ตอนที่ 4: เงาแห่งความกังวล และวงล้อสีแดงที่หวนคืน
นิยายเรื่องนี้ลงให้อ่านใน readAwrite และ ธัญวลัย ติดตามให้กำลังใจ ภัทรกร ด้วยครับ



เช้าวันจันทร์ที่แสนหม่นหมอง ไพลิน ก้าวเท้าเข้าสู่บริษัทด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าที่เคยผ่องใสจนคนรอบข้างทัก กลับดูซีดเซียวและหม่นแสง ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกจองจำด้วยความเหนื่อยล้าสะสม เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าเป็นเพราะความเครียดและอาการนอนไม่หลับจากความสัมพันธ์ที่กำลังแตกร้าว

ภาพเหตุการณ์เมื่อวันหยุดยังคงตามมาหลอกหลอน... พี่เอ กลับเข้าบ้านมาในช่วงสายของวันเสาร์ด้วยท่าทางรีบร้อน ก่อนจะออกไปอีกครั้งในตอนเย็น และโผล่มาเพียงชั่วครู่ในวันอาทิตย์เพื่อเก็บกระเป๋าเสื้อผ้า เขาอ้างสั้นๆ ว่าต้องไปดูงานด่วนที่ต่างจังหวัด ทิ้งให้เธอยืนเคว้งคว้างอยู่กลางบ้านที่เย็นเยียบและกว้างขวางเกินไป

"น้องไพ... ทำไมวันนี้ดูซีดๆ จังล่ะจ๊ะ?" พี่ออย ผู้จัดการแผนกทักขึ้นขณะเดินผ่านโต๊ะทำงาน "หรือว่า... กำลังจะมีข่าวดี ท้องหรือเปล่าเนี่ย?"

คำทักนั้นทำให้หัวใจของไพลินกระตุกวูบ มือที่กำลังจับปากกาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "มะ... ไม่หรอกค่ะพี่ออย เมื่อคืนไพแค่ห่วงงานจนนอนดึกไปหน่อย"

"แหม่... อย่าหักโหมกันมากนักสิลูก วันหยุดที่ผ่านมาพี่เอคงจัดหนักล่ะสิ" พี่ออยเย้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดูตามประสาผู้ใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจไพลิน เพราะ "ความจัดหนัก" ที่ว่านั้นไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับสามีมานานหลายเดือนแล้ว มีเพียงความอ้างว้างที่เธอต้องเผชิญอยู่ฝ่ายเดียว

ตลอดทั้งวัน ไพลินนั่งทำงานด้วยความเงียบงัน ความกังวลเริ่มก่อตัวเป็นพายุในใจ เธอพยายามกดโทรศัพท์หาพี่เอหลายครั้งเพื่อหวังจะได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หรือเพียงแค่คำปลอบโยนสักคำ แต่ปลายสายกลับเงียบสนิทไม่มีการตอบรับ ความเหงาที่แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาเริ่มครอบงำจิตใจ... โหยหาใครบางคนที่เห็นค่าและพร้อมจะโอบกอดเธอไว้

"ไพจ๋า... เย็นนี้ไปทานข้าวกับพี่ไหม?" เสียงนุ่มหูของ อั้ม หนุ่มรูปหล่อประจำบริษัทที่พยายามขายขนมจีบเธอมานานทักขึ้น

ไพลินเงยหน้าขึ้นฝืนยิ้ม "ไม่ดีกว่าค่ะพี่อั้ม ไพรีบกลับบ้านไปพักผ่อนค่ะ" เธอปฏิเสธอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด ทว่าในวินาทีที่เธอนึกถึงแผ่นหลังที่เย็นชาของเอ ความเข้มแข็งที่พยายามจะรักษาไว้ก็เริ่มพังทลายลง

สุดท้ายเธอก็ทนเสียงเรียกร้องของหัวใจไม่ไหว มือบางกดเบอร์ที่เธอจำได้ขึ้นใจ... เบอร์ของ พี่แม็ค ชู้รักผู้เป็นที่พึ่งเดียวในยามนี้

"พี่แม็ค... วันนี้ว่างไหมคะ?" เสียงของเธอสั่นเครือและเบาหวิว

"ว่างครับที่รัก... เจอกันที่ไหนดี?" ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นจนขอบตาของเธอร้อนผ่าว

"พี่แม็คมารับไพที่หน้าบริษัททีนะคะ... ไพจะรอ"

คำว่า 'ที่รัก' เพียงคำเดียวจากเขา เหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนใจที่แห้งผาก ไพลินยืนรออยู่หน้าบริษัทด้วยความรู้สึกที่สับสนปนกังวล เธออยากให้เขาพาไปหาหมอ เพราะร่างกายที่เพลียผิดปกติเริ่มทำให้เธอหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้น... สิ่งที่เธอแอบหวังแต่ก็หวาดหวั่นไปพร้อมๆ กัน

ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามเย็น รถมาสด้า CX-30 สีแดงแรงฤทธิ์ที่คุ้นตาก็แล่นมาจอดตรงหน้า ร่างหนาของพี่แม็ค—ชายที่เธอไม่ได้เจอหน้าอาทิตย์กว่า—ก้าวลงมาจากรถด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน

เพียงแค่สบตากัน หัวใจที่เคยหม่นแสงของเธอก็กลับมากระชุ่มกระชวยเหมือนดอกไม้ที่ได้รับน้ำฝน ความผิดชอบชั่วดีที่เธอเคยตั้งมั่นจะตัดขาดเมื่อคืนก่อน เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโหยหาและความรักที่เธอมอบให้เขาจนหมดหัวใจ... โดยไม่รู้เลยว่าการพบกันครั้งนี้ อาจเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

กดอ่านต่อได้ที่
และ


 

ขอบคุณมากครับ เมื่อผัวไม่สนใจ ขอหากิ๊กมาแทนเลยดีกว่าครับ

ติดตามอ่านนิยายโรแมนติก-ดราม่า เรื่อง สัมภาษณ์งานผ่านตำรารัก ภาค2: สัมภาษณ์รักต้องห้าม...บทสรุปทางเลือกของหัวใจ ได้ที่ เว็บ readAwrite และ ธัญวลัย

ชู้ที่คอยปลอบประโลมใจ

 

จัดหนักล้างแค้น