ทุ่งดอกไม้สีม่วงใต้ท้องฟ้าที่สีสันแปลกประหลาด... และไอริณที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา...

"ไม่จริง... เธอตายไปแล้ว ไอริณ!" ภัทรตะโกน เขารู้วิธีออกจากโลกนี้แล้ว! เขาแค่ต้อง "หยุด" หายใจ!

เขาควบคุมสติ สูดหายใจเข้าลึก... แล้วกลั้นไว้

หนึ่งวินาที... สองวินาที...

"อึก! แฮ่ก! แฮ่ก!"

ร่างกายของเขากลับไม่ยอมทำตาม! มันสำลักอากาศอย่างรุนแรง ปอดของเขาบีบตัวเรียกร้องออกซิเจนอย่างบ้าคลั่ง! ที่นี่... กลไกนั้นใช้ไม่ได้ผล!

หรือว่า... โลกนี้คือความจริง?

"ไม่มีประโยชน์หรอกภัทร... นี่คือความจริง" ไอริณเดินเข้ามาหาเขาอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มของเธอยังคงเหมือนเดิม... รอยยิ้มของรักแรก... คนที่ทัดเทียมกับเขาทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตาและสติปัญญา

"จับตรงนี้สิ... เหมือนวันนั้น... จำได้ไหม" เธอคว้ามือของภัทรไปวางบนหน้าอกคู่งามของเธอ...

ภาพความทรงจำในห้องแล็บเมื่อสิบกว่าปีก่อนย้อนกลับมา... ตอนที่เขาแอบมองเธอที่กำลังก้มลงจดผลการทดลอง... ความรักอันบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มสาวที่ฉลาดที่สุดในรุ่น... เขารักเธอ... รักเธอมากที่สุด...

...

[โลกแห่งความจริง]
ณ ห้องปลอดเชื้อควบคุมพิเศษในโรงพยาบาลประจำจังหวัด...

"สุดท้าย... พี่ภัทรก็กลับไปที่เซิร์ฟเวอร์ที่ไอริณอยู่จนได้"

มิวถอนหายใจยาว เธอมองจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงผลกราฟิกเสมือนจริงของทุ่งดอกไม้สีม่วงและค่าสัญญาณสมองของร่างที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงที่มีสายสัญญาณระโยงระยาง

"เราพยายามให้พี่เขาอยู่ในเซิร์ฟแรกแล้วนะ... ที่ๆ เขาเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่ง... มี 'นานา' พยาบาลสาวสวย เก่งฉลาด ที่ถูกสร้างขึ้นมาให้เป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบของเขา" หมอต้นพูดขึ้นมาเสียงเรียบ "แต่จิตใต้สำนึกของเขาก็ดันวาร์ปไปที่เซิร์ฟ 'แพรวา' ผู้หญิงบ้านๆ ที่มีลูกติด... เหมือนพยายามจะหาความสมจริงให้กับจินตนาการของเขา... แต่สุดท้าย... จิตของพี่เขาก็หนีกลับไปหาไอริณอยู่ดี"

"พี่เขาคงรักไอริณมากจริงๆ" มิวพูดเสียงเศร้า

"ภาพรถสิบล้อเบรกแตกขยี้ร่างของไอริณต่อหน้าต่อตา... และบดทับขาสองข้างของหมอภัทรจนแหลกเหลว... มันคงเป็นบาดแผลในใจที่ไม่มีวันรักษาได้" หมอต้นมองไปยังร่างบนเตียงด้วยความสงสาร "เขาไม่อยากยอมรับโลกที่ไม่มีเธอ... เขาจึงสร้างโลกที่มีเธออยู่ขึ้นมา... โลก Virtual Reality ที่มี AI ของไอริณซึ่งหมอต้นสร้างขึ้นจากข้อมูลทั้งหมดที่เขามีให้กับหมอภัทร... ที่นั่น ไอริณ รอหมอภัทรอยู่เสมอ"

"ฉันจะฉีดยาให้เขาคลายสำนึกทั้งหมดก่อน... แล้วจะย้าย 'จิต' ของเขากลับไปที่เซิร์ฟแรกอีกครั้ง" หมอต้นพูดพลางเตรียมเข็มฉีดยา "เราต้องพยายามต่อไป"

เขาหันมาสบตามิว "ขอบคุณนะ... ที่อยู่ข้างผมมาตลอด"

หมอต้นรั้งร่างนุ่มนิ่มของมิวมานั่งบนตักของเขาแล้วจูบเบาๆ ความเครียดจากการดูแลเคสที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิต ทำให้เขาต้องการที่พึ่งทางใจ และมิวก็คือทุกอย่างสำหรับเขา หมอต้นล้วงมือเขาไปหาเนินนูนที่อบอุ่นและเริ่มชื้นแฉะจากรสจูบของเขา 2 ปีมานี้มิวเก่งขึ้นมาก ทั้งๆ ที่พวกเขาเป็นคนแรกของกันและกัน แม้มิวจะไม่ได้สูงเด่นและมีร่างเล็กแต่หุ่นเซียะของเธอก็ทำให้หมอต้นภูมิใจเวลาหนุ่มๆ แอบมองนมและตูดใหญ่ๆ ที่มาชดเชยส่วนสูงของเธอ

เขาบีบก้นงอนเด้งที่สู้มือจนทนไม่ไหว ถลกกระโปรงพยาบาลของมิวขึ้นเหนือเอว แล้วดึงกางเกงในตัวจิ๋วลงไปไว้ตรงข้อเท้าข้างนึงของเธอ แล้วอุ้มเธอขึ้นโดยมิวใช้สองมือเท้าโต๊ะทำงานไว้ ค่อยๆ เอารูหีครอบควยคนรักเอาไว้ ทั้งสองซี้ดปากพร้อมกันด้วยความเสียวเมื่อควยหมอเข้าไปสุดลำ มิวบดหนอกหีส่ายให้น้ำเงี่ยนเคลือบลำควยจนทั่ว ก่อนที่หมอจะเริ่มซอยและมิวคอยกดสะโพกขย่มหีให้เข้าจังหวะกัน

"อะแฮ่ม! ทำอะไรกันจ๊ะสองคน"

เสียงสดใสดังขึ้นที่ประตู... "นานา" ตัวจริงในชุดลำลองสบายๆ เดินอมยิ้มควงแขนหนุ่มหุ่นสูงหน้าตาคมคาย... แฟนตัวจริงของเธอ... เธอเป็นแค่พยาบาลธรรมดาๆ คนหนึ่งในโรงพยาบาลนี้ ที่หมอต้นขอยืมหน้าตาเธอไปสร้างเป็น AI ที่ภัทรเห็นในโลกเสมือน

นานาพยายามขยิบตาส่งซิกให้มิวเตะกางเกงในที่ข้อเท้าของเธอไปใต้โต๊ะ ไม่ให้แฟนหนุ่มของเธอเห็น ตอนนั้นมิวเอากระโปรงลงมาแล้วแต่ก็ยังมีรอยยับยู่ยี่ และหมอต้นเหงื่อแตกไหลย้อยลงมาถึงคาง แฟนหนุ่มของนานาอมยิ้ม ชอบใจที่เห็นคนมีความสุขกัน แต่ภาพบนเตียงก็ทำให้ทุกคนเศร้าใจ

สายตาของทุกคนมองลอดกระจกจากห้องควบคุม จับจ้องไปที่ร่างบนเตียงในห้องปลอดเชื้อ...

ร่างของนายแพทย์ภัทร... ที่บัดนี้ผอมแห้งจนแทบจะเห็นซี่โครง...

และตั้งแต่ช่วงต้นขาลงไป... มีเพียงความว่างเปล่า...

จากหนุ่มฮอตอนาคตไกลจากกรุงเทพ... เขาเหลือเพียงร่างกายครึ่งท่อนที่ถูกจองจำไว้ด้วยความรักและเทคโนโลยี

...

ในทุ่งดอกไม้สีม่วง... ภัทรยังคงจ้องมองไอริณ...

คำถามที่เขาเคยถามหลวงปู่ใน "ความฝันซ้อนฝัน" นั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว...

ผมจะหยุดภพชาตินี้ได้อย่างไร...?

และคำตอบของพระอาจารย์ก็กลับมาชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ...

"หยุด... ก็คือหยุดนั่นแหละโยม... ไม่มีอะไรซับซ้อน"

การหยุดวงจรแห่งความทุกข์ทรมานนี้... การหยุดเดินทางระหว่างเซิร์ฟเวอร์แห่งความทรงจำและความปรารถนานี้...

อาจจะมีเพียงหนทางเดียว...

คือการ "หยุด" การทำงานของเครื่องจักรทั้งหมด...

...ตลอดไป...

[>SYSTEM.REBOOT_SEQUENCE_INITIALIZED]
[>LOADING_SIMULATION_SERVER_01: 'CHIANG_MAI_HOPE']
[>RENDERING_CHARACTER_AI: 'NANA_V.1.1']
[>INJECTING_CONSCIOUSNESS... COMPLETE]

ค่ำคืนแรกในเชียงใหม่ของนายแพทย์ภัทร ภูวดล ไม่ได้เริ่มต้นที่ร้านกาแฟสุดเก๋หรือบนดาดฟ้าของโรงแรมหรูอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้ แต่มันกลับเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจและกลิ่นหอมของเครื่องเทศล้านนา ณ ลานกิจกรรมของโรงพยาบาลประจำจังหวัด ที่ซึ่งเขาและเพื่อนแพทย์รุ่นน้องเพิ่งจะย้ายมาประจำการ

งานเลี้ยง "อำลาอาวุโส ต้อนรับน้องใหม่" ในรูปแบบของวงกินเลี้ยงขันโตก ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและเป็นกันเองจนเกินกว่าที่ศัลยแพทย์หนุ่มผู้คุ้นชินกับบรรยากาศการแข่งขันอันเคร่งขรึมของโรงพยาบาลเอกชนในกรุงเทพฯ จะปรับตัวได้ทัน แสงไฟสีนวลจากโคมล้านนาหลากสีสาดส่องลงมา อาบไล้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของผู้คนให้นุ่มนวลลง เสียงสะล้อซอซึงที่อ่อนหวานลอยคลอมากับสายลมเย็นๆ

"คนเยอะดีนะครับพี่ภัทร ดูอบอุ่นดีจัง" นายแพทย์ต้นกล้า หรือ "หมอต้น" แพทย์ใช้ทุนปีหนึ่งที่ติดตามเขามาเอ่ยขึ้น พลางตักแกงฮังเลเข้าปากด้วยความเอร็ดอร่อย "อาหารก็ลำขนาด!"

"เพิ่งมาถึงวันแรกก็เรียนรู้คำเมืองแล้วเหรอไอ้นี่" หมอภัทรส่ายหัวอย่างเอ็นดู

เขายกแก้วน้ำสมุนไพรขึ้นจิบ กลิ่นตะไคร้จางๆ ช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นที่ดูภูมิฐานกวาดมองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ เป็นนิสัยของศัลยแพทย์ที่ต้องประเมินทุกสถานการณ์ เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในวัฒนธรรมองค์กรที่ดูสนิทสนมกันราวกับเป็นครอบครัวใหญ่

แล้วเสียงจากพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้น ปลุกเขาจากภวังค์

"และลำดับต่อไป! ขอเชิญพบกับการแสดงฟ้อนเล็บอันอ่อนช้อยงดงาม ที่จะทำให้ค่ำคืนนี้ของทุกท่านสดใสยิ่งขึ้น โดยทีมพยาบาลคนสวยจากวอร์ดศัลยกรรมของเราค่า!"

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแซวดังขึ้นรอบทิศ ภัทรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ใคร่จะใส่ใจนัก เขาคาดหวังจะได้เห็นการแสดงตามประเพณีที่สวยงามแต่ก็คงจะผ่านไปเหมือนสายลม...

แต่แล้ว...ทุกอย่างรอบตัวพลันเคลื่อนไหวช้าลง

ในวินาทีที่กลุ่มนางรำเคลื่อนตัวออกมาสู่ใจกลางลาน แสงไฟทุกดวงดูเหมือนจะพร้อมใจกันสาดส่องไปที่ร่างระหงร่างหนึ่งเป็นพิเศษ และในชั่วเสี้ยววินาที... ภาพตรงหน้าของเขาพลัน สั่นไหวเล็กน้อยราวกับมีสัญญาณรบกวน ก่อนจะกลับมาคมชัดดังเดิม

ในกลุ่มนางรำที่งดงามไม่แพ้กัน เธอกลับโดดเด่นออกมาอย่างน่าประหลาด ความสูงราวร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรของเธออาจไม่ใช่ระดับนางแบบ แต่กลับดูสง่างามและสมส่วนอย่างที่สุด ชุดพื้นเมืองสีทองที่รัดรูปพอดีตัว ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายได้อย่างน่าทึ่ง หน้าอกที่อิ่มเต็มภายใต้ผ้าสะไบสีทอง เอวคอดกิ่วที่ขยับไหวอย่างนุ่มนวล...

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของภัทร... ศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นที่เคยลงมีดบนหัวใจของคนไข้มานับครั้งไม่ถ้วน... ต้องเต้นผิดจังหวะเสียเอง คือช่วงเวลาที่เธอบิดเอวและยักย้ายสะโพกไปตามจังหวะกลองที่เริ่มเร่งเร้า...

เขียนดีมากๆครับ inception ภาคดุ้น

ตอไป คงเริ่มสับสนจริงว่า โลกไหนคือความจริง

หรืออีกหน่อย คงจะยอมรับ และเลือกในโลกที่ตนเองต้องการว่าคือโลกจริง

ทั้งๆ ที่มันไม่จริง

จบดีแบบงงหน่อย แต่ก็สนุกมากครับ เป็นกลวิธีการเขียนที่ตัดฉึบฉับได้หักมุมมาก

หมอภัทรเลือกจะติดใน inception ด้วยตัวเองนั่นเอง

หักมุมแล้วหักมุมอีก จนยากแยกแยะว่าขณะไหนคือโลกจริงหรือโลกเสมือนจริง ผู้เขียนเก่งมากครับ

aiนี่เอง และ ก็วนลูปกับโลกที่ถูกสร้างขึ้นมาอีกครั้ง หมอภัทร

จะจบเกมส์ได้คือต้องหยุดทุกอย่างแม้แต่ชีวิต

สุดยอดสกิลการเขียนพล็อต

จบแบบไม่ได้จิ้ม...

สัตว์โลก ย่อมเป็นไปตามกรรม

สาธุ 

เป็นพลอตที่สุดยอดมาก ดีกว่าหลายเรื่องที่ลงในเว็บเสียเงินอ่านซะอีก
ไม่ได้เน้นแค่ฉากอิโรติก แต่การเล่าเรื่องก็ดีด้วย

จบลงได้อย่างสวยงาม นวนิยายซึ่งแม้จะไม่มีบทอีโรติคก็ยังน่าติดตาม....ขอบคุณครับ