"ผมโทรมาจากห้องพักน่ะ...ผมอยู่ที่ชั้น 12 ห้อง 1205" กัปตันอัศวินกล่าว

"ค่ะ กัปตัน" เธอเอ่ยตอบรับเหมือนเดิม หนุ่มใหญ่เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยข้ออ้างที่ยากจะปฏิเสธ

"พอดีผมมีเรื่องสำคัญและเร่งด่วนเกี่ยวกับตารางบินเที่ยวกลับพรุ่งนี้เช้า และการจัดเรียงน้ำหนักใน Cabin Loading บางส่วนที่ต้องการให้ลูกเรืออาวุโสช่วยตรวจสอบข้อมูลดิบหรือ Raw Data บนกระดาษก่อนเข้าสู่ระบบ" กัปตันพูด "พิมลดาที่อาวุโสกว่า...อยู่กับคุณไหม?"

"พี่พิม...อยู่อีกห้องค่ะ กัปตัน" เธอตอบ

"อืม...ผมโทรหาเธอไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้น คุณมารับผิดชอบเรื่องนี้แทน เดี๋ยวมาที่ห้องผมหน่อยนะ เพราะข้อมูลเหล่านี้ต้องถูกส่งให้สำนักงานใหญ่ภายในไม่เกิน 20 นาที เพื่อดำเนินการต่อ"

เหตุผลที่กัปตันอัศวินกล่าวอ้างนั้นสมบูรณ์แบบ มันคือหน้าที่ที่ไม่อาจปฏิเสธ เป็นเรื่องของความรับผิดชอบและตารางบินที่ต้องดำเนินการทันที ซึ่งอยู่เหนืออำนาจของลูกเรือระดับเธอ การอ้างถึงข้อมูลดิบที่ไม่สามารถส่งผ่านอีเมลปกติได้ สร้างความน่าเชื่อถือให้กับคำขอของเขาอย่างไม่มีที่ติ

อัญชิสาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเดินไปคว้าคีย์การ์ดและเดินไปที่ประตูลิฟต์ เพื่อขึ้นไปที่ชั้น 12 สู่ห้องพักของกัปตันอัศวิน เธอสวมใส่เพียงเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของมินตราเกี่ยวกับ 'สายตาของผู้ชายที่มองผู้หญิงที่เขาต้องการ' เธอจึงรีบคว้าเสื้อคลุมแขนยาวมาสวมทับทันที

เสื้อคลุมนั้นช่วยบดบังส่วนโค้งเว้าของหน้าอกอวบอิ่มเอาไว้ได้ระดับหนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ แต่สัญชาตญาณของผู้หญิงกำลังร้องเตือนให้เธอระวังตัวจากชายหนุ่มใหญ่ผู้มีอำนาจคนนี้

เธอขึ้นมาถึงหน้าประตูห้อง 1205 มือของเธอเย็นเล็กน้อย ขณะหัวใจเต้นตุบตับขณะเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง

เมื่อประตูถูกเปิดออก อัญชิสาเห็นกัปตันอัศวินยืนอยู่ตรงหน้า เขาสวมเพียงเสื้อโปโลสีเข้มกับกางเกงขายาวสบาย ๆ ไม่ได้แต่งตัวเป็นทางการเหมือนตอนอยู่บนเครื่องบิน บรรยากาศภายในห้องดูผ่อนคลาย แต่กลับสร้างความรู้สึกประหม่าให้กับเธอ

"ขอโทษที่รบกวนเวลานะครับคุณอัญชิสา เข้ามาก่อนสิ" กัปตันอัศวินผายมือเชิญด้วยท่าทางสุภาพและไร้ที่ติ

อัญชิสาเดินเข้าไปอย่างเงียบ ๆ สายตาของเธอจับจ้องไปยังโต๊ะทำงานขนาดเล็กที่ถูกจัดวางไว้ปลายเตียงใหญ่ เอกสารหลายแผ่นถูกวางกางอยู่บนนั้นจริง ๆ ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจที่เรื่องนี้เป็นเรื่องงานอย่างที่เขาอ้าง

"เอกสาร Load Sheet สำหรับเที่ยวบินพรุ่งนี้อยู่ในแฟ้มนี้ครับ ผมต้องการให้คุณช่วยตรวจสอบตัวเลข Cargo Weight และ Fuel Index ตรงนี้หน่อย เพราะตัวเลขที่เข้ามาในระบบดูจะผิดปกติไปบ้าง"

อัศวินเลื่อนเก้าอี้ให้เธออย่างนุ่มนวล อัญชิสาขยับลงนั่งตรงหน้าเอกสารเหล่านั้นทันทีเพื่อทำตามหน้าที่ มือเรียวขาวของเธอกำลังไล่ดูตัวเลขที่ซับซ้อนอย่างจริงจัง

ในขณะที่อัญชิสากำลังจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบตัวเลข อัศวินยืนอยู่ข้าง ๆ หายใจรับกลิ่นหอมละมุนอ่อน ๆ จากเรือนกายหญิงสาวที่เขาเคยสัมผัสเพียงแวบเดียวในลิฟต์ แต่ตอนนี้ชัดเจนขึ้นจนน่าประหลาดใจ

กัปตันอัศวินลอบสำรวจเธออย่างละเอียด เริ่มจากใบหูงามที่เปิดเผยออกจากการที่เธอจับเส้นผมทัดหู ขณะที่หน้าอกอวบแม้จะเสื้อคลุมปิดบังส่วนใหญ่ไว้ แต่ความโค้งมนของเต้าถันที่ดันเสื้อออกมาเป็นก้อนเห็นเด่นชัดในมุมมองด้านข้างเช่นนี้นั้นกลับยิ่งกระตุ้นจินตนาการของเขามากกว่าเดิม

สายตาของเขาจับจ้องไปที่เนินอกใต้เสื้อยืดสีขาวบาง ๆ ที่ถูกเสื้อคลุมทับไว้เนิ่นนาน ก่อนจะกวาดมองลงไปยังเรียวขาขาวเนียนส่วนล่างที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นออกมาเล็กน้อย ความสงวนท่าทีของเธอคือเสน่ห์ที่ร้ายกาจที่สุด

กำหนัดในตัวเขาแรงกล้าขึ้นมาทันที อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะสูงขึ้นอย่างฉับพลัน แท่งเอ็นใต้กางเกงผ้าเนื้อดีทำท่าจะตื่นตัวขึ้นมา อัศวินรีบปรับท่าทาง ยืนหันข้างให้เธอเล็กน้อยเพื่อซ่อนอาการ

"ตัวเลขเป็นอย่างไรบ้างครับคุณ อัญชิสา?"

เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือข้างหนึ่งของเขากลับกำแน่นอยู่ที่พนักเก้าอี้ด้านหลัง เพื่อควบคุมตัวเองไม่ให้เผลอเอื้อมมือไปสัมผัสต้นคอระหงที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

อัญชิสาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร...

"อืมม...ตรง Fuel Tank 3 ดูเหมือนว่าค่า Density จะคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อยค่ะ กัปตัน แต่โดยรวมแล้วไม่น่ามีปัญหา"

จังหวะที่เธอยื่นปากกาไปชี้จุดบนเอกสาร มือของทั้งคู่ก็เกือบจะแตะกัน ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจนั้นเพียงพอที่จะทำให้อัศวินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เขาผ่อนลมหายใจออกอย่างช้า ๆ เพื่อระงับแรงราคะที่กำลังตีรวนอยู่ภายใน เขายังคงรักษาท่าทีความเป็นมืออาชีพไว้ได้อย่างไร้ที่ติ

"ขอบคุณมากครับคุณอัญชิสา" เขาพูด ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อย โดยไม่ได้แตะต้องตัวเธอ เพื่อมองเอกสารจากมุมเดียวกับเธอ "คุณช่วยชี้ตรงค่า Zero Fuel Weight อีกครั้งได้ไหม...มุมนี้ผมมองไม่ชัดเท่าไหร่"

อัญชิสาขยับตัวตามธรรมชาติ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อชี้ตัวเลขที่เขาต้องการ โดยไม่รู้เลยว่าการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ นั้นทำให้เสื้อยืดสีขาวของเธอตึงขึ้นเล็กน้อยที่ช่วงอกจนทรวงอกดันเป็นก้อนกลมที่ไร้ฟองน้ำหากเป็นเนื้อหนั่นล้วน ๆ และเสื้อคลุมที่ตั้งใจสวมไว้ก็เลื่อนหลุดออกจากไหล่ไปนิดหนึ่ง เผยให้เห็นเส้นสายของร่างกายที่ดึงดูดสายตาเพศชายทุกคน

อัศวินเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นอย่างเต็มตา เขาหายใจแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความกระหายใคร่ทำให้เขาต้องยกระดับความใกล้ชิด

"เอาล่ะ ทั้งหมดนี้เป็นข้อมูลละเอียดอ่อนมาก" กัปตันอัศวินพูดเสียงเรียบ แต่เน้นย้ำถึงความสำคัญ เป็นการใช้อำนาจในการสร้างสถานการณ์ "เดี๋ยวผมดูเอกสารนี้ต่อ...แต่ผมขอให้คุณช่วยตรวจสอบกับตารางการบินอีกฉบับที่อยู่ในแท็บเล็ตของผมด้วย...ที่หัวเตียงนั่นน่ะครับ"

หนุ่มใหญ่พูดจบแล้วผายมือไปยังแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง โดยเอกสารที่เธอกำลังตรวจสอบยังคงอยู่บนโต๊ะปลายเตียง

อัญชิสาหันไปมองแท็บเล็ตเครื่องนั้น เธอไม่ประสงค์ที่จะขยับเข้าไปลึกในห้องพักส่วนตัวของกัปตันด้วยความเกรงใจ แต่เพราะหน้าที่ทำให้เธอไม่กล้าโต้แย้ง

"ค่ะ กัปตัน"

เธอตอบรับ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ความเงียบในห้องดูเหมือนจะดังขึ้น เมื่อเธอต้องเดินผ่านตัวหนุ่มใหญ่ กัปตันอัศวินขยับตัวหลีกให้เธอผ่านไปอย่างสุภาพแล้วทำทีเป็นนั่งลงเก้าอี้แทน

แต่ทันใดนั้น เขากลับลุกขึ้นอีก แล้วเดินตามไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังร่างงามเมื่อเธอไปถึงหัวเตียง

"คุณลองเปิดไฟล์ 'Pilot Use Only' ในโฟลเดอร์สีแดงนั่นดูครับ" เขาบอก พร้อมกับเอื้อมมือมาอยู่เหนือไหล่เธอเล็กน้อย นิ้วเรียวแข็งแรงของเขาเกือบจะสัมผัสกับปลายผมของเธอ ขณะที่เขากำลังชี้หน้าจอแท็บเล็ต

กลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชายจากแบรนด์หรูลอยจากตัวเขาเข้าจมูกของอัญชิสา ทำให้หญิงสาวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เธอจดจ่ออยู่กับการเปิดไฟล์ตามคำสั่ง

ความใกล้ชิดที่ถูกบีบให้เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจนี้ ทำให้แก้มของอัญชิสาเริ่มร้อนผ่าวตามอัตราการเต้นของหัวใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ แต่เธอก็ยังคงพยายามดึงสติให้จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอย่างดีที่สุด

"คุณอัญชิสาครับ... ข้อมูลตรงนี้เป็นตัวเลขที่ละเอียดอ่อนมาก" กัปตันอัศวินพูดด้วยเสียงที่เบาลงอย่างตั้งใจ จนเหมือนกำลังกระซิบอยู่ข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาปะทะกับใบหูของเธออย่างจงใจ "คุณต้องมองตัวเลขพวกนี้อย่างรอบคอบ...เหมือนกับที่คุณใช้ความละเอียดอ่อนในการดูแลผู้โดยสารบนเที่ยวบินของเรา"

อัญชิสาเม้มปาก หัวใจเต้นถี่รัวมากขึ้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกทดสอบ ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องส่วนตัวบางอย่าง

"ดิฉันเข้าใจค่ะ กัปตัน" เธอตอบอย่างแผ่วเบา โดยไม่หันกลับไปมอง

กัปตันอัศวินขยับเข้าใกล้เธออีกนิด ความกว้างของแผ่นอกเขาอยู่ห่างจากแผ่นหลังของเธอเพียงแค่ไม่ถึงคืบเดียว เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่เขากำลังใช้อำนาจในหน้าที่การงานรุกไล่กดดันเธอ

"คุณอัญชิสา คุณรู้ไหม...เพราะอะไรผมถึงเลือกให้คุณมาช่วยงานในห้องพักส่วนตัวแบบนี้ แทนที่จะเป็นลูกเรือคนอื่น"

อัศวินหยุดประโยคทิ้งไว้ ทำให้เกิดช่องว่างแห่งความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถาม อัญชิสาต้องหันไปสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"หมายถึงอะไรคะ กัปตัน?" เธอถามก่อนจะรีบหันกลับมาเมื่อเห็นแววตาคมกริบของหนุ่มใหญ่

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากของกัปตันอัศวิน มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความหมายซ่อนเร้น

"ผมไว้ใจคุณอัญชิสายังไงล่ะครับ" เขาพูด พร้อมกับสายตาของเขาที่กวาดมองไปทั่วร่างกายของเธออย่างช้า ๆ ราวกับกำลังลอกเสื้อคลุมที่ปกปิดร่างกายของเธอออกด้วยสายตา

"ค่ะ..." เธอตอบเสียงแผ่ว

"ถ้าอย่างนั้น...คุณช่วยโฟกัสตรงนี้หน่อยครับ"

เขาพูด พลางยื่นมือไปแตะลงบนท่อนแขนด้านในที่เนียนนุ่มของเธออย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว เพื่อชี้นำสายตาของเธอให้กลับไปที่ตัวเลขบนหน้าจอ

ปลายนิ้วที่หยาบกร้านของเขาสัมผัสกับผิวที่ละเอียดอ่อนและนุ่มเนียนของเธอผ่านเนื้อผ้าบางเบาของเสื้อคลุมบนต้นแขน มันเป็นการสัมผัสที่บริสุทธิ์ในแง่ของการทำงานแต่แฝงไว้ด้วยความร้อนระอุของความต้องการที่ไม่อาจซ่อนได้

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ :)

อีกไม่นานเสือเฒ่าจะขย้ำสมันน้อยแล้ว

เสือเริ่มจะออกลายแล้ว