ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่ผมได้รู้จักกับกบ ชีวิตผมก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาผมมีเหตุผลให้ยิ้ม เหตุผลนั้นคือข้อความทักทายเล็ก ๆ จากกบ ไม่ว่าจะเป็น "ไปทำงานดี ๆ นะคะ" หรือ "กินข้าวเช้ายังคะ" แค่ประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ผมมีกำลังใจไปทั้งวัน

เวลาที่เราได้เจอกันหลังเลิกงาน ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบลง เหลือเพียงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการนั่งกินข้าวตามสั่งร้านเล็ก ๆ หรือเดินดูของในห้างธรรมดา ๆ ทุกอย่างก็กลายเป็นช่วงเวลาที่ผมอยากเก็บไว้ในใจตลอดไป


---

ครั้งหนึ่ง เราไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ กบนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ผมมองเธออย่างไม่อาจห้ามตัวเองได้ แสงไฟส้มอ่อนจากเสาไฟส่องกระทบผิวขาวนวลของเธอ เสื้อยืดบาง ๆ แนบไปกับอกอวบใหญ่จนเห็นร่องอกเป็นเงา สายตาผมหลุดโฟกัสอยู่ตรงนั้นนานเกินควร จนเธอหันมาถามยิ้ม ๆ

"คุณเอก มองอะไรคะ?"

ผมหน้าแดง รีบเบือนสายตาออกไป "ปะ...เปล่าครับ แค่คิดอะไรเพลิน ๆ"

เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปเล่นโทรศัพท์ แต่ในใจผมกลับร้อนรุ่ม ความปรารถนาที่อยากเอื้อมมือไปสัมผัสร่างกายของเธอมันรุนแรงมากขึ้นทุกวัน

แต่ผมก็กดมันไว้...เพราะผมอยากให้เธอเห็นว่าความรักของผมไม่ได้มีแค่ความใคร่


---

คืนหนึ่งหลังจากไปส่งกบถึงห้องพัก ผมยืนอยู่หน้าประตูลังเล เธอหันมามองผมด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แล้วถาม

"คุณเอกอยากขึ้นมานั่งเล่นก่อนมั้ยคะ?"

หัวใจผมเต้นแรงจนแทบระเบิด ผมเงียบไปอึดใจ ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวจะดึกเกินไป คุณพักผ่อนเถอะ"

แววตาเธอมีประกายบางอย่างที่ผมแอบตีความไม่ได้ แต่เธอก็พยักหน้าเบา ๆ แล้วปิดประตูไป

คืนนั้นผมนอนไม่หลับ ความรู้สึกเหมือนตัวเองพลาดโอกาสอะไรบางอย่างมันกัดกินหัวใจ แต่ลึก ๆ ผมยังคงบอกตัวเองว่าการรอคอยคือสิ่งที่ถูกต้อง


---

ความสัมพันธ์ของเราพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จนเพื่อนร่วมงานหลายคนเริ่มแซวว่า "เมื่อไหร่จะแต่งกันสักที" ผมก็หัวเราะ แต่ในใจกลับจริงจังมากกว่านั้น

ผมเริ่มจินตนาการภาพอนาคต...ภาพที่กบใส่ชุดเจ้าสาวยิ้มให้ผม ภาพที่เรานั่งกินข้าวเย็นพร้อมลูกเล็ก ๆ ที่วิ่งเล่นในบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องแต่งงานกับใครมาก่อน แต่กับกบ ผมอยากทำทุกอย่างให้เกิดขึ้นจริง


---

วันหนึ่ง ผมพาเธอไปเดินเล่นห้างเหมือนเคย เราเดินผ่านร้านขายของใช้เด็ก กบหยุดมองชุดเสื้อผ้าเด็กเล็ก ๆ แล้วอมยิ้ม

"น่ารักเนอะ" เธอพูดเบา ๆ

หัวใจผมแทบหยุดเต้น ภาพที่ผมเคยฝันผุดขึ้นมาอีกครั้ง ผมอยากบอกเธอเหลือเกินว่า "ผมอยากเห็นลูกเราใส่ชุดนี้" แต่ก็กลัวว่าเธอจะมองว่าผมใจร้อนเกินไป เลยได้แต่ยิ้มและพยักหน้า

แต่ในใจ...ผมตัดสินใจแล้ว ผมอยากแต่งงานกับเธอ อยากมีลูกกับเธอจริง ๆ


---

ทุกครั้งที่ผมมองร่างกบ ผมยิ่งมั่นใจ เธอคือผู้หญิงที่ผมใฝ่ฝัน หน้าอกอวบใหญ่ที่ผมเฝ้ามองแต่ไม่กล้าแตะ ร่องอกที่ขาวนวลจนหัวใจผมเต้นแรง สะโพกกว้างที่เหมือนถูกสร้างมาเพื่ออุ้มท้องลูกของเรา เนินเนื้อที่โค้งมนชวนให้ผมจินตนาการว่าข้างในจะอบอุ่นและแน่นขนาดไหนหากวันหนึ่งผมได้หลอมรวมความเป็นชายของผมกับร่องเสียวของเธอ

ทุกส่วนในร่างเธอไม่ได้เป็นเพียงความเร้าอารมณ์ แต่คือความหมายของคำว่า "ผู้หญิงที่พร้อมเป็นแม่ของลูก"


---

ผมวางแผนในใจแล้วว่าจะเก็บเงินสักก้อน ซื้อแหวนสักวง แล้วขอเธอแต่งงานในวันที่เหมาะสม ถึงแม้ผมจะไม่ใช่คนรวย ไม่ได้มีบ้านใหญ่โตหรูหรา แต่สิ่งที่ผมพร้อมจะให้กบ คือหัวใจทั้งหมด และคำสัญญาว่าผมจะดูแลเธอจนวันสุดท้าย

ผมเฝ้ามองอนาคตนั้นอย่างมีความหวัง...โดยไม่รู้เลยว่าเส้นทางที่ผมเลือกอาจพาผมไปสู่ความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต

ผู้หญิงชวนเข้าห้อง ไม่ยอมเข้าซะงั้น

มึแวว ซักช้าหมาคาบไปแดกแล้ว  แล้วจะมาตามทวงคืน ตามชื่อเรื่องแน่ๆ แต่อยู่ที่ว่า ทวงสำเร็จ หรือ ต้องมาฟูมฟายชีวิตพัง     

 

สุภาพบุรุษซะจริงๆพ่อคุณ สาวให้ท่ายังรีรอ

สุภาพบุรุษเกิน จะทวงคืนยังไง

มัวแต่รีรอเลยจะกินแห้ว

เธอเปิดทางแล้วครับ​ ไมาอยากทำอะไรแต่ก็เข้าห้องไปสักที​ จะได้รู้ว่าเราพร้อม

มาถึงขั้นไปเดินเที่ยวด้วยกันแล้วยังทำตัวเป็นพระผู้หญิงเขาจะหาว่าเราเป็นพวกกินหญ้าเอานะ

กำลังไต่ระดับเรื่องราวออกมาดีเลย ต้องรีบอ่านตอนต่อไป

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่ผมได้รู้จักกับกบ ชีวิตผมก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาผมมีเหตุผลให้ยิ้ม เหตุผลนั้นคือข้อความทักทายเล็ก ๆ จากกบ ไม่ว่าจะเป็น "ไปทำงานดี ๆ นะคะ" หรือ "กินข้าวเช้ายังคะ" แค่ประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้ผมมีกำลังใจไปทั้งวัน

เวลาที่เราได้เจอกันหลังเลิกงาน ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบลง เหลือเพียงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการนั่งกินข้าวตามสั่งร้านเล็ก ๆ หรือเดินดูของในห้างธรรมดา ๆ ทุกอย่างก็กลายเป็นช่วงเวลาที่ผมอยากเก็บไว้ในใจตลอดไป


---

ครั้งหนึ่ง เราไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ กบนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ผมมองเธออย่างไม่อาจห้ามตัวเองได้ แสงไฟส้มอ่อนจากเสาไฟส่องกระทบผิวขาวนวลของเธอ เสื้อยืดบาง ๆ แนบไปกับอกอวบใหญ่จนเห็นร่องอกเป็นเงา สายตาผมหลุดโฟกัสอยู่ตรงนั้นนานเกินควร จนเธอหันมาถามยิ้ม ๆ

"คุณเอก มองอะไรคะ?"

ผมหน้าแดง รีบเบือนสายตาออกไป "ปะ...เปล่าครับ แค่คิดอะไรเพลิน ๆ"

เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปเล่นโทรศัพท์ แต่ในใจผมกลับร้อนรุ่ม ความปรารถนาที่อยากเอื้อมมือไปสัมผัสร่างกายของเธอมันรุนแรงมากขึ้นทุกวัน

แต่ผมก็กดมันไว้...เพราะผมอยากให้เธอเห็นว่าความรักของผมไม่ได้มีแค่ความใคร่


---

คืนหนึ่งหลังจากไปส่งกบถึงห้องพัก ผมยืนอยู่หน้าประตูลังเล เธอหันมามองผมด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แล้วถาม

"คุณเอกอยากขึ้นมานั่งเล่นก่อนมั้ยคะ?"

หัวใจผมเต้นแรงจนแทบระเบิด ผมเงียบไปอึดใจ ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวจะดึกเกินไป คุณพักผ่อนเถอะ"

แววตาเธอมีประกายบางอย่างที่ผมแอบตีความไม่ได้ แต่เธอก็พยักหน้าเบา ๆ แล้วปิดประตูไป

คืนนั้นผมนอนไม่หลับ ความรู้สึกเหมือนตัวเองพลาดโอกาสอะไรบางอย่างมันกัดกินหัวใจ แต่ลึก ๆ ผมยังคงบอกตัวเองว่าการรอคอยคือสิ่งที่ถูกต้อง


---

ความสัมพันธ์ของเราพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จนเพื่อนร่วมงานหลายคนเริ่มแซวว่า "เมื่อไหร่จะแต่งกันสักที" ผมก็หัวเราะ แต่ในใจกลับจริงจังมากกว่านั้น

ผมเริ่มจินตนาการภาพอนาคต...ภาพที่กบใส่ชุดเจ้าสาวยิ้มให้ผม ภาพที่เรานั่งกินข้าวเย็นพร้อมลูกเล็ก ๆ ที่วิ่งเล่นในบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องแต่งงานกับใครมาก่อน แต่กับกบ ผมอยากทำทุกอย่างให้เกิดขึ้นจริง


---

วันหนึ่ง ผมพาเธอไปเดินเล่นห้างเหมือนเคย เราเดินผ่านร้านขายของใช้เด็ก กบหยุดมองชุดเสื้อผ้าเด็กเล็ก ๆ แล้วอมยิ้ม

"น่ารักเนอะ" เธอพูดเบา ๆ

หัวใจผมแทบหยุดเต้น ภาพที่ผมเคยฝันผุดขึ้นมาอีกครั้ง ผมอยากบอกเธอเหลือเกินว่า "ผมอยากเห็นลูกเราใส่ชุดนี้" แต่ก็กลัวว่าเธอจะมองว่าผมใจร้อนเกินไป เลยได้แต่ยิ้มและพยักหน้า

แต่ในใจ...ผมตัดสินใจแล้ว ผมอยากแต่งงานกับเธอ อยากมีลูกกับเธอจริง ๆ


---

ทุกครั้งที่ผมมองร่างกบ ผมยิ่งมั่นใจ เธอคือผู้หญิงที่ผมใฝ่ฝัน หน้าอกอวบใหญ่ที่ผมเฝ้ามองแต่ไม่กล้าแตะ ร่องอกที่ขาวนวลจนหัวใจผมเต้นแรง สะโพกกว้างที่เหมือนถูกสร้างมาเพื่ออุ้มท้องลูกของเรา เนินเนื้อที่โค้งมนชวนให้ผมจินตนาการว่าข้างในจะอบอุ่นและแน่นขนาดไหนหากวันหนึ่งผมได้หลอมรวมความเป็นชายของผมกับร่องเสียวของเธอ

ทุกส่วนในร่างเธอไม่ได้เป็นเพียงความเร้าอารมณ์ แต่คือความหมายของคำว่า "ผู้หญิงที่พร้อมเป็นแม่ของลูก"


---

ผมวางแผนในใจแล้วว่าจะเก็บเงินสักก้อน ซื้อแหวนสักวง แล้วขอเธอแต่งงานในวันที่เหมาะสม ถึงแม้ผมจะไม่ใช่คนรวย ไม่ได้มีบ้านใหญ่โตหรูหรา แต่สิ่งที่ผมพร้อมจะให้กบ คือหัวใจทั้งหมด และคำสัญญาว่าผมจะดูแลเธอจนวันสุดท้าย

ผมเฝ้ามองอนาคตนั้นอย่างมีความหวัง...โดยไม่รู้เลยว่าเส้นทางที่ผมเลือกอาจพาผมไปสู่ความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต