นาวิกา เธอกระชับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของสายการบินที่รัดรูปจนตึง พยายามยืดตัวให้ดูเป็นปกติที่สุดขณะก้าวเท้าเข้าไปในส่วน Reference Room ของห้องสมุดกลาง ซึ่งตอนนี้มืดมิดและไร้ผู้คน แสงไฟสลัวจากโคมไฟอ่านหนังสือดวงเล็กๆ ที่โต๊ะทำงานของบรรณารักษ์ถูกเปิดทิ้งไว้ มันทอดเงาไม้ฉลุโบราณของห้องให้ดูยาวเหยียดราวกับเป็นเขาวงกตแห่งความลับ
กลิ่นสาบของกระดาษเก่าอายุหลายสิบปี ผสมกับกลิ่นอับชื้นจากฝนที่เพิ่งหยุดตก ทำให้บรรยากาศเงียบสงัดนี้อบอวลไปด้วยความต้องห้าม เธอได้ยินเพียงเสียงแอร์เก่าที่ดังหึ่งๆ และเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก
เธอหยุดอยู่ตรงทางเดินแคบๆ ที่ขนาบข้างด้วยชั้นหนังสือสูงเสียดเพดาน หมวด 7701: การบินและอวกาศ เป็นจุดนัดหมายของพวกเขา
วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังขัดมันก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยดี — ภาคิน กัปตันหนุ่มผู้กุมอำนาจบนน่านฟ้าและกุมหัวใจของเธอไว้ในยามนี้ รูปร่างของเขาดูสง่าผ่าเผยในชุดนักบินเต็มยศ เสื้อเชิ้ตขาวและเส้นเนกไทสีดำสนิท ภายใต้บ่าประดับด้วยแถบทองสี่ขีดที่ดูทรงพลังและอันตราย
เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ สายตาคมกริบของเขาจ้องตรงมายังเธอ ราวกับอ่านได้ทะลุปรุโปร่งถึงความกระหายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดแอร์โฮสเตสผู้สุภาพเรียบร้อย ภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวนาวิกาในฉับพลัน ก่อนจะใช้แผ่นหลังกว้างของเขาบดเบียดเธอเข้ากับชั้นหนังสือโลหะเย็นเฉียบ เพื่อบดบังมุมมองจากกล้องวงจรปิดที่อาจจะมี
จูบแรกที่ได้รับนั้นไม่ได้อ่อนโยน มันดิบกระด้างและเร่งเร้า เป็นจูบที่ระบายความอัดอั้นจากการที่ต้องแสร้งทำเป็นคนแปลกหน้าใส่กันตลอดหลายชั่วโมงบนเครื่องบิน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และคราบกาแฟขมปร่าที่ริมฝีปากของเขา ทำให้เธอมึนงงและอ่อนระทวยโดยสิ้นเชิง
มือใหญ่ของภาคินที่มักจะควบคุมคันบังคับเครื่องบินอย่างแม่นยำ ตอนนี้กลับซุกซนไล้ไปตามสันหลังของเธอ ก่อนจะเชยคางให้เธอแหงนรับสัมผัสที่รุนแรงขึ้น ลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวกระหวัดดูดดื่มราวกับกำลังสำรวจโพรงความลับ
"นาวิกา... นี่มันบ้าสิ้นดี" เสียงกระซิบพร่าแหบของเขาลอดออกมาจากซอกคอที่เขาซบอยู่ ขณะที่มืออีกข้างของเขาก็ไม่ได้อยู่เฉย มันรวดเร็วและเด็ดขาดในการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอจากบนลงล่าง
กระดุมสีมุกเม็ดเล็กๆ หลุดออกจากรังดุมทีละเม็ดอย่างเร่งรีบ เสียงแคว็กๆ ของผ้าที่เสียดสีกันฟังดูดังยิ่งกว่าปกติในความเงียบสงัดยามวิกาล เพียงชั่วอึดใจ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าก็เปิดออก เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีดำสนิทที่โอบอุ้มทรวงอกอิ่มของแอร์โฮสเตสสาว
ภาคินใช้ปลายนิ้วเกี่ยวดึงสายเสื้อใน ก่อนจะโน้มตัวลงไปฝังจูบตรงเนินอกเบาๆ ราวกับบูชา เขาใช้ปากดูดดุนยอดถันอย่างหิวกระหาย สลับกับการใช้ลิ้นร้อนๆ ตวัดรอบฐานของมัน ความเย็นจากแผ่นหลังที่สัมผัสกับโลหะของชั้นหนังสือตัดกับความร้อนผ่าวที่พุ่งเข้าใส่หน้าอก ทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่าง
"อื้อ... อ๊า..." นาวิกาครางออกมาเบาๆ ดวงตาปิดสนิท เธอใช้มือข้างหนึ่งกดศีรษะที่เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายของภาคินให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีกขณะที่เธอกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงตัณหา มืออีกข้างหนึ่งกำสันหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุดไว้แน่นจนนิ้วซีด
ภาคินไม่รอช้า เขารูดซิปกระโปรงทรงดินสอสีน้ำเงินเข้มที่รัดแน่นจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าของเธอลงไปอย่างรวดเร็ว เนื้อผ้าที่ลื่นปรื๊ดๆ กองอยู่ที่ข้อเท้า นาวิกาเหลือเพียงเสื้อในและกางเกงชั้นในลูกไม้บางเบาที่เปียกชื้นบริเวณเป้า
เขาจัดการกับชั้นในของเธออย่างไม่รีบร้อน แต่เปี่ยมไปด้วยความเชี่ยวชาญ เขาดึงผ้าลูกไม้ออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้นิ้วชี้ร้อนผ่าวสัมผัสกลีบกุหลาบที่เริ่มบวมเป่งและชุ่มน้ำรัก
"เธอชื้นแล้วนาวิกา... เธอต้องการฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ" เสียงของภาคินเต็มไปด้วยอำนาจและความพึงพอใจ
"ต้องการ... กัปตัน... ได้โปรด..." คำว่า 'กัปตัน' ที่ออกมาจากปากของเธอในตอนนี้ ไม่ได้มีความหมายถึงยศตำแหน่ง แต่หมายถึงผู้ที่ควบคุมและครอบครองร่างกายเธอไว้ทั้งหมด
ภาคินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ เขาจัดท่าทางให้เธอพิงกับชั้นหนังสืออย่างมั่นคง ก่อนจะเริ่มใช้ลิ้นตวัดเลียความหอมหวานที่เปียกชื้นอย่างโจ่งแจ้ง เสียงของเขาที่ครางอื้ออึงในลำคอขณะดูดดื่มน้ำรักของเธอ ทำให้สติของนาวิกาขาดผึง
เธอเกร็งกระตุก พยายามจะดันไหล่ของเขาออกด้วยความอับอายและต้องการในเวลาเดียวกัน แต่เขากลับใช้สองแขนโอบรัดเอวเธอไว้แน่น บังคับให้เธอรับสัมผัสที่เกินจะต้านทานไหว
"อื้อออ... ซี๊ดดดด..." นาวิกาแอ่นสะโพกรับการกระตุ้นที่จุดศูนย์กลางของเธออย่างไม่รู้ตัว ผิวสัมผัสที่เย็นชืดของแผ่นหลังกับชั้นหนังสือช่วยย้ำเตือนถึงความเสี่ยงที่กำลังเผชิญหน้า
เมื่อเธอใกล้ถึงจุดระเบิด ภาคินก็ผละออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยความเยิ้มจากริมฝีปากและหนวดที่เริ่มขึ้น เขายืนขึ้นอย่างภาคภูมิใจ มือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงนักบินอย่างช้าๆ ก่อนจะดึงซองฟอยล์สีเงินขนาดเล็กออกมา
"เราต้องปลอดภัยไว้ก่อน...ที่รัก" เขาฉีกซองอย่างเด็ดขาด เสียงกร๊อบแกร๊บของพลาสติกทำให้เธอยิ่งตื่นเต้น เขาบรรจงสวมเครื่องป้องกันด้วยท่าทางที่จริงจังราวกับการตรวจสอบก่อนบิน
ตอนนี้ ไม่มีบทสนทนาใดๆ มีแต่การสื่อสารผ่านร่างกาย นาวิกายกขาข้างหนึ่งขึ้นเกี่ยวเอวหนาของเขาไว้ขณะที่เขายืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองขาของเธอ ภาคินค่อยๆ โน้มตัวลงมาประทับจูบซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพียงจูบเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความเสน่หา ก่อนที่เขาจะใช้มือข้างหนึ่งจับสะโพกของเธอไว้มั่น และอีกข้างดันปลายองคชาติที่แข็งขืนและร้อนผ่าวมาจ่อตรงช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ
การสอดใส่เริ่มขึ้น
การเคลื่อนไหวแรกเป็นการฝืนเข้าไปอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง ช่องทางรักของนาวิกาที่ถูกเล้าโลมจนเปียกชุ่มก็ยังคงคับแน่นเหลือเกินราวกับไม่ต้องการเปิดรับความผิดบาปนี้ เสียงซี้ดซ๊าดของเธอหลุดออกมาทันทีที่ส่วนหัวของเขาฝ่าเข้าไปได้สำเร็จ
"แน่น..." ภาคินหายใจหอบถี่ พึมพำชิดริมฝีปากเธอ
เขาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ปล่อยให้ร่างกายของเธอปรับตัวเข้ากับขนาดและความร้อนที่รุกล้ำเข้ามาอย่างเต็มที่ ก่อนจะดันเข้าสุดลำในจังหวะเดียว
"อ๊าาาาา!" เสียงครางที่พยายามจะอุดกลั้นของนาวิกาดังกระทบผนังหนังสืออย่างรวดเร็ว ร่างกายเธอสั่นสะท้าน เธอใช้แขนโอบรอบคอเขาไว้แน่น พยายามไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปมากกว่านี้
เมื่อการปรับตัวเสร็จสิ้น ภาคินเริ่มขยับ การขยับของเขานั้นช้าแต่หนักหน่วง เน้นการถอนออกเกือบสุดแล้วดันเข้าไปใหม่เต็มแรง สร้างเสียง ตับ! ตับ! เพียะ! ของเนื้อหนังที่กระทบกันอย่างชัดเจน และสะท้อนก้องอยู่ในความมืดสลัวนั้น
นาวิกาพยายามผ่อนคลายร่างกาย เพื่อรองรับจังหวะที่ดุดันขึ้นเรื่อยๆ เธอกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด แต่ในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความสุขสมและความบาป มือของเธอจิกเกร็งกับไหล่ของเขาจนเสื้อเชิ้ตขาวของกัปตันยับยู่ยี่
จังหวะการโหมกระหน่ำเร่งขึ้นจนเร็วเกินกว่าที่เธอจะตามทัน ความคับแน่นที่ส่วนล่างทำให้เธอลืมโลกภายนอกไปสิ้น เสียงครางของทั้งคู่เริ่มประสานเป็นท่วงทำนองเร่งเร้าที่น่าอับอายที่สุดในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
ปั่ก! ปั่ก! แฉะ! ภาคินก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่แหบพร่าและเร่งเร้า
"มองตาฉันสิ... นาวิกา... นี่คือความลับของเรา..."
นาวิกาเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองเห็นใบหน้าของภาคินที่บิดเบี้ยวด้วยความสุขสม เรือนผมของเขาเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ และแววตาของเขากำลังเผาผลาญความสำนึกผิดของเธอไปจนหมดสิ้น
เธอถึงจุดสุดยอดในขณะที่เขากระแทกเข้าเป็นจังหวะสุดท้าย ร่างกายกระตุกเกร็งหลายต่อหลายครั้งก่อนจะอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ภาคินตามมาติดๆ เขาพุ่งแรงกระแทกเข้าไปลึกและนานครั้งกว่าปกติ พร้อมกับเสียงครวญครางลึกๆ ที่ดังออกมาจากช่องอก
เขาถอนตัวออกอย่างช้าๆ ภายใต้ถุงยางที่รองรับน้ำอสุจิอุ่นร้อนของเขาไว้ ภาคินทิ้งน้ำหนักลงบนนาวิกาชั่วครู่หนึ่ง พักผ่อนเอาแรง สูดดมกลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นกายที่โชยออกมาจากร่างกายของเธอ
นาวิกามองขึ้นไปที่เพดานไม้โอ๊ค เธอกำลังสั่นเล็กน้อย รสชาติความผิดที่ปนเปื้อนความสุขสมมันช่างซับซ้อนและน่าตื่นเต้นอย่างที่สุด
พวกเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีในการจัดเสื้อผ้าให้กลับสู่สภาพเดิม ภาคินรูดซิปกระโปรงให้เธอ จัดระเบียบปกเสื้อเชิ้ตของเขาให้กลับมาคมกริบอีกครั้ง
ไม่มีคำพูดขอบคุณ หรือคำรักใดๆ มีเพียงแค่การสบตากันในเงามืดครั้งสุดท้าย ก่อนที่ภาคินจะหมุนตัวแล้วเดินหายลับไปในความมืด พร้อมกับเสียงรองเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป
นาวิกานั่งลงบนเก้าอี้อ่านหนังสือตัวเตี้ยๆ ขยับตัวเบาๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีร่องรอยใดๆ หลงเหลืออยู่ เธอสัมผัสถึงความอุ่นชื้นที่ยังคงซึมซาบอยู่ภายในร่างกาย และกลิ่นคาวรักที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของเธอ ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่บอกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่ความฝัน
เธอต้องกลับบ้านไปหาคู่หมั้นของเธอที่กำลังรออยู่ และต้องกลับไปทำหน้าที่แอร์โฮสเตสผู้มีรอยยิ้มพิมพ์ใจอีกครั้ง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นใต้เงาไฟสลัวของห้องสมุดในคืนนี้

ความเสียวที่ลักกินขโมยกินสร้างความตื่นเต้น

ขอบคุณครับ มือใหม่นะครับ ติชมได้เต็มที่เลยครับ