อาเดชเอาเลย

บัวอยากลองนะเนี่ย

จะใช้กำลังแล้ว หื่นจัด

ต่อ         ชอบๆครับ

เช้าวันรุ่งขึ้น

"อุ้ย... วันนี้ลงมาทำอะไรแต่เช้าจ๊ะบัว"

ป้ามะลิร้องทักเมื่อเห็นบัวเธอชะโงกใบหน้าเข้ามาด้อมๆ มองๆ ในครัว

"มีอะไรให้บัวช่วยมั้ยจ๊ะป้า"

บัวเธออยากทำตัวให้เป็นประโยชน์เพราะทุกครั้งที่มีเวลาว่างเธอจะลงมาช่วยงานป้ามะลิบ่อยๆ

"ป้ากำลังจะทำกระท้อนลอยแก้วให้พ่อกำนัน"

ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ป้ามะลิบอกพลางชูถุงพลาสติกที่หิ้วอยู่ในมือแลเห็นกระท้อนลูกใหญ่หลายใบอยู่ในถุงที่เพิ่งออกไปซื้อมาจากตลาดเมื่อตอนเช้าตรู่

"พ่อกำนันชอบกระท้อนลอยแก้วหรือจ๊ะ"

บัวถามป้ามะลิ

"ใช่... "

ป้ามะลิพยักหน้า

"ป้าช่างรู้ใจพ่อกำนันเสียจริงๆ"

บัวเธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอกำลังร้อนวูบๆวาบๆขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์สุดเร่าร้อนระหว่างป้ามะลิกับกำนันเสือที่เธอเห็นมาจากเมื่อคืน

"มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยจ๊ะป้า"


"เรื่องกระท้อนลอยแก้วเดี๋ยวป้าจัดการเองได้... แต่ถ้าอยากช่วยจริงๆ ละก็... ป้าวานบัวช่วยไปเก็บผักบุ้งให้ป้าทีเถอะเพราะว่ากำนันแกอยากกินแกงส้มผักบุ้งใส่ปลาช่อนเมื่อกี้ป้าเพิ่งวานให้
อาเดชช่วยไปหาปลาช่อน"

"หมายความว่าตอนนี้อาเดชกำลังตกปลาอยู่ใช่ไหมจ๊ะป้า"

บัวเธอทำเสียงตื่นเต้นอยากรู้

"ใช่... ปานนี้อาเดชคงกำลังตกปลาอยู่ ที่หนองน้ำหลังไร่มันสำปะหลังโน่น ใกล้ๆ กับ คลองที่จะวานให้บัวไปช่วยเก็บผักบุ้ง นั่นแหละ"

"ได้จะ... งั้นเดี๋ยวฉันจะไปเก็บผักบุ้งให้นะจ๊ะป้า"

บัวเธอแสดงท่าทางอยากช่วยป้ามะลิเก็บผักบุ้งจนออกนอกหน้าทั้งที่ใจจริงแล้วเธอนั้นรู้ดีว่าเพราะสาเหตุอันใด...ที่ทำให้อยาก ไปยังหนองน้ำแห่งนั้น

บัวเธอคว้าตะกร้าแล้วขี่รถจักรยานออกมาที่หน้าบ้าน

"บัว... เย็นปานนี้แล้วนั่นจะไปไหนวะ"

กำนันเสือกำลังนั่งสูบยาเส้นอยู่ที่ ชานเรือน ชะโงกหน้าถามเมื่อเห็นว่าสะใภ้คนสวยกำลังขึ้นคร่อมจักรยานทำท่าว่าจะขี่ออกไปจากบ้าน

"จะไปเก็บผักบุ้งมาแกงส้มให้พ่อกำนันไงจ๊ะ"
บัวเธอหันมายิ้มให้พ่อผัว

 "ใกล้ค่ำแล้ว... เอ็งรีบไปรีบมานะ"

น้ำเสียงเป็นห่วงพ่อผัวกำชับพลางทอดสายตามองตามเรือนร่างเอิบอิ่มของสะใภ้ที่ขี่จักรยานออกไปท่ามกลางแสงแดดประกายสุดท้ายของตอนใกล้ค่ำ

ในเวลาต่อมา

ที่หนองน้ำขนาดใหญ่ โอบล้อมไปด้วย สีเขียวขจีของทุ่งหญ้า อุมดมสมบูรณ์ไปด้วย พืชพรรณไม้น้ำ มีปลาชุกชุมเพราะว่าแม่น้ำสุพรรณบุรีไหลผ่านมาทางหนองน้ำแห่งนี้

"อาเดช"

บนเนินทรายใกล้ชายฝั่ง ร่างสูงใหญ่ เกินกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรของอาเดชกำลังยืนตกปลาอยู่ท่ามกลางประกายแสงแดดอ่อน ยามเย็น

ก่อนที่จะเรียก บัวแอบยืนมองจาก ทางด้านหลังอยู่นานเป็นครู่จนพอใจ บั้นท้าย ของอาเดชช่างหนั่นแน่น เอวหนาช่วยยืนยัน ถึงความแข็งแกร่งและพละกำลังของช่วงล่างได้เป็นอย่างดี

โดยเฉพาะก้นที่แน่นนูนจนงอนออกมาน้อยๆ ทำให้สะดุดตาเหลือเกิน บัวอดนึกอิจฉาอาเพ็ญ ขึ้นมาไม่ได้ ที่โชคดีได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นผัว

หุ่นของอาเดชช่างกำยำสุดๆต้นขาที่หยัดยืนอยู่บนเนินทรายยืนยันถึงความแข็งแกร่งได้เป็นอย่างดียิ่งในตอนที่เอี้ยวตัวกลับมาตามเสียงเรียกของหล่อนทำให้แลเห็นเป้ากางเกงคับติ้วความใหญ่โตทำให้มันตุงแน่น

บัวเธอเผลอยกมือขึ้นปิดปาก สิ่งที่เห็นยิ่งทำให้หัวใจของผู้หญิงห่างผัวอย่างหล่อนเต้นแรง ร่องเนื้อตรงง่ามขาร้อนผ่าวกระสันหาการโดนเย็ดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"บัว... มาทำอะไรแถวนี้"

อาเดชถามหลังจากหันขวับมาตามเสียงร้องทักของคนที่แอบยืนมองตนอยู่นาน

"ฉันมาเก็บผักบุ้งจ้ะอาเดช"

บัวตะโกนตอบด้วยตอนนั้นอาเดช เปลือยกายช่วงบน แม้ว่าอาเดชมักจะถอดเสื้อ จนกลายเป็นภาพชินตา ทว่าในยามที่ต้อง มายืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดของตอนใกล้ค่ำที่สาดมาอาบกระทบร่างสูงตระหง่าน ทำให้ บัวมองเห็นความกำยำล่ำสันสะดุดตาของชายวัยกลางคนอายุ60ปี

"เอ็งมองอะไรอา...หรือว่าเอ็งคิดอะไรรึเปล่า"

อาเดชกล่าวด้วยอารมณ์ขัน พูดแล้วก็ หัวเราะ มบัวเธออมยิ้ม ไม่ปฏิเสธว่าผู้ชายวัยกลางคน คนนี้ หล่อจริงๆ

ภาพของอาเดชสะดุดตาหล่อนอย่างจัง เมื่อเดินเข้ามาใกล้ยิ่งเห็นได้ชัดว่าอาเดชช่างดู บึกบึนและแข็งแกร่ง ทั้งที่เขาก็อายุมากแล้ว ทั้งเนื้อทั้งตัวตึง เต็มไปด้วยริ้วลายกล้ามเนื้ออาเดช

มีความเป็นชายชาตรีในทุกกระเบียดนิ้วยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำเอาหัวใจของบัวเต้นแรง

"บัวจะลงเก็บผักบุ้งแล้วนะ"

บัวเธอพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองมาที่ยอดผักบุ้งเลื้อยระทอดยอดงามอยู่ริมตลิ่ง

"เอ็งมาเก็บผักบุ้งแถวนี้ประเดี๋ยวปลาอามันก็ ตื่นหมด... แล้วอย่างนี้ปลาที่ไหนจะมากินเบ็ดอา" "

อาเดชแกล้งว่า

"งั้นบัวไปเก็บที่อื่นก็ได้"บัวเธอทำหน้ากระเง้ากระงอด

"โธ่ๆ...อาล้อเล่นน่... มา... เดี๋ยวอาจะช่วยเก็บผักบุ้ง"

อาเดชกล่าวพลางเก็บเบ็ดตกปลา

"อ้าว...อาเดชไม่ตกปลาแล้วรึ"

หัวคิ้วของบัวเธอชิดเข้าหากันเธอกลัวว่าตนจะเข้ามาสร้างความรำคาญให้อาเดช

"พอแล้ว... อาตกได้หลายตัวแล้ว"

อาเดชยกข้องใส่ปลาขึ้นอวด ทำท่าว่า หนักมาก แสดงว่าข้างในต้องมีปลาตัวใหญ่ อยู่หลายตัว

บัวเธอก้าวย่าลงมาที่ริมตลิ่งอาเดชรีบเดินตามมาติดๆ สายลมทุ่งที่พัดโชยมาลูบ โลมเรือนร่างของบัวทำให้ผ้าถุงบางๆ และ เสื้อคอกระเช้าที่เธอสวมใส่แนบเน้นไปกับ สรีระรัดรึงสะดุดตา

"โอ้ว... "

อาเดชอุทานออกมาด้วยความลืมตัวสายตาแทบไม่คลาดไปจากสะโพกผายยิ่งมองบั้นท้ายหนั่นแน่นของบัวหัวใจก็ยิ่งเต้น แรงขึ้นมาทุกที ผู้หญิงนมใหญ่ตูดใหญ่แบบ นี้แหละที่อาเดชแอบจินตนาการเอาไว้ว่า อยากได้มาเป็นภรรยา หากในความจริงกลับ ได้ผู้หญิงผอมแห้งอย่างอาเพ็ญมาเป็นเมีย

"ปลาเยอะนะพี่เดช"

บัวเธอเห็นปลาสร้อยปลาซิวกำลังแหวกว่ายอยู่ภายใต้ระลอกน้ำใสแจ๋วบ้างก็โดดขึ้นมาจากกอผักบุ้ง

"น้ำใสแจ๋วเลย... บัวไม่อยากว่ายเล่นบ้างหรอ... เดี๋ยวอาจะเล่นเป็นเพื่อน"

อาเดชรีบชวนเมื่อเห็นว่าบัวจะเก็บผักบุ้ง จวนจะเต็มตะกร้า มากพอที่จะเอากลับไปให้ป้ามะลิแกงส้ม

"ว่าไง... บัวอยากเล่นน้ำไหม"

อาเดชถามอีก

"เล่นว่ายน้ำไล่จับกันหรืออาเดช"

มาลีก็นึกสนุก

"ใช่... อาอยากจับบัว... อยากจับไป

ทั้งตัว... อยากจับมานานแล้ว"

บัวเธอรู้สึกหัวใจเต้นกับคำพูดของอาเดชทำไมบัวเธอจะไม่รู้ว่าผู้ชายวัยกลางคนนี้กำลังคิดอะไรกับเธออยู่

แต่แทนที่จะกลับขึ้นฝั่งแล้วขี่จักรยานกลับบ้าน มบัวเธอกลับแหวกว่ายไปในสายน้ำเหมือนเงือกน้อย

เมื่อสบโอกาสอาเดชค่อยๆ ว่ายตาม เข้าไปใกล้... ใกล้จนเกือบประชิดร่างเอิบอิ่ม ของบัวอาเดชลอยคอเข้ามาใกล้ ตามองตาใบหน้าแทบจะชิดกัน

"บัว... "

อาเดชเอื้อมมือไปใต้น้ำโอบเอวบัว ทว่าบัวก็ขืนกายออกมา ไม่ยอมให้อาเดชรั้งมากอด

"บัวจะกลับแล้วอา"

ด้วยสำนึกในความเหมาะสมของความเป็นผู้หญิงกับผู้ชายบัวเธอไม่อยากให้ อะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้

"ทำไมล่ะบัว... "

อาเดชแปลกใจที่บัวทำท่าว่าจะเล่นด้วยครั้นแล้ว
กลับว่ายน้ำหนีเข้าฝั่ง

"ตอบอามาสิ... บัว"

อาเดชว่ายตามมาจนทันแต่บัวเธอก็รีบเดินหนีขึ้นมาริมฝั่งอาเดชยังคงเดินตามมา

"อาทำอะไรให้บัวโกรธอยู่หรือเปล่า"

อาเดชฉุดข้อมือของบัวเธอเหลียว กลับมามองหน้าเขา ตอนนั้นจึงเห็นประกาย ของความปรารถนาที่ลุกโชนอยู่ในดวงตาของ อาเดชขณะจ้องมองทรวงอกอวบใหญ่ของหล่อน ไม่วางตา

"อาเดชปล่อยนะ... บัวจะกลับ ปล่อย"
บรรยากาศดี ไปต่อ