ตอนที่ 6: ความโหยหาที่ไม่หายไป

เวลาผ่านไปอีกสามเดือนหลังจากคืนนั้น

นพหายไปจากชีวิตเรา... และคราวนี้เขาหายไปไกลมาก

ทุกอย่างเริ่มจากสายโทรศัพท์เมื่อสองเดือนที่แล้ว
คืนนั้น หลังกินข้าวเสร็จ แพรกำลังช่วยล้างจาน ฉันนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เธอรับสายด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ไม่ถึงสิบวินาที ใบหน้าของเธอก็ซีดลงทันที มือที่ถือฟองน้ำสั่นเทาเล็กน้อย
"...จริงเหรอคะ? ...สิงคโปร์เลย? ...เรียนต่อปริญญาโทด้วย? ...ต้องไปภายในสามสัปดาห์นี้? ...เข้าใจค่ะ..."
เธอวางสายแล้วยืนนิ่งอยู่ที่อ่างล้างจานนานมาก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ฉันเดินเข้าไปยืนข้างหลัง โอบกอดเอวบางของเธอจากด้านหลัง กลิ่นตัวคุ้นเคยของเธอยังติดจมูกฉัน แต่ฉันรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกจากร่างกายเล็ก ๆ ของเธอ
"เกิดอะไรขึ้น?" ฉันถามเสียงแผ่ว
แพรหันกลับมา กอดฉันแน่น น้ำเสียงสั่นระริก
"นพ... เขาถูกบริษัทส่งไปทำงานที่สิงคโปร์... และจะสนับสนุนให้เขาเรียนต่อปริญญาโทที่นั่นด้วย... เขาต้องไปภายในสามสัปดาห์นี้เลย... บอกว่า... อาจจะไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ่อย... เพราะต้องปรับตัวกับงานและเรียนพร้อมกัน"
ฉันกอดเธอแน่นขึ้น แต่ในใจรู้สึกหนักอึ้ง โล่งใจปนเศร้า... และรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่กำลังจะมาเยือน ฉันนึกภาพนพที่จากไป แล้วภาพของแพรที่เคยถูกเขากอดจากด้านหลังผุดขึ้นมาในหัว อกฉันบีบแน่นจนหายใจไม่ออก
สองสัปดาห์ที่เหลือผ่านไปเร็วเหลือเกิน
นพมาเยี่ยมสองครั้ง
ครั้งแรก เขายังพยายามทำตัวปกติ กินข้าวด้วยกัน สนทนาเรื่องงานที่สิงคโปร์ แต่สายตาที่เขามองแพรนั้นเต็มไปด้วยความอาลัยที่ซ่อนไม่มิด เขาจับมือแพรไว้แน่นตลอดมื้ออาหาร
คืนนั้น เราสามคนนอนด้วยกันอีกครั้ง แต่บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้า
นพกอดแพรจากด้านหลังแน่น ๆ ซุกหน้าลงที่ซอกคอเธอ น้ำเสียงแหบพร่า
"ฉันจะคิดถึงเธอมาก... คิดถึงทุกคืนที่เราเคยมีกัน..."
แพรไม่พูดอะไร เธอเพียงน้ำตาไหลเงียบ ๆ ซุกหน้าลงกับอกฉัน
ครั้งที่สอง... เป็นคืนสุดท้ายก่อนที่นพจะบินไปสิงคโปร์จริง ๆ
เขามาถึงบ้านตอนเย็น ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ราวกับหลายวันมานี้ไม่ได้นอนหลับ เขาถือกระเป๋าใบเล็กที่ยังไม่ได้เช็คอิน
หลังกินข้าวเสร็จ แพรเดินขึ้นห้องนอนนำหน้า เราสามคนนอนลงบนเตียงเหมือนเคย
แต่คืนนี้บรรยากาศต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
แพรเอาหน้าซุกอกฉันแน่น มือลูบหลังฉันสั่นเทา
นพที่นอนด้านหลังกอดเธอแน่นที่สุดเท่าที่เคยทำ เขาก้มลงจูบซอกคอแพรช้า ๆ นาน ๆ แล้วกระซิบเสียงแหบพร่าใกล้หูเธอ
"คืนนี้... ฉันอยากกอดเธอให้เต็มที่... เพราะพรุ่งนี้ฉันจะจากไปไกลมาก... และนานมาก... ฉันไม่รู้ว่าจะเจอเธออีกเมื่อไหร่"
แพรตัวสั่น น้ำตาไหลพรากลงบนอกฉัน
"ฉัน... จะคิดถึงเธอนะ... คิดถึงทุกอย่างเลย..."
นพเริ่มขยับสะโพกช้า ๆ จากด้านหลัง ท่อนเอ็นของเขาสอดเข้าไปในหีของแพรอย่างแผ่วเบา แต่ลึกซึ้ง
แพรเกร็งตัวในอ้อมแขนฉัน ครางแผ่วเบาในลำคอ "...อ๊ะ... นพ... ช้า ๆ นะ... ฉันอยากรู้สึกถึงเธอให้เต็มที่..."
และในขณะนั้น... ฉันรู้สึกทุกอย่างอย่างชัดเจนและลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เคย
ฉันเห็นใบหน้าของแพรที่ซุกอยู่ในอกฉัน... ดวงตาที่หลับพรึ่บ ริมฝีปากที่อ้าออกเล็กน้อย ครางแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเสียวลึกซึ้งที่ฉันแทบไม่เคยเห็นแบบนี้เมื่ออยู่กับฉันเพียงสองคน
ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอสั่นระริกตามจังหวะที่นพโยกจากด้านหลัง... เอวบางแอ่นขึ้นรับโดยไม่รู้ตัว... เนินอกอวบอิ่มเด้งไหวเบา ๆ ตามแรงกระแทก
เสียงครางของเธอ... มันลึกซึ้ง อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่แท้จริง
"อ๊าาา... ลึก... เสียวมาก... ฉันจะคิดถึงความรู้สึกนี้... คิดถึงเธอที่นทำให้ฉันเสียวขนาดนี้..."
หัวใจฉันถูกบีบแน่นจนเจ็บปวดราวกับมีใครเอามือบีบหัวใจฉันช้า ๆ
ความหึงพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรุนแรงจนน้ำตาคลอ ฉันรู้สึกเหมือนถูกหักหลังตรงหน้า... ถูกทรยศในขณะที่เมียกำลังกอดฉันและบอกว่ารักฉัน
แต่ในขณะเดียวกัน... ฉันกลับแข็งโดขึ้นอย่างน่าละอาย ความเงี่ยนผสมกับความเจ็บปวดจนสมองพร่ามัว
ฉันเกลียดตัวเองที่ยังรู้สึกเงี่ยนกับภาพนี้... เกลียดที่เห็นเมียมีอารมณ์ลึกซึ้งกับผู้ชายอีกคน... เกลียดที่รู้ว่าเธอกำลังเสียวสุดขีดกับสิ่งที่ฉันให้ไม่ได้
ฉันรู้สึกด้อยค่า ตัวเล็ก และไร้ค่า... เหมือนฉันเป็นเพียง "ผัวหลวง" ที่ต้องนั่งดูเมียมีความสุขกับคนอื่น
แต่ฉันก็ยังรักเธอ... รักจนยอมทนทุกอย่าง... รักจนยอมให้ความเจ็บปวดนี้กัดกินตัวเอง
ฉันถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ทำไมฉันถึงยังอยู่ตรงนี้? ทำไมฉันถึงยังกอดเธอไว้แน่น แม้จะรู้ว่าเธอกำลังเสียวกับคนอื่น? ความรักของฉันมันแข็งแกร่งขนาดนี้จริงหรือ... หรือว่าฉันกำลังทำลายตัวเองด้วยมือตัวเอง?
ฉันกัดฟัน กอดแพรแน่นขึ้น ก้มลงดูดหัวนมเธอแรงขึ้นเพื่อระบายความรู้สึกทั้งหมด
นพเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงอ่อนโยน เขาขยำเนินอกแพรจากด้านหลัง บีบแน่น หัวนมถูกดึงและวนวน
"ฉันจะคิดถึงเธอทุกวัน... คิดถึงหีที่แน่น... คิดถึงเสียงครางของเธอ..."
แพรถึงจุดสุดยอดก่อน ร่างกายเกร็งกระตุกแรง น้ำเงี่ยนพุ่งทะลักเปียกโชก
นพครางต่ำในลำคอ พ่นน้ำกามข้นร้อนเข้าไปในตัวเธอเป็นระลอกสุดท้าย
เขากอดแพรแน่นจากด้านหลัง น้ำตาของเขาหล่นลงที่ไหล่เธอ
"ฉันรักเธอ... แพร... รักเธอจริง ๆ"
เช้าวันรุ่งขึ้น นพจากไปจริง ๆ
เขากอดแพรที่หน้าประตูบ้านนานมาก ราวกับไม่อยากปล่อยมือ ริมฝีปากจูบหน้าผากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาของเขาหล่นลงบนผมแพร
"ดูแลตัวเองนะ... และ... ขอบคุณที่ให้ฉันมีช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต"
เขาเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับ รถแท็กซี่พาเขาออกไปจากซอย
แพรยืนมองรถจนลับสายตา แล้วทรุดลงกอดฉันแน่น น้ำตาไหลพราก
"เขาไปแล้ว... จริง ๆ แล้ว... ฉัน... ฉันจะคิดถึงเขา... คิดถึงความรู้สึกที่ถูกทำให้เสียวขนาดนั้น... ฉันโหยหามันมาก เอก... ฉันโหยหาจนใจสั่นเลย"
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา... นพหายไปจากชีวิตเรา
และความโหยหา... ก็เริ่มต้นขึ้นจริงจัง
คืนแรกที่ไม่มีนพ
หลังจากมีเซ็กส์กันเสร็จ แพรกอดฉันแน่น ตัวเธอยังสั่นระริกจากจุดสุดยอดเมื่อครู่ เธอหอบหายใจแผ่วเบา นานมากกว่าจะพูดออกมา
"...มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ" เธอพูดเสียงอ่อน ๆ ซุกหน้าลงกับอกฉัน "ฉันเสียว... แต่ฉันรู้สึกว่างเปล่า เหมือนขาดอะไรบางอย่างไป... ฉันคิดถึงความรู้สึกที่ถูกเย็ดทั้งสองรู... ถูกขยำนมแรง ๆ... ฉัน... โหยหามันมาก เอก... โหยหาจนบางคืนฉันร้องไห้คนเดียว"
ฉันรู้สึกอกบีบแน่น ความหึงเก่า ๆ พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันปนกับความเงี่ยนที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
"ฉันก็... คิดถึงเหมือนกัน" ฉันยอมรับเสียงแหบ "ฉันเกลียดตัวเองที่ยังนึกถึงภาพนั้น... แต่ทุกครั้งที่นึกถึงเธอถูกนพเย็ดจากด้านหลังขณะที่กอดฉัน... ฉันแข็งทันที"
แพรหันมามองฉัน ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุด
"ฉันพยายามไม่คิดถึง... แต่ยิ่งพยายามยิ่งคิดถึง... มันเหมือนมีช่องว่างในตัวฉันที่เติมไม่เต็ม ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้... แต่ฉันหยุดไม่ได้เลย ฉันโหยหาจนบางคืนฉันอยากร้องไห้เรียกชื่อเขา... ฉันโหยหาความเสียวที่ถูกทำให้เต็มทั้งตัวแบบนั้นมากจริง ๆ"
จากคืนนั้นเป็นต้นมา ความโหยหากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
บางคืน แพรจะขอให้ฉัน "นั่งดู" ขณะที่เธอใช้ของเล่นสองชิ้นกับตัวเอง
เธอนอนหงาย กางขากว้าง สอดของเล่นรูปร่างใหญ่เข้าไปในหีและรูตูดพร้อมกัน แล้วโยกสะโพกขึ้นลง ขณะที่มือขยำเนินอกตัวเองแรง ๆ
"อ๊าาา... เหมือนถูกสองคนเย็ด... เอก... มองฉันสิ... มองฉันถูกเย็ดทั้งสองรู... ฉันเสียวมาก... ฉันโหยหามันขนาดนี้เลย... โหยหาจนใจสั่น..."
ฉันที่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ ชักว่าวตัวเองอย่างรวดเร็ว ความหึงและความเงี่ยนปะปนกันจนสมองว่างเปล่า
เมื่อแพรถึงจุดสุดยอดกรี๊ดลั่น ฉันก็พุ่งน้ำกามใส่เนินอกและใบหน้าของเธอ
หลังจากนั้น เธอจะกอดฉันแน่น กระซิบเสียงอ่อนโยนแต่สั่น
"ขอบคุณที่ยังอยู่กับฉัน... แม้ฉันจะโหดร้ายกับเธอขนาดนี้... ฉันแค่... โหยหามันมากจริง ๆ จนบางคืนฉันนอนไม่หลับ"
ฉันจูบหน้าผากเธอ น้ำตาคลอ
"ฉันก็... ยังโหยหามันเหมือนกัน... แม้จะเจ็บทุกครั้งที่คิดถึง"
ชีวิตคู่ของเราไม่ได้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม
แต่เรากลายเป็นคู่สามีภรรยาที่โหยหา SEX แบบ 3P ที่เร่าร้อนและมืดมน
เรายังเล่นบทบาทนั้นด้วยกัน... ด้วยของเล่น... ด้วยคำพูด... ด้วยความทรงจำ
และแม้จะยังมีน้ำตา ความเจ็บปวด และความสับสนปนอยู่
เราก็ยังกอดกันแน่นทุกคืน
เพราะความรักที่เรามีต่อกัน... มันยังแรงพอที่จะอยู่กับความโหยหาที่ไม่เคยหายไปนี้
แต่ลึก ๆ แล้ว... ฉันเริ่มคิดอะไรบางอย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อน
บางคืนที่แพรนอนหลับไป ฉันนั่งมองหน้าเธอ แล้วความคิดนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว
"ถ้า... ฉันหาชายคนใหม่ให้เธอ... ชายคนใหม่ที่ยังอยู่ใกล้ ๆ... จะทำให้เธอไม่โหยหาขนาดนี้ไหม? จะทำให้ฉันยังคงเป็นผัวหลวงที่เธอรักที่สุดได้ไหม?"
ฉันยังไม่กล้าพูดออกไป
แต่ความคิดนั้น... มันเริ่มหยั่งรากลึกในหัวใจฉันแล้ว
และฉันไม่รู้ว่า... วันหนึ่งฉันจะกล้าพูดมันออกไปหรือไม่

จบเรื่อง

เป็นเรื่องความเสียวปนเศร้าที่เจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก..ไม่รู้ว่าเอกน่าสงสารหรือเค้ามีความสุขดี 

รักเมียมากจนยอมได้ทุกอย่าง

แค่ข้ออ้างเพื่อปลอบใจตัวเอง ล่ะมั้งที่บอกรักเมีย  แต่จริงๆ ก็แค่ ผู้ชายขี้แพ้ ที่ไม่กล้ายอมรับความจริง เพราะกลัวการสูญเสียเมีย เหตุที่กลัวก็เพราะคิดว่า พอเลิกกีนจะไม่สามารถกาใครได้อีกแล้ว เลย ทนยอมเจ็บ ยอมทรมานตัวเอว เพื่อเพื่อเยียวยาความขี้แพ้ ตัวเองเท่านั้น ผู้ชายแบบนี้   น่างสงสาร  ส่วนผู้หญิงก็  ชั่วเกิน   ปากบอกรักผัว แต่ กายใจถวิลหาอีกคน  ไม่สนว่าผัวจะเจ็บแค่ไหน   และ นี้ ก็อาจเป็นเรื่องจริงของบาวคน  ยอมให้ตัวเองทรมาน เพื่อรักษา ความต้องการอีกอย่าง