิ้มอย่างเยือกเย็นและเห็นด้วยกับทุกถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาจากปากเด็กพวกนั้น
'ก็น่าล่อจริงอย่างที่พวกมึงว่านั่นแหละ...' เขาคิดในใจขณะที่ภาพเหตุการณ์ในห้องลับที่เขา 'จัดการ' กับยิมไปแล้วไหลย้อนเข้ามาในหัว ความทรงจำเรื่องสัมผัสและเสียงครางที่เขาสยบหล่อนไว้ใต้ร่างยังคงแจ่มชัด
เขามองดูเด็กหนุ่มพวกนี้ที่กำลังฝันหวานถึงสิ่งที่เขาได้ครอบครองไปแล้วด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างลึกซึ้ง ความหยาบช้าของพวกเอกไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่ แต่มันกลับช่วยยืนยันว่าสิ่งที่เขาเลือก 'เก็บเกี่ยว' ไปก่อนหน้านี้ คือผลไม้ที่สุกงอมและหอมหวานที่สุดลูกหนึ่ง
"เดี๋ยวเกรดออกแล้วจะร้องไม่ออกเอานะ" รัฐพูดขัดจังหวะขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ ดึงความสนใจของพวกเด็ก ๆ กลับมาที่ขวดเบียร์ตรงหน้าอีกครั้ง
ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่กำลังได้ที่ของกลุ่มวัยรุ่น บรรยากาศกลับถูกฉีกกระชากด้วยแสงไฟหน้ารถที่สาดเข้ามาในรั้วบ้านพักที่เปิดอ้าไว้ รถเก๋งสีขาวคันหรู ของสารวัตรอิฐพุ่งเข้ามาจอดเทียบข้างโต๊ะม้าหินอ่อนอย่างถือวิสาสะ ฝุ่นใต้ล้อตลบอบอวลจนวงสนทนาต้องชะงักกึก
รัฐหรี่ตามอง สายตาเย็นเยียบลงฉับพลัน ขณะที่สารวัตรอิฐก้าวลงจากรถด้วยท่าทางกร่างสุดขีด ราวกับจะประกาศว่าเขาพร้อมจะทำลายความสงบสุขที่นี่ได้ทุกเมื่อ
"มึงฟังไม่เข้าใจใช่มั้ย ไอ้เวร!" เสียงตวาดกร้าวของนายตำรวจดังลั่น พร้อมกับก้าวเท้าดิ่งเข้ามาหาที่วงเหล้าอย่างคุกคาม
พวกเอกที่กำลังมึนศีรษะได้ที่พอเห็นศัตรูของนายบุกมาถึงถิ่นก็ลุกพรึ่บขึ้นตามสัญชาตญาณ เด็กหนุ่มสามสี่คนขยับร่างที่เริ่มมีกล้ามเนื้อโตเต็มวัยเข้าหากัน เปลี่ยนตัวเองเป็นกำแพงมนุษย์ยืนกั้นกลางระหว่างรัฐกับสารวัตรอิฐทันที
"อย่าเสือก ไอ้เด็กเหี้ย!" สารวัตรอิฐหยุดกึก พลางปรายตามองกลุ่มวัยรุ่นตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลน มือของเขาขยับไปใกล้เอวราวกับจะขู่ว่ามีอำนาจที่เหนือกว่าอยู่ในนั้น
"ไม่เป็นไร... เอก ถอยออกไปก่อน" รัฐเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง เขาเดินอ้อมผ่านไหล่ของเด็กหนุ่มขึ้นมาอยู่ด้านหน้า เผชิญหน้ากับสารวัตรอิฐโดยตรงในระยะที่ได้กลิ่นอายความโกรธแค้น
"มึงฟังไม่รู้เรื่องใช่มั้ย ว่าอย่ายุ่งกับผู้หญิงของไอ้เมธ" สารวัตรอิฐเค้นเสียงผ่านไรฟัน ตาจ้องถมึงทึง "มึงเป็นแค่คนนอก อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้มันมากนัก เดี๋ยวจะไม่ได้มีโอกาสได้สอนไอ้เด็กพวกนี้"
รัฐยืนนิ่ง ท่าทางสงบเงียบผิดกับอีกฝ่ายที่พยายามพ่นไฟ "ท่านสารวัตรครับ... ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดเรื่อง 'ความเป็นเจ้าของ' นะครับ" เขาเว้นจังหวะ "ครูปัดเธอเป็นมนุษย์ มีสิทธิ์ที่จะเลือกเดินไปไหนหรือทานข้าวกับใครก็ได้ และที่สำคัญ... ผมไม่จำไม่ได้ว่าเคยเห็นชื่อรองฯ สุเมธ สลักไว้บนหลังใคร"
"มึงกวนตีนกูเหรอ!"
"ผมแค่พูดความจริง" รัฐแสยะยิ้มบาง ๆ ที่ดูเลือดเย็นกว่าเดิม "การที่คุณต้องขับรถมาข่มขู่ผมถึงในบ้านพักครูแบบนี้ มันไม่ได้แสดงว่าคุณเหนือกว่าหรอกครับ... มันแสดงว่าพวกคุณกำลัง 'กลัว' กลัวว่าความมั่นคงที่เคยมีมันกำลังจะสั่นคลอนเพราะคนนอกอย่างผม"
"มึง..." สารวัตรอิฐขยับเข้าหาหมายจะคว้าคอเสื้อ
"อย่าลืมนะครับ" รัฐพูดขัดขึ้นด้วยเสียงที่เบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ แต่ได้ยินชัดไปถึงหูคนตรงหน้า "บ้านหลังนี้... ผมเพิ่งติดกล้องวงจรปิดไปเมื่อครู่นี้เอง ทุกอย่างที่คุณทำตอนนี้ มันกำลังเดินทางไปอยู่ในที่ที่มันควรอยู่แล้ว"
สารวัตรอิฐชะงัก มือที่กำลังจะเอื้อมออกไปค้างอยู่กลางอากาศ เขากวาดตามองไปรอบ ๆ บ้านพักที่มืดสลัวด้วยความระแวง ก่อนจะแค่นยิ้มสมเพชเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นใจจ้องหน้าชายหนุ่มนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะเค่นหัวเราะในลำคอราวกับกำลังข่มอารมณ์พลุ่งพล่านของตนเองให้สงบลง
"กูแค่มาเตือน... และจำไว้ว่านี่คือการเตือนครั้งสุดท้าย" เขาเอ่ยเสียงเข้มทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกลับขึ้นรถเก๋งสีขาว พุ่งตัวออกไปจากรั้วบ้านพักครูด้วยความเร็วทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันและรอยล้อบนพื้นดิน
บรรยากาศบนโต๊ะม้าหินอ่อนกลับคืนสู่ความเงียบครู่หนึ่ง ก่อนที่เอกจะหันมาถามด้วยความสงสัย "บ้านครูมีกล้องจริงเหรอครับ? ผมเห็นพวกช่างเข้าออกตั้งนาน ไม่ยักรู้ว่าติดกล้องด้วย"
รัฐทรุดตัวลงนั่งที่เดิม พลางยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบ "มี... แต่ยังไม่ได้ติดหรอก เพิ่งซื้อมาวันนี้เองนั่นแหละ"
"อ้าว! แล้วครูไม่กลัวมันต่อยเอาเหรอครับ?" เพื่อนเอกอีกคนถามขึ้นด้วยความระทึก "ทำไมครูไม่เอาไอ้ยาที่ฉีดใส่ตาพวกผมวันนั้นออกมาใช้อีกวะ วันนั้นอย่างแสบเลยนะครู"
รัฐหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ท่าทางดูผ่อนคลายผิดกับเมื่อครู่ "ก็ครูมานั่งกินเบียร์กับพวกเธอนี่นา จะพกไอ้นั่นติดตัวไว้ตลอดเวลาได้ยังไง เมื่อกี้ก็แค่ทำใจดีสู้เสือไปงั้นแหละ ขู่ไปให้มันระแวงเล่น ๆ"
พวกเด็ก ๆ โห่ฮาออกมาด้วยความทึ่งในความนิ่งของครูหนุ่ม ก่อนจะเริ่มกลับมาเปิดขวดเบียร์ที่เหลือแล้วนั่งวิจารณ์สารวัตรอิฐกันอย่างออกรสตามประสาคนในพื้นที่ที่รู้ตื้นลึกหนาบาง
"โธ่ครู... ไอ้สารวัตรนี่มันร้ายจะตาย ใครก็รู้ว่ามันรับสินบนพวกบ่อนวิ่งแถวชายป่า แถมเขาลือกันหนาหูว่ามันมีส่วนกับพวกค้ามนุษย์ ส่งเด็กให้เสี่ยให้นักการเมืองด้วยนะ" เพื่อนเอกคนหนึ่งร่ายยาวด้วยความแค้นเคือง
"ใช่ครู! อิทธิพลมันเยอะ เพราะยินว่ามันมีญาติเป็นถึงรัฐมนตรีเชียวนะ ใครจะไปกล้าแหยมกับมัน" อีกคนเสริมข้อมูลที่ฟังดูเกินจริงไปบ้างตามประสาข่าวลือที่ปั้นแต่งกันมา
รัฐไม่ได้ขัดคอ เขาเพียงแต่นั่งฟังเงียบ ๆ ปล่อยให้ข้อมูลทั้งเรื่องจริงที่ดูโสมมและเรื่องโกหกที่ดูเกินตัวไหลผ่านหูไป ทว่าแววตากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเลียริมฝีปากตัวเองเบา ๆ นัยน์ตาฉายแววเหี้ยมเกรียมในเงามืดขณะที่สมองกำลังคัดกรองข้อมูลเหล่านั้นเพื่อนำมาวางหมากใหม่
เขารอจนบทสนทนาเริ่มซาลง แล้วจึงโน้มตัวเข้าไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงแต่กังวานในความรู้สึก
"ครูมีเรื่องอยากให้พวกเธอช่วย..."
รัฐทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ท่ามกลางสายตาของเอกและเพื่อน ๆ ที่จ้องมองมาด้วยความอยากรู้และพร้อมจะรับคำสั่ง โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รัฐกำลังจะให้ทำนั้น คือจุดเริ่มต้นของแผนการล้มกระดานครั้งใหญ่ที่มีเดิมพันสูงเกินกว่าที่เด็กอย่างพวกเขาจะจินตนาการถึง

ครูรัฐนิ่งแล้วก็มีพรรคพวกด้วย แถมยังวางแผนได้เก่งสุดยอดด้วย ล้มอิทธิพลให้ได้นะ

 คิดว่าเบื้องหลัง รัฐคงมีแบล็คดีมากๆ หรือเปล่า ไม่งั้น  จะนิ่งและ ใจเย็นคืดแผนได้เป็นขั้นต้อน ได้ฉับๆแบบนี้เหรอ

ครูเก่งขนาดนี้  ตอนนี้อยากรู้แล้วว่าผู้เขียนวางพล็อตเรื่องแบบนี้ได้ต้องเก่งขนาดไหน

มีแบล็คดีมาก

กระดานเกมส์นี้ใครจะต้องสูญเสียอะไรบ้างน่าสนใจอย่างยิ่ง

ครูรัฐต้องสู้กับอิทธิพลมืดให้ได้ก่อน

เก่งนิ ค่อยๆ นวดแต่ละคน

ชวนกินข้าวบ้านก็เหมือนหนุ่มชวนสาวไปดูแมวที่บ้านเลยงี้