ดำฤษณา


บทที่ 1: มนต์เสน่ห์ดงข้าวโพด

แสงแดดอ่อนยามบ่ายทาบผ่านแนวเขาสลับซ้อนในเขตอีสานตอนบน นัยตัดสินใจดับเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คู่ใจลง ความเงียบงันจู่โจมประสาทสัมผัสในทันที มีเพียงเสียงกระแสลมที่พัดโยกยอดข้าวโพดแห้งจนเกิดเสียงสวบสาบเบาๆ เขาเป็นนักเดินทางสายลุยที่หลงรักการแบกเป้ท่องไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อบันทึกภาพและเรื่องราวลงโลกโซเชียล นัยถอดถุงมือหนังออกพลางสะบัดมือที่ชื้นเหงื่อ เขาปัดฝุ่นดินแดงออกจากกล้องโกโปรบนหมวกกันน็อก สายตามองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกกึ่งสงบกึ่งเงียบเหงา บรรยากาศเริ่มสลัวลงแต่ยังไร้วี่แววของที่พัก จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันเล็กดังแทรกความเงียบมาจากเนินดินเบื้องหน้า
    รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าวิ่งฝ่าฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นเนินมา มีเด็กสาวสองคนซ้อนท้ายกันมาอย่างทะมัดทะแมง คนขับดูเหมือนเด็กสาวชาวไร่ทั่วไป แต่สายตาของนัยกลับถูกตรึงไว้ที่คนซ้อนท้ายอย่างไม่อาจละสายตา เธอสวมเสื้อยืดสีขาวคอกลมที่เนื้อผ้าบางเบาจนแนบไปกับสัดส่วน ทรวงอกอวบอัดเต่งตึงตามวัยสาวสั่นไหวสะท้อนให้เห็นรอยนูนเด่นยามรถตกหลุมดิน ผิวของเธอขาวละมุนแบบสาวดอย ตัดกับบรรยากาศแห้งแล้งรอบตัวแล้วดูสะดุดตาอย่างประหลาด
    "ขอโทษครับน้อง... หมู่บ้านท้ายดอยอีกไกลไหมครับ?" นัยโบกมือเรียกพลางขยับเข้าไปใกล้
    เด็กสาวคนขับเบรกจนฝุ่นตลบ "อีกสามกิโลจ้ะพี่ ข้ามเนินนี้ไปก็ถึงแล้ว บ้านพวกหนูก็อยู่ที่นั่น พี่จะไปทำอะไรเหรอจ๊ะ?"
    "มาเที่ยวถ่ายรูปครับ แล้วก็กะว่าจะหาที่พักในหมู่บ้านด้วยพอดี" นัยตอบ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเด็กสาวคนซ้อนที่ค่อยๆ ขยับตัวลงจากรถ กางเกงขาสั้นที่เธอสวมอยู่รั้งขึ้นตามจังหวะการก้าว เผยให้เห็นต้นขาขาวผ่องนุ่มนิ่มแบบสาวชาวบ้าน เธอไม่ได้แต่งตัวอวดใคร แต่มันกลับขับเน้นความโค้งมนของร่างกายออกมาชัดเจน เธอไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ เพียงก้มหน้าหลบจนคอเสื้อยืดเผยอออก ทำให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนสะอาดยามขยับตัว
    "หนูชื่อนวลหล้าจ้ะ... ส่วนนี่คำฟอง เพื่อนหนู" เสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นพร่าเล็กน้อย นวลหล้าช้อนตาขึ้นมองนัยแวบหนึ่ง แววตานั้นวาววับก่อนจะก้มลงมองพื้นตามเดิม "บ้านหนู... เคยเปิดเป็นโฮมสเตย์ มีห้องไม้เล็กๆ อยู่หลังหนึ่ง พ่อกับแม่หนูก็อยู่ด้วย ถ้าพี่ไม่รังเกียจก็ตามไปได้จ้ะ..."
    นัยสตาร์ทรถขับตามหลังสองสาวไป สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังและการโยกย้ายตามจังหวะรถของนวลหล้า ท่าทางการนั่งที่ดูสบายๆ ยิ่งเน้นย้ำความนูนโค้งของก้นที่ผายออกและกดทับลงบนเบาะรถ กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งฝุ่นผสมกลิ่นแดดลอยละล่องมาจากรถคันหน้า ความเหงาที่เคยเกาะกุมใจมลายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นเต้นกระชุ่มกระชวยที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางดงข้าวโพดแห่งนี้



มอเตอร์ไซค์คันเล็กนำทางนัยลึกเข้ามาจนถึงสุดชายป่าข้าวโพด บ้านหลังนี้ตั้งอยู่โดดเดี่ยวท้ายหมู่บ้าน เป็นเรือนไม้ใต้ถุนสูงสภาพเก่าแต่ดูแข็งแรง บรรยากาศรอบบ้านถูกโอบล้อมด้วยเงาครึ้มของต้นไม้ใหญ่ เมื่อล้อรถหยุดหมุน ชายร่างสันทัดคนหนึ่งก็เดินออกมาจากใต้ถุนบ้าน ผิวของเขาเข้มเกรียมแดด มัดกล้ามเนื้อตามลำแขนและแผงอกที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามดูทรงพลังและดุดัน ผิดกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มกว้างมาแต่ไกล
    "พ่อจ๊ะ... นี่พี่นัย เขามาเที่ยวหาที่พักถ่ายรูปจ้ะ" นวลหล้ารีบจอดรถแล้วเดินรี่เข้าไปหาพ่อของเธอ
    "สวัสดีครับลุง... ผมขอรบกวนพักสักคืนสองคืนจะได้ไหมครับ" นัยยกมือไหว้พลางสังเกตชายตรงหน้า
    "โอ๊ย... ได้สิหนุ่ม ไม่ต้องจ่ายแพงอะไรหรอก ผมชื่อเป้ย... เรียกตาเป้ยหรือลุงเป้ยก็ได้ตามสะดวก" ลุงเป้ยตอบพลางหัวเราะร่วน เสียงของเขาฟังดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง "บ้านผมคนไม่เยอะหรอก มีแค่นวลหล้ากับเมียผมที่นอนอยู่ข้างบน แกเป็นโรคข้อ เดินเหินไม่สะดวกหรอก วันๆ ก็อยู่แต่บนแคร่นั่นแหละ"
    ในจังหวะที่นวลหล้าเดินเบียดแทรกผ่านคนทั้งสองเพื่อจะไปยกกระเป๋า นัยสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ ฝ่ามือหนาและหยาบกร้านของลุงเป้ยไม่ได้ถอยหลบ แต่กลับจงใจวางโอบไปที่เอวของลูกสาว มือของเขาไม่ได้วางเฉยๆ แต่กลับจับและบีบคลึงไปบนเนื้อผ้าตรงแก้มก้นของนวลหล้าเบาๆ นวลหล้าไม่ได้มีท่าทีขัดขืน เธอเพียงแต่เอียงสะโพกรับสัมผัสนั้นอย่างเป็นธรรมชาติเสียจนนัยต้องกะพริบตาซ้ำ "ไป... นวลหล้า พาพี่เขาไปที่ห้องข้างล่างนั่น จัดที่จัดทางให้ดี" ลุงเป้ยสั่ง เสียงของเขายังคงนุ่มนวล ทว่าแววตาที่จ้องมองแผ่นหลังลูกสาวที่เดินนำออกไปนั้นนิ่งลึกและประหลาด
    นัยเดินตามเด็กสาวไปที่ห้องพักขนาดเล็กใต้ถุนบ้าน มันเป็นห้องไม้ฝากระดานตีมิดชิดแต่มีร่องไม้เล็กๆ ด้านบนที่แสงลอดผ่านได้ ภายในมีกลิ่นอับของไม้ปนเปไปกับกลิ่นหอมสะอาดจากตัวนวลหล้า "ห้องนี้แหละจ้ะพี่นัย พ่อนอนห้องติดกันนี่เอง มีอะไรก็เรียกหนูนะจ๊ะ หนูอยู่บนเรือนกับแม่" เธอยิ้มให้เขา ท่าทางการยืนห่อไหล่และบิดแขนเขินๆ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ทางเพศอย่างบอกไม่ถูก นัยนั่งลงที่ขอบฟูกพลางเงี่ยหูฟัง เสียงฝีเท้าของลุงเป้ยเดินวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เสียงพูดคุยพึมพำระหว่างพ่อลูกที่ดังแว่วมานั้นฟังดูหยอกล้อกันจนเกินปกติ ภาพฝ่ามือหนาที่บดคลึงก้นของเด็กสาวเมื่อครู่เริ่มวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ความเงียบของป่าท้ายไร่และกลิ่นอายลับๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้หลังคาบ้านหลังนี้กำลังเริ่มทำลายสมาธิของนัยลงไปทีละน้อย



เมื่อแสงสุดท้ายลับขอบดอย นัยล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เดินออกมา กลิ่นควันไฟและน้ำพริกผัดโชยมาแตะจมูก บนโต๊ะไม้ตัวยาวมีกับข้าววางรออยู่พร้อมเหล้าดองยา "มาๆ คุณนัย กินข้าวกัน นวลหล้ามาช่วยพ่อยกกระติกน้ำสิลูก" ลุงเป้ยตะโกนเรียกจากในครัว นัยเดินอ้อมไปที่ก๊อกน้ำข้างบ้านเพื่อจะล้างมือ แต่เท้าต้องชะงักลงที่ขอบหน้าต่างครัว
    นัยมองผ่านร่องไม้เห็นลุงเป้ยยืนรอกระติกน้ำ พอส่งให้กันเสร็จ ลุงเป้ยกลับใช้มือเปียกๆ คว้าหมับเข้าที่ลำคอขาวของลูกสาวแล้วรั้งเข้ามาหาตัว นวลหล้าเกร็งหลังเล็กน้อยแต่ไม่ได้ขยับหนี ลุงเป้ยใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามสันกรามก่อนจะกดลงที่ริมฝีปากล่างของเธอจนเผยอออก เด็กสาวหลับตาพริ้ม ลุงเป้ยก้มลงไปจนชิดใบหูแล้วพึมพำอะไรบางอย่าง "ไป... แขกเขาคอยนานแล้ว" เสียงลุงเป้ยกลับมาราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันทีที่แกผละออก นวลหล้ารีบจัดสายเสื้อที่เลื่อนหลุดให้เข้าที่ แม้ในความสลัว นัยยังเห็นเงาหน้าอกของเธอที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะหอบหายใจ และเห็นความเปียกชื้นบนริมฝีปากที่สะท้อนแสงไฟจางๆ
    นัยรีบถอยกลับมานั่งที่โต๊ะ หัวใจเต้นรัวแรง ภาพที่เห็นมันดูเป็นธรรมชาติจนน่าทึ่ง "มาแล้วๆ นวลหล้า เอากระติ๊บข้าวมาวางเลยลูก" ลุงเป้ยเดินยิ้มแย้มออกมา แกนั่งลงตรงข้ามนัยพลางรินเหล้าดองยาใส่แก้ว "มาพ่อหนุ่ม ดื่มมัดใจกันหน่อย ที่นี่มันหนาว ดื่มแก้สั่น" มื้อค่ำดำเนินไปอย่างเป็นกันเอง แต่ทุกครั้งที่นวลหล้าขยับตัวตักกับข้าว ลุงเป้ยจะหยุดพูดและจับจ้องลูกสาวไม่วางตา แววตาระริกด้วยความกระหายบางอย่าง จังหวะหนึ่ง นวลหล้าเอื้อมมือไปหยิบเหยือกน้ำ ทรวงอกภายใต้เสื้อกล้ามบางเบาเบียดเข้ากับท่อนแขนของนัยโดยบังเอิญ ความนุ่มนิ่มนั้นทำให้เขาสะดุ้ง แต่ลุงเป้ยกลับยิ้มพึงใจ แกจงใจนิ่งเงียบปล่อยให้อารมณ์อึดอัดนั้นค้างอยู่ในอากาศ "นวลหล้า... ดูแลพี่เขาให้ดีนะลูก พี่เขาคงไม่ชินทางแถวนี้" ลุงเป้ยเอ่ยเสียงทุ้มยิ้มๆ นวลหล้าหน้าแดงจัดรีบชักแขนกลับแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อด้วยท่าทางเหนียมอาย

เริ่มดึก ภายนอกมืดสนิท ลุงเป้ยนั่งขัดสมาธิบนพื้นไม้ที่ขัดจนมันวับ แกขยี้ใบยาเส้นมวนอย่างใจเย็น "บ้านป่ามันก็แบบนี้ กฎเกณฑ์อะไรก็เข้าไม่ถึง เราอยู่กันแบบคนดิบ... มีความสุขตามประสาเรา" แกพูดพลางพ่นควัน นวลหล้าเดินออกมาพร้อมขันน้ำเย็น เธอไม่ได้เปลี่ยนชุด แต่ผ้าถุงที่นุ่งรัดกระชับขึ้นจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจนตามจังหวะก้าว เด็กสาวทิ้งตัวนั่งลงข้างนัย ระยะที่ใกล้กันทำให้นัยได้กลิ่นสาวผสมแป้งฝุ่นเย็นๆ มันปลุกสัญชาตญาณดิบในกายเขาให้ตื่นตัว "พี่นัยพักที่นี่นานๆ นะจ๊ะ พ่อไม่ค่อยได้คุยกับใครถูกคอแบบพี่เลย" เธอกระซิบเสียงเบา
    "นวลหล้า... ไปหยิบยาสมุนไพรในห้องพ่อให้หน่อยสิ พ่อรู้สึกเลือดลมไม่ค่อยดี" ลุงเป้ยสั่ง เสียงของแกกดต่ำลง ในจังหวะที่นวลหล้ายันตัวลุกขึ้นและโน้มตัวผ่านหน้าชายหนุ่ม คอเสื้อที่กว้างหย่อนลงจนนัยเห็นเนินอกขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าบางๆ อย่างถนัดตา ก่อนที่เธอจะบิดสะโพกเดินหายเข้าไปในห้องของลุงเป้ยที่อยู่ติดกัน
    ความเงียบที่ตามมานั้นมากซะจนได้ยินเสียงมอดกัดไม้ นัยนั่งนิ่งจนเกร็ง เขาได้ยินเสียงไม้กระดานในห้องลั่นเบาๆ แทนที่จะได้ยินเสียงหาของ กลับมีเพียงเสียงเตียงไม้ลั่น เอี๊ยด... อ๊าด... และเสียงขยับผ้าที่เนิบนาบช้าๆ ลอดผ่านร่องไม้มาเท่านั้น นัยเหลือบมองลุงเป้ยที่ยังนั่งอยู่ข้างๆ เห็นแกหลับตาลงพริ้มพลางสูดยาเส้นเข้าปอดลึกจนหน้าอกกระเพื่อม แววตาที่หรี่ปรือของแกดูเหมือนกำลัง "ฟัง" และ "จินตนาการ" ถึงสิ่งที่ลูกสาวกำลังทำในห้องนั้นอย่างใจจดใจจ่อ กลิ่นอายรุนแรงและดิบเถื่อนเริ่มอบอวล นัยเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญไม่ใช่แค่การต้อนรับที่แสนดี แต่มันคือนาฏกรรมที่แสนผิดแผกและรัญจวนใจ ซึ่งเขากำลังถูกชักนำเข้าไปเป็นพยานรู้เห็นอย่างเลี่ยงไม่ได้

    เป็นครั้งแรกที่อยากลองเล่าเรื่องยาวๆ เป็นเรื่องที่เกิดจากประสบการณ์จริงครึ่งหนึ่ง แต่งเติมเพิ่มอีกครึ่งหนึ่ง ติชมกันได้ครับ จะนำไปปรับปรุงแก้ไข

ชอบเรื่องราวแนวชนบทแบบนี้จังเลยฮะ โดยมากตัวละครส่วนใหญ่จะไม่ซับซ้อน เป็นธรรมชาติ ดิบๆ แต่อ่านแล้วได้ความรู้สึกดี เอาใจช่วยฮะ ส่วนตัวชอบอ่านซีรี่ย์ยาวๆมากกว่าเรื่องสั้นๆ

ชอบเรื่องราวแนวชนบทแบบนี้จังเลยฮะ โดยมากตัวละครส่วนใหญ่จะไม่ซับซ้อน เป็นธรรมชาติ ดิบๆ แต่อ่านแล้วได้ความรู้สึกดี เอาใจช่วยฮะ ส่วนตัวชอบอ่านซีรี่ย์ยาวๆมากกว่าเรื่องสั้นๆ

ปกติเคยเขียนแต่ฉากสั้นๆครับ มาถึงเอากันเลย ยาวมากกลัวคนจะเบื่อว่าไม่เข้าเรื่องซะที555

เรื่องราวสนุกน่าติดตาม

เป็นครั้งแรกที่อยากลองเล่าเรื่องยาวๆ เป็นเรื่องที่เกิดจากประสบการณ์จริงครึ่งหนึ่ง แต่งเติมเพิ่มอีกครึ่งหนึ่ง ติชมกันได้ครับ จะนำไปปรับปรุงแก้ไข

เขียนได้ดีเป็นธรรมชาติชวนติดตาม ไม่หวือหวา แต่บท"นั่น"คงต้องรอพิสูจน์

พ่อคงจวกลูกสาวแทนเเม่ที่ป่วย แต่นัยมาพักแบบนี้ หล้าต้องบริการให้เต็มลำ

ในขณะที่เนื้อเรื่องกำลังเล่าถึงความบริสุทธิ์ในชีวิตชาวบ้านนอกก็แฝงไปด้วยอำนาจมืดที่ครอบจักรวาลและคอยผลักดันเรื่องราวต่างๆของคนต่างเพศให้กระทำร่วมกัน

บ้านนี้มีแต่ความเสียว

เนื้อเรื่องชวนให้จินตนาการ  วาดฝันไปตามที่จิตใจต้องการ
ชวนให้หลงใหลจริงๆเลยครับ

แนวนี้ของชอบผมเลยครับ ขอบคุณครับ

เขียนดีน่าติดตามครับ