ตอนที่ 3 ร่างใหม่ ความจำแปลก
ตั้มนั่งนิ่งอยู่บนเตียงโรงพยาบาลสุดหรู หัวใจเต้นระส่ำขณะมองน้องฝ้าย พยาบาลสาวที่เป็นดาวโรงพยาบาลเดินจากไปพร้อมถาดเครื่องมือในมือ รอยยิ้มหวานของเธอยังคงติดอยู่ในความคิดของเขาเหมือนภาพถ่ายที่คมชัดเกินจริง เขายังคงสับสนกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ร่างกายที่แข็งแรง ใบหน้าหล่อเหลาในกระจก และชื่อ "ธนา" ที่น้องฝ้ายเรียกเขา มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด แต่ความรู้สึกตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านในตัวเขานั้นปฏิเสธไม่ได้ นี่อาจเป็นโอกาสครั้งที่สองในชีวิตที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้มา

เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียงอีกครั้ง ร่างกายนี้ยังรู้สึกแปลก ๆ ขายาวที่ทรงพลังทำให้ทุกก้าวของเขาดูมั่นคงเกินกว่าที่เคยเป็น กล้ามเนื้อที่ตึงแน่นใต้เสื้อคลุมโรงพยาบาลบาง ๆ ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นนักกีฬาคนละคนกับตั้ม เด็กวินอ้วนดำที่เคยขับมอเตอร์ไซค์รับส่งลูกค้า เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นวิวเมืองกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ตึกสูงระยิบระยับด้วยแสงไฟ แม่น้ำเจ้าพระยาคดเคี้ยวสะท้อนแสงจันทร์ เขายกมือสัมผัสกระจกเย็น ๆ ความรู้สึกนี้มันจริงเกินกว่าที่จะเป็นฝัน

ตั้มหันกลับมามองห้องพัก ห้องนี้กว้างขวางราวกับห้องสวีทในโรงแรมห้าดาว เตียงนอนขนาดใหญ่มีผ้าปูสีขาวนุ่มราวกับปุยเมฆ โต๊ะไม้เงาวับวางตะกร้าผลไม้ที่เต็มไปด้วยองุ่นแดง แอปเปิ้ลเขียว และส้มนำเข้าที่ดูแพงเกินกว่าที่เขาจะเคยซื้อได้ในชีวิตเดิม การ์ดสีทองที่เขียนว่า "ขอให้หายไว ๆ – ทีมงานบริษัทธนากรุ๊ป" ยังคงวางอยู่ข้างตะกร้า เขาหยิบการ์ดขึ้นมาดู ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือปากกาหมึกสีดำดูสง่างามราวกับถูกเขียนโดยเลขานุการส่วนตัวของใครสักคน

"ธนากรุ๊ป... นี่มันอะไรกันวะ?" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มนุ่มที่ออกจากปากยังคงทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ เขานั่งลงบนเก้าอี้หนังสีน้ำตาลเข้มมุมห้อง พยายามรวบรวมความคิด ความทรงจำของเขายังคงเลือนราง ภาพของรถสิบล้อที่พุ่งเข้ามา ความเจ็บปวดจากการกระแทก และความมืดที่กลืนกินทุกอย่างยังคงชัดเจนในหัว แต่ความทรงจำใหม่ที่ไม่ใช่ของเขาก็เริ่มผุดขึ้นมาเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำในหัว

เขานึกเห็นภาพของชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเทาเข้ม ขับรถสปอร์ตสีดำเงาวับบนถนนสายเดียวกับที่เขาถูกรถสิบล้อชน รถคันนั้นดูแพงระยิบ มีโลโก้ที่เขาไม่รู้จักแต่ให้ความรู้สึกถึงความหรูหรา ชายคนนั้น—หรือว่าเป็นเขา? —กำลังขับรถด้วยความเร็วสูง เสียงเครื่องยนต์คำรามดังก้อง ทันใดนั้น รถสิบล้อคันใหญ่ก็พุ่งออกมาจากแยก ชายในสูทหักพวงมาลัยหลบสุดตัว แต่รถสปอร์ตพุ่งชนเสาไฟฟ้าข้างทาง เสียงโลหะบิดเบี้ยวและกระจกแตกดังสนั่น ภาพนั้นจบลงด้วยความมืด

ตั้มส่ายหัวแรง ๆ พยายามขจัดภาพเหล่านั้นออกจากหัว "กูไม่ใช่คนนั้น... หรือกูคือคนนั้น?" เขาพูดกับตัวเอง ความสับสนทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น เขารู้สึกเหมือนสมองของเขากำลังต่อสู้ระหว่างความทรงจำของตั้ม เด็กวินมอเตอร์ไซค์ และความทรงจำของชายที่ชื่อธนา คนที่เขาไม่รู้จักแต่กำลังอยู่ในร่างของเขา

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความสับสน ตั้มตัดสินใจสำรวจร่างกายของตัวเองให้มากขึ้น เขาลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำอีกครั้ง ห้องน้ำที่หรูหรานี้ยังคงทำให้เขารู้สึกเหมือนหลงเข้ามาในโลกของคนรวย เขายืนหน้าอ่างล้างหน้าหินแกรนิต กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพของชายหนุ่มหล่อเหลาที่เขาแทบไม่เชื่อว่าเป็นตัวเอง เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมโรงพยาบาลออก ปล่อยให้มันร่วงลงพื้น ภาพที่เห็นในกระจกทำให้เขาต้องกลั้นหายใจ

ร่างกายนี้สมบูรณ์แบบ หน้าอกกว้างที่มีกล้ามเนื้อชัดเจน หน้าท้องแบนราบที่มีรอยกล้ามเป็นลอนเล็ก ๆ และแขนที่แข็งแรงราวกับยกน้ำหนักมาเป็นสิบปี เขายกมือสัมผัสหน้าท้องตัวเอง ความรู้สึกจากกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นทำให้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว "เชี่ย... นี่มันร่างพระเอกหนังชัด ๆ" เขาพูดกับตัวเอง เสียงหัวเราะแห้ง ๆ ดังออกมา

แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าคือเมื่อเขาลดสายตาลงไปที่เป้ากางเกงในโรงพยาบาลที่เขาใส่อยู่ เขารู้สึกถึงน้ำหนักที่ไม่คุ้นเคย ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันให้เขาค่อย ๆ ดึงขอบกางเกงลง และเมื่อเห็นของลับของตัวเอง เขาต้องถอยหลังจนเกือบชนผนังห้องน้ำ "อะไรกันวะเนี่ย?!" เขาอุทานออกมา ของลับของเขาตอนนี้ใหญ่โตเกินกว่าที่เขาเคยจินตนาการ มันยาวเกือบ 9 นิ้ว แม้ในสภาพที่ยังไม่ตื่นตัว เขายกมือสัมผัสด้วยความไม่เชื่อสายตา ความรู้สึกนั้นสมจริงเกินกว่าที่จะเป็นฝัน

ตั้มยืนนิ่งอยู่หน้าข้องนานหลายนาที มองร่างกายตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความกลัว เขาไม่รู้ว่านี่คือพรจากสวรรค์หรือคำสาปจากนรก แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือร่างนี้ไม่ใช่ร่างของเด็กวินที่เขาเคยเป็น ร่างนี้คือของชายที่ชื่อธนา คนที่มีทุกอย่างที่ตั้มเคยฝันถึง—ความหล่อ ความรวย และ...ของลับที่ทำให้เขารู้สึกมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาค่อย ๆ ใส่เสื้อคลุมโรงพยาบาลกลับเข้าไป เดินกลับไปนอนบนเตียง ความทรงจำของธนายังคงผุดขึ้นมาเป็นระลอก ๆ เขาเห็นภาพของออฟฟิศหรูที่มีโลโก้ธนากรุ๊ปบนผนัง ภาพของชายในสูทที่กำลังประชุมกับคนในชุดสูทอีกหลายคน ภาพของบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และภาพของผู้หญิงสวย ๆ ที่มองชายคนนั้นด้วยสายตาหลงใหล ความทรงจำเหล่านี้ทำให้ตั้มรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในชีวิตของคนอื่น แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้เขารู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน

"ถ้ากูตายไปแล้ว และได้มาเกิดใหม่ในร่างนี้..." เขาคิดในใจ "กูจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ" ความมั่นใจเริ่มก่อตัวในใจของเขา เขานึกถึงชีวิตเดิมที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก การถูกเมินจากผู้หญิง การถูกหัวเราะเยาะจากเพื่อน ๆ และความรู้สึกไร้ค่าที่ติดตามเขามาตลอดชีวิต ถ้าร่างนี้คือโอกาสใหม่ เขาจะใช้มันให้คุ้มค่า

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากโต๊ะข้างเตียง ตั้มสะดุ้งเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่หน้าจอใหญ่และบางเฉียบ ไม่ใช่โทรศัพท์เก่าจอแตกที่เขาเคยใช้ หน้าจอแสดงข้อความจากคนที่ชื่อ "มิ้นต์" ข้อความเขียนว่า: "ที่รัก หายไว ๆ นะ คิดถึงมากเลย กลับบ้านเมื่อไหร่บอกมิ้นต์ด้วย" พร้อมอิโมจิรูปหัวใจ

ตั้มขมวดคิ้ว "มิ้นต์? นี่ใครวะ?" เขาพึมพำ แต่ความทรงจำของธนาค่อย ๆ ผุดขึ้นมา ภาพของผู้หญิงสาวสวยระดับนางงาม ผมยาวสีน้ำตาล ดวงตากลมโต และรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง เธอคือแฟนสาวของธนา หรือบางทีอาจจะเป็นภรรยา? เขายังไม่แน่ใจ แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ ผู้หญิงคนนี้สวยเกินกว่าที่ตั้มในร่างเดิมจะเคยฝันถึง



เขาวางโทรศัพท์ลง มองออกไปที่หน้าต่างอีกครั้ง ความรู้สึกตื่นเต้นและความหวาดกลัวต่อสู้กันในใจของเขา เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ ชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป และเมื่อน้องฝ้ายเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มหวาน ๆ เขารู้สึกถึงพลังใหม่ที่พุ่งพล่านในตัว ความมั่นใจที่เขาไม่เคยมีในร่างเดิมเริ่มก่อตัว และเขาพร้อมที่จะคว้าโอกาสทุกอย่างที่ร่างนี้มอบให้...

จะใช้โอกาสนี้ได้คุ้มค่าหรือฉาบฉวยก็อยู่ที่สติปัญญาแล้ว

โอกาสมาถึงแล้วนะนายตั้ม ว่าแต่แล้วธนาล่ะไม่ใช่ไปอยู่ในร่างนายตั้มนะ

ต้องมาดูกันว่าจะต่อไปอย่างไร กำลังมาดีทีเดียว เรื่องนี้ขอตามอ่าน

เริ่มสำรวจพร้อมอาวุธประจำกายไซส์บึก

ขอบคุณมากครับ ได้ร่างกายแล้วแถมมีของดีใหญ่ด้วย ความสามารถจะได้มัยครับ

ปูเรื่องเนียนมากครับ

จินตนาการตามถ้าเป็นตัวเราจะทำยังไง?

พลอตนี้แต่งได้อีกเรื่อง เป็นภาคแยก ชีวิตของธนาในร่างตั้ม 55