น้ำเสียงที่เธอสารภาพออกมาซึ่งดูจะทั้งเขินอายและสับสนยังทำให้ผมรู้สึกเหมือนตกหลุมรักหญิงสาวตรงหน้าเข้าอย่างจัง

"พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นนะ นุ่น" ผมเอ่ยแล้วเอื้อมมือจะไปแตะมือเธอ แต่เธอขยับหลบเล็กน้อย

"แต่พี่วีก็ทำให้เกิดขึ้นไปแล้ว" เธอพูด

ผมมองหน้านุ่นอยู่นาน เธอหลบตาผมเหมือนจะยังคงมีความเอียงอายอยู่และไม่รู้จะพูดอะไรออกมา ส่วนผมเองก็พยายามคิดประดิษฐ์ถ้อยคำที่จะไม่กระทบกระเทือนจิตใจเธอด้วย

"พี่ขอโทษ" ผมบอก นุ่นเงยหน้าขึ้นสบตาผมแวบหนึ่ง

"นุ่นรู้ว่านุ่นเองก็เมา...ส่วนพี่วีเองก็เมา ดังนั้น นุ่นไม่อยากให้พี่วีพูดถึงมันอีก"

หญิงสาวในชุดนักศึกษาตรงหน้าเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนมีความลังเลแฝงอยู่ แก้มของเธอยังแดงระเรื่อและยังไม่ยอมสบตาผมนานนัก

"แต่...ถ้าพี่ขอคุยกับนุ่นล่ะ นุ่นจะโอเคไหม" ผมขอจีบเธอดื้อ ๆ เลย ด้วยน้ำเสียงที่วิงวอนและนุ่มนวลที่สุด เธอเม้มริมฝีปากแน่น ราวกับกำลังสู้กับความรู้สึกบางอย่างในใจ

"นุ่นไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะต้องมีสอนแล้ว"

เธอว่าอย่างนั้น ผมพยักหน้าช้า ๆ ไม่ได้เร่งรัดอะไรอีก แต่ก็รู้ดีว่าประตูไม่ได้ถูกปิดตายเสียทีเดียว เธอลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องพักครู ผมมองตามสะโพกกลมกลึงนั้น แล้วภาพความขาวโอโม่ ผิวเนียนนวลที่สุดเท่าที่ผมเคยสัมผัสมาในชีวิตนี้ก็ปรากฎขึ้นในหัวอีก

เวลาผ่านไปอีกสองสามวันหลังจากวันนั้น ผมพยายามไม่เร่งรัดอะไรนุ่นอีก ปล่อยให้เธอมีเวลาได้คิดทบทวนก่อน

แต่ก็ใช่ว่าผมจะอยู่นิ่งเฉย ผมพยายามหาโอกาสได้พูดคุยกับเธอในช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่างพักสอน หรือช่วงเปลี่ยนคาบเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะมีเวลาได้อยู่ด้วยกันสองคน

บางวัน ผมก็ซื้อชาเขียวมัทฉะให้เธอ บางวันก็เป็นขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ

"ขอบคุณนะคะ พี่วี" นุ่นพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ทุกครั้งที่ผมยื่นของให้เธอ

"พักบ้างนะนุ่น งานฝึกสอนหนักใช่ไหมล่ะ" ผมหาข้ออ้างคุยกับเธอเสมอ

"ยังพอไหวค่ะ" เธอตอบเสียงเบา

ผมสังเกตเห็นแววตาเธอเริ่มเปลี่ยนไปจากช่วงแรก รอยยิ้มเขินอายปรากฏบ่อยขึ้น สายตาหลบเลี่ยงเวลาผมจ้องมองเธอนาน ๆ กลายเป็นสายตาสั่นไหวที่เหมือนยอมรับในความใกล้ชิดระหว่างเรามากขึ้นทีละนิด

แล้ววันหนึ่ง...โอกาสก็มาถึง เมื่อเกิดฝนโปรยปราย

"นุ่น เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งเองนะ วันนี้ฝนเหมือนจะตก" ผมอาสาในเย็นวันศุกร์

นุ่นชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

"ขอบคุณค่ะพี่วี"

ภายในรถเงียบสนิทอยู่พักหนึ่ง ผมเหลือบมองเธอเป็นระยะ ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอลอยเข้ามากระทบจมูกผมทุกครั้งที่ลมแอร์พัดผ่าน

"นุ่น..." ผมเอ่ยเสียงเบา

"คะ?" เธอตอบแต่ยังมองออกไปนอกกระจก

"พี่ยังคิดถึงวันนั้นอยู่เลย" ผมพูดด้วยความอัดอั้น นุ่นนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา

"อย่าพูดถึงมันเลยค่ะพี่วี..."

"พี่ไม่ได้อยากให้นุ่นลำบากใจ" ผมหันไปมองเธอขณะจอดรถตรงไฟแดง "แค่อยากให้รู้ว่าพี่...รู้สึกดีมากจริง ๆ ที่ได้ใกล้นุ่นวันนั้น"

นุ่นกัดริมฝีปากล่างแน่น หายใจเข้าออกลึก ๆ สักพัก ก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

"นุ่น...ก็ไม่ได้ลืมมันหรอกค่ะ"

ประโยคนั้นแทบหยุดหัวใจผมไปชั่วขณะ ไฟเขียวปรากฎขึ้นมา ผมรู้สึกเหมือนตัวเองขับรถอยู่ท่ามกลางกลุ่มหมอกที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เธอหันมาสบตาผมแวบหนึ่ง ก่อนเบือนหน้าหนีไป แต่ผมสังเกตเห็นปลายหูของเธอแดงจัด

นั่นคือสัญญาณเล็ก ๆ จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นอย่างแปลกประหลาดและแหวกกรอบศีลธรรมดีงาม แต่มันเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว...รวดเร็วเสียจนกระทั่ง พี่โต้งถึงกับแปลกใจ

"เอ็งไปจีบน้องนุ่นเค้าตอนไหนวะ...แล้วอยู่ดี ๆ ก็เป็นแฟนกันเฉยเลย" พี่โต้งเอ่ยขึ้น

"ผมเป็นสายซุ่มเงียบน่ะครับ" ผมบอกอย่างนั้น ไม่กล้าเล่าถึงคืนงานสัมมนา

"แบบนี้มึงก็สบายตัวเลยน่ะสิวะ" ครูรุ่นพี่พูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ไม่มีอย่างที่พี่คิดหรอกครับ" ผมรีบตอบทันควัน

"อะไรกานน" พี่โต้งพูดยานคราง "มันจะไม่มีได้ยังไง หุ่นอย่างนั้น ผิวอย่างงั้น หน้าตาแบบนั้น ถ้าเป็นพี่นะ...ทั้งวันทั้งคืนน่ะ โดยเฉพาะสามเดือนแรก"

ผมหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ผมก็พูดความจริง เพราะตั้งแต่ความสัมพันธ์ของผมกับนุ่นยกระดับขึ้นจากพี่น้องกลายเป็นแฟนกันจริง ๆ เธอก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ผมได้เข้าใกล้อีกเลย

แม้กระทั่งเธอฝึกสอนเสร็จสิ้นไปแล้ว กลับไปเรียนมหาลัยในเทอมสุดท้าย ผมก็ได้แค่จับมือถือแขนและหอมแก้ม ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น จนบางครั้งผมก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือเธอจะยังคงไม่พอใจที่ผมลักลอบมอบความเป็นสามีให้เธอเป็นคนแรกโดยที่เธอไม่รู้เนื้อรู้ตัวและมีสติไม่เต็มร้อย

เมื่อนุ่นเรียนจบ ผมก็ได้โอกาสไปสวัสดีพ่อกับแม่ของเธอที่ต่างจังหวัด แฟนผมได้ความงามทั้งหน้าตาและผิวพรรณมาจากแม่ของเธออย่างชัดแจ้ง ท่านทั้งสองคนให้การต้อนรับผมเป็นอย่างดี แต่ผมก็แอบคิดว่าพวกท่านจะว่าอย่างไรถ้ารู้ว่าผมทำอะไรกับลูกสาวคนเดียวของพวกท่านไปในคืนสัมมนา

นุ่นพยายามหางานเป็นคุณครูระดับชั้นปฐมวัยตามโรงเรียนอนุบาล แต่ก็ยังไม่ได้งานสักที ระหว่างนี้ ผมก็เกิดความร้อนรนมากขึ้นทุกขณะ เพราะรู้ว่าถ้าเธอได้เข้าทำงานจริงก็อาจจะเจอกับชายหนุ่มคนอื่นที่รูปหล่อและฐานะดีกว่าผมซึ่งอาจทำให้ความสัมพันธ์ของเราสั่นคลอนได้

ความหวาดหวั่นนั้นทำให้ผมเอ่ยปากพูดถึงการแต่งงานเพื่อจะได้เป็นสามี-ภรรยากันอย่างเป็นทางการ นุ่นยังลังเลในตอนแรก เธอบอกว่าอยากหางานทำให้ได้ก่อน จนกระทั่งสุดท้าย เธอก็ได้งานที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งทำมาจนถึงปัจจุบัน

ผมย้ายจากการเช่าอพาร์ทเมนท์มาซื้อคอนโดมือสองเพื่อที่จะได้สร้างเนื้อสร้างตัว ก่อนที่เราจะจัดพิธีแต่งงานกัน ผมต้องรออีก 3 วันหลังจากงานแต่งงานถึงจะได้ใกล้ชิดภรรยาป้ายแดงของผมในที่สุดเพราะเธอเป็นประจำเดือนเสียก่อน

ทว่า ความคาดหวังของผมก็ไม่ได้บรรลุผลมากนัก ผมได้ร่วมรักกับนุ่นอีกครั้ง แต่แล้วผมก็ได้พบว่าเธอนอนนิ่งเฉย ไม่ค่อยมีปฏิกิริยาตอบสนองสักเท่าไหร่ ผมคิดว่าเธอคงจะเขินอายอยู่กระมังก็เลยไม่ได้ทักท้วงอะไร

แต่เมื่อชีวิตคู่หลังงานวิวาห์ของเราล่วงเลยผ่านมาครบ 1 ปี เข้าสู่ปีที่ 2 มาจนถึงเกือบจะ 3 ปีอย่างในปัจจุบัน เรื่องบนเตียงของผมกับนุ่นก็ไม่ได้เร้าใจเท่าที่ควร แน่ล่ะว่าหน้าตา สัดส่วน และผิวกายของเธอนั้นยิ่งกว่าสวรรค์สร้าง เหมือนพระผู้เป็นเจ้าอคติในการทำให้เธอสมบูรณ์แบบเพียงนี้

เพียงแต่มันขาดไปอย่างเดียวเท่านั้น คือเธอไม่เสนอสนองการกระทำของผมเท่าที่ควรจะเป็น

ผมเคยคิดว่าหรือผมทำไม่เก่งอย่างนั้นหรือ แต่ผมก็ทำให้เธอเสร็จได้เกือบทุกครั้ง ตอนที่เธอถึงออร์แกสซั่ม นุ่นแค่ครางเบา ๆ ในลำคอพร้อมกับหายใจถี่แรงเท่านั้น ไม่ค่อยมีเสียงร้องอย่างที่ผมอยากได้ยิน

"เอ็งกับน้องนุ่นเป็นไงบ้างวะ" พี่โต้งถามขึ้นวันหนึ่งขณะเรานั่งรอเวลาสอนคาบต่อไปในห้องพักครู

"ก็ดีครับพี่" ผมตอบ

"พี่ล่ะอิจฉาเอ็งจริง ๆ ได้นอนกอดน้องนุ่นทุกคืน" เขาพูดขึ้นแล้วยิ้มตามสไตล์

"พี่อย่าอิจฉาผมเลย ไม่เป็นอย่างที่พี่คิดหรอก" ผมหลุดปาก

"อ้าว ทำไมวะ เอ็งไม่ได้ทำการบ้านเลยเหรอ" พี่โต้งถาม

"ก็ทำครับ แต่มันก็ไม่...ไม่ได้อะไรมากนักหรอก" ผมงึมงำออกไป

"ทำไมวะ นุ่นเป็นนางไม้เหรอ" พี่โต้งบอก

"นางไม้?" ผมงงกับคำศัพท์ของแก

"ก็หมายถึงสวยแต่รูป จูบไม่หอมน่ะ น้องนุ่นเค้านอนนิ่งอย่างเดียวเหรอวะ"

พี่โต้งพูดแทงใจดำแบบตรงไปตรงมา ผมคงจะแสดงออกทางสีหน้าว่าเห็นด้วยกับคำพูดของชายรุ่นพี่ เขาหัวเราะหึหึ

"ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่ ของแบบนี้มันสอนกันได้" พี่โต้งพูด

"ยังไงครับ" ผมพลัดตกลงหลุมพรางของแก เพราะดันไปแสดงสีหน้าสนใจในคำพูดของแกเข้าให้ พี่โต้งหัวเราะเสียงดัง

"พี่มีวิธีแนะนำแล้วกัน" เขาบอก

...............................

ติดตามอ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่นะค้า







หรือจะอุดหนุน e-book จนถึงตอนจบเลยได้ตามนี้ค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ

  ขอบคุณมาก