โดนมาหนัก

 

สวยแซบ

น่่สนใจ

ลิลลีโดนเสียจัดหนักแน่นอนเลย

จุดสีฟ้าเล็กๆ บนหน้าจอโทรศัพท์เคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางเส้นสายถนนที่ซับซ้อนของย่านทองหล่อ ผม... นัท... กำลังขับรถฮอนด้าซีวิคคันเก่งทิ้งระยะห่างจากจุดหมายปลายทางในแผนที่พอสมควร หัวใจของผมเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนสอบไฟนอล แอร์ในรถเย็นเฉียบ แต่ฝ่ามือผมกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อจนต้องกระชับพวงมาลัยแน่นขึ้น

'Find My iPhone' คือเทคโนโลยีที่พระเจ้าสร้างมาเพื่อคนขี้ระแวงอย่างผมโดยเฉพาะ

จุดสีฟ้านั้นหยุดนิ่ง... ที่หน้าร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังแห่งหนึ่งในซอยทองหล่อ ร้าน Omakase ระดับ Hi-End ที่ต้องจองคิวกันข้ามเดือน และราคาต่อหัวแพงระยับชนิดที่ว่าค่าขนมทั้งเดือนของผมยังจ่ายไม่ได้สักมื้อ

ผมค่อยๆ เลี้ยวรถเข้าซอย ขับผ่านหน้าร้านอย่างช้าๆ พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับรถที่สัญจรไปมา สายตาผมกวาดมองไปที่ลานจอดรถ VIP ด้านหน้า... เจอแล้ว

Porsche Cayenne สีดำมันปลาบจอดเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนั้น ป้ายทะเบียนเลขสวยที่ผมจำได้แม่นจากรูปในแชทกลุ่มเมื่อคืน

ผมตัดสินใจวนรถไปจอดในซอยข้างๆ ที่มืดและลับตากว่า ดับเครื่องยนต์แต่ลดกระจกลงเล็กน้อยเพื่อให้อากาศถ่ายเท สายตายังคงจับจ้องไปที่ทางเข้าร้านอาหารราวกับเหยี่ยวที่เฝ้ารอเหยื่อ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า... 1 ชั่วโมง... 2 ชั่วโมง...

ความหิวเริ่มก่อตัวขึ้นในท้อง แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันมีมากกว่า ผมหยิบขนมปังโฮลวีตที่ติดรถไว้ออกมากัดกินรองท้อง รสชาติจืดชืดของมันช่างแตกต่างจากรสชาติของ Omakase ที่ลิลคงกำลังลิ้มรสอยู่ข้างในอย่างสิ้นเชิง

'ปลาคำนี้อร่อยมั้ยนะลิล... หรืออร่อยสู้ปากคนเลี้ยงไม่ได้'

ความคิดอกุศลผุดขึ้นมาในหัวผมไม่หยุดหย่อน ผมจินตนาการภาพลิลในชุดเดรสขาวเว้าหลัง นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ยิ้มหวานให้เชฟ และหันไปหัวเราะคิกคักกับชายข้างกาย

21.45 น.

ประตูไม้บานใหญ่หน้าร้านเปิดออก พนักงานร้านโค้งคำนับแทบจะถึงพื้น ร่างระหงในชุดสีขาวที่ผมเป็นคนเลือกให้เดินออกมา... ลิล

เธอดูสวยสง่าและโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัวหน้าร้าน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม แก้มแดงระเรื่ออาจจะเพราะฤทธิ์สาเกราคาแพง และข้างกายเธอ... คือชายคนนั้น

'พี่ตั้ม'

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นเขาตัวเป็นๆ ไม่ใช่แค่รูปในแชทหลุด เขาดูดีกว่าที่ผมคิดไว้มาก รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนที่ดูเรียบหรูแต่ราคาคงแพงหูฉี่ ผมที่แซมสีดอกเลาเล็กน้อยทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ภูมิฐาน อายุราวน่าจะ 35-40 ปี ใบหน้าคมเข้มแบบคนดูแลตัวเองดี ผิวพรรณดูสะอาดสะอ้าน... สมกับคำว่า 'เสี่ย' ที่พวกเพื่อนลิลเรียกกัน

สิ่งที่ทำให้ใจผมกระตุกวูบไม่ใช่ความหล่อของเขา แต่เป็นภาษากายของทั้งคู่

พี่ตั้มไม่ได้เดินห่างๆ แบบลูกค้ากับนางแบบ แต่เขาเดินโอบเอวลิลอย่างเปิดเผย มือหนาของเขาวางแหมะลงบนเอวคอดกิ่วตรงส่วนที่เว้าหลัง สัมผัสเนื้อเนียนของแฟนผมโดยตรง ลิลเองก็ไม่ได้ปัดป้อง แถมยังเอนตัวเข้าหา ซบไหล่เขาเบาๆ และหัวเราะร่าเริง

มันเป็นภาพที่... สมบูรณ์แบบจนน่าเจ็บใจ

ทั้งคู่เดินไปที่รถ Porsche พนักงานรีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้ ลิลก้าวขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ จังหวะที่เธอก้มตัว กระโปรงเดรสสั้นร่นขึ้นจนเห็นต้นขาขาววูบหนึ่ง พี่ตั้มที่ยืนรออยู่ด้านหลังจ้องมองขานั้นอย่างไม่วางตา ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ

รถหรูเคลื่อนตัวออกไป... ผมรอให้รถทิ้งระยะสักพักแล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ขับตามไปทันที

"ไปไหนต่อวะ..." ผมพึมพำกับตัวเอง

เส้นทางไม่ใช่ทางกลับคอนโดลิล และไม่ใช่ทางไปสตูดิโอถ่ายงานที่ไหนแน่ๆ รถ Porsche เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ลัดเลาะไปตามซอยที่ผมไม่คุ้นเคย จนกระทั่งมาโผล่ที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่

แล้วไฟเลี้ยวซ้ายของ Porsche ก็กระพริบ... เลี้ยวเข้าไปในซอยที่มีป้ายไฟนีออนดัดเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษชื่อหรูหรา แต่มองปราดเดียวก็รู้ว่ามันคืออะไร

"The Prime Resort"

ม่านรูด... แต่ไม่ใช่เกรดราคาถูกแบบที่มีผ้าใบปิดหน้ารถ นี่คือ 'บูทีค โฮเทล' ระดับพรีเมียมสำหรับคู่รักกระเป๋าหนัก ห้องพักตกแต่งเป็นธีมต่างๆ มีอ่างจากุซซี่ สระว่ายน้ำส่วนตัว และความเป็นส่วนตัวระดับสูงสุด

หัวใจผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทั้งที่เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเห็นแฟนตัวเองเลี้ยวรถเข้าสถานที่แบบนี้กับผู้ชายอื่นคาตา ความรู้สึกมันจุกจนพูดไม่ออก

รถ Porsche ขับผ่านป้อมยามเข้าไปอย่างคุ้นเคย พนักงานรู้งานรีบวอแจ้งห้องว่าง ผมขับรถตามไปช้าๆ แต่พอถึงป้อมยาม ยามกลับโบกมือห้าม

"ขอโทษครับ เต็มครับ"

"อ้าว... คันเมื่อกี้ยังเข้าได้เลย" ผมแกล้งโวยวาย

"คันนั้นเขาสมาชิกครับจองไว้ น้องไม่ได้จองเข้าไม่ได้ครับ" ยามตอบเสียงแข็ง มองรถซีวิคเก่าๆ ของผมด้วยสายตาเหยียดหยาม

ผมกัดฟันกรอด ถอยรถออกมาจอดแอบอยู่ริมฟุตบาทหน้าปากซอย ตรงจุดที่พอมองเห็นทางเข้าออกได้ แสงไฟนีออนจากป้ายรีสอร์ทสะท้อนเข้าตาผม มันดูกระพริบเยาะเย้ยความจนและความโง่ของผม

ผมนั่งนิ่งอยู่ในรถ ปิดไฟหน้า ปล่อยให้ความมืดปกคลุม มือควานหาโทรศัพท์ขึ้นมา

ตอนนี้ลิลคงเข้าไปในห้องแล้ว... ประตูม่านรูดคงปิดลงแล้ว... พี่ตั้มคงกำลังถอดเสื้อสูทออก... และลิลคงกำลัง...

"โธ่เว้ย!"

ผมทุบพวงมาลัยระบายอารมณ์ แต่ความรู้สึกเจ็บปวดมันกลับตีคู่มากับความตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด ภาพจินตนาการในหัวมันชัดเจนจนแก่นกายผมเริ่มปวดหนึบ

ผมอยากรู้... ผมอยากเห็น... ผมอยากได้ยิน

นิ้วโป้งผมกดเข้าแอพ LINE อย่างรวดเร็ว เปิดแชท 'My Lily' ขึ้นมา ผมต้องทักไป... ผมต้องเข้าไปอยู่ในสถานการณ์นั้น แม้จะเป็นแค่ทางตัวหนังสือก็ตาม

[LINE: My Lily]

Nut: ตัวเอง... ถึงที่แคสงานหรือยัง?

(ผมส่งข้อความไป... รอประมาณ 2 นาที หน้าจอขึ้นว่า Read)

My Lily: ถึงแล้วจ้า... เพิ่งเข้ามาในสตูฯ เอง ยุ่งวุ่นวายมากเลย

(โกหก... โกหกหน้าตาย สตูฯ บ้าอะไรมีป้ายนีออนสีชมพู)

Nut: เหรอ... คนเยอะมั้ยอะ ตื่นเต้นเปล่า

My Lily: ก็มีทีมงาน 2-3 คนอะ กับตากล้อง แล้วก็ลูกค้า... ตื่นเต้นนิดหน่อย แต่โอเคอยู่

Nut: ลูกค้าดุมั้ย?

(ผมจงใจใช้คำว่า 'ดุ'... คำเดียวกับที่เพื่อนๆ เธอใช้เม้าท์พี่ตั้มในกลุ่ม)

My Lily: (พิมพ์ค้างอยู่นาน) ...ก็ดูใจดีนะ แต่เจลบอกว่าเรื่องงานเขาเป๊ะมาก ห้ามพลาดเลย

Nut: ดีแล้ว... ตั้งใจทำงานนะ ใส่ชุดที่เค้าเลือกให้ไปใช่มั้ย

My Lily: ใช่สิ... ลูกค้าชมด้วยแหละว่าชุดสวย เข้ากับผิว

Nut: เขาชมแค่ชุดเหรอ? ไม่ชมคนใส่เหรอ?

My Lily: ก็ชม... เขาบอกว่าผิวสวย น่าสัมผัส

(ข้อความนี้ทำผมเลือดลมสูบฉีด... 'น่าสัมผัส' งั้นเหรอ ตอนนี้คงไม่ได้แค่ชมด้วยปากแล้วมั้ง)

Nut: แล้วเขา 'สัมผัส' หรือยังล่ะ?

My Lily: บ้า! นัท! ก็แค่พูด... นี่จะเริ่มถ่ายแล้วนะ ต้องไปบรีฟท่านั่งก่อน

Nut: ท่าไหนอะ? ยากมั้ย?

My Lily: ก็... หลายท่าอะนัท ลูกค้าอยากได้หลายๆ มุม ทั้งนั่ง ทั้งนอน... เขาอยากให้เห็นสรีระชัดๆ

Nut: อ๋อ... ต้องแอ่นเยอะๆ ใช่มั้ย หรือต้องโก้งโค้ง?

My Lily: นัท!!! ทำไมวันนี้พูดจาทะลึ่งจัง... ใช่แหละ ก็ต้องมีโพสท่าให้ดูเคิร์ฟ ดูเอว... เจลมันกำกับอยู่ไม่ต้องห่วง

(เจล? ผมไม่เห็นรถเจลสักคัน มีแต่รถพี่ตั้ม... เจลคือตัวละครในจินตนาการชัดๆ)

Nut: ไม่ได้ห่วง... แค่อยากรู้ว่าแฟนตัวเองจะสวยเซ็กซี่ขนาดไหน เสียดายเค้าไม่ได้ไปดูด้วย

My Lily: เอาไว้วันหลังนะ... ตอนนี้เค้าต้องวางแล้ว ลูกค้าเรียกแล้วอะ

Nut: ครับ... ทำให้เต็มที่นะ เอาให้ลูกค้า 'ประทับใจ' จนลืมไม่ลงเลยนะ

My Lily: อื้อ... จะพยายามนะ รักนัทนะ

Nut: รักลิลครับ... อย่าลืมเซฟตัวเองด้วยนะ

บทสนทนาจบลงตรงนั้น แต่จินตนาการของผมเพิ่งเริ่มต้น

'ลูกค้าเรียกแล้ว'... แปลว่าอะไร? แปลว่าพี่ตั้มเรียกให้ไปอาบน้ำ? หรือเรียกให้ไปที่เตียง?

ผมเอนเบาะลงนอนราบกับความมืด จ้องมองไปที่ทางเข้าโรงแรมม่านรูด จิตนาการภาพหลังกำแพงหนาทึบนั้น

ตอนนี้ลิลคงกำลังถอดเดรสสีขาวตัวนั้นออก... ซิปด้านหลังที่ผมเป็นคนรูดขึ้นให้ ตอนนี้คงถูกมือหนาของพี่ตั้มรูดลง ผิวขาวเนียนที่ผมทะนุถนอม คงกำลังถูกสายตาคมกริบโลมเลีย

และจีสตริงลูกไม้สีขาวตัวนั้น... ตอนนี้มันคงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า หรือไม่ก็ถูกถอดวางไว้บนหัวเตียง

"อึก..."

ผมล้วงมือเข้าไปในกางเกง สัมผัสความตื่นตัวที่ปวดร้าว ผมหลับตาลง นึกภาพลิลกำลัง 'โพสท่า' ตามที่เธอบอก ท่าคลานเข่าบนเตียงนุ่ม... ท่าแอ่นสะโพกรับสัมผัส...

เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ 'นางฟ้าสายบุญ' เด้งขึ้นมาที่หน้าจอล็อกสกรีน ผมรีบกดเข้าไปดู (ผ่านเครื่องตัวเองที่แอบล็อกอินไลน์ลิลไว้ใน iPad ที่ติดรถมาด้วย... ใช่ ผมเตรียมพร้อมขนาดนั้น)

[นางฟ้าสายบุญ (Work)]

Jel_Jelly: เป็นไงบ้างมึง เงียบกริบเลยนะ

Jel_Jelly: สงสัยกำลังยุ่ง 55555 เสี่ยตั้มคงจัดหนัก ไม่ได้จับมือถือชัวร์

BB_BadBitch: กูพนันเลย ตอนนี้อีลิลกำลังร้องไม่ออก ของดีเกรดพรีเมียมขนาดนั้น

Proud_High: ฝากบอกพี่ตั้มด้วยนะว่ารอบหน้าคิวกู อย่าเพิ่งรีดน้ำจนหมดล่ะ 5555

ผมอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยความรู้สึกชาหนึบ น้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองไหลซึมออกมา แต่กามอารมณ์กลับพุ่งทะยาน ผมช่วยตัวเองในรถแคบๆ คันนั้น จินตนาการว่าตัวเองเป็น 'ผู้จัดการเงา' ที่กำลังยืนดูแฟนสาวแสดงหนังสดอยู่ข้างเตียง โดยมีพี่ตั้มเป็นพระเอก

เสียงครางของลิลที่ผมคุ้นเคย... คืนนี้มันคงดังกว่าเดิม เร่าร้อนกว่าเดิม เพราะคนที่ทำให้เธอครางไม่ใช่เด็กมหาลัยอย่างผม แต่เป็นชายผู้เจนจัดในสนามรัก

เวลาผ่านไปอย่างทรมาน... 1 ชั่วโมง... 2 ชั่วโมง... 3 ชั่วโมง...

เที่ยงคืนครึ่ง

รถ Porsche Cayenne สีดำคันเดิมค่อยๆ ขับเคลื่อนออกมาจากซอย The Prime Resort ไฟหน้าสาดส่องตัดความมืด ผมรีบดีดตัวขึ้นมานั่ง เช็ดเหงื่อกาฬและคราบคาวโลกีย์ออกลวกๆ สตาร์ทรถเตรียมพร้อม

รถพี่ตั้มขับออกมาด้วยความเร็วปกติ ไม่เร่งรีบ มุ่งหน้ากลับไปทางถนนใหญ่ ผมทิ้งระยะห่างพอสมควร ขับตามไปเงียบๆ เหมือนวิญญาณตามติด

ลิลนั่งอยู่ที่เดิม... เบาะข้างคนขับ ผมมองไม่เห็นสีหน้าเธอผ่านฟิล์มรถที่มืดสนิท แต่ผมเดาว่าเธอคงกำลังหลับ หรือไม่ก็นั่งหมดแรงพิงเบาะ

รถหรูเลี้ยวเข้าคอนโดของลิล จอดเทียบที่หน้าล็อบบี้เหมือนตอนขาไป ไม่มีฉากร่ำลาอาลัยอาวรณ์นานนัก ประตูรถเปิดออก ลิลก้าวลงมา

ผมจอดรถซุ่มดูอยู่ไกลๆ สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย... ท่าเดินของลิลดูไม่มั่นคงเหมือนขาไป เธอก้าวช้าลง ขาเรียวสวยดูอ่อนล้า และผมของเธอที่เคยรวบตึง ตอนนี้ถูกปล่อยสยายลงมา อาจจะเพื่อปิดรอยแดงที่คอหรือหลัง?

 สะใจไหมนัท ลิลโดนเสียจัดหนักแน่นอน 

   เรียบร้อยแล้ว แฟนได้แต่แอบมอง

คงเดินขัดไปอีกหลายวันแน่ๆเลย

บรรยายได้อารมณ์มาก น่าติดตาม หูยยยย

 

Good Job !!!!!!!!