ชิมลาง EP1 ก่อนครับ ไม่รู้แนว SCI-FI จะชอบกันไหม ฝากแนะนำติชมกันหน่อยนะครับ


************
อ่านตอนก่อนหน้า หรือผลงานเรื่องอื่นๆ ได้ที่ ของผมครับ
และสามารถสนับสนุนให้กำลังใจในการเขียนงาน และอ่านตอนใหม่ ๆ ล่วงหน้าได้ตามช่องทางดังนี้ครับ

)




>>


***ท่านใดติดขัด ไม่สะดวกในการอ่านผ่านเว็บอื่นๆ หรือทำไม่เป็น สามารถเข้ากลุ่ม Line OPENCHAT มาสอบถามหรือพูดคุยเรื่องอื่นๆ ได้ครับ (ไม่ระบุตัวตน)***
กดเข้ากลุ่มที่ Link นี้ >>>

อย่าลืมเข้าไปพูดคุยกันได้ที่เพจนะครับ




สถานที่: อพาร์ตเมนต์ศิริเจริญ, ชั้น 4 (ห้องริมสุดที่ค่าเช่าถูกที่สุด)
 
เวลา: 03:15 น.

เสียงฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่วดังกลบทุกสรรพเสียงในย่านชานเมืองอันเสื่อมโทรม น้ำฝนสีขุ่นไหลนองเจิ่งท่วมทางเดินหน้าห้องพักที่เต็มไปด้วยรองเท้าแตะเก่าๆ และถุงขยะที่ยังไม่ได้ทิ้ง

"วิน" ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งในชุดเสื้อช็อปเปื้อนคราบน้ำมันและเหงื่อไคล กำลังออกแรงลากกล่องลังไม้ขนาดมหึมาเข้ามาในห้องพักอย่างทุลักทุเล เสียงลังไม้ขูดกับพื้นปูนซีเมนต์เปลือยดัง ครืด... ครืด... บาดหู

"หนักชิบหาย..."

วินสบถพึมพำ ทิ้งตัวลงนั่งพิงลังไม้อย่างหมดแรง เขาหอบหายใจแฮกๆ กลิ่นอับชื้นของห้องผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาถูกที่ติดตัวเขา สร้างบรรยากาศที่น่าอึดอัด เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอที่แตกร้าวแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปฯ ไลน์

[เฮียชัย เงินกู้: มึงหายหัวไปไหน? อีก 2 วันถ้ากูไม่ได้ 5 แสน มึงเตรียมไปคุยกับรากมะม่วงได้เลย]

วินกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ความกลัวแล่นพล่านในอก แต่เมื่อเขาหันไปมองลังไม้ปริศนาที่ขโมยมา ความหวังริบหรี่ก็จุดประกายขึ้น

"Aether Bio-Techs... บริษัทระดับโลกขนาดนี้ ของข้างในต้องขายได้ราคาแน่ อย่างน้อยก็คงพอค่าดอกเบี้ย"

เขาไม่รอช้า คว้ามีดคัตเตอร์ด้ามสีแดงที่วางอยู่บนโต๊ะคอมฯ ขึ้นมา กรีดลงไปบนเทปกาวหนาเตอะที่ปิดผนึกกล่อง

แคว่ก... แคว่ก...

ฝากล่องถูกงัดออก เผยให้เห็นเม็ดโฟมกันกระแทกสีขาวจำนวนมหาศาล วินกวาดพวกมันออกอย่างใจร้อน จนกระทั่งมือของเขาไปสัมผัสกับอะไรบางอย่าง...

มันไม่ใช่โลหะ... ไม่ใช่พลาสติก... แต่มัน "นุ่ม"

วินชะงัก เขาค่อยๆ ปัดเม็ดโฟมออกทีละน้อย จนเผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน

"เชี่ย..."

ดวงตาของวินเบิกโพลง ลมหายใจสะดุดกึก ท่ามกลางกองโฟมนั้น คือร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นในชีวิต

เธอนอนหลับตาพริ้ม ผมสีน้ำตาลคาราเมลยาวสลวยแผ่กระจายไปทั่ว ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดราวกับเครื่องกระเบื้องเคลือบชั้นดี ไม่มีรอยตำหนิ ไม่มีไฝฝ้า แม้แต่รูขุมขนก็แทบมองไม่เห็น ทรวงอกอวบอิ่มขนาด 34 คัพ C รูปทรงหยดน้ำที่สวยงามไร้ที่ติ มันไม่ได้ใหญ่เทอะทะจนน่ากลัวแบบดาราหนังโป๊ แต่มีขนาดพอดีมือที่สุดสำหรับผู้ชาย ลาดไหล่เนียนสวยรับกับเนินอกที่ตั้งชูชันสู้แรงโน้มถ่วง ยอดถันสี ชมพูอ่อนราวกับกลีบซากุระแรกแย้ม ตัดกับผิวขาวอมชมพูของเธออย่างละมุนตา ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องจนวินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงใส่ เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่ได้รูปทรงสมบูรณ์แบบ

"ตุ๊กตายาง... เหรอวะ?" วินพึมพำ เสียงสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้น "งานเกรดไหนวะเนี่ย... โคตรเหมือนคน"

ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะความกลัว วินวางคัตเตอร์ลงโดยไม่ระวัง คมมีดเฉือนปลายนิ้วชี้เขาจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่เขาไม่สนใจ มือที่สั่นเทาและเปื้อนคราบน้ำมัน ค่อยๆ เอื้อมลงไปสัมผัสที่เนินอกข้างซ้ายของเธอ

แปะ...

วินสะดุ้งเฮือก "อุ่น?" มันไม่ใช่ความเย็นชืดของซิลิโคน แต่มันคือความอุ่นระอุเหมือนร่างกายมนุษย์ที่มีชีวิต

เขาลองออกแรงบีบคลึงเบาๆ เนื้อนุ่มหยุ่นนั้นยุบตัวลงตามแรงมือก่อนจะเด้งคืนตัวสู้มืออย่างเป็นธรรมชาติ ความนุ่มนวลนั้นทำเอาวินขนลุกซู่ เลือดลมในกายหนุ่มสูบฉีดรุนแรง

"แม่เจ้า... นิ่มชิบหาย"

นิ้วหัวแม่มือของเขาปัดผ่านยอดอกสีชมพูโดยไม่ตั้งใจ และสิ่งที่เกิดขึ้นทำเอาเขาตาค้าง

กึก...

ยอดถันที่เคยอ่อนนุ่ม จู่ๆ ก็หดเกร็งและแข็งเป็นไตขึ้นมาสู้มือนิ้วของเขา ราวกับมันตอบสนองต่ออุณหภูมิและการสัมผัส

เป้ากางเกงบอลสีซีดของวินเริ่มตุงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเลื่อนมือต่ำลง ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบที่ดูมีกล้ามเนื้อนิดๆ ลงไปยังเนินเนื้ออวบอูมที่หว่างขาซึ่งปราศจากเส้นขนรกรุงรัง เผยให้เห็นกลีบเนื้อสีชมพูระเรื่อที่ปิดสนิทเรียบเนียนราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน ร่องลึกตรงกลางดูชุ่มฉ่ำและเชิญชวน

"ไม่มีขน...?" เขาพึมพำ "งานเนียนกริบ..."

วินกลืนน้ำลาย มองดูความเป็นชายของตัวเองที่งัดดันกางเกงบอลออกมา...
ท่อนเนื้อขนาดมาตรฐานชายไทย ยาวประมาณ 6 นิ้ว ที่กำลังแข็งพองจนเส้นเลือดปูดโปนเป็นริ้วๆ หัวมาร์ชเมลโล่สีเข้มบานออกเล็กน้อยด้วยความตื่นตัว...
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า ของใหญ่ขนาดนี้จะยัดลงไปในร่องเล็กๆ ที่ดูบริสุทธิ์นั่นได้หมดหรือเปล่า

ขณะที่เขากำลังสำรวจจุดซ่อนเร้นด้วยความตะกละตะกลาม เลือดจากปลายนิ้วที่ถูกมีดบาดเมื่อครู่ ก็หยดลงไป...
ไม่ใช่บนตัวเธอ แต่หยดลงบน "แท็บเล็ตสีดำ" ที่วางอยู่ข้างตัวเธอในกล่อง

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณดิจิทัลดังขึ้นก้องห้องเงียบ หน้าจอแท็บเล็ตสว่างวาบเป็นสีเขียวมรกต ตัวหนังสือภาษาไทยวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง

[กำลังเริ่มระบบปฏิบัติการ... 30%... 70%... 100%]

[ตรวจพบสารพันธุกรรม (DNA Detected)]

[กำลังยืนยันตัวตน Administrator...]

[ยินดีต้อนรับ: มาสเตอร์วิน]

"เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!" วินผงะถอยหลังด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น ร่างที่นอนนิ่งอยู่ในกล่องก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว ไม่ใช่การลืมตาตื่นทันทีเหมือนในหนัง แต่เป็นการตื่นตัวของระบบร่างกาย

ฟู่...

เสียงลมหายใจเฮือกแรกดังลอดผ่านริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงราวกับคนที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ ผิวขาวซีดเริ่มมีสีเลือดฝาดวิ่งพล่านไปทั่วตัว ตั้งแต่ลำคอระหงลงไปถึงปลายเท้า

วินนั่งตัวแข็งทื่อ มองดูภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงและหวาดกลัว แต่สายตาเจ้ากรรมกลับละไปจากเรือนร่างที่กำลังมีชีวิตนั้นไม่ได้

หญิงสาวค่อยๆ ขยับเปลือกตา แพขนตายาวงอนกะพริบถี่ๆ ก่อนจะเปิดโพลง เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์ที่ฉ่ำน้ำ...

ดูสับสน... หวาดกลัว... และมีความเป็นมนุษย์อย่างน่าเหลือเชื่อ

เธอหันมาสบตากับวิน วินเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง—ไอ้ขี้แพ้ในเสื้อสกปรก—อยู่ในดวงตาคู่สวยนั้น

"ที่นี่... ที่ไหน?" เสียงของเธอแหบพร่า หวานใส แต่สั่นเครือ "คุณ... เป็นใคร?"

วินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน แต่สัญชาตญาณดิบบอกเขาว่า ชีวิตบัดซบของเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล... ไม่ทางนรก ก็สวรรค์ชั้นเจ็ด
และในมือของเขา... แท็บเล็ตนั้นก็แสดงเมนูคำสั่งแรกขึ้นมา พร้อมกับภาพกราฟิกจำลองร่างกายของเธอที่หมุนวนโชว์สัดส่วนทุกตารางนิ้ว

[Unit-734: "เอวา" ตื่นจากการจำศีล]

[ระดับความจงรักภักดี: 0% (เป็นกลาง)]

[แนะนำ: ทำการปรับจูนร่างกาย (Calibration) เพื่อยืนยันสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ]

วินก้มมองเป้ากางเกงตัวเองที่ปวดหนึบ แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวผู้ไร้เดียงสาในกล่อง รอยยิ้มมุมปากของเขาค่อยๆ ปรากฏขึ้น... เป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองถือกุญแจผีอยู่ในมือ

"ผมชื่อวิน..." เขาตอบเสียงพร่า "และผม... เป็นคนเก็บคุณได้"

คำตอบนั้นหลุดออกจากปากของวินราวกับคนละเมอ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างเปลือยเปล่าตรงหน้าอย่างไม่วางตา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยมีอยู่บ้าง ถูกคลื่นตัณหาและความโลภซัดกระหน่ำจนเริ่มเจือจางลงทุกวินาที

หญิงสาวในกล่องโฟมกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความสับสน แสงไฟนีออนจากหลอดตะเกียบกลางห้องที่กะพริบติดๆ ดับๆ ทำให้ภาพตรงหน้าเธอดูเหมือนฝันร้ายที่บิดเบี้ยว เธอพยายามประมวลผลคำพูดของชายแปลกหน้า

"เก็บ... ได้?" เธอทวนคำเสียงแผ่ว พยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว "คุณพูดเรื่องบ้าอะไร... ฉันเป็นคนนะ ไม่ใช่กระเป๋าสตางค์ตกหาย"

เธอพยายามยันกายลุกขึ้น แขนเรียวเสลาที่ดูบอบบางสั่นระริก ผิวขาวจัดของเธอตัดกับความสกปรกของพื้นห้องและลังไม้เก่าๆ อย่างสิ้นเชิง

วินสังเกตเห็นว่าทุกการขยับตัวของเธอ กล้ามเนื้อหน้าท้องและทรวงอกอวบอิ่มจะกระเพื่อมไหวอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีส่วนไหนเลยที่ดูเหมือนเครื่องจักร

"โอ๊ย..." เอวาร้องครางเบาๆ เมื่อความรู้สึกมึนงงแล่นพล่านเข้าสู่สมอง เธอเซถลาเกือบจะล้มกลับลงไป แต่สัญชาตญาณทำให้เธอยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกและหว่างขาของตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณความอาย "เสื้อผ้า... เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน? ทำไมฉัน... อยู่ในสภาพนี้?"

เธอมองไปรอบๆ ห้องด้วยแววตาตื่นตระหนก เห็นกองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซากคอมพิวเตอร์ และหน้าต่างบานเกล็ดที่มีฝนสาดเข้ามา ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ "คุณ... คุณข่มขืนฉันเหรอ?"

"เฮ้ย! ปากดีนะคุณ" วินรีบปฏิเสธ แม้ในใจจะแอบคิดอกุศลไปไกลแล้วก็ตาม "ผมเพิ่งงัดกล่องออกมาเมื่อกี้นี้เอง สภาพคุณก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว"

"โกหก!" เอวาตะคอก น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มใส "ฉันจะแจ้งตำรวจ... เอาโทรศัพท์มานะ!"

เธอทำท่าจะพุ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ทว่า...

ตึง!

ขาของเธออ่อนแรงกะทันหัน ร่างบางทรุดฮวบลงกับพื้นห้องเย็นเฉียบ เข่ากระแทกพื้นดังลั่น แต่น่าแปลกที่เธอไม่ได้ร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับมีสีหน้ามึนงงมากกว่า

"ขาฉัน... ทำไมไม่มีแรง..." เอวามองขาตัวเองด้วยความตื่นกลัว "คุณวางยาฉันใช่ไหม!?"

วินไม่ได้ตอบ เขาก้มลงมอง 'แท็บเล็ต' ในมือที่กำลังสั่นครืดคราด หน้าจอสีดำสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ไขข้อข้องใจทั้งหมด

[แจ้งเตือนระบบ: พลังงานคงเหลือ 15% (ระดับวิกฤต)]

[สถานะร่างกาย: กล้ามเนื้อยังไม่ได้ทำการวอร์มอัป (Cold Boot)]

[คำแนะนำ: ผู้ดูแลระบบ (Admin) จำเป็นต้องทำการ 'กระตุ้น' ระบบประสาทและไหลเวียนเลือดด้วยตนเอง]

วินขมวดคิ้ว "กระตุ้น... ด้วยตนเอง?"

ข้อความบนหน้าจอเปลี่ยนไป แสดงภาพกราฟิกจำลองวิธีการ 'Manual Stimulation' (การกระตุ้นด้วยมือ) มันแสดงจุดสีแดงวาบๆ ตามตำแหน่งต่างๆ ของร่างกายเอวา... ต้นคอ, หลังใบหู, หน้าอก, หน้าท้อง, และ... จุดกึ่งกลางกายสาว

[โหมดสาธิตการใช้งาน (Tutorial): เริ่มต้น]

[ภารกิจแรก: ตรวจสอบการตอบสนองของเซนเซอร์สัมผัส]

[รางวัล: ปลดล็อกสิทธิ์การควบคุมระดับ 1]

วินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก นี่มันไม่ใช่แค่การซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าแล้ว... แต่มันเหมือน 'เกม' เกมที่รางวัลคือเรือนร่างของผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยเจอ

"อย่าเข้ามานะ..." เอวาถอยกรูดไปจนหลังชนลังไม้ เมื่อเห็นวินค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาหา แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของโจรขี้ขลาดอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของคนที่มี 'ของเล่น' ชิ้นใหม่อยู่ในมือ

"อยู่นิ่งๆ น่าคุณ..." วินพูดเสียงแหบพร่า พยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น "ผมแค่จะ... เช็กอาการให้"

"ไม่ต้องมายุ่ง! ออกไป!" เอวาคว้ากล่องโฟมข้างตัวขว้างใส่เขา แต่มันเบาหวิวและไร้ทิศทางเพราะเรี่ยวแรงเธอแทบไม่เหลือ

วินปัดกล่องโฟมทิ้งอย่างไม่ไยดี เขาขยับเข้าไปใกล้จนเข่าชนกับเข่าของเธอ กลิ่นหอมหวานจากตัวเธอลอยมาแตะจมูก—กลิ่นเหมือนแป้งเด็กผสมกับวานิลลา และกลิ่นจางๆ ของ... สารเคมีบางอย่างที่เขาไม่รู้จัก แต่มันกลับกระตุ้นอารมณ์ทางเพศได้อย่างประหลาด

"ระบบบอกว่าคุณยังไม่วอร์มอัป..." วินพึมพำ สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจากความโกรธและความอาย "ผมต้องช่วย... กระตุ้นให้"

"อย่า... อึก!"

วินไม่รอฟังคำอนุญาต มือหยาบกร้านที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กๆ ของเธอไว้ เอวาพยายามสะบัดหนีแต่สู้แรงผู้ชายไม่ได้

วินทำตามคำแนะนำบนหน้าจอ เขาใช้นิ้วโป้งกดลงไปที่ชีพจรข้อมือของเธอ

ตึก... ตึก... ตึก... มันเต้นแรงและเร็วเหมือนหัวใจคนปกติ แต่มันมีจังหวะที่สม่ำเสมอเกินไป... สม่ำเสมอจนน่าขนลุก

[ตรวจสอบจุดที่ 1: ผ่าน]

[ความไวต่อสัมผัส: ปกติ]

"ปล่อยนะ! ไอ้โรคจิต! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" เอวากรีดร้องสุดเสียง หวังให้ห้องข้างๆ ได้ยิน

วินสะดุ้งเฮือก เขาเพิ่งนึกได้ว่าผนังห้องที่นี่บางแค่ไหน ถ้าใครได้ยินแล้วแจ้งตำรวจ เขาจบเห่แน่ "เงียบนะเว้ย!"

"ไม่เงียบ! ช่วยด้วยค่าาา! มีคนจะข่มขืน... อุ๊บ!"

วินรีบเอามือปิดปากเธอไว้ แต่เอวากัดนิ้วเขาเต็มแรง

"โอ๊ย! เชี่ยเอ๊ย!" วินสะบัดมือออก เลือดไหลซิบๆ ความโกรธพุ่งพล่าน "ดื้อนักใช่ไหม..."

เขาก้มมองแท็บเล็ต เห็นปุ่มสีแดงกะพริบเด่นหราอยู่มุมขวา เป็นปุ่มที่เขียนว่า [MUTE (ปิดเสียง)] และ [RESTRAIN (พันธนาการ)] ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ วินกดนิ้วลงไปที่ปุ่มนั้นเต็มแรง

ติ๊ด!

[คำสั่ง: ตัดการทำงานกล่องเสียงชั่วคราว]

[คำสั่ง: ล็อกระบบกล้ามเนื้อ (Paralysis Mode)]

วินาทีนั้นเอง ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา เสียงกรีดร้องของเอวาขาดห้วงไปกลางอากาศ ริมฝีปากของเธอยังคงอ้าค้างอยู่ในท่าที่จะตะโกน แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา นอกจากเสียงลมหายใจแผ่วเบา

ดวงตาของเธอเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เธอพยายามจะดิ้น พยายามจะทุบตีวิน แต่แขนขาของเธอกลับทิ้งตัวลงข้างลำตัวราวกับตุ๊กตาที่ถูกตัดเชือกชักใย

เธอขยับไม่ได้... พูดไม่ได้... ทำได้เพียงกลอกตาไปมาและหายใจเท่านั้น

"เฮ้ย..." วินตะลึง เขาโบกมือผ่านหน้าเธอ เอวากะพริบตาปริบๆ มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำถามว่า เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายฉัน?

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง วินมองดูหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า สภาพของเธอตอนนี้เหมือนตุ๊กตายางราคาแพงที่รอให้เจ้าของใช้งาน... แต่ต่างกันตรงที่เธอยังมีชีวิต เธอรับรู้ทุกอย่าง และเธอกำลังกลัวเขาจนตัวสั่น

ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอกวิน มันคือ 'อำนาจ' อำนาจที่เขาไม่เคยมีในที่ทำงาน ไม่เคยมีในสังคม... แต่อยู่ที่นี่ ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ เขาคือพระเจ้า

"ทีนี้ก็เงียบสักที..." วินพูดเสียงเบา รอยยิ้มมุมปากเริ่มบิดเบี้ยว เขาขยับเข้าไปนั่งคร่อมทับช่วงขาของเธอไว้ สัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นของต้นขาที่เบียดเสียดกับเป้ากางเกงเขา "เมื่อกี้คุณกัดผมนะ... รู้ไหมว่าหุ่นยนต์ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายเจ้าของ?"

เอวามองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ น้ำตาไหลพรากออกมาจากหางตาเงียบๆ เธอพยายามจะขยับปากบอกว่า ขอโทษ หรือ ปล่อยฉันไป แต่กล้ามเนื้อใบหน้าช่วงล่างไม่ตอบสนอง

วินมองหน้าจอแท็บเล็ตอีกครั้ง

[ภารกิจ: ตรวจสอบจุดสัมผัสที่ไวต่อความรู้สึก (Erogenic Zones)]

[ความคืบหน้า: 1/5]

[คำแนะนำ: การกระตุ้นจุดอ่อนไหวจะช่วยเร่งการไหลเวียนของสารหล่อเลี้ยงชีวภาพ (Bio-Fluid) ได้ดีที่สุด]

"ระบบบอกว่า... ต้องกระตุ้นจุดอ่อนไหว" วินอ่านข้อความนั้นให้เธอฟังจงใจ "เพื่อสุขภาพของคุณเองนะเอวา ไม่ใช่เพราะผมอยากทำ"

เขาโกหกหน้าตาย... จริงๆ แล้วเขาอยากทำจนตัวสั่น

มือของวินค่อยๆ เลื่อนจากหน้าท้องแบนราบ ขึ้นมาที่ทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ตื่นตระหนก "ของจริงหรือเปล่าเนี่ย..."

เขาวางมือทาบลงไป เต็มไม้เต็มมือ... ความนุ่มนวลนั้นเกินคำบรรยาย มันให้ความรู้สึกเหมือนจับลูกโป่งน้ำที่บรรจุน้ำอุ่นๆ ไว้ข้างใน แต่มีความแน่นกระชับของกล้ามเนื้อสาวรุ่น นิ้วของเขาเริ่มบีบคลึงเบาๆ

เอวาสะดุ้งเฮือกในลำคอ ดวงตาเบิกกว้างขึ้น แววตาแสดงออกถึงความไม่ยินยอมอย่างชัดเจน แต่ร่างกายที่ถูกล็อกไว้กลับทำได้เพียงนอนนิ่งๆ รองรับสัมผัสนั้น

"นิ่มชิบหาย..." วินครางในลำคอ สติเริ่มเตลิด "แล้วถ้าทำแบบนี้ล่ะ?"

เขาใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้ง คีบไปที่ยอดอกสีชมพูระเรื่อ แล้วออกแรงบิดเล็กน้อย

เฮือก!

ร่างกายของเอวากระตุกเกร็งขึ้นมาวูบหนึ่ง แม้จะถูกล็อกระบบกล้ามเนื้อใหญ่ไว้ แต่ระบบประสาทอัตโนมัติยังคงทำงาน ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นทันตาเห็น เส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนังขยายตัว เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างตามที่ระบบต้องการ

[ความไวต่อสัมผัส: เพิ่มขึ้น 20%]

[อัตราการเต้นหัวใจ: 120 bpm]

[สถานะ: เริ่มตื่นตัว (Arousal Detected)]

วินมองดูกราฟบนหน้าจอ แล้วมองสลับกับใบหน้าของเอวาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความอับอาย "ปากบอกว่าไม่ชอบ... แต่กราฟมันพุ่งเอาๆ เลยนะคุณ"

เขารู้สึกสนุก... สนุกกับการได้เห็นปฏิกิริยาที่ขัดแย้งกัน ความสนุกแบบดิบเถื่อนของผู้ชายที่เก็บกดมานาน

"ไหนดูข้างล่างซิ..."

วินเลื่อนมือต่ำลง ผ่านสะดือบุ๋มสวย ผ่านหน้าท้องน้อย ลงไปยังเนินเนื้ออวบอูมที่หว่างขาซึ่งปิดสนิทอยู่ เอวาพยายามจะหุบขาเข้าหากัน แต่คำสั่งล็อกขาทำให้เธอต้องนอนอ้าซ่าอยู่ในท่านั้น... ท่าที่เปิดเผยทุกอย่างให้เขาเห็น

นิ้วของวินสัมผัสลงไปที่กลีบเนื้อนุ่มนวล "แฉะแล้วนี่..."

เขาพบว่ามีความชื้นชื้นเคลือบอยู่ที่ปลายนิ้ว... สารหล่อลื่นสังเคราะห์ที่ระบบผลิตออกมาอัตโนมัติเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการใช้งาน หรืออาจจะเป็นปฏิกิริยาความกลัว? เขาไม่รู้ และไม่สน

วินค่อยๆ สอดนิ้วกลางเข้าไปในร่องลึกนั้น มันคับแคบ... แน่นตึง... และดูดกลืนนิ้วเขาเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม

เอวาหลับตาแน่น คิ้วขมวดเข้าหากัน ใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนคนกำลังทรมาน แต่ริมฝีปากกลับเผยอออกเล็กน้อย ปล่อยเสียงครางอู้อี้ในลำคอที่ฟังดูคล้ายเสียงสะอื้นผสมเสียงครวญคราง

วินขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ รับรู้ถึงแรงตอดรัดจากภายในที่เหมือนกับมีชีวิต "สุดยอด..." วินหายใจหอบ "ข้างในนี้... เหมือนคนจริงๆ ชะมัด... ไม่สิ ดีกว่าด้วยซ้ำ"

เขาเหลือบมองแท็บเล็ต เห็นปุ่มเมนูใหม่ปรากฏขึ้นมา

[โหมด: ปรับแต่งความรู้สึก (Sensation Tuning)]

[ตัวเลือก: เพิ่มความเสียวซ่าน / ลดความเจ็บปวด / เชื่อมต่อความรู้สึกกับ Admin]

วินแสยะยิ้ม "งั้นเรามาลองเล่นของเล่นใหม่กันหน่อยไหม เอวา?"

นิ้วของเขากดลงไปที่ปุ่ม [เพิ่มความเสียวซ่าน (ระดับ 1)] บนหน้าจอ พร้อมกับที่นิ้วอีกข้าง กระแทกเข้าไปในกายสาวจนสุดโคน...

เฮือก!

ปฏิกิริยาของเอวารุนแรงยิ่งกว่าการถูกไฟช็อต แม้กล้ามเนื้อแขนขาจะถูกล็อกไว้ด้วยคำสั่งอัมพาต แต่กล้ามเนื้อหน้าท้องและทรวงอกของเธอกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนตัวลอยขึ้นจากฟูก ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลงจนเห็นเส้นเลือดฝอยในตาขาว

"อื๊อออออ!!!!!"

เสียงครางอู้อี้ในลำคอดังลอดริมฝีปากที่ถูกปิดกั้น ความรู้สึกที่แล่นพล่านเข้ามาไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกล่วงล้ำ แต่มันคือความเสียวซ่านที่ถูกขยายสัญญาณจนเกินขีดจำกัดมนุษย์

ในหัวของเอวาขาวโพลน เหมือนมีระเบิดแสงถูกโยนใส่สมอง วินแค่ขยับนิ้วเข้าออกเพียงเบาๆ แต่สำหรับเธอ... มันรู้สึกเหมือนทุกตารางนิ้วภายในช่องทางรักถูกครูดด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง ผนังเนื้ออ่อนนุ่มภายในบีบรัดนิ้วของวินแน่นจนแทบจะกลืนกินเข้าไป

วินมองดูกราฟบนหน้าจอด้วยความตื่นตะลึง

[ระดับความไวสัมผัส: 150%]

[สถานะโครงข่ายประสาท: Hyper-Active (ตอบสนองไวเกินพิกัด)]

"สุดยอด..." วินพึมพำ เหงื่อเริ่มซึมตามขมับ "แค่ระดับ 1 ยังขนาดนี้..."

เขาเริ่มสนุก... สนุกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ในโลกภายนอก เขาเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่ไม่มีใครสนใจ แต่ในห้องนี้... เขาควบคุมได้แม้กระทั่งระบบประสาทของผู้หญิงคนนี้

"ดูท่าทางคุณจะชอบนะ" วินแกล้งกระซิบข้างหูเธอ "ข้างในตอดนิ้วผมใหญ่เลย... ไหนลองเพิ่มอีกหน่อยซิ?"

เขาลากนิ้วบนหน้าจอ เลื่อนแถบระดับขึ้นไปที่ [ระดับ 2] และ [ระดับ 3]

"อึก! อื๊อ! อ๊ากกก!!"

เสียงครางของเอวาดังถี่กระชั้นขึ้น ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อล้นจนไม่อาจกักเก็บ ร่างกายของเธอเริ่มหลั่งสารคัดหลั่งออกมาท่วมท้นจนเปรอะเปื้อนนิ้วของวินและผ้าปูที่นอน กลิ่นฟีโรโมนหอมหวานคละคลุ้งไปทั่วห้องจนวินรู้สึกมึนเมา

เขาถอนนิ้วออก... และตัดสินใจที่จะใช้ของจริงแทน

วินรูดกางเกงบอลลงอย่างรีบร้อน ความเป็นชายของเขาแข็งตั้งจนปวดหนึบมานานแล้ว เขาจับขาของเอวาแยกออกกว้างกว่าเดิม แล้วจ่อส่วนปลายเข้าไปที่ปากทางอันฉ่ำเยิ้ม

"อย่า..." เอวาพยายามขยับปากพูดแบบไร้เสียง เธอทำได้เพียงแค่นอนมองด้วยแววตาเว้าวอน "อย่าทำแบบนี้... ฉันกลัว..."

แต่วินไม่หยุด "ถือซะว่าเป็นการช่วยชีวิตคุณนะเอวา... ระบบบอกว่าคุณต้องการพลังงาน"

เขาดันแก่นกายเข้าไปรวดเดียวจนมิดด้าม

ปึก!

ความรู้สึกคับแน่นและอบอุ่นโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ทุกทิศทาง มันนุ่มนวลกว่าตุ๊กตายางราคาถูกที่เขาเคยใช้ร้อยเท่าพันเท่า และมันมีการตอบสนองที่ดูดกลืนอย่างน่าเหลือเชื่อ

"ซี๊ดดด... แน่นชิบหาย..." วินครางออกมาอย่างสุขสม แต่สำหรับเอวา... มันคือความทรมานที่แสนหวาน

ทันทีที่สิ่งแปลกปลอมรุกล้ำเข้ามา ระบบปฏิบัติการภายในของเธอ (OS) ก็ตอบสนองทันทีโดยที่เธอควบคุมไม่ได้

[ตรวจพบสารชีวภาพเพศชาย]

[เปิดใช้งาน: โหมดรีดเฟ้น (Milking Mode)]

[วัตถุประสงค์: สกัดสารพันธุกรรมเพื่อนำมาสังเคราะห์พลังงาน]

ผนังเนื้อเยื่อภายในของเอวาเริ่มทำงาน มันบีบรัดเป็นจังหวะเกลียวคลื่น หมุนวนรอบความเป็นชายของวิน ปรนเปรอเขาให้ถึงจุดสุดยอดเร็วที่สุด เอวาพยายามกลั้นใจ พยายามต่อต้านร่างกายที่ขยับไปเอง แต่ยิ่งเธอพยายามหยุด ความเสียวซ่านยิ่งทวีคูณจนเธอแทบขาดใจ

วินจับเอวเธอไว้แน่น เริ่มขยับสะโพกกระแทกกระทั้นตามสัญชาตญาณดิบ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง พั่บ... พั่บ... พั่บ... ผสานไปกับเสียงเตียงเก่าๆ ที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าด และเสียงครางอู้อี้ของเอวาที่เริ่มเปลี่ยนจากเสียงร้องไห้ เป็นเสียงแห่งความสุขสมที่เธอไม่อาจปฏิเสธ

วินเหลือบมองหน้าจอแท็บเล็ตอีกครั้ง เห็นปุ่มเมนูหนึ่งที่กะพริบอยู่

[Force Climax (บังคับจุดสุดยอด)]

"มาดูกันซิว่า... หุ่นยนต์จะเสร็จเหมือนคนไหม?"

วินกดปุ่มนั้นลงไป

วินาทีนั้น ร่างของเอวากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนหลังแอ่นลอยจากพื้น ดวงตาของเธอเหลือกขึ้นด้านบน ริมฝีปากอ้ากว้าง ปล่อยเสียงกรีดร้องที่ไม่มีเสียงออกมา

ภายในร่างกายของเธอ กล้ามเนื้อทุกมัดบีบรัดท่อนลำของวินอย่างแนบแน่น ความร้อนผะผ่าวแผ่ซ่านออกมาจากแกนกลางลำตัว วินรู้สึกเหมือนถูกดูดวิญญาณ ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสมองจนเขาไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป

"อ่าาาาาาา!!"

วินคำรามลั่น ปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าไปในตัวเธอ ความอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่ม ราวกับการเติมเชื้อเพลิงลงในเตาปฏิกรณ์

[กำลังรับสารอาหาร...]

[ระดับพลังงาน: ฟื้นฟู 15% -> 40%]

[สถานะจิตใจ (Psyche): ไม่เสถียร (Unstable)]

วินฟุบลงทับร่างของเอวา หอบหายใจแฮกๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อนและความสุขสมที่มากล้น เขารู้สึกได้ว่าหัวใจของเอวายังคงเต้นรัวเร็วอยู่ใต้แผ่นอกเขา... เต้นแรงจนน่ากลัว

ผ่านไปครู่หนึ่ง วินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา แล้วกดปุ่ม [ยกเลิก: คำสั่งล็อกร่างกาย] และ [ยกเลิก: ปิดเสียง]

ฟู่...

ทันทีที่ได้รับอิสระ ร่างกายของเอวาก็อ่อนระทวยลงไปกองกับฟูกเหมือนคนไม่มีกระดูก เธอนอนตะแคง ขดตัวเข้าหากัน ไหล่บางสั่นเทาอย่างรุนแรง

"ฮึก... ฮือออ..." เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นมาแผ่วเบา เป็นเสียงร้องไห้ที่ดูเจ็บปวดและสิ้นหวังที่สุดเท่าที่วินเคยได้ยิน

เอวายกมือที่สั่นเทาขึ้นมากอดตัวเอง พยายามดึงเศษผ้าห่มมาปิดร่างกายที่เปรอะเปื้อนคราบรัก เธอไม่ด่าทอเขา... ไม่กรีดร้อง... เธอแค่ร้องไห้ เหมือนเด็กสาวที่เพิ่งถูกพรากสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป

วินมองภาพนั้นแล้วรู้สึกจุกในอกเล็กน้อย ความรู้สึกผิดเริ่มแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความหื่นกระหาย "คุณ... โอเคไหม?" เขาถามเสียงเบา

เอวาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงช้ำ คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนแก้มใส "ทำไม..." เธอถามเสียงแหบพร่า "ทำไมร่างกายฉัน... ถึงเป็นแบบนี้..."

เธอไม่ได้โกรธที่เขาข่มเหงเธอ... แต่เธอโกรธร่างกายตัวเองที่สมยอมและมีความสุขไปกับมัน "ฉันเกลียดคุณ... แต่ฉันเกลียดร่างกายนี้มากกว่า... ฮือออ..."

วินนิ่งเงียบ เขาไม่มีคำตอบให้เธอ เขาจะบอกเธอได้ยังไงว่าเธอถูกโปรแกรมมาแบบนี้? บอกไปเธอก็คงไม่เชื่อ หรือถ้าเชื่อ... เธอก็คงใจสลายยิ่งกว่าเดิม

วินฟุบหน้าลงกับหมอนข้างๆ เอวา เสียงหอบหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาเป็นปกติ ความเหนื่อยล้าจากการตื่นเต้นและการปลดปล่อยพลังงานถาโถมเข้ามาใส่เขาอย่างจัง

"นอนพักเถอะ..." วินพึมพำ เอื้อมมือไปดึงผ้าห่มเก่าๆ มาคลุมร่างเปลือยของเอวาไว้ "พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เขาหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่า... บนหน้าจอแท็บเล็ตสีดำที่วางอยู่บนหัวเตียง จู่ๆ ก็มี หน้าต่างแจ้งเตือนขนาดเล็ก (Pop-up) เด้งขึ้นมาเงียบๆ

กรอบสีแดงกะพริบช้าๆ พร้อมข้อความตัวเล็กๆ

[คำเตือน: ตรวจพบสัญญาณคลื่นความถี่สูง (High Frequency Signal)]

[แหล่งที่มา: ยูนิตไม่ระบุตัวตน]

[ระยะห่าง: 800 เมตร... กำลังเคลื่อนที่เข้ามา]

แสงไฟจากหน้าจอกะพริบวูบวาบอยู่ในความมืด แต่วินที่จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปแล้ว... ไม่ได้รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาถึงหน้าประตูบ้านเลยแม้แต่น้อย

เอวา ยังคงไม่รู้ว่าตัวเองคือหุ่นยนต์ ร่างสังเคราะห์ คิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่เลยซินะ

อยากรู้ว่า เทคโนโลยีในโลกอนาคตสามารถทำหุ่นยนต์ออกมาได้สมจริงขนาดนี้หรือเปล่านะ

ถ้ามีหุ่นยนต์แบบนี้จริง กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ที่ต้องปฏิบัติต่อมนุษย์ของไอแซก อาซิมอฟ จะกลายเป็นโมฆะทันที

กฎข้อที่ 1 หุ่นยนต์มิอาจกระทำการอันตรายต่อผู้ที่เป็นมนุษย์ หรือนิ่งเฉยปล่อยให้ผู้ที่เป็นมนุษย์ตกอยู่ในอันตรายได้

กฎข้อที่ 2 หุ่นยนต์ต้องเชื่อฟังคำสั่งที่ได้รับจากผู้ที่เป็นมนุษย์ เว้นแต่เมื่อคำสั่งนั้นๆ ขัดแย้งกับกฎข้อแรก

กฎข้อที่ 3 หุ่นยนต์ต้องปกป้องสถานะ การดำรงตัวตนของตนเอาไว้ ตราบเท่าที่การกระทำนั้นๆ มิได้ขัดแย้งต่อกฎข้อแรกหรือกฎข้อที่สอง

ผมว่าเปิดมาดีเลยเรื่องนี้ ถือว่าเปลี่ยนแนวเขียนได้ดีด้วย ต้องมาลุ้นกันว่า จะไปยังไงต่อ

สนุกดีครับ ชอบอ่านแนวนี้อยู่แล้ว

วินก่อนตายยังมีความสุขกับหุ่นสาวแสนสวย

เป็นจริงแน่ๆ เพียงแต่อีกกี่ปี

แนวแบบนี้ก็สนุกไปอีกอย่างนึงครับ ดูลุ้นๆดี

ชอบ

รอตอนต่อไปครับ ชอบๆ แหวกแนวดี