เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้นทางเดินคอนกรีตในสวนสาธารณะดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฉันออกมาวิ่งเพื่อต้องการระบายความอึดอัดในใจที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืน ฉันพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความพลั้งเผลอ เป็นเพียงความอ่อนไหวชั่ววูบ แต่ยิ่งพยายามหลีกหนี ภาพใบหน้าคมเข้มของเอกยิ่งชัดเจนในหัวใจ และยิ่งกว่านั้นคือร่างกายฉันที่ยังคงเร่าร้อนเหมือนถูกไฟเผา

"ฉันต้องห้ามใจ...ฉันต้องไม่เจอเขาอีก" ฉันพร่ำบอกตัวเองในความคิดขณะก้าวเท้าเร็วขึ้น เหงื่อซึมไหลตามไรผมลงสู่ซอกคอ แต่ไม่สามารถดับไฟที่กำลังลุกวาบในอกได้เลย

ในขณะเดียวกัน ร่องเสียวที่เคยถูกมังกรของเอกเติมเต็มเมื่อคืนยังคงอ่อนไหว มันเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะหัวใจราวกับจะเตือนให้ฉันจำว่าฉันได้ลิ้มรสอะไรไปแล้ว และไม่อาจทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีกต่อไป

ฉันชะลอฝีเท้า หยุดพักที่ศาลาพักริมสระน้ำ ลมหายใจยังถี่แต่ใจกลับเต้นรัวแรงกว่าเดิม ฉันบอกตัวเองว่าแค่นี้ก็พอแล้ว ต้องกลับบ้าน ไปหาวิน ไปหาลูก...ฉันควรอยู่ในบทบาทแม่และภรรยา ไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่แอบมีสัมพันธ์กับชายอื่น

แต่เมื่อหันไปทางม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ หัวใจก็แทบหยุดเต้น

เขา...เอก

เขานั่งอยู่ตรงนั้นในเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์เรียบ ๆ แต่บุคลิกกลับโดดเด่นราวกับทั้งสวนสว่างขึ้นเพราะเขาคนเดียว

"ไม่จริง..." ฉันเผลอพึมพำออกมา สายตาพยายามเบนหนี ร่างกายขยับจะเดินออกไปอีกทาง แต่เสียงทุ้มที่ฉันคุ้นเคยก็เรียกชื่อฉันขึ้นมา

"กบ?"

เสียงนั้นเหมือนสะกดให้ขาของฉันหยุดนิ่ง ฉันหันกลับไป เห็นเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมจ้องมาที่ฉันโดยไม่ละไปไหน

"เอ่อ...สวัสดี เอก" ฉันพยายามฝืนยิ้ม แสร้งทำเหมือนการเจอครั้งนี้เป็นเพียงความบังเอิญเล็กน้อย แต่ในใจกลับร้อนระอุราวกับจะลุกไหม้
ฉันเดินเข้าไปหาทั้งที่ตั้งใจจะไม่ทัก  "มา...ทำอะไรแถวนี้"

"ก็แค่มารอดูว่า วันนี้ฉันจะได้เห็นเธอรึเปล่า" เขาตอบง่าย ๆ ราวกับไม่คิดซ่อนอะไร

ประโยคนั้นทำให้ฉันร้อนวูบไปทั้งตัว ฉันพยายามตอบด้วยน้ำเสียงปกติ "อย่าพูดแบบนี้เลย เอก...มันไม่ควร"

"ไม่ควร?" เขายกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมสบตาฉันเต็ม ๆ "แต่เมื่อคืน...เธอคือคนที่เรียกชื่อฉันไม่หยุดนะกบ"

คำพูดนั้นแทงลึกเหมือนมีด แต่แทนที่จะเจ็บ ฉันกลับรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบแล่นไปทั่วร่าง
ฉันยอมขึ้นรถไปกับเขา ทั้งที่ใจเต้นแรงและบอกกับตัวเองว่า "แค่ไปคุย จะไม่ให้เกิดเรื่องเมื่อคืนซ้ำอีก"

แต่พอเข้าไปในห้องของเขา กลิ่นน้ำหอมเดิมที่ติดอยู่ตามหมอนและโซฟา ภาพถ่ายเก่าที่เขายังเก็บไว้ ทั้งรูปที่เราเคยถ่ายด้วยกันเมื่อสมัยคบกัน... ของขวัญเล็ก ๆ ที่ฉันเคยซื้อให้เขายังอยู่ครบ ทุกสิ่งมันเหมือนตอกย้ำว่าฉันไม่เคยหายไปจากใจเขาเลย

ฉันยืนมองรูปตัวเองในกรอบไม้ ใจสั่น "ทำไม...ถึงยังเก็บไว้อีก"

เอกเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจ "เพราะมันไม่เคยหมดความหมาย"

คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้ฉันน้ำตาคลอ... ความรู้สึกผิดปนความอบอุ่นตีตื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก


"เอก..." ฉันเรียกชื่อเขาเบา ๆ และไม่รู้ว่าอะไรผลักดันให้ฉันเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปกอดเขาก่อน

ร่างกายฉันสั่น แต่หัวใจฉันกลับโลดแล่นราวกับถูกปลดปล่อย มือฉันสัมผัสไปทั่วอกแข็งแรงนั้นเองโดยไม่รอให้เขาเริ่มก่อน

เขาไม่ผลัก ไม่เร่ง เพียงยืนนิ่งให้ฉันเป็นฝ่ายกอด เป็นฝ่ายวางริมฝีปากลงไปบนคอของเขาเอง

"กบ..." เสียงเขาต่ำแหบพร่า แต่ยังคงควบคุม "แน่ใจหรือ..."

"อย่าพูดอะไรเลย ขอ...แค่อีกครั้ง" ฉันตอบทั้งที่เสียงสั่น

ฉันปลดกระดุมเสื้อเขาทีละเม็ดอย่างคนโหยหา ร่างกายฉันร้อนจนทนไม่ไหว ความชื้นเอ่อคลอในร่องเสียวตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม และเป็นฉันเองที่จับมือเขาวางลงบนร่างกายฉัน

"สัมผัสฉันสิ.ร่างกายฉันเรียกร้องให้เธอทำ"
อีกครั้งที่ฉันเป็นฝ่ายผลักเขาลงนั่งบนโซฟา แล้วคร่อมตักเขาไว้ มังกรที่ฉันคิดถึงแข็งแรงจนดันสะโพกฉันสั่นสะท้าน ร่องเสียวฉันชุ่มน้ำรักจนแทบจะล้น ร่างกายฉันเรียกร้องให้เขาเติมเต็ม

แต่เอกยังไม่เร่ง เขามองฉันด้วยสายตาคมเหมือนจะท้าทาย ให้ฉันเป็นฝ่ายเลือกเองว่าจะเดินต่อหรือถอย

และฉัน...กลับเป็นฝ่ายจับมังกรของเขา นำมันเข้าสู่ร่องเสียวของตัวเองช้า ๆ

เสียงครางหลุดจากริมฝีปากทันทีที่ร่างกายฉันโอบล้อมเขาจนหมด ความแน่นร้อนนั้นทำให้ฉันแทบขาดใจ

ฉันเริ่มโยกสะโพกเองอย่างบ้าคลั่ง เอกเพียงประคองเอวฉัน ปล่อยให้ฉันควบคุม แต่จังหวะที่เขาสวนกลับเพียงเล็กน้อยกลับทำให้ฉันสะท้านเกือบขาดสติ

"เอก...อ๊า...ฉัน...จะไม่ไหวแล้ว..."

"ก็บอกแล้ว...ว่าเธอต่างหากที่โหยหา ไม่ใช่ฉัน" เสียงเขาแหบพร่าแต่มั่นคง
 เอกใช้ริมฝีปากครอบลงบนเนินหน้าอกของฉัน ปลายลิ้นเพียงตวัดลงที่หัวนมร่างกายฉันก็หลุดลอยลืมหน้าที่ความเป็นแม่ เป็นเมียไปอย่างหมดสิ้น ฉันขยับเอวบดเบียดให้มังกรของเอกเข้ามาลึกมากที่สุดเหมือนอยากโอบกอดและครอบครองมันไว้ให้นานที่สุด ติ่งเสียวของฉันคลึงบดบี้กับเส้นขนที่หยาบกระด้างมันร้อนรุ่มและอบอุ่นไปพร้อมกัน เสียงครางของเอก เวลาเรียกชื่อของฉัน
อื้ม  ...กบเอกคิดถึงเวลานี้มาตลอดและอยากให้มันคงอยู่แบบนี้ตลอดไป
ฉันเร่งจังหวะบดสายเอวเร็วขึ้นเหมือนกับต้องการให้เขาช่วยเติมเต็มในเวลาที่หายไป
ร่างกายฉันสั่นสะท้าน น้ำรักไหลเอ่อล้นออกมาไม่หยุด ฉันกรีดร้องชื่อเขาขณะถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรงที่สุดในชีวิต
ฉันฟุบลงบนอกเขา หอบหายใจราวกับเพิ่งผ่านพายุใหญ่ ร่างกายยังสั่นระริก และรู้แน่ชัดว่าฉันไม่อาจโกหกตัวเองได้อีกต่อไป ฉันขยับตัวเองเลื่อนลงไปนั้งลงตรงพื้นระหว่างขาของเขา มังกรของเองพึ่งจะปล่อยน้ำรักเข้ามาในตัวของฉัน บัดนี้มันยังคงรูปอยู่มีคราบน้ำรักของฉันชโลมจนมันวาว ฉันใช้มือสัมผัสและมันตอบสนองแข็งตัวขึ้น เป็นอึกครั้งที่ฉันใช้ลิ้นและปากทำความสะอาดให้เขา ฉันชอบเวลาเอกรวบผมของฉันเวลาฉันใช้ลิ้นเลีย วนเล่นทำให้เขาครางออกมาเบาๆ จนฉันแน่ใจว่าทุกส่วนของมันสะอาดหมด
ฉันโหยหาเอก...ทั้งร่างกายและหัวใจ เขาดึงฉันขึ้นมาโอบกอด
แล้วเพียงลูบหลังฉันเบา ๆ แล้วกระซิบใกล้หู "ขอบคุณนะกบ"

ประโยคนั้นตรึงอยู่ในใจยิ่งกว่าคำพูดใด และทำให้ฉันรู้ว่า... ฉันถลำลึกเกินกว่าจะหวนกลับไปได้แล้ว

กบต้องเลือกระหว่างถูกต้องในครอบครัวศีลธรรม กับ ถูกใจและชดใช้ความผิดที่สร้างบาดแผลฉกรรณ ไว้กับเอก อย่างสำนึกผิด ว่าทำร้ายเอกมาก  เปลี่ยน คนดีๆให้ต้องอยู่กับความเจ็บทรมานมา3ปีแบบนี้

กบถลำลึก​ลงไปในหลุม​ แต่ในหลุมนั้น​ เอกถูก​ฝัง​ไว้ทั้งเป็น​ และไม่น่า​จะ​หาทาง​ขึ้น​มาได้

สุขเสียวกันก่อนจะเศร้า

แลกกับได้ของดีเสียแค่นี้น้อยมาก