ริมฝีปากกระจับที่แดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติของเธอทำให้เขาจินตนาการถึงรสชาติที่หอมหวาน แก้มเนียนสวย ใบหน้าเรียวเล็กที่มองแล้วทำให้รู้สึกอยากทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน แต่เมื่อสายตาของเขาลดต่ำลงมาถึงคอวีบนเสื้อนักศึกษาที่ชวนให้ค้นหาต่ำลงไป เขาก็เกิดอยากจะฉีกกระชากเสื้อของเธอออกทันที

หน้าอกอวบอิ่มที่ดันเสื้อออกมาจนเห็นขอบบราสีขาวสะอาดตาอย่างชัดเจน ทำให้อาจารย์ธามสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความกระหาย คอแห้งผากทันใด 'สวยจริง ๆ เด็กคนนี้ เห็นใกล้ ๆ แบบนี้ยิ่งถูกใจเหลือเกิน'

บุคลิกภาพอันเรียบร้อยและการแต่งกายที่ดูสุภาพของเหมยไม่ได้ช่วยลดความปรารถนาในตัวหนุ่มใหญ่เลย ตรงกันข้าม มันยิ่งเน้นย้ำถึงความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่เขาอยากจะเป็นผู้ทำลายมันด้วยมือของเขาเอง

อาจารย์ธามเอนตัวพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้า ๆ เพื่อจัดระเบียบความคิดและอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาจะต้องเล่นเกมนี้อย่างใจเย็นและแนบเนียนที่สุด

"คุณรตา" อาจารย์ธามเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เหมยเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาของเธอสั่นไหว

"ค่ะ อาจารย์" เธอตอบรับ

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจนะ แต่ผมเป็นห่วงจริงๆ คุณตั้งใจเรียนมากจนเกินไปหรือเปล่า จนอาจจะทำให้เกิดความเครียดและผิดพลาดได้"

อาจารย์ธามกำลังแสร้งเปลี่ยนบทบาทจากผู้พิพากษามาเป็นผู้ปลอบโยน ทำให้สีหน้าของเหมยดูจะมีความหวังขึ้นมาบ้าง

"ขอบคุณค่ะ อาจารย์...อาจารย์จะช่วยหนูได้ไหมคะ หนูไม่อยากให้ผลการเรียนตก" เธอเอ่ย

"แน่นอนสิ" อาจารย์ธามตอบรับทันทีแล้วยิ้ม "ผมไม่มีทางปล่อยให้ลูกศิษย์ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้หรอก แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของการปรับพื้นฐานความคิดและการสอนแบบส่วนตัวที่ต้องใช้เวลาและสมาธิสูง"

เหมยไม่สามารถจับใจความที่ซ่อนเร้นในน้ำเสียงของเขาได้ คำว่า 'การสอนแบบส่วนตัว' นั้นหมิ่นเหม่ต่อการเข้าใจผิด แต่สาวน้อยที่กำลังกังวลกับผลการเรียนของตัวเอง ต้องการอย่างเดียวคือการปรับปรุงและทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

อาจารย์ธามหยิบปากกามาวงวันที่ในปฏิทินตั้งโต๊ะ

"อาจารย์เสนอว่า...ในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน เรามาทบทวนบทเรียนและทำความเข้าใจงานออกแบบกันที่ห้องทำงานของอาจารย์ดีไหม" เขาจ้องตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "อาจารย์มั่นใจว่าคะแนนของคุณจะดีขึ้นอย่างแน่นอน...คุณพร้อมไหมล่ะ"

การเสนอการเรียนพิเศษส่วนตัวในช่วงค่ำที่ห้องทำงานส่วนตัวนั้น เป็นการยื่นมือเข้าช่วยด้วยความจริงใจ ทว่าเต็มไปด้วยกับดักสำหรับสาวน้อยที่กำลังตื่นตระหนกกับผลการเรียนของตัวเอง

"หนู...หนูพร้อมค่ะ อาจารย์" เหมยเอ่ยตอบรับในที่สุด น้ำเสียงของเธอยังคงแฝงไว้ด้วยความกังวลเล็กน้อย แต่ความตั้งใจที่จะแก้ไขสถานการณ์ทางการเรียนนั้นอยู่เหนือความหวาดระแวงใด ๆ

รอยยิ้มของอาจารย์ธามกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะที่ได้เหยื่อเข้ากับดักอย่างง่ายดาย

"ดีมากครับ คุณรตา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ แล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดดูตารางงานของตัวเองอย่างครุ่นคิด แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองใบหน้าของเหมยเป็นระยะราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง

"หนูอยากให้คะแนนดีขึ้นจริง ๆ ค่ะ" เหมยพูด

"ถ้าอย่างนั้น...เราอย่าเสียเวลาเลย" อาจารย์หนุ่มใหญ่เอ่ยแล้ววางโทรศัพท์ลงอย่างช้า ๆ จ้องตาเหมยตรง ๆ "เรามาเริ่มกันพรุ่งนี้เลยดีไหมครับ"

เหมยพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

"ได้ค่ะ อาจารย์"

"โอเค" อาจารย์ธามสรุปด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและแฝงไว้ด้วยอำนาจ "พรุ่งนี้ วันพฤหัสบดี ขอให้คุณรตามาพบผมที่นี่ ห้องทำงานของผม เวลา 5 โมงเย็น"

เขาเน้นคำว่า 'ที่นี่' อย่างจงใจ เพราะนั่นหมายถึงห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบและอยู่ห่างไกลจากความวุ่นวายของนักศึกษาคนอื่น ๆ ในช่วงเย็น

อาจารย์ธามมองดูเหมยที่กำลังรวบหนังสือและกระเป๋าขึ้นมาถือไว้ในอ้อมแขน แล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวออกจากห้องอย่างเรียบร้อย ท่าทางที่นอบน้อมและร่างกายที่สมบูรณ์แบบของเธอยิ่งกระตุ้นความกระหายของเขา

"ขอบพระคุณมากค่ะ อาจารย์" เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"พรุ่งนี้ ผมจะรอคุณที่นี่นะ" อาจารย์ธามพูดเนิบ ๆ ก่อนที่เหมยจะเดินไปถึงประตู "ผมเตรียมเอกสารสำคัญและตัวอย่างงานออกแบบที่น่าสนใจไว้ให้คุณเป็นการพิเศษเลย"

คำว่า 'พิเศษ' ของเขาไม่ได้หมายถึงแค่เอกสารการเรียน แต่หมายถึงประสบการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างอาจารย์หนุ่มใหญ่กับสาวน้อยไร้เดียงสาในห้องทำงานปิดลับสายตาผู้คนแห่งนี้

เหมยยิ้มอย่างอ่อนโยนและนอบน้อมด้วยความซาบซึ้งใจ

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ สวัสดีค่ะ อาจารย์" เธอเอ่ยพร้อมประนมมือไหว้ โค้งตัวตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง อาจารย์ธามก็ยกมือขึ้นลูบไปตามกรอบหน้าของตัวเองอย่างช้า ๆ และถอนหายใจออกมา เขาได้กลิ่นกายหอมละมุนของเธอลอยอ้อยอิ่งอยู่ในห้อง หนุ่มใหญ่ปลดแว่นกรอบเงินออกวางบนโต๊ะ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความกระหายที่ถูกซ่อนไว้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มของเขา

"เซ็กส์แอพพีลสูงจริง ๆ เด็กคนนี้"

เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสนามหญ้าที่ว่างเปล่า ดวงตาของเขาไม่ได้มองทิวทัศน์ แต่กลับมองเห็นเพียงภาพใบหน้าขาวนวลของเหมยที่เต็มไปด้วยความกังวลและความไว้วางใจที่เขากำลังจะใช้เป็นเครื่องมือ

วันต่อมา เสียงนาฬิกาแขวนดังติ๊กต็อกอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงบของอาจารย์ธาม แสงแดดสุดท้ายของวันกำลังทอดเงายาวผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้อง สร้างบรรยากาศที่ดูนุ่มนวล แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเงียบเหงาของอาคารที่เริ่มว่างเปล่า

เหมยมาถึงหน้าห้องทำงานของรองคณบดีตามเวลานัดหมาย เธอเคาะประตูเบา ๆ สามครั้งด้วยความประหม่า และเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นชั่วโมงแห่งการทบทวนบทเรียนอันเคร่งเครียด

"เชิญครับ" เสียงทุ้มนุ่มของอาจารย์ธามดังออกมา

สาวน้อยนักศึกษาเปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องทำงานที่กว้างขวางมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเดียวสอดรับกับแสงธรรมชาติจากภายนอก ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายกว่าเมื่อวานมาก อาจารย์ธามไม่ได้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่เหมือนเมื่อวาน แต่เขานั่งอยู่บนโต๊ะประชุมขนาดเล็กซึ่งจัดวางอยู่มุมห้อง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ดูเป็นกันเองและใกล้ชิดกันมากกว่า

อาจารย์ธามอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่ดูสบาย ๆ ไม่เป็นทางการเหมือนเมื่อวาน และไม่ได้สวมเสื้อสูททับ เขาผายมือเชิญเหมยให้นั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา

"มาแล้วเหรอ คุณรตา ตรงเวลาดีมากเลยครับ" เขายิ้มอย่างอ่อนโยนจนดูเหมือนพ่อหรือพี่ชายที่อบอุ่น "นั่งตรงนี้สิครับ ตรงนี้สว่างกว่า"

เหมยนั่งลงอย่างเงียบ ๆ วางกระเป๋าถือและหนังสือเรียนลงข้างตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่สุขุมแต่ลึกล้ำของอาจารย์ธามลอยมากระทบจมูกเธอ ทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผลที่แน่ชัด

อาจารย์ธามผลักแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำไปตรงหน้าเหมย

"อาจารย์คิดว่าเราควรเริ่มด้วยการตรวจสอบงานที่คุณส่งมาใหม่อีกครั้งก่อนจะสอนคุณนะ เพราะอาจารย์พบจุดที่คุณเข้าใจผิดอยู่ไม่น้อยเลย"

เขาเริ่มพูดถึงเนื้อหาการเรียนอย่างจริงจังในตอนแรก ทำให้เหมยจดจ่ออยู่กับการแก้ไขข้อบกพร่องของตัวเอง เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้เอกสารเพื่อดูสิ่งที่อาจารย์กำลังชี้แจง

ขณะที่เหมยกำลังพิจารณางานของตัวเองอย่างตั้งใจ อาจารย์ธามก็โน้มตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเล็กน้อย แขนของเขาวางพาดอยู่บนโต๊ะใกล้กับแขนของเธอ การสัมผัสที่ดูเผิน ๆ เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

"เห็นไหมครับ คุณรตา...ตรงนี้คุณมองพลาดไปนิดเดียวเอง"

เขาใช้ปลายนิ้วที่ดูแข็งแรงและดูดีตามแบบของผู้ใหญ่ แตะลงบนหลังมือขาวเนียนของเหมย เพื่อชี้ไปยังจุดที่ผิดในแบบร่างนั้น การสัมผัสที่รวดเร็วและดูไร้เดียงสานั้นทำให้เหมยรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ วิ่งผ่านแขนของเธอ

สาวน้อยรู้สึกตกใจเล็กน้อยกับการสัมผัสที่เธอไม่คาดคิด ความรู้สึกรังเกียจพลุ่งขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เธอพยายามสกัดกั้นมันออกไป เพราะคิดว่าอาจารย์พยายามช่วยเธออยู่ หัวอกของเธอเหมือนมีสายน้ำอุ่นวาบไหลผ่าน

แต่เมื่ออาจารย์ธามไม่ถอนมือออกทันที แต่จงใจให้ปลายนิ้วของเขาสัมผัสหลังมือของเธออยู่นานกว่าปกติเพียงเสี้ยววินาที เหมยก็ดึงชักมือออกอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ และจดจ่ออยู่กับการฟังคำอธิบายของอาจารย์ธาม เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกสั่นไหวที่เกิดขึ้นในใจ

อาจารย์หนุ่มใหญ่ยิ้มกริ่มในใจอย่างพึงพอใจ เขาเห็นปฏิกิริยาของเธออย่างชัดเจน และรู้ว่าประตูบานแรกสู่โลกแห่งความไร้เดียงสาของสาวน้อยคนนี้ได้เปิดออกแล้ว

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ :)

รอติดตามตอนต่อไปครับ

สาวน้อยจะรอดพ้นกรงเล็บมารหรือไม่ เอาใจช่วยให้พ้น