กว่่าจะตั้งหลักได้เจอมาไม่น้อยเลยนะตาโทน

เข็มข้นจริงๆ

สวัสดีครับ สวัสดียามเคอร์ฟิว ร้านเกะนายโทนยังคงเปิดอยู่นะครับ

ช่วงนี้ต้องเซฟตัวเองกันให้มากๆนะครับ ทุกท่าน

ยินดีต้อนรับสมาชิกร้านเกะท่านใหม่ๆด้วย

แล้วก็ขอบคุณสำหรับลูกค้าผู้ที่มาเยี่ยมร้านเกะตั้งแต่ตอนที่ 1 จนถึงปัจจุบัน

รู้สึกขอบคุณมากๆเลยคร๊าบบบบบบ ขอบคุณทุกคอมเมนต์จริงๆครับ  ผมอ่านทุกตอมเมนต์นะครับ สั้นยาวผมก็อ่านหมด

และขอบคุณทุก EDIT และแสดงความคิดเห็นเพิ่มหลังอ่านจบ  มันเป็นกำลังใจอย่างดี

อย่างที่บอกครับกระทู้นี้ Free STYLE คอมเมนต์อะไรก็ได้ครับ เพื่อจะอ่านเนื้อหาที่ซ่อนไว้

ไม่จำเป็นต้อง EDIT ไม่ต้องกลัวผิดกฎใดๆ แต่ระวังกระทู้อื่นๆ หมวดอื่นๆด้วยนะครับ

เราต้องทำตามกฎของบอร์ดและกระทู้นั้นๆนะครับ เพราะเวลา MOD ลงดาบก็เด็ดขาดมา

★★★★★★★★★★★


ปล. สำหรับท่านที่ต้องการอ่าน ซีรีย์คาราโอเกะ หรือ ทุกซีรีย์ย้อนหลัง

สามารถคลิกที่ภาพ เพื่อวาร์ปไปห้องสมุดนายโทนได้เลยครับ

★★★★★★★★★★★




ความเดิมตอนที่แล้ว


เตรียมตัวบวก !!!



★★★★★★★★★★★





ผมพูดออกไปว่าพวกมึง 4 ตัวมาให้หมดนั่นแหละ พอพูดแบบนั้นไปมันก็เริ่มจะวุ่นวายครับ ท่านผู้อ่านท่านใดที่เคยอยู่พระราม 3 ยิ่งเส้นสาธุประดิษฐ์จะรู้ดีว่าตรงแยกท่าน้ำสาธุมันค่อนข้างเงียบ พอมีเสียงดังอะไรมานิดหน่อยก็ได้ยินหมดแล้วครับ



ร้านคาราโอเกะตรงแยกท่าน้ำสาธุไม่ต้องบอกชื่อคนพระราม 3 ก็น่าจะรู้จักล่ะมั้ง เปิดประตูมาก็เจอฟุตบาทเลย ซ้ายมือก็มีน้องๆนั่งอยู่ หน้าร้านจะมีล้อเกวียนเก่าๆอันนึงแขวนแปะผนังร้านอยู่ แต่ช่างมันเถอะ แล้วแปลกนะพอหลังสองทุ่ม เส้นถนนตก ลากมาสาธุประดิษฐ์รถวิ่งน้อยมาก จะบอกว่าทางมันเปลี่ยนก็ไม่แปลก แล้วด้วยความที่มันติดถนนแต่ก็ไม่ค่อยมีรถวิ่งเท่าไรนัก พวกเด็กแว๊นที่ไอ้กอล์ฟเรียกมาก็ล้อมหน้าล้อมหลังกันหมด



พวกมันก็มองซ้ายมองขวา เลิ่กลั่กไปหมด ผมก็พูดไปว่าอย่าปอดแหกมา 4 คนนั่นล่ะ พวกมัน 4 คนก็อายุน่าจะมากกว่าผมนะ พวกมันก็ด่าพวกผมไอ้เด็กเหี้ยเก๋ามากนักเหรอวะ แล้วไอ้กอล์ฟก็พูดอีกว่า อย่าขี้ฟัน เด็กแล้วหนักหัวพ่อมึงเหรอ มึงให้เงินพวกกูใช้หรือไง พวกมึง 4 คนกล้ากับเพื่อนกูมั้ย เอาแค่นี้ดีกว่า



ผมก็เดินเข้าไปนะ ตอนนั้นก็ต้องยอมรับว่ามึนๆเบียร์หน่อยนึงเพราะผมก็ซัดอึ้ก อึ้ก อึ้กไปเหมือนกัน ผมกำหมัดมาสองข้างขึ้นมาไขว้กันซ้ายอยู่บน ขวาอยู่ล่าง และใช้มือซ้ายกระแทกไปที่ข้อมือขวา ความเจ็บปวดมันช่วยให้ผมหายเมาเลยล่ะ พอไอ้กอล์ฟพูดแบบนั้นเหมือนไม่กลัวพวกมัน ไอ้พวกห่านั้นก็พูดสวนกลับเลย



อะไรนะไอ้สัด มันบอกว่าลูกหมาเหรอสัดมากันเยอะขนาดนั้น ผมก็บอกว่ากูนี่แหละคนเดียวพอ พวกมันก็มองหน้ากันเลยตอนนั้น ส่วนดาวกับบุ๊คน่ะเหรอยืนกันอยู่ข้างหลังนั่น ซึ่งเอาจริงๆ ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอกนะ แต่ที่ต้องมองเพราะข้างๆมีคนเดินมา




แล้วตอนที่ผมเผลอมันก็วิ่งมาหาเลยนะ ผมตอนนั้นก็เหมือนเดิมแหละสเต็ปเดิมๆ เหยียบพื้นจิกปลายเท้าขวาลงพื้นแล้วถีบตัวเองถอยหลังมา ผมยื่นมือไปทำท่าเหมือนตอนที่กำลังแข่งยูโดซึ่งมันติดเป็นนิสัยไปแล้ว แต่ที่ทำแบบนั้นมันเพราะอะไรรู้มั้ยครับท่านผู้อ่าน นอกจากจะเป็นการกะระยะแล้วนั้น มันยังมีผลอีกอย่างนึงซึ่ง


พอเราทำอะไรออกไปก็ตาม ปฏิกิริยาของฝ่ายตรงข้ามจะมาทันที แล้วสิ่งที่เกิดคือมันก็ชะงักนิดนึง ตอนนี้แหละผมดีดตัวไปหมุนตัวถีบเลย ระยะประมาณ 2 เมตร น่าจะ 3 ก้าวแล้วผมก็หมุนแบ็คคิ๊กเลยไม่ได้อยากเท่ส์ หรืออะไรนะ การเตะลักษณะนี้มันเสี่ยงที่จะพลาดเป้าเพราะมองไม่เห็น แต่มันก็เร็ว แล้วคราวนี้โชคดีคือโดนเต็มๆ



ผมหมุนตัว Back Kick ใส่พวกมันคนนึงนั่นแหละทีเดียว อาจจะโดนลิ้นปี่หรือท้องน้อยนี่และมันลงไปนอนกองเลย ส่วนไอ้กอล์ฟ กับคนขับรถกะบะก็เอ้อออ ออกมาดังลั่น แล้วพวกมันอีกคนก็เข้ามาเตะ ผมเผลอเอามือไปรับซึ่งมันก็ทำให้ผมเจ็บ เจ็บมาก แต่ผมก็ต้องหลบออกมา พอหลบมาอีกคน อีกคนก็เข้ามา



คราวนี้ผมต้องกัดฟันกระแทกมือตัวเองอีกครั้งเพื่อให้มันเจ็บ ต่อเนื่องจะได้ไม่ทิ้งช่วงมากนัก ผมถอยๆ แล้วบิดข้อเท้าหมุนตัวไปขวา จับคอเสื้อใครได้ไม่รู้แล้วก็หมุนทวนเข็มนาฬิกาด้วย Half Circle Step และทุ่มลงพื้นจังๆ แต่ว่าผมก็ประมาทไปนะ คนที่โดนผมทุ่มไปมันก็จับเสื้อผมไว้เหมือนกัน



ตอนนั้นผมหลบไม่พ้นโดนต่อยหน้าไป 1 ที แล้วมึนไปวูบนึงเลยเพราะเหมือนว่าจะโดนจมูก ก็แน่นอนครับเลือดกำเดาผมไหล แล้วเคยป่ะน็อตหลุดเลย ผมถีบหลับหลังไอ้คนที่ต่อยออกไป แล้วกระทืบไอ้คนที่จับผมไว้จนมันทนเจ็บไม่ไหวต้องปล่อยมือ ผมวิ่งหาคนที่ต่อยผมเลยตอน แต่ว่ายังไม่ทันได้เอาคืน ผมก็โดนใครไม่รู้สองคนล็อคตัวไว้แล้ว



ผมพยายามสะบัดให้หลุดนะ แต่ว่าคราวนี้มันไม่ง่ายเลย เพราะสองคนนั้นล็อคข้อศอกของผมไว้ แล้วยังเอาศอกค้ำที่หลังผมไว้ด้วย ขยับยังไงก็เจ็บแล้วรู้เลยว่าไม่ใช่ไอ้พวก 4 คนนั้นแน่ แล้วตอนนั้นป๋าออกมาครับ ป๋าที่ผมเดินไปไหว้เมื่อตอนที่แล้ว แล้วก็แน่นอนครับคนที่ล็อคผมไว้เป็นคนของป๋า


ก็ไม่แปลกหรอกที่จะมีทักษะการล็อคแบบนี้ พอป๋าเดินออกมาทั้งพวกมัน ทั้งเด็กแว๊นพวกไอ้กอล์ฟก็เงียบกันหมดเลย เขาพูดเสียงดังเป็นเหี้ยไรกันกูมาแดกเหล้าอร่อยๆ เสียอารมณ์หมด ป๋าเขามองผมแล้วพูดว่า มึงเป็นอันธพาลเหรอไอ้โทน ผมก็ไม่พูดอะไร แล้วอยู่ดีๆป๋าก็เตะหน้าไอ้คนที่ลงไปนอนกองนั่นก่อนเลย




ป๋าพูดว่า พวกมึงหลายรอบแล้วนะ ผมก็งงนะว่าอะไรคือหลายรอบ ป๋าเดินมาตบหน้าผม จนผมหน้าสะบัดเลย แล้วพูดว่า ไอ้เด็กที่ไหว้กูเมื่อกี้มันไปไหน ทำไมก็เห็นแต่หมาบ้าที่กัดไม่เลือก ผมก็เงียบ ป๋าพูดว่ามึงต่อยกันแย่งผู้หญิงไม่อายหมาเหรอไง คราวนี้ผมเริ่มหงุดหงิดนิดๆ ผมพูดว่าป๋าครับผมขออนุญาตพูดได้มั้ย



ป๋าบอกมึงพูดอะไรก็พูดมา ผมก็บอกว่าผมไม่ได้แย่งผู้หญิงครับ ทำไมผมต้องทำแบบนี้เพื่อแย่งผู้หญิงล่ะ พวกมันทำข่มผมหลายรอบแล้วนะ แล้วผมก็แค่คนเดียว พวกมัน 4 คนนะครับป๋า แล้วตอนนั้นด้วยความที่เลือดกำเดาผมไหล ผมหายใจไม่ค่อยสะดวกผมเลยบอกป๋า ผมหายใจไม่ออก



เอาจริงๆนะเวลาเลือดกำเดาไหลมันหายใจไม่ค่อยออกจริงๆ ป๋าพยักหน้าแล้วคนสองคนก็ปล่อยผม ผมก็ใช้นิ้วปิดจมูกข้างนึงแล้วก็สั่งออกมา เลือดก็แหมะ ๆ ๆ ไหลลงพื้น พอมาตอนนี้มันไม่เจ็บแล้วล่ะ เพราะตอนแข่งยูโดมันก็มีหลายครั้งนะที่โดนจังหวะตามน้ำ หมัดมั่ง สันมือมั่ง จนเลือดกำเดาไหล



ป๋ามองไปที่พวกมัน 4 คน ส่วนผมก็ยกมือห้ามไอ้พวกเด็กแว๊นใต้บัญชาของของไอ้กอล์ฟไว้ ป๋าถามว่าพวกมึง 4 คนหาเรื่องกวนตีนหลานกูเหรอ เอ้าอยู่ดีๆผมก็มีญาติซะงั้น พวกมัน4คนก็ล่กลั่กเลยล่ะทีนี้ แล้วแฟนของดาวก็โชว์แมนเลยครับ มันบอกว่าผมน่ะไปยุ่มย่ามกับดาวแฟนของมัน มันก็แค่พูดดีๆว่าอย่ายุ่งๆ



แต่ไอ้เด็กห่านี่ก็ลามปามพวกผม ป๋าถามว่าจริงเหรอโทน ผมก็ถามว่าป๋าเห็นผมเป็นคนไร้สามัญสำนึกขนาดนั้นเลยเหรอครับ ระหว่างนั้นเลือดก็ไหลนะ ผมก็สั่งออกจมูกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ป๋าก็บอกงั้นเอาให้จบเลยกูเบื่อ พวกมึงสองคนมานี่ ผมก็สั่งจมูกให้เลือดกำเดาออกไปนะ



ผมเดินออกมาเลยส่วนมันก็มองหน้า มองหลัง ตอนนี้ผมมองไปที่ข้างหลังนู่น ดูบุ๊คมันจะล่กมากเลยนะมอง ป๋าถามมึงจะเอายังไง เอาให้จบเลยมั้ย ผมก็ถอยออกมากระโดดๆ รอเลยล่ะ มันก็เหมือนมองไปทางเพื่อนมันนะ ซึ่งตอนนี้จมเลือดไปเตยโดนป๋าเตะเสยหน้าไปเมื่อกี้



ป๋าถามมึงจะเอาไง !!! เขาขึ้นเสียงจนแฟนดาวสะดุ้ง ตอนนี้ดูเหมือนมันจะไม่มีทางเลือกที่ต้องบวกกับผมตัวๆ แล้วล่ะ ป๋าเดินออกไปดูดบุหรี่ แล้วเขวี้ยงลงพื้นผมก็พุ่งเลย มันสะดุ้งถอยหลัง ผมก็เตะตัดขา สะกิดนิดเดียวมันก็ล้มแล้วครับ แล้วตอนนั้นเหมือนเพื่อนมันอีกคนก็เข้ามาพอดี มันดันๆๆ ผมตั้งใจจะหมุนตัวทุ่มตามแรงที่มันดันมา



แต่ไม่รู้เพราะบังเอิญหรืออะไร มันบีบข้อมือผมที่เจ็บไว้ ผมฝืนบิดข้อมือไม่ได้ ผมเลยใช้นิ้วชี้กับนิ้วนางข้างซ้ายจิกลงไปที่กดไว้ที่ร่องไหปลาร้าของมัน มันร้องโอ๊ยยปล่อยมือที่ล็อคผมไว้ทั้งหมด ผมก็สับศอกเข้าซอกคอมันเลยนะ ถึงมันจะไม่สลบแต่มันก็ชะงักไปได้ ผมเตะตัดขามันอีกทีจนร่วงพับไป





แล้วเตะอัดเข้าหน้าอกมันอีกทีดังอั้ก ผมเหยียบหน้าอกมันแล้วบอกว่าอย่าเสือกอีกล่ะ ผมลุกขึ้นมาตอนนั้นไอ้กอล์ฟก็จะเข้ามาเอาด้วยนะ เพราะผมโดนลุม แต่ผมก็ยกมือห้ามไว้ ผมเดินไปหาแฟนของดาว ซึ่งก็ผ่านหน้าดาวด้วยนั่นแหละ แฟนดาวตอนนี้มันมองซ้ายมองขวาแล้วล่ะ



เพื่อนมันคนนึงโดนป๋าเตะเสยหน้า อีกคนไม่กล้าขยับตัว ส่วนอีกคนผมสับศอกเข้าซอกคอ เตะไปอีกทีน่าจะลุกไม่ขึ้นเหลือมันคนเดียวแล้ว มันตั้งการ์ดยักๆย่อนๆไปหมด  พูดไงดีล่ะ ผมไม่ใช่เซริซาวะ ทามาโอ ที่จะยืนให้ต่อยแล้วมีลูกฮึด เพราะความเป็นจริงถ้าโดนปลายคางผมก็คงจะหลับแหละครับ ผมเลือกที่จะหลบมากกว่าโชว์ความอึดนั่นแหละ




แต่พอได้เจ็บตัว ได้เลือดออก พอได้โมโห ดูเหมือนว่าผมจะไม่เจ็บมือแล้วล่ะ เป็นเพราะอะดรีนาลีนหรือเปล่านะ ผมโดนฟุตเวิร์คแบบเทควันโด้ สลับการ์ด ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา  มันก็ยื้อๆยึกๆแล้วจะเข้ามาต่อยนะ ง้างมาตั้งแต่เชียงรายเด็กอนุบาลก็หลบได้แล้วครับ มันหลบผมก็ถีบจนมันพุ่งไปล้มข้างหน้า มันถลันตัวไปล้มต่อหน้าดาวนะ



มันลุกขึ้นมาคงเลือดขึ้นหน้าแล้วล่ะ ผมหลบ หลบ หลบ แล้วฝืนเจ็บต่อยหน้ามันไปอีกที หมัดนี้คงเข้าเต็มๆล่ะ หน้ามันสะบัดเลยนะ แต่พอมันจะลุกขึ้นมาผมก็ตามไปหมุนตัวเตะ ตอนนั้นคือไม่สนแล้วว่าจะโดนส่วนไหน จะตายหรือไม่ตาย มันเป็นแค่เสี้ยววินาที เพราะตอนนั้นผมเองก็โมโหชิบหายเลย

ผมหมุนตัวเตะดังอั้ก มันล้มลงไปกองที่ปลายตีนของดาวแบบโคตรบังเอิญ แล้วตอนนั้นคือไรรู้ป่ะ บุ๊คเป็นคนที่นั่งลงไปหามันแทนที่จะเป็นดาว ท่าทางดูร้อนรนเหลือเกิน ถามว่าทำไมผมต้องหมุนตัวเตะให้ดูดีด้วยล่ะ ไม่รู้สิ่อาจจะเพราะวันนี้ผมพลาดโดนต่อยหลายครั้งแล้วล่ะมั้ง



ข้างหลังผมมันไม่ใช่แค่ไอ้กอล์ฟนี่ครับ ถ้าผมแพ้คราวนี้ไอ้กอล์ฟอาจจะสูญเสียความน่าเชื่อถือไปเลยก็ได้ การต่อสู้มันไม่ได้สวยงามแบบในหนังหรอกครับ ล้มลุกคลุกคลานเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยๆ มันไม่มีหรอกคิวบู๊สวยๆแบบในหนัง คราวนี้ก็เหมือนกัน ผมพลาดโดนไปหลายทีเหมือนกัน



ป๋าถามจบยังไอ้โทน ผมก็พยักหน้าครับ ป๋าที่ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีตอนนี้คือแปลงร่างแล้วครับ คนของป๋าก็ลากไอ้พวก 3 ตัวนั้นมากองรวมกันกับแฟนของดาวนั่นแหละ เขาดูดบุหรี่แล้วถามผมว่าจะเอายังไงยิงทิ้งมั้ย เขายื่นปืนมาให้ผมนะ มันมีทางเลือกแค่สองทาง ผมปฏิเสธและพอหรือหยิบปืนแล้วไปต่อให้มันสุดยิ่งกว่านี้



ผมหยิบปืนดึงขึ้นลำแก๊ก !!! และปลดเซฟตี้ปืน ตอนนั้นเองแฟนของดาว เยี่ยวแตกครับ เยี่ยวจนมันนองถนนเลย  แต่ผมไม่ยิงครับ ทันทีที่ผมขึ้นเซฟตี้คนของป๋าก็เดินมาบอกว่าเดี๋ยวพี่จัดการต่อเอง ผมนั่งลงไปมองสภาพที่น่าสมเพสของแฟนดาวครับ ผมกระชากคอมันแล้วพูดว่า



มึงกับกูเคยเจอกันมั้ย มันก็ตัวสั่นผมถามอีกครั้งว่าเคยเจอกันมั้ย มันส่ายหัวแล้วบอกไม่ ไม่เคย ผมกระชากคอมันมาอีกทีแล้วบอกไม่เคยเจอ แต่รู้จักกูเนี่ยนะ เก่งว่ะนึกว่าอับดุล อ้อไม่ใช่สิ่หรือมีคนบอกล่ะ ว่ามั้ยบุ๊ค ผมมองที่บุ๊คตาขวางเลยตอนนั้น บุ๊คมันก็พยายามถามว่าอะไรเหรอพี่


" ตอแหล เก่งดีนี่ "


อยู่ดีๆผมก็พูดคำๆนี้ออกไปเลย เพราะอะไรล่ะ จำได้มั้ยตอนที่แล้วที่ผมขอมือถือบุ๊คแล้วอ้างว่าจะให้เบอร์ไว้ แล้วมันมีเบอร์นึง บุ๊คโทรออกบ่อยมาก หลายสายเลยล่ะมันน่าแปลกตรงที่มันเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ผมไปร้านคาราโอะเกะร้านประจำและเจอมันกำลังขอดาวคืนดี



แล้วจากนั้นเวลามันก็เว้นช่วงไปอ่ะ แล้วเริ่มโทรอีกครั้งคือเวลาเดียวกับที่ผมมาร้านนี้ แปลกมั้ยล่ะบุ๊คโทรหาเบอร์นี้ตอนที่ผมอยู่ตลอดเลย แล้วพอผมกดโทรออกก็เป็นเบอร์โทรของแฟนเก่า มันไม่ต้องคิดอะไรมากเลยว่าบุ๊คติดต่อกับแฟนเก่าของดาวและยังตามมาที่นี่อีก



ผมไม่พูดอะไรอีกแล้วตอนนี้ ผมหมดธุระแล้ว ผมบอกป๋าว่ายิงหมาตายมันก็ไม่ช่วยอะไรขึ้นหรอกครับป๋า แล้วป๋าก็ชี้หน้าพวกมันเลยว่าไอ้โทนมันหลานกู แล้วคงไม่ต้องบอกนะว่าพวกมึงไม่จบมันจะเป็นยังไง แล้วเขาก็หันไปหาไอ้คนที่เขาเตะเสยหน้าไปก่อนหน้านั้น



พวกมึงเป็นหนี้กูเท่าไรนะ ต้องให้กูบอกมั้ย มันยกมือไหว้ป๋าตัวสั่นเลยครับ ป๋าเขาพูดเหล้าเสียรสชาติหมด ผมสั่งจมูกอีกครั้งเลือด น้ำมูกผสมที่ผสมกับเลือดก็หล่นออกมาอีกกองนึง ผมลุกขึ้นเหมือนจะหมดแรง ก็นะเล่นเกมส์มาตั้งกี่ชั่วโมงล่ะ มาเจอเบียร์อีก แถมยังโดนไปอีกหลายตุ้บอีก



ตอนนั้นเหมือนเด็กร้านเกมส์จากหน้าซอย 58 ก็มากันเพียบเลยครับ ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างๆ โรงโม่ปูนก็ยืนมองกันใหญ่เลย ผมรีบบอกให้พวกเด็กแว๊นรีบสลายตัวไปก่อน ไอ้กอล์ฟก็ขึ้นรถกระบะหนีไป แปปเดียวเท่านั้นแหละตำรวจก็มา แน่นอนว่าผมโดนพาไปนั่งสงบสติที่ป้อมตำรวจในซอย 58 ใกล้ๆวัดดอกไม้
 


ผมนั่งอยู่แบบนั้นมีสำลีอุดจมูกไว้ ผมได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมผมมาอยู่จุดๆนี้ได้นะ ทำไมผมมานั่งอยู่ในป้อมตำรวจล่ะ ผมทำงานออฟฟิศ ไม่เคยคิดที่จะมีเรื่องกับใครแล้วทำไมมันมาเป็นแบบนี้ ผมพยายามเดินเส้นทางทำงานสีขาว จะมีเทาๆก็แค่ดื่มเหล้าดื่มเบียร์ ทำไมมันพลิกมาอยู่จุดๆนี้ได้ล่ะ



ตำรวจเข้าถามนะว่าไอ้หนุ่มไปทำอะไรมาถึงโดนแบบนี้ล่ะผมนั่งนิ่งไม่ตอบ แต่อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลออกมา ผมอยากกลับบ้านจัง ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว แต่ผมไม่ได้โทรหาใครเลยนะไม่โทรเลยย้อนแย้งไหมล่ะ ผมกลัวที่ต้องเข้าไปในห้องขังแต่ผมก็ไม่ได้โทรหาใครแปลกมั้ย ผมไม่เชื่อใจใครอีกแล้วล่ะตอนนี้



ผมนั่งเงียบอยู่แบบนั้นในใจก็กระวนกระวายนะอยากได้ใครสักคนมาพาผมออกไปจากป้อมตำรวจนี้ แต่ก็ไม่อยากโทรหาใครเหมือนกัน มันสับสนใจหัวมันไม่อยากเชื่อใจใครอีก จนสักพักมีรถตู้มาจอดครับ มันเป็นรถของป๋านั่นเอง ป๋าลงมาตำรวจที่นั่นก็ยกมือไหว้หวัดดีครับเสี่ย ป๋าบอกว่าหลานอั๋วไม่ได้ทำอะไรผิดใช่มั้ย ได้อาละวาดอะไรหรือเปล่า



ผมก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งเฉยๆครับ ตำรวจสองท่านนั้นก็ดี เขาไม่ได้ใช้กำลังอะไรกับผมเลย เขาแค่พาผมมานั่งสงบสติอารมณ์เท่านั้น ไม่งั้นปานนี้ผมคงอยู่ที่สถานีตำรวจแล้วล่ะ ป๋าถามมีคู่กรณีมั้ย ตำรวจสองท่านนั้นบอกไม่มีครับ ป๋าก็บอกงั้นอั๊วขอพาหลานกลับไปหาหมอได้มั้ย ตำรวจสองท่านมองหน้ากันแล้วบอกว่าไม่มีปัญหาครับ



ตอนนั้นความกังวลใจของผมมันเหมือนออกไปเลยนะ เหมือนยกออกไปเลยผมจะได้กลับแล้วจริงๆเหรอ ผมยกมือไหว้ตำรวจทั้งสองท่าน แล้วก็เดินออกมาเลย คนที่มากับป๋าด้วยคือไอ้กอล์ฟครับมันเดินมาหาผมก่อนเลยถามเฮ้ยเป็นไงมั่ง ผมก็บอกไม่เป็นไร ผมยกมือไหว้ป๋าอีกครั้งบอกผมขอบคุณมากจริงๆครับป๋า



ป๋าพาผมกับไอ้กอล์ฟขึ้นรถแล้วบอกไปนั่งรถเล่นกัน ตอนนั้นผมก็กลัวๆนะ แต่กอล์ฟก็บอกไม่เป็นอะไร พอรถแล่นออกไป ป๋าก็พูดว่าโทน ทางของมึงมันสว่างดีแล้ว อย่าได้ริมาทางฝั่งนี้มัน ป๋ายอมรับว่ามึงฝีมือดี แต่มึงก็ไม่ควรมาอยู่ในที่แบบนี้ กินได้ เที่ยวได้ แต่อย่ามาขลุกจนเอาตัวเองกลับไปไม่ได้ ผมเงียบนะตอนนั้น



ป๋าก็ถามว่าช่วงนี้เป็นอะไรหรือเปล่า เพราะตั้งแต่เห็นกันมา ผมไม่เคยเป็นแบบนี้ ผมก็พูดไปว่าช่วงนี้มันคงมีอะไรเข้ามาจนผมปรับตัวไม่ทันครับป๋า ป๋าก็บอกนะว่าไม่ทันยังไงก็ต้องทำให้ได้ มึงจำไว้นะโทนเดินเส้นทางสว่างมันยากมันลำบาก แต่มันสบายใจกว่าทางสายนี้ จำความรู้สึกตอนที่ต้องนั่งคนเดียวในป้อมตำรวจเอาไว้นะ นั่นแหละคือผลของการก้าวเข้ามาเส้นทางนี้



ถ้าไม่แน่มึงอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่แข็งมึงจะล้ม เวลามึงล้มไม่มีใครช่วยมึงได้ ผมไหว้ขอบคุณป๋าเขาอีกครั้ง ป๋าตบไหล่ผมแล้วบอกว่า ไอ้กอล์ฟก็พูดว่า ป๋าครับผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ ว่าถามว่ามีอะไร ไอ้กอล์ฟก็บอกว่าแล้วไอ้พวก 4 ตัวนั้นล่ะครับ ป๋าพูดว่าพวกเหี้ยนั้นเป็นพวกติดหนี้เขาทั้งหมด



โดยเฉพาะไอ้ที่โดนป๋าเตะเสยหน้าไป มันอ้างว่ายังไม่มีเงินป๋าก็ปล่อยไปจนมาเจอแบบนี้ ป๋าเลยอดไม่ได้จะเตะเสยหน้ามันไป ผมก็เงียบนะตอนนั้น แล้วไอ้กอล์ฟก็พูดออกมาอีบุ๊คอีงูเห่า ป๋าก็บอกว่ากอล์ฟต่อให้ผู้หญิงจะเลวยังไง ก็อย่าไปด่าแบบนั้น เพราะถ้าผู้ชายพูดแบบนั้นออกไป มันก็ไม่ต่างอะไรกันหรอก กอล์ฟก็บอกว่าผมขอโทษครับป๋าแต่แม่งน่าโดนด่าจริงๆครับ ปั่นหัวคนอื่นไปทั่ว



ป๋าบอกว่า แล้วมันเป็นความผิดของใคร ผิดที่คนปั่น หรือที่ผิดที่ยอมให้โดนปั่น  ป๋าพูดไปผมก็ฟังนะแต่บอกตามตรงผมก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก พูดอะไรก็ไม่เข้าสมองเลยตอนนั้น ป๋าบอกว่ากินเหล้า กินเบียร์ แต่อย่าให้มันกินเรานะโทน มึงฝีมือดี แต่ก็สู้หลายคนมันลำบาก เห็นมั้ยเจ็บตัวมาแบบนี้ ถ้าเจอพวกที่เป็นมวยมึงจะลำบาก ผมฟังแล้วก็ครับ ครับ ครับ



จนรถวันมาถึงปากซอยสาธุ58อีกครั้ง ป๋าก็จอดให้ลงแล้วบอกว่า ที่เหลือจัดการให้เอง ผมยกมือไหว้ครับไม่มีอะไรจะดีไปกว่าคำว่า ขอบคุณครับแล้ว แต่พอเดินไปถึงร้านเกมส์ พวกเด็กแว๊นเกือบครบแก๊งค์เมื่อกี้นั่งรออยู่ พอผมกับไอ้กอล์ฟเดินไปถึง พวกแม่งก็ลุกแทบจะมาไหว้



เด็กบางคนบางจารย์โทนโหดสัด ใส่สกิลด้วยว่ะ ตอนแรกผมก็เบลอๆนะ แต่พอนึกๆไปแล้ว เอ้อเกมส์แรน ผมเล่นหมัดพาวซึ่งเป็นสายเตะนี่นา พวกมันคงจะหมายถึงแบบนี้ล่ะมั้ง ซึ่งนี่แหละครับคือเหตุผลที่ผมต้องเสียเวลาหมุนตัวเตะ ผมต้องทำตัวให้ดูเท่ส์และเจ๋งราวกับจ่าฝูง เพราะไม่อยากให้ไอ้กอล์ฟมันเสียหน้า ว่าพาพวกมันไปดูผมโดนกระทืบฝ่ายเดียว



หน้าผมก็ยับเลยล่ะตอนนั้นมันถามว่าผมจะเอาไงต่อ ผมก็บอกเล่นเกมส์ดิ่ มันก็ถามผมนะว่าเฮ้ย มึงจะเล่นเกมส์ทั้งๆแบบนี้เนี่ยนะ มึงไม่ไปนอนเหรอวะ นอนเหอะเชื่อกู แล้วแว๊ปนึงคือผมจะทรุดไง ไอ้กอล์ฟก็บอกเฮ้ย ๆ ๆ ๆ ใครไปซื้อน้ำแข็งมาหน่อยดิ่ จมูกหักเปล่าวะเนี่ย



ผมก็จับเลย เอ้อไม่กลัวด้วยตอนนั้น จับสันจมูกไปๆมาๆ แล้วบอกไม่ได้หัก แล้วไอ้กอล์ฟมันก็ยื่นแบงค์ 20 ให้เด็กแถวนั้นบอก ใครว่างวิ่งไปเซเว่นหน่อย ซื้อน้ำแข็งยูนิคมาหน่อย ก็มีเด็กรับไปแหละแล้วรีบเดินไปเลย มันก็บอกว่ามึงนอนเฮ๊อะ เพราะกูเองก็จะกลับบ้านนอนแล้ว




ผมก็บอกเออๆ ๆ เดี๋ยวนอนในห้องนั้นแหละ พอน้ำแข็งมามันก็ให้เด็กไปเอาผ้าในร้านมา ผมถามเลยไอ้สัดนี่ผ้าเช็ดโต๊ะป่ะเนี่ย ไอ้กอล์ฟบอกซักแล้วไอ้สัดนี่อย่าเรื่องมาก มันก็เทน้ำแข็งลงผ้า ห่อๆ แล้วยื่นให้ผมครับ ผมก็เอามาประกบที่จมูกไว้ตอนนั้น พวกเด็กมันก็ถามว่าพี่โทนทำได้ไงวะเท่ส์เหี้ยๆ



ผมก็บอกว่า ถ้าพวกมึงอยากทำได้ก็เล่นเกมส์น้อยๆแล้วไปหัดเอา มันไม่ยากหรอก พวกมันก็บอกพี่ไม่น่าห้ามอ่ะอยากกระทืบชิบหายมาด่าพวกผมว่าเด็กเหี้ย ผมก็บอกว่าดีแล้วที่ไม่ลุมกระทืบมันไม่งั้นก็ได้กลายเป็นเด็กเหี้ยอย่างที่มันบอกนั่นแหละ ตอนนั้นคนที่ขับกระบะมันก็แวะมาครับ



มันลงมาก็ว่าไงจารย์ตีนโหดชิบหายไหนบอกเป็นนักยูโดไงวะ ผมก็บอกว่ามึงจะให้พี่เล่นแต่ยูโดหรือไงล่ะไอ้ห่า หลังจากที่พูดคุยอะไรกันเสร็จแล้ว... ผมก็กลับเข้าไปในห้องออฟฟิศของร้านนะ ก็แน่นอนแหละตอนนี้ไอ้กอล์ฟไม่ได้เฝ้าแล้ว มันก็จะดูลำบากหน่อยเวลามานั่งในห้องนี้ เพราะเด็กมันก็ต้องทำงาน


ชีวิตเด็กร้านเกมส์ของผมมันเหมือนกลับมาเลยล่ะ ร้านไอ้กอล์ฟมันดีอย่างนึงนะคือทุกเครื่องใช้หูฟัง มันจะเงียบ ได้ยินก็แต่เสียงตะโกนแค่นั้นซึ่งผมชินแล้วล่ะ พออยู่เงียบๆคนเดียวมันก็คิดแต่เรื่องที่พบที่เจอมา ผมก็ถามตัวเองว่าวันนี้ที่ผมทำไป ผมทำลงไปทำไม กระทืบพวกมัน 4 คนได้ ผมจะดีใจเหรอหรือผมต้องการจะโชว์ดาวนะว่าผมเจ๋งกว่า ช่างเถอะผมมันก็แค่คนโง่คนนึงจริงๆ





ตอนราวๆ ตี 1 ผมออกมาเข้าห้องน้ำ ก็เจอพวกเด็กสก๊อยนั่งเล่น Hi5 อยู่นะ พวกเธอเห็นผมหน้ายับก็ทำมองกันเหยียดๆเลยล่ะ เหมือนผมกระจอกมากมั้ง ผมเดินไปเข้าห้องน้ำกลับมาก็เจอผัวของพวกเธอครับ ซึ่งมันก็เป็น 1 ในกลุ่มที่ไปร้านคาราโอเกะนั่นแหละ



พอมาถึงมันก็ยกมือไหว้เลย พี่โทนหวัดดียังไม่กลับเหรอ ผมบอกอื้มกลับเช้าๆแล้วไปไหนกันมา พวกมันบอกพึ่งกลับมาจากคลองเตยพี่แม่งโหดชิบหายล่อ 4-1 เลย ผมก็บอกว่าอย่าเอาอย่างพี่ล่ะ ถ้ามันมีของขึ้นมา ( หมายถึงพวกมีด พวกปืน ) พวกเอ็งจะแย่ มันก็บอกครับๆพี่ล่าบอสมั้ย ผมก็บอกอื้มๆเอาสิ่ แต่ว่าตอนนั้นอยู่ดีๆก็จะวูบเลยบอกว่า เฮ้ยพี่นอนดีกว่าโทษนะ



มันก็บอกครับๆได้ครับพี่ แล้วผมก็เดินกลับเข้าห้องออฟฟิศไป ไอ้เด็กที่คุมกะกลางคืนมันก็ถามว่าพี่โทนไปนอนพื้นดีๆมั้ยข้างบน แต่ไม่มีแอร์นะมีพัดลม นอนโซฟามันปวดหลัง ผมก็อื้มๆ แล้วมันก็เดินขึ้นไปครับ มันบอกว่าเจ๊ให้มันนอนนี่แหละ พี่นอนได้เลย มันบอกว่าผมมาจากบ้านนอก มาทำงานนี่ถ้าไปเช่าห้องข้างนอกเงินก็คงไม่พอกิน



ข้างบนไม่มีอะไรเลยครับ มีแต่พวกอะไหล่ พวกเคสคอม พวกโต๊ะคอมที่พังๆ ที่เอามาวางต่อๆกันให้บังสายตาได้ แล้วก็มีถุงดำที่ตัดเป็นแผ่นใหญ่ๆมาแปะตรงกระจกเพื่อลดแสงในตอนกลางวัน แต่ก่อนจะนอนต่างที่ต่างทางผมก็คงต้องทำอะไรสักอย่างแหละ ผมหยิบเหรียญในกระเป๋าออกมา แล้วยกมือไหว้บอกว่า ผมขอซื้อที่นอนสักคืนนะครับ แล้วก็เอาเหรียญวางห่างๆตัวหน่อย





แล้วผมทิ้งตัวลงนอนเลยตอนนั้นผมนอนง่ายนะ ฟูกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับที่บ้านผมเลย  ผมตื่นเช้ามาราวๆ 6 โมงล่ะมั้งนะ พอลงมาน้องมันก็กำลังกวาดร้านอยู่ มันก็ถามว่าพี่นอนได้เปล่า ผมก็บอกอื้มหลับสบายดี มันบอกเฮ้ยไม่เจออะไรเลยเหรอ ผมก็ถามอะไรวะ มันบอกว่าผมมาแรกๆนอนไม่ได้เลยโดนกวนทั้งคืน ผมก็บอกว่าเอ็งได้บอกกล่าว ได้ซื้อพื้นที่นอนหรือเปล่าล่ะ




มันก็ทำหน้า งงๆ ผมก็บอกมันว่าทุกที่มีเจ้าที่ เอ็งจะมานอนที่ของเขาเอ็งต้องบอกกล่าวก่อนสิ่ ผมบอกมันแค่นั้นแล้วก็จะกลับเลย พอไม่รู้จะไปที่ไหนผมก็กลับหอพักนั่นแหละ ผมโดนพักงาน อีกอาทิตย์นึงผมต้องย้ายออกแล้ว ผมจะไปอยู่ที่ไหนดีนะ แต่อย่างแรกที่รู้ถ้าถึงวันที่ต้องย้ายออก ผมก็คงต้องขนของกลับบ้านล่ะมั้ง




ผมขึ้นรถสองแถวแดงครับ เช้าๆแบบนี้ก็คนไม่เยอะเท่าไรหรอก แต่ยังไม่ทันจะได้นั่ง แค่เดินเข้าไปเท่านั้น คนบนรถก็มองผมแบบมองหัวจรดตีน ก็ใช่ผมมีแผลหลายที่ รอยช้ำก็มี เขาก็คงคิดว่าผมเป็นพวกเศษเดนล่ะมั้ง ก็ผมแต่งตัวแค่เสื้อยืดกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบธรรมดานี่ แถมยังรอยเลือด รอยชกต่อยมาอีก



ถ้าบอกไปว่าเฮ้ยผมเป็นพนักงานบริษัทนะ พึ่งผ่านโปรเจ็คมูลค่า 8 หลักมา พวกเขาคงหัวเราะกับสิ่งที่ผมพูด สารรูปแบบนี้น่ะเหรอ ผ่านงานระดับ 8 หลักมาแล้ว ผมไม่ชอบสายตาแบบนี้จริงๆนะ  ทำไมกันนะเวลาความสุขเข้ามามันมักจะผ่านไปไวเสมอเลย แต่พอเวลามีเรื่องทุกข์ใจเข้ามา มันไม่เคยมาทางเดียวจริงๆ ทำไมมันต้องพากันโถมเข้ามาเสมอเลย

อีบุ๊คฅ

โทนสู้ๆเข้มแข็วไว้ๆๆๆ