# Chapter 10: รอยร้าวแรก

---

สองสัปดาห์ผ่านไป

ความสัมพันธ์ของพิมกับภัทรดำเนินไปด้วยดี เจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน ประชุมค่ายด้วยกัน

แต่เงาของคำเตือนจากมิ้นท์ยังคงอยู่ในใจพิม


และธีร์ก็ไม่หยุดพยายาม

---

"พิมลดา"

พิมหันไป ธีร์ยืนอยู่หน้าตึกเรียนอีกแล้ว มือถือถุงกระดาษ

"พี่ธีร์ มาทำอะไรคะ"

"มาให้ของ" เขายื่นถุงให้ "ขนมจากร้านดังที่เพิ่งเปิด คิดว่าน้องจะชอบ"

"หนูรับไม่ได้ค่ะ มีแฟนแล้ว"

"ก็แค่ขนม ไม่ใช่แหวนแต่งงาน" ธีร์หัวเราะ "รับไปเถอะ ไม่มีพิษมีภัย"

พิมลังเล ไม่อยากรับ แต่ก็ไม่อยากทำให้เกิดเรื่อง

"ขอบคุณค่ะ" เธอรับถุงมา คิดว่าจะเอาไปให้แอมทีหลัง

"ว่างเมื่อไหร่ไปกินกาแฟกันนะ" ธีร์พูด "ในฐานะเพื่อน"

"หนูไม่ว่างค่ะ"

"งั้นเมื่อไหร่ว่างบอก" เขายิ้ม แล้วเดินจากไป

พิมถอนหายใจ คนนี้ไม่ยอมเลิกจริงๆ

---

"ใครให้"

เสียงภัทรดังขึ้นจากด้านหลัง พิมสะดุ้งหันไป

ภัทรยืนอยู่ไม่ไกล สายตาจับอยู่ที่ถุงในมือเธอ สีหน้าอ่านไม่ออก

"พี่ธีร์ค่ะ" พิมตอบตรงๆ "เขามาให้ หนูปฏิเสธไม่ทัน"

"แล้วรับทำไม"

น้ำเสียงภัทรเปลี่ยน มีอะไรบางอย่างที่พิมไม่ชอบ

"หนูไม่อยากทำให้เกิดเรื่อง" เธออธิบาย "จะเอาไปให้แอม"

"เขามาหาบ่อยไหม"

"บ้างค่ะ แต่หนูก็ปฏิเสธทุกครั้ง"

ภัทรเงียบไป กัดฟัน

พิมเห็นท่าไม่ดี "พี่ไม่ไว้ใจหนูหรอคะ"

"ไม่ใช่ไม่ไว้ใจน้อง" ภัทรตอบ "ไม่ไว้ใจเขา"

"งั้นปล่อยหนูจัดการเอง หนูรับมือได้"

"แต่ถ้าเขาทำอะไร—"

"พี่!" พิมขัด เสียงดังกว่าที่ตั้งใจ "หนูไม่ใช่เด็ก หนูดูแลตัวเองได้"

ทั้งคู่เงียบไป นี่คือการทะเลาะครั้งแรก

---

ภัทรถอนหายใจ สีหน้าอ่อนลง

"ขอโทษ" เขาพูด "พี่ทำเกินไป"

พิมใจเย็นลง "หนูก็ขอโทษที่เสียงดัง"

"ไม่ น้องพูดถูก" ภัทรเดินเข้ามาใกล้ "พี่แค่...กลัว"

"กลัวอะไร"

"กลัวเสียน้อง" เขายอมรับ "เหมือนที่เคยเสียมิ้นท์"

พิมใจอ่อน เข้าใจว่าเขากลัวอะไร

"หนูไม่ใช่พี่มิ้นท์" เธอพูดเบาๆ "และหนูจะไม่ไปไหน แค่พี่ไว้ใจหนู"

ภัทรมองเธอ แล้วพยักหน้า

"พี่จะพยายาม"

---

คืนนั้น พิมกลับถึงคอนโดอารมณ์ไม่ดี

ถึงจะคืนดีกับภัทรแล้ว แต่คำพูดของเขายังก้องอยู่ในหัว

*"กลัวเสียน้อง เหมือนที่เคยเสียมิ้นท์"*

นั่นหมายความว่าเขายังไม่ลืมมิ้นท์จริงๆ หรือเปล่า?

โทรศัพท์สั่น ไม่ใช่ภัทร

**"ปุณณ์: ว่างคุยไหม"**

พิมลังเล นานมากแล้วที่ไม่ได้คุยกับปุณณ์

**"ว่าง เป็นอะไร"**

**"อยากเจอ มาหาได้ไหม"**

พิมคิดหนัก ควรไปหรือไม่ควร

แต่ปุณณ์เป็นเพื่อน ถึงจะมีเรื่องระหว่างกัน เธอก็ยังห่วง

**"มาเลย"**

---

ยี่สิบนาทีต่อมา ปุณณ์มาถึง

เขาดูดีขึ้นกว่าครั้งก่อน แต่ดวงตายังมีร่องรอยความเหนื่อยล้า

"เข้ามา" พิมเปิดประตูให้

ปุณณ์เดินเข้ามา นั่งลงบนโซฟา

"กินอะไรไหม"

"ไม่ต้อง" เขาส่ายหัว "แค่อยากคุย"

พิมนั่งลงตรงข้าม รอให้เขาเริ่ม

---

"ขอโทษ" ปุณณ์พูดขึ้น "ที่หายไปนาน"

"ไม่เป็นไร หนูเข้าใจ"

"และขอโทษที่...ตอนสารภาพ ทำให้เธออึดอัด"

"ปุณณ์ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด"

"ฉันรู้" เขายิ้มบางๆ "แค่อยากพูด"

ความเงียบแผ่คลุม

"ฉันยังชอบเธออยู่" ปุณณ์พูดต่อ "ไม่ได้หายไปง่ายๆ"

"ปุณณ์..."

"แต่ฉันจะพยายาม" เขาพูดต่อ "ก้าวข้าม ให้เธอมีความสุข"

พิมรู้สึกใจหาย ไม่รู้จะพูดอะไร

---

"แต่ถ้าวันไหนเขาทำให้เธอเจ็บ" ปุณณ์พูด เสียงหนักขึ้น "บอกฉัน"

"ภัทรไม่ได้—"

"ฉันรู้ว่าเขาดี" ปุณณ์ขัด "แต่ทุกคนมีด้านมืด ฉันแค่อยากให้รู้ว่า...ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไร"

พิมมองเพื่อนตรงหน้า เห็นความจริงใจในดวงตา

"ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ

ปุณณ์ยิ้ม ยิ้มเศร้าแต่อบอุ่น

"งั้นฉันไปนะ" เขาลุกขึ้น "ดึกแล้ว"

"ระวังตัวด้วย"

ปุณณ์เดินไปที่ประตู แล้วหยุด

"พิม"

"หือ"

"ถ้าวันไหนเธอเปลี่ยนใจ..." เขาไม่หันกลับมา "ฉันยังอยู่ตรงนี้"

แล้วเขาก็เดินออกไป

---

พิมนั่งนิ่ง หัวใจหนักอึ้ง

วันนี้มันเยอะเกินไป—ทะเลาะกับภัทร ปุณณ์มาหา ความรู้สึกสับสน

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อยากโทรหาภัทร

แต่แล้วก็วางลง

*ไว้พรุ่งนี้*

คืนนี้เธออยากอยู่คนเดียว

---

แต่ความสงบไม่อยู่นาน

โทรศัพท์สั่น ไลน์จากเบอร์ไม่รู้จัก

เป็นรูปภาพ

พิมเปิดดู—แล้วหัวใจหยุดเต้น

รูปภัทรกับมิ้นท์ กอดกัน จูบกัน

และดูจากเสื้อผ้า มันไม่ใช่รูปเก่า

ข้อความตามมา

**"แฟนเธอน่ะ เพิ่งไปเจอกันมา ;)"**

---

พิมมือสั่น ไม่อยากเชื่อ

*มันเป็นไปไม่ได้...*

เธอขยายรูปดู ดูวันที่ ดูรายละเอียด

เสื้อภัทร—เป็นเสื้อตัวเดียวกับที่ใส่วันนี้

*ไม่จริง...*

แต่หลักฐานอยู่ตรงหน้า

น้ำตาไหลลงมา พิมไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร

โกรธ? เจ็บ? ผิดหวัง?

ทุกอย่างรวมกัน ท่วมท้น

---

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

**"ภัทร: นอนหลับดีนะ รักน้อง"**

พิมมองข้อความ แล้วมองรูปที่เพิ่งได้รับ

*รักน้อง?*

แล้วทำไมถึงอยู่กับมิ้นท์?

เธอไม่ตอบ ปิดโทรศัพท์ นอนกอดหมอนร้องไห้

คืนนี้เธอไม่ได้นอน

และคืนนี้...หัวใจเธอเริ่มมีรอยร้าว

---

*จบ Chapter 10*
อ่านต่อได้ที่ และ

# Chapter 10: รอยร้าวแรก

---

สองสัปดาห์ผ่านไป

ความสัมพันธ์ของพิมกับภัทรดำเนินไปด้วยดี เจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน ประชุมค่ายด้วยกัน

แต่เงาของคำเตือนจากมิ้นท์ยังคงอยู่ในใจพิม


และธีร์ก็ไม่หยุดพยายาม

---

"พิมลดา"

พิมหันไป ธีร์ยืนอยู่หน้าตึกเรียนอีกแล้ว มือถือถุงกระดาษ

"พี่ธีร์ มาทำอะไรคะ"

"มาให้ของ" เขายื่นถุงให้ "ขนมจากร้านดังที่เพิ่งเปิด คิดว่าน้องจะชอบ"

"หนูรับไม่ได้ค่ะ มีแฟนแล้ว"

"ก็แค่ขนม ไม่ใช่แหวนแต่งงาน" ธีร์หัวเราะ "รับไปเถอะ ไม่มีพิษมีภัย"

พิมลังเล ไม่อยากรับ แต่ก็ไม่อยากทำให้เกิดเรื่อง

"ขอบคุณค่ะ" เธอรับถุงมา คิดว่าจะเอาไปให้แอมทีหลัง

"ว่างเมื่อไหร่ไปกินกาแฟกันนะ" ธีร์พูด "ในฐานะเพื่อน"

"หนูไม่ว่างค่ะ"

"งั้นเมื่อไหร่ว่างบอก" เขายิ้ม แล้วเดินจากไป

พิมถอนหายใจ คนนี้ไม่ยอมเลิกจริงๆ

---

"ใครให้"

เสียงภัทรดังขึ้นจากด้านหลัง พิมสะดุ้งหันไป

ภัทรยืนอยู่ไม่ไกล สายตาจับอยู่ที่ถุงในมือเธอ สีหน้าอ่านไม่ออก

"พี่ธีร์ค่ะ" พิมตอบตรงๆ "เขามาให้ หนูปฏิเสธไม่ทัน"

"แล้วรับทำไม"

น้ำเสียงภัทรเปลี่ยน มีอะไรบางอย่างที่พิมไม่ชอบ

"หนูไม่อยากทำให้เกิดเรื่อง" เธออธิบาย "จะเอาไปให้แอม"

"เขามาหาบ่อยไหม"

"บ้างค่ะ แต่หนูก็ปฏิเสธทุกครั้ง"

ภัทรเงียบไป กัดฟัน

พิมเห็นท่าไม่ดี "พี่ไม่ไว้ใจหนูหรอคะ"

"ไม่ใช่ไม่ไว้ใจน้อง" ภัทรตอบ "ไม่ไว้ใจเขา"

"งั้นปล่อยหนูจัดการเอง หนูรับมือได้"

"แต่ถ้าเขาทำอะไร—"

"พี่!" พิมขัด เสียงดังกว่าที่ตั้งใจ "หนูไม่ใช่เด็ก หนูดูแลตัวเองได้"

ทั้งคู่เงียบไป นี่คือการทะเลาะครั้งแรก

---

ภัทรถอนหายใจ สีหน้าอ่อนลง

"ขอโทษ" เขาพูด "พี่ทำเกินไป"

พิมใจเย็นลง "หนูก็ขอโทษที่เสียงดัง"

"ไม่ น้องพูดถูก" ภัทรเดินเข้ามาใกล้ "พี่แค่...กลัว"

"กลัวอะไร"

"กลัวเสียน้อง" เขายอมรับ "เหมือนที่เคยเสียมิ้นท์"

พิมใจอ่อน เข้าใจว่าเขากลัวอะไร

"หนูไม่ใช่พี่มิ้นท์" เธอพูดเบาๆ "และหนูจะไม่ไปไหน แค่พี่ไว้ใจหนู"

ภัทรมองเธอ แล้วพยักหน้า

"พี่จะพยายาม"

---

คืนนั้น พิมกลับถึงคอนโดอารมณ์ไม่ดี

ถึงจะคืนดีกับภัทรแล้ว แต่คำพูดของเขายังก้องอยู่ในหัว

*"กลัวเสียน้อง เหมือนที่เคยเสียมิ้นท์"*

นั่นหมายความว่าเขายังไม่ลืมมิ้นท์จริงๆ หรือเปล่า?

โทรศัพท์สั่น ไม่ใช่ภัทร

**"ปุณณ์: ว่างคุยไหม"**

พิมลังเล นานมากแล้วที่ไม่ได้คุยกับปุณณ์

**"ว่าง เป็นอะไร"**

**"อยากเจอ มาหาได้ไหม"**

พิมคิดหนัก ควรไปหรือไม่ควร

แต่ปุณณ์เป็นเพื่อน ถึงจะมีเรื่องระหว่างกัน เธอก็ยังห่วง

**"มาเลย"**

---

ยี่สิบนาทีต่อมา ปุณณ์มาถึง

เขาดูดีขึ้นกว่าครั้งก่อน แต่ดวงตายังมีร่องรอยความเหนื่อยล้า

"เข้ามา" พิมเปิดประตูให้

ปุณณ์เดินเข้ามา นั่งลงบนโซฟา

"กินอะไรไหม"

"ไม่ต้อง" เขาส่ายหัว "แค่อยากคุย"

พิมนั่งลงตรงข้าม รอให้เขาเริ่ม

---

"ขอโทษ" ปุณณ์พูดขึ้น "ที่หายไปนาน"

"ไม่เป็นไร หนูเข้าใจ"

"และขอโทษที่...ตอนสารภาพ ทำให้เธออึดอัด"

"ปุณณ์ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด"

"ฉันรู้" เขายิ้มบางๆ "แค่อยากพูด"

ความเงียบแผ่คลุม

"ฉันยังชอบเธออยู่" ปุณณ์พูดต่อ "ไม่ได้หายไปง่ายๆ"

"ปุณณ์..."

"แต่ฉันจะพยายาม" เขาพูดต่อ "ก้าวข้าม ให้เธอมีความสุข"

พิมรู้สึกใจหาย ไม่รู้จะพูดอะไร

---

"แต่ถ้าวันไหนเขาทำให้เธอเจ็บ" ปุณณ์พูด เสียงหนักขึ้น "บอกฉัน"

"ภัทรไม่ได้—"

"ฉันรู้ว่าเขาดี" ปุณณ์ขัด "แต่ทุกคนมีด้านมืด ฉันแค่อยากให้รู้ว่า...ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไร"

พิมมองเพื่อนตรงหน้า เห็นความจริงใจในดวงตา

"ขอบคุณ" เธอพูดเบาๆ

ปุณณ์ยิ้ม ยิ้มเศร้าแต่อบอุ่น

"งั้นฉันไปนะ" เขาลุกขึ้น "ดึกแล้ว"

"ระวังตัวด้วย"

ปุณณ์เดินไปที่ประตู แล้วหยุด

"พิม"

"หือ"

"ถ้าวันไหนเธอเปลี่ยนใจ..." เขาไม่หันกลับมา "ฉันยังอยู่ตรงนี้"

แล้วเขาก็เดินออกไป

---

พิมนั่งนิ่ง หัวใจหนักอึ้ง

วันนี้มันเยอะเกินไป—ทะเลาะกับภัทร ปุณณ์มาหา ความรู้สึกสับสน

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อยากโทรหาภัทร

แต่แล้วก็วางลง

*ไว้พรุ่งนี้*

คืนนี้เธออยากอยู่คนเดียว

---

แต่ความสงบไม่อยู่นาน

โทรศัพท์สั่น ไลน์จากเบอร์ไม่รู้จัก

เป็นรูปภาพ

พิมเปิดดู—แล้วหัวใจหยุดเต้น

รูปภัทรกับมิ้นท์ กอดกัน จูบกัน

และดูจากเสื้อผ้า มันไม่ใช่รูปเก่า

ข้อความตามมา

**"แฟนเธอน่ะ เพิ่งไปเจอกันมา ;)"**

---

พิมมือสั่น ไม่อยากเชื่อ

*มันเป็นไปไม่ได้...*

เธอขยายรูปดู ดูวันที่ ดูรายละเอียด

เสื้อภัทร—เป็นเสื้อตัวเดียวกับที่ใส่วันนี้

*ไม่จริง...*

แต่หลักฐานอยู่ตรงหน้า

น้ำตาไหลลงมา พิมไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร

โกรธ? เจ็บ? ผิดหวัง?

ทุกอย่างรวมกัน ท่วมท้น

---

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

**"ภัทร: นอนหลับดีนะ รักน้อง"**

พิมมองข้อความ แล้วมองรูปที่เพิ่งได้รับ

*รักน้อง?*

แล้วทำไมถึงอยู่กับมิ้นท์?

เธอไม่ตอบ ปิดโทรศัพท์ นอนกอดหมอนร้องไห้

คืนนี้เธอไม่ได้นอน

และคืนนี้...หัวใจเธอเริ่มมีรอยร้าว

---

*จบ Chapter 10*
อ่านต่อได้ที่ และ