แสงแดดสีทองยามบ่ายคล้อยยังคงเจิดจ้า บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังแห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา แนวต้นหางนกยูงตั้งตระหง่านเรียงรายตลอดทางเดิน ต่างแผ่กิ่งก้านสาขาหนาทึบ สร้างร่มเงาให้กับเหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมา ดอกสีแดงสดร่วงลงบนพื้นหญ้าเป็นจุด ๆ

แม้ว่าแสงอาทิตย์ส่วนใหญ่จะถูกพรางไว้ด้วยความร่มรื่นของแมกไม้ใหญ่ แต่ก็ยังมีบางลำแสงที่เล็ดลอดลงมาได้ โดยเฉพาะบริเวณทางเดินเปิดโล่งที่ทอดยาวไปยังประตูทางออก นักศึกษาจับกลุ่มนั่งกันอยู่ที่โต๊ะเก้าอี้ม้าหินในซุ้มต้นไม้ บ้างหัวเราะเฮฮา บ้างก้มหน้าเล่นโทรศัพท์

ถัดจากทางเดินไปไม่ไกล คือสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ที่มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งไล่กวดลูกหนังกันอย่างสนุกสนาน เสียงตะโกนเรียกให้ส่งบอลทำให้บรรยากาศคึกคัก มีลมโชยพัดมาเอื่อย ๆ ช่วยคลายความร้อน

นักศึกษาหลายคนเดินลงมาจากอาคารเรียนรวม แสงแดดยามบ่ายที่รอดจากช่องว่างระหว่างกิ่งไม้พลันส่องกระทบเข้ากับผิวของสาวน้อยคนหนึ่งที่กำลังจะโบกมือลาเพื่อน

"วันนี้ ป้านงมารับเหมือนเดิมเหรอ...เหมย" สาวน้อยคนหนึ่งถามขึ้น

"อือ...แล้วแกล่ะ แพรว วันนี้กลับยังไง" เหมยถามเพื่อน

"เดี๋ยวพี่ต่อมารับน่ะ" แพรวตอบเพื่อนแล้วยิ้ม

"โอเค แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ"

เหมยบอกเพื่อนแล้วแยกไปคนละทาง เธอเดินตรงไปยังหน้ามหาลัย แสงแดดที่แทงทะลุยอดไม้ทำให้ ร่างงามระหงดูขาวนวลเนียนและกระจ่างใสขึ้นมาทันตา ชุดนักศึกษาเสื้อขาวตัวเล็กขับเน้นส่วนโค้งเว้าบริเวณหน้าอกอิ่ม

ขณะที่กระโปรงนักศึกษาแบบพลีทความยาวเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อยนั้นพลิ้วไหวไปตามจังหวะการเดิน ส่ายซ้ายส่ายขวาดูสดใสและผุดผ่องในสายตาของคนทั่วไป แต่สำหรับหนุ่มนักศึกษาที่อยู่ในวัยกลัดมัน เครื่องแบบของมหาลัยบนเรือนร่างของเหมยนั้นช่างดูยั่วยวนเสียจริง

รูปร่างที่สมบูรณ์แบบและออร่าแห่งดาวคณะสถาปัตยกรรมของเหมยเหมือนกำลังเปล่งประกายจนทำให้ชายหนุ่มนักศึกษาหลายคนที่ยืนรวมกลุ่มหรือเดินผ่านไปมาต้องหยุดกิจกรรมทั้งหมดและหันมามองเธอเป็นตาเดียว ราวกับเธอกำลังก้าวเดินอยู่บนเวทีแคทวอร์ก

เหมยเดินมาถึงบริเวณด้านหน้าประตูมหาวิทยาลัยที่ซึ่งรถยนต์คันหรูสีดำจอดรออยู่แล้ว ก่อนจะก้าวเรียวขาขาวเนียนขึ้นไปบนเบาะหน้าด้วยความสง่างาม

กลุ่มนักศึกษาชายที่ตามองจนกระทั่งรถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ

"น้องเหมยสวยชิบหายเลย แม่งเอ๊ย"

"นมโคตรใหญ่ นี่ขนาดเสื้อก็ไม่ได้รัดอะไรเลย"

"ตกลงแล้วน้องเค้ามีแฟนยังวะ"

"เห็นว่ายังนะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน สงสัยเลือกเยอะ ก็แน่ล่ะ สวยอย่างนางฟ้าแบบนั้น"

นักศึกษาชายสุมหัวพูดคุยถึงสาวในฝันแล้วพวกเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะกลับไปสนใจกิจกรรมของตัวเองต่ออย่างไม่ค่อยมีสมาธิเท่าใดนัก

รถยนต์คันหรูเคลื่อนออกจากหน้ามหาวิทยาลัย มุ่งออกสู่ถนนใหญ่ การจราจรช่วงบ่ายแก่ ๆ เริ่มคับคั่ง ก่อนเข้าสู่ชั่วโมงเร่งด่วนในช่วงเย็น

"กลับบ้านเลยใช่ไหมคะ คุณเหมย" ป้านงเอ่ยถาม

"ใช่ค่ะ ป้านง" เธอตอบ

ป้านงพยักหน้ารับแล้วขับรถตรงกลับบ้าน แกเหลือบมองสาวน้อยแวบหนึ่งแล้วอมยิ้มในความชื่นชมกิริยามารยาทที่อ่อนน้อมถ่อมตนของเธอซึ่งแตกต่างจากพี่สาวเหมือนเป็นคนละคน แม้จะทำงานรับใช้ครอบครัวนี้มานาน แต่ป้านงก็ยังประทับใจเธอไม่สร่างและยอมรับว่าคุณเหมยทั้งสวยทั้งบุคลิกดีจนแกเต็มใจที่จะขับรถให้สาวน้อยไปอีกนาน

ไม่ถึงสิบห้านาที รถยนต์คันหรูก็เลี้ยวเข้าสู่ซอยส่วนตัวใจกลางเมือง ต้นไม้สองข้างทางร่มรื่น ก่อนจะเคลื่อนมาจ่อที่ประตูเหล็กสูงใหญ่ ระบบอัตโนมัติจากรีโมทในรถควบคุมให้บานประตูเปิดออกอย่างช้า ๆ

ทันทีที่รถตู้เคลื่อนผ่านประตูเหล็กสูงตระหง่านเข้ามา ถนนคอนกรีตที่ทอดยาวไปยังตัวบ้านก็รายล้อมไปด้วยพุ่มไม้และไม้ดอกราคาแพงที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบตามแบบสวนยุโรป กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยอวลมาตามลม แสงแดดสุดท้ายของวันสาดกระทบกับน้ำพุขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางวงเวียนหน้าบ้าน ทำให้เกิดประกายระยิบระยับ

คฤหาสน์นรารัตน์ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่หลายไร่ใจกลางกรุง เป็นอาคารสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ถูกออกแบบให้ดูโอ่อ่าสง่างาม ตัวอาคารทาสีขาวนวล ตัดด้วยขอบหน้าต่างไม้สักและบานกระจกใสบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดานหลายสิบบาน ซึ่งเผยให้เห็นความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษที่อยู่ภายใน

บริเวณด้านขวาของตัวบ้าน คือสระว่ายน้ำระบบน้ำเกลือขนาดใหญ่สีฟ้าครามที่ทอดยาวไปตามแนวปีกอาคาร รายล้อมด้วยเก้าอี้หวายสำหรับนั่งพักผ่อน และศาลาพักผ่อนแบบเปิดโล่งที่ใช้เป็นที่จัดปาร์ตี้ส่วนตัว ข้างกันนั้นคือสนามหญ้ากว้างขวางราวกับสนามกอล์ฟขนาดย่อม ซึ่งเป็นพื้นที่ที่คนงานหลายคนต้องดูแลอย่างพิถีพิถันทุกวัน

รถยนต์เคลื่อนเข้าสู่โรงจอดรถที่แยกตัวออกมาจากตัวบ้าน ที่นี่มีรถหรูหลายคันจอดเรียงราย ทั้งรถยนต์คันที่เหมยเพิ่งนั่งมา รถตู้ รถคลาสสิก รถยนต์ไฟฟ้า และรถสปอร์ต

'ลุงอิน' ที่ยืนขัดถูทำความสะอาดรถยนต์ภายในโรงจอดรถหันมามองทันทีที่ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา เหมยเปิดประตูรถลงมา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนกายสาวน้อยผสมกับกลิ่นดิน กลิ่นต้นไม้ และกลิ่นเหงื่อไคลของคนงานชาย

"ลุงอินไม่ไปรับพี่เหมียวเหรอคะ" เหมยเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"วันนี้ คุณเหมียวให้คุณกันต์ไปรับน่ะครับ" ลุงอินตอบแล้วโบกมือให้ป้านง เมียของแกเข้าไปจอดในซอง

"โอเคค่ะ เดี๋ยวเหมยเข้าบ้านก่อนนะ" เธอเอ่ย

"ครับผม"

ลุงอินตอบรับอย่างสุภาพ แล้วหันหลังกลับ เดินไปรับกุญแจจากป้านง เขาเตรียมตัวจะขัดถูทำความสะอาดรถที่เพิ่งถูกใช้งานเพื่อให้เตรียมพร้อมสำหรับการขับขี่รับส่งคุณเหมยไปเรียนที่มหาลัยในวันรุ่งขึ้น

เหมยหันไปเห็นคนงานกำลังตัดแต่งกิ่งไม้ในสวน เธอยิ้มให้เล็กน้อยตามมารยาทที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาดี สาวน้อยไม่เคยคิดแบ่งแยกชนชั้น เธอเห็นว่าคนงานเหล่านี้ทำงานอย่างซื่อสัตย์และสุจริต งานทุกอย่างที่ไม่ผิดกฎหมายควรเป็นสิ่งที่คนทำภาคภูมิใจได้ทั้งสิ้น สาวน้อยคิดเช่นนั้น

แต่ยังไม่ทันที่เหมยจะเดินเข้าบ้าน รถสปอร์ตคูเป้สัญชาติยุโรปคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอด หญิงสาวนักศึกษาเปิดประตูลงมาจากฝั่งคนนั่ง พร้อมกับชายหนุ่มสุดเนี๊ยบที่เปิดลงมาจากอีกฝั่ง

"อ้าว พี่เหมียวมาพอดี" เหมยเอ่ยทัก แล้วเธอก็ยกมือไหว้แฟนหนุ่มของพี่สาว "สวัสดีค่ะ พี่กันต์"

"สวัสดีจ๊ะ เหมย" พี่กันต์ประนมมือไหว้รับ

เหมยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เธอจึงไม่ทันได้เห็นสายตาของพี่กันต์ที่ส่งตามหลังมา ชายหนุ่มผู้เป็นแฟนหนุ่มของพี่สาวจับจ้องสะโพกกลมกลึงและเรียวขาขาวผ่องที่ยิ่งโดดเด่นเมื่อตัดกับฉากหลังที่เป็นบ้านสีขาว

ขณะที่เหมียวก็ไม่สังเกตเห็นสายตาของแฟนหนุ่มเช่นกัน เพราะเธอมัวแต่รำคาญสายตาของคนงานที่มองมาที่เธอ หญิงสาวคนนี้มีความคิดแตกต่างจากน้องสาวอย่างสิ้นเชิง หากไม่นับลุงอิน ป้านง และคนครัวจำนวนหนึ่งที่เป็นคนไทย เธอรำคาญพวกคนสวนต่างด้าว ทั้ง 'อ่อง' คนพม่า รวมถึง 'เชียร' และ 'ฮุน' สองคนงานเขมร ทั้งหมดทำงานในสวนและรับหน้าที่ดูแลงานช่างจิปาถะ

เหมียวไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ต้องจ้างคนต่างด้าวพวกนี้มาทำงานด้วย เธอเคยเอ่ยถามก็ได้รับคำตอบว่าคนงานเหล่านี้ตั้งใจทำงาน ร่างกายแข็งแรง หนักเอาเบาสู้ ไม่เหมือนพวกคนงานชาวไทยด้วยกันที่มักถอดใจลาออกเมื่อเจองานหนักเกินไป

ถึงแม้เหมียวจะเห็นด้วยว่าคนเหล่านี้ทำงานอย่างซื่อสัตย์ แต่เธอก็คิดว่าพวกเขาเป็นเหมือนคนชั้นต่ำ เนื้อตัวสกปรกตลอดเวลา กลิ่นเหงื่อสาบคลุ้งถ้าเฉียดเข้าใกล้ ถึงทั้งหมดจะพูดภาษาไทยชัดแล้วเพราะอยู่ที่นี่มานาน แต่ก็ยังน่าขยะแขยงสิ้นดี เธอคิดแล้วรีบเดินเข้าบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของคนเหล่านี้

กันต์เดินตามหลังเหมียวเข้าไปในบ้าน สายตาของเขาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนงานที่ยังคงยืนอยู่บริเวณโรงรถและสวนแวบหนึ่งอย่างไม่ค่อยสนใจใยดี คนงานพวกนั้นต่างก้มหน้างุดเมื่อเห็นบรรดาเจ้านายเดินผ่าน ชายหนุ่มคบกับแฟนสาวของตัวเองได้ก็เพราะคิดแบบเดียวกัน เขาไม่ค่อยชอบคนงานต่างด้าวสักเท่าไหร่ คิดว่าพวกคนงานเหล่านี้เหมือนอยู่กันคนละโลกกับตัวเขาเอง

หลังจากสองหนุ่มสาวเดินเข้าบ้านไปแล้ว เชียรกับฮุน ก็หันมามองสบตากัน แล้วยักคิ้วหลิ่วตาหลังจากได้เห็นของสวย ๆ งาม ๆ

"ถ้าเอ็งได้เอาจะเอาคนไหนก่อนวะ" เชียรถามเพื่อน

"คุณเหมยสิวะ สวย น่ารัก แถมยังยิ้มเก่ง" ฮุนตอบ

"แต่กูเอาคุณเหมียวนะ แม่ง หยิ่งดี" เชียรพูดแล้วหัวเราะในลำคอ

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ :)

เปิดเรื่องมาดี น่าติดตามมากครับ