ก่อนจะถึง 5 ทุ่ม ผมรับส่งลูกค้าไปแล้วสองราย รายแรกเป็นนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ให้ทิปมานิดหน่อย ส่วนรายที่สองเป็นกลุ่มนักเที่ยวชายหนุ่มจากกรุงเทพฯ ซึ่งแน่นอนว่าเวลานี้ทุกคนก็ไม่ได้อยู่ในสภาพปกติสักเท่าไหร่นัก ดื่มกินกันมาเต็มเพียบกันเลยทีเดียว

เมื่อเหลือบมองนาฬิกาที่ตอนนี้เลยเที่ยงคืนมาเล็กน้อย ผมหาวยาว ๆ หนึ่งครั้ง จอดปั๊มแวะฉี่สักทีแล้วก็คิดว่าได้เวลากลับห้องแล้วดีกว่าเพราะเริ่มง่วงนอน

แต่แล้ว เสียงสัญญาณลูกค้ากดเรียกผ่านแอปก็ดังขึ้นอีก ผมชำเลืองมองต้นทางกับจุดหมายโดยไม่ได้สังเกตอะไรมากนัก ก่อนจะกดรับงานแล้วมุ่งตรงไปยังผับแห่งหนึ่งบนถนนสายท่องเที่ยวชื่อดังใจกลางเมือง

ผมขับรถมาจอดหน้าร้าน รถรานักท่องเที่ยวคลาคล่ำจนดูสับสนวุ่นวาย เหมือนนักเที่ยวจะพร้อมใจกันกลับบ้านในช่วงนี้พอดิบพอดี ผมเหลียวมองหาอยู่ตั้งนานก็ไม่เห็นลูกค้า พอก้มดูชื่อบนหน้าจอก็รู้สึกคุ้นตาอย่างไรชอบกล แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

กระทั่ง ผมก็หันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ฟุตบาทด้วยท่าทางเมามายอยู่ห่างจากผับดังกล่าวราวสิบกว่าเมตร เธอสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นกับเสื้อสายเดี่ยวสีดำ ผมเอะใจว่าต้องเป็นลูกค้าที่เรียกรถมาแน่นอน เธอก้มหน้าเล็กน้อยทำให้ผมไม่เห็นหน้า จึงเอ่ยถาม

"เรียกรถผ่านแอปใช่ไหมครับ" ผมพูดอย่างสุภาพ

เธอคนนั้นเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาเยิ้มฉ่ำ ผมอึ้งไปเลย ถึงแม้แสงจะมืดสลัวแต่ก็จำได้ว่าเป็นน้องนักศึกษาคนเมื่อเช้านี้นี่นา

"คะ?" เธอถามเสียงขึ้นจมูก ดูเหมือนเธอจะจำไม่ได้ว่าเราเจอกันแล้วเมื่อเช้า

"เมื่อกี้เรียกรถมารับใช่ไหมครับ" ผมถามอีก

"อือ...ค่ะ"

เธอตอบแล้วลุกขึ้นก่อนจะเซเล็กน้อยด้วยท่าทางครึ่งหลับครึ่งตื่น ผมกางแขนรอรับเพราะกลัวว่าเธอจะล้มลงริมฟุตบาท แต่แล้วเธอก็ทรงตัวได้ ก่อนจะเดินแบบไม่ค่อยตรงทางสักเท่าไหร่ไปขึ้นรถผมที่จอดอยู่แล้วเอนพิงบนเบาะ หลับตาพริ้มไปในทันใด ผมปิดประตูหลัง แล้วมานั่งหลังพวงมาลัย

ตัวรถเคลื่อนฝ่าการจราจรอันวุ่นวายกลางดึกจากย่านท่องเที่ยวอย่างระมัดระวัง ออกมาบนถนนที่เงียบสงัด สองข้างทางมีแสงไฟจากเสาไฟฟ้าเรียงรายและร้านสะดวกซื้อที่ยังเปิดอยู่

ผมมองผ่านกระจกหลัง เธอฟุบลงไปนอนบนเบาะแล้ว การออกมารับลูกค้ายามวิกาลแบบนี้มักได้งานแบบไม่ต้องรอนาน แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องทำใจไว้ก็คือความสุ่มเสี่ยงที่จะมีการเปรอะเปื้อนจากอาเจียน เศษอาหารที่กินเข้าไปมักขย้อนออกมาเพราะเหล้า โดยเฉพาะลูกค้าที่เมามายแบบนี้

ผมถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกถึงตอนเช้าที่เธอนั่งรถผมไปมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอดูเงียบเฉย หน้าตาสดใสผสมกับความเหนื่อยหน่าย แต่ตอนนี้ เธอดูจะเมาหนักเอาเรื่องเลยทีเดียว ซึ่งผมก็เข้าใจดี เพราะตอนยังเรียนมหาลัยนั้น ผมก็ดื่มเป็นประจำ จนถึงตอนนี้อายุ 40 กว่าแล้ว ผมก็ยังชอบดื่มอยู่คนเดียวที่ห้อง นาน ๆ ครั้งถึงจะไปนั่งดื่มเบียร์ตามร้านอาหารเวลาอยากดูถ่ายทอดสดฟุตบอลไปด้วย

รถเคลื่อนผ่านทางโค้ง ผมต้องผ่อนความเร็วลงโดยอัตโนมัติ พร้อมเหลือบมองกระจกหลังอีกครั้ง เธอยังไม่ขยับ เมื่อติดไฟแดง ผมก็หันไปมอง ตัวเธอฟุบลงไปกับเบาะรถ เส้นผมยาวสยายปรกหน้าเธอ ร่างอ้อนแอ้นที่ยกขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ

จุดหมายที่เธอปักไว้ในแอปฯ คือคอนโดแห่งเดิม ซึ่งหมายความว่าเธอคงอยู่คนเดียวที่นั่น หรืออาจมีชายหนุ่มสักคนอยู่ด้วย...แต่ถ้าเธอมีแฟน แล้วพ่อหนุ่มนั่นไม่มารับก็ถือว่าใจร้ายพอสมควร

พูดก็พูดเถอะ ผมจะไปวิจารณ์ใครได้เล่า เพราะผมเองก็ยังไม่มีคนรักเป็นตัวเป็นตน แฟนคนสุดท้ายที่ผมคบด้วยก็ต้องย้อนกลับไปตอนก่อนที่จะถูกเลย์ออฟ เธอเป็นพนักงานซัพพลายเออร์ของบริษัทที่ผมทำงานอยู่ เธอหวังว่าเราจะลงเอยด้วยการแต่งงานมีลูกมีเต้า แต่ผมยังไม่อยากมี เราก็เลยต้องสิ้นสุดความสัมพันธ์ และหลังจากนั้น ผมก็ต้องระเห็จมาอยู่ที่เชียงใหม่

ผมสะบัดหัวเบา ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แล้วตั้งสมาธิกับถนนที่เริ่มมีหลุมบ่อจากการก่อสร้างยามค่ำคืน พอรถเคลื่อนเข้ามาในโซนที่ใกล้คอนโดมากขึ้น ผมก็เตรียมใจว่าถ้าเธอยังไม่ตื่นขึ้นเมื่อถึงจุดหมาย ผมจะทำอย่างไรต่อไปดี เพราะดูจากสภาพแล้ว เธอไม่น่าจะตื่นง่าย ๆ เป็นแน่

พอถึงคอนโด ผมจอดรถเข้าที่อย่างเบามือ แล้วหันกลับไปเรียก

"ลูกค้าครับ...ถึงแล้วครับ" ผมเอ่ย เธอไม่ตอบ ผมเรียกอีกครั้ง "คุณครับ...ถึงแล้วครับ"

เธอก็ยังไม่ตอบอีก และเหมือนจะหลับใหลไปจริง ๆ ผมหันไปมองที่ป้อมยาม ไม่มีใครประจำการอยู่ แล้วนี่ผมจะทำอย่างไรดีล่ะ เธอนอนเอียงไปตามความยาวของเบาะ เรียวขางามซ้อนทับกันแต่ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการหาวิธีพาลูกค้าขึ้นไปบนห้องให้ได้

หลังจากรออยู่เกือบ 10 นาที พร้อมกับเรียกเธอเป็นระยะ แต่สาวน้อยนักศึกษาก็ยังไม่ขยับเขยื้อนใด ๆ เธอคงจะหลับแบบนี้ไปถึงเช้าแน่ และถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่างหนึ่ง ผมก็จะต้องแกร่วอยู่แบบนี้ไปจนถึงเช้าด้วยเช่นกัน แล้วตอนนี้ผมก็อยากจะกลับห้องแล้วเหมือนกันเพราะชักจะง่วงมากขึ้น

นั่นทำให้ผมตัดสินใจพยุงตัวสาวนักศึกษาขึ้นไปบนห้อง ผมหยิบกระเป๋าของเธอแล้วถือวิสาสะเปิดดูคีย์การ์ดในกระเป๋า ซึ่งมีระบุหมายเลขห้องอยู่ด้วย เธอสะลึมสะลือเมื่อผมสัมผัสที่แขนอ้อนแอ้นแล้วดึงเธอออกมาจากตัวรถ

สาวน้อยที่ผมยังไม่รู้จักชื่อในตอนนี้หายใจแรง กลิ่นเหล้าหึ่งเลยทีเดียว ผมประคองเอวบางของเธอแล้วเดินเข้าไปในคอนโด ตรงล็อบบี้ก็ไม่มีใครอยู่เลยในตอนตี 1 กว่า ๆ แบบนี้ ผมถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปที่ลิฟท์ขึ้นไปยังชั้นบน

เมื่อเข้ามาในลิฟท์ กลิ่นน้ำหอมกรุ่นกลิ่นมาเข้าโสตประสาท มันช่วยไม่ได้เลยที่ผมจะชำเลืองมองหน้าอกอวบที่ดันเสื้อออกมาเป็นก้อน สัดส่วนของเธอไม่ธรรมดาเลยทีเดียว เมื่อเช้านี้ผมไม่ทันสังเกตหรืออาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ใส่ชุดเครื่องแบบที่ฟิตรัดก็เป็นได้

เธอเหมือนจะตื่นขึ้นแต่ก็ยังไม่ได้สติเต็มร้อย เดินแบบกระปกกระเปลี้ยมาถึงห้อง ผมตี๊ดคีย์การ์ดที่หน้าประตูแล้วเปิดเข้าไป ภายในห้องแบบสตูดิโอตกแต่งอย่างเรียบร้อย มีกลิ่นหอมเตะจมูกคล้ายกลิ่นจากเรือนกายของเธอ

ตอนแรก ผมว่าจะปล่อยให้เธอนอนตรงโซฟา แต่เตียงก็อยู่แค่เอื้อม ผมจึงปล่อยให้เธอนอนหงายผึ่งไปบนฟูกที่นอน เธอหันหน้าไปด้านหนึ่ง ตายังหลับพริ้ม หน้าอกสะท้อนขึ้นลงจากลมหายใจที่ค่อนข้างแรง ผมไม่ใช่คนหนุ่มคนแน่น การพยุงสาวเจ้าที่น่าจะหนักเกือบ 50 กก. ขึ้นมาแบบนี้ก็ทำเอาหอบเล็กน้อย

...ทว่า ความง่วงของผมหายไปไหนหมดก็ไม่รู้

สายตาของผมกวาดมองเรียวขางาม รองเท้าคัทชูส้นเตี้ยสวมอยู่ที่เท้าทั้งสองข้าง ผมมองขึ้นไปตามน่องเล็กเพรียว หัวเข่าสะอาดตา เลยขึ้นไปเป็นโคนขาขาวดังหยวกกล้วยที่แม้ถ้าปิดไฟตอนนี้ ก็ยังเห็นความสว่างจ้าได้อย่างแน่นอน

ชายเสื้อสายเดี่ยวของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อย ทำให้เห็นสะดือสวยบนหน้าท้องราบแบน ผมยืนนิ่ง มองขึ้นไปอีกจนถึงหน้าอกอวบ สายตาของผมการันตีได้ว่านั่นไม่ใช่ฟองน้ำหากเป็นเนื้อนมจริง ๆ ที่ถือว่าใหญ่พอตัวเลยทีเดียวหรืออาจจะเกินตัวด้วยซ้ำไป ขณะที่แขนสองข้างของเธอไม่ได้ใหญ่อะไรเลยและดูจะเพรียวบางด้วยซ้ำไป

แขนข้างหนึ่งวางข้างตัว อีกข้างทอดขึ้นเหนือศีรษะ รักแร้ขาวเนียนทำให้ผมเผลอจ้องมองจนลืมหายใจอยู่นานสองนาน

ครั้งสุดท้ายที่ผมได้นอนกับผู้หญิงก็คือกับแฟนเก่าคนสุดท้ายนั่นล่ะครับ ซึ่งก็น่าจะกินเวลานานเกือบ 2 ปีมาแล้ว ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าไฟกำหนัดในตัวผมจะลุกโชนขึ้นมาดื้อ ๆ สาวน้อยตัวหอมกรุ่นจนติดฝ่ามือผมตอนที่พยุงตัวเธอเมื่อครู่ไม่ได้มีท่าทีจะรู้สึกตัวแต่อย่างใด

ผมเหลียวไปมองรองเท้าที่วางอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีรองเท้าผู้ชาย ข้าวของเครื่องใช้ก็ดูจะเป็นของผู้หญิงทั้งหมด ซึ่งแสดงว่าเธอต้องอยู่ห้องนี้เพียงลำพังแน่นอน ผมเห็นแต่ชุดนักศึกษาหญิงสีขาวตัวเล็กกะทัดรัดที่แขวนอยู่หน้าตู้ ใกล้กับโต๊ะรีดผ้าที่ถูกพับเก็บไว้แล้ว

ผมหันมามองสาวน้อยอีกครั้ง แล้วกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แทนที่จะหันหลังแล้วเดินออกจากห้องไป เจ้าปีศาจร้ายที่ผมไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่ในตัวกำลังส่งเสียงบงการให้ผมนั่งลงเคียงข้างเธอบนเตียง

...................................

สนับสนุนอีบุ๊กฉบับเต็มเรื่องได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่







ติดตามและพูดคุยกับคนเขียนได้ที่นี่ X:

ขอบพระคุณมากค่ะ

รอลุ้น จะเป็นเทวาหรือซาตานครับ

แบบนี้ต้องมารดำเข้าสิงแล้ว

ไม่น่าอดใจไหว

สงสารใครดี โชเฟอร์ผู้อาภัพร่ัก กับสาวที่พลาดเมาจนขาดสติ

ชอบ

ต้องโดน แบบนี้ต้องโดน จัดหนักไปเลยพี่

ต้องรอน้องตื่นก่อนไหม ถึงจะเปิดประตูออกมาได้