ยอดพธูผู้หลงผิด

แสงแดดอ่อนยามเย็นฉาบไล้ลานฝึกกระบี่สำนักหัวซาน เล่งฮู้ชง ยืนปาดเหงื่อพลางส่งยิ้มล้อเลียนให้น้องเล็กที่เขาฟูมฟักมาตั้งแต่เด็ก สำหรับเขา งักเล้งซัง คือแก้วตาดวงใจ คือยอดหญิงที่เขาตั้งปณิธานจะปกป้องด้วยชีวิต ทว่าแววตาของนางในวันนี้กลับเปลี่ยนไป
      "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเอาแต่ดื่มเหล้า ฝึกกระบี่ก็ไม่ตั้งใจ" งักเล้งซังเอ่ยปากดุ แววตานั้นฉายความรำคาญมากกว่าความเอ็นดูเหมือนกาลก่อน
      ในใจของนางบัดนี้มีภาพของชายอีกคนซ้อนทับเข้ามา ลิ้มเพ้งจือ คุณชายตระกูลใหญ่ผู้ตกอับที่เพิ่งเข้าสำนักมาไม่นาน เขาช่างสุภาพ อ่อนโยน และสง่างามประดุจหยกขัดเงา ผิดกับศิษย์พี่ใหญ่ที่เนื้อตัวมักคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราและนิสัยเสเพลร้อยลิ้น
      "น้องเล็ก ข้าเพิ่งได้สุราดีมา..." เล่งฮู้ชงยังไม่ทันพูดจบ นางก็หันหลังให้เสียแล้ว
      "ข้ามีนัดฝึกเพลงกระบี่กับศิษย์น้องลิ้ม ท่านไปดื่มของท่านเถอะ"
      ร่างอ้อนแอ้นเดินจากไปทิ้งให้เล่งฮู้ชงยืนนิ่งงันกลางลานฝึก เขาพยายามมองข้ามความห่างเหินนั้น ทว่าความสนิทสนมระหว่างนางกับลิ้มเพ้งจือที่เพิ่มขึ้นทุกวันกลับเป็นดั่งกระบี่ที่ทิ่มแทงใจ งักเล้งซังเริ่มปันใจจากความผูกพันนับสิบปีไปสู่ความหลงใหลในบุรุษรูปงาม เขาไม่รู้จะทำเช่นไร เขารักนางมากได้แต่ยอมรับสิ่งที่นางเลือก

กาลเวลาหมุนผ่านจนถึงวันสำคัญ เสียงมโหรีและเสียงประทัดดังสนั่นไปทั่วสำนักหัวซาน งักเล้งซังในชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงดูงดงามหยาดเยิ้มจนศิษย์ร่วมสำนักต่างพากันอิจฉา นางก้มหน้าเหนียมอายพลางลอบมองลิ้มเพ้งจือ เจ้าบ่าวผู้สง่างามที่เดินเคียงข้าง ทว่าแววตาของเขากลับราบเรียบเย็นชาราวผิวน้ำในฤดูเหมันต์ ไม่มีร่องรอยของความยินดีฉายออกมาแม้แต่น้อย
      เมื่อตะวันลับขอบฟ้า เจ้าสาวถูกส่งตัวเข้าสู่ห้องหอที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของกำยานและมวลบุปผา งักเล้งซังนั่งรออยู่บนเตียงไม้หอม หัวใจเต้นรัวด้วยความคาดหวังถึงบทรักที่รุ่มร้อน ดั่งที่นางเคยจินตนาการไว้ในอ้อมกอดของชายที่นางคิดว่า รักสุดหัวใจ
      "แกรก..."
      เสียงเปิดประตูเรียกสติ ลิ้มเพ้งจือก้าวเข้ามาในห้อง ทว่าฝีเท้าของเขากลับเดินตรงไปที่โต๊ะไม้ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองโฉมสะคราญที่นั่งรออยู่บนเตียงวิวาห์ เขาวางคัมภีร์เก่าคร่ำคร่าลงแล้วเริ่มท่องบ่นงึมงำอย่างบ้าคลั่ง
      "เพ้งจือ... คืนนี้เป็นคืนสำคัญของเรานะ" นางเอ่ยกระซิบพลางเดินเข้าไปสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง แผ่นหลังของเขาสั่นสะท้านและดูแข็งเกร็งผิดปกติราวกับรูปปั้นศิลา
      "อย่ามาแตะต้องข้า!" ลิ้มเพ้งจือสะบัดตัวออกอย่างแรงจนนางเสียหลักล้มลงบนพื้น แววตาของเขาที่หันมามองเต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยง "ข้าต้องฝึกวิชา... ความแค้นของตระกูลลิ้มสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เจ้าก็นอนไปเถอะ อย่ามารบกวนข้า"
      เขาทิ้งนางให้นั่งกอดความอ้างว้างอยู่บนพื้นเย็นเยียบ ความเย็นชาของสามีบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ งักเล้งซังซบหน้าลงกับหัวเข่าร่ำไห้เงียบๆ ในคืนที่ควรจะมีความสุขที่สุด ความเงียบในห้องหอนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงพายุ นางเริ่มตระหนักด้วยความหนาวเหน็บว่า สามีที่นางเลือกทิ้งศิษย์พี่ใหญ่มาหานั้น อาจไม่ใช่ชายชาตรีที่นางจะฝากฝังชีวิตและร่างกายได้เลย

รุ่งเช้าและวันต่อๆมา สถานการณ์กลับยิ่งเลวร้าย ลิ้มเพ้งจือมักหายตัวไปฝึกวิชาลับในถ้ำหลังเขาเพียงลำพัง ทิ้งให้นางต้องเผชิญกับคำนินทาของคนในสำนักที่ถามถึงทายาทที่ยังไร้วี่แวว งักเล้งซังพยายามเข้าหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นางกลับพบแต่กำแพงล่องหนที่กั้นขวางไว้
      นางเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่น่าประหลาดของสามี ผิวพรรณของลิ้มเพ้งจือเริ่มขาวซีดละเอียดขึ้นจนผิดตา หนวดเคราที่เคยเขียวครึ้มกลับหายไปจนเกลี้ยงเกลา แม้แต่น้ำเสียงที่เคยทุ้มต่ำก็เริ่มแหลมสูงขึ้นจนน่าขนลุก
      "ทำไมท่านถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ เพ้งจือ..." นางรำพึงกับตัวเองด้วยความหวาดหวั่น ขณะมองดูเงาของสามีที่ร่ายรำกระบี่อย่างรวดเร็ว ทว่าท่วงท่าอ่อนช้อยพิสดารอยู่กลางดึก
      ความว้าเหว่เริ่มกัดกินใจนางจนถึงขีดสุด งักเล้งซัง ในวัยดรุณีแรกรุ่นที่ร่างกายเบ่งบานสาวสะพรั่งประดุจบุปผากลางฤดูร้อน ผิวพรรณของนางผุดผ่องและตึงกระชับ ทว่ากลับต้องแห้งเหี่ยวอยู่บนเตียงกว้างที่เย็นเยียบเพียงลำพังทุกค่ำคืน
      สัญชาตญาณแห่งความสาวเริ่มประท้วงโหยหาสัมผัสที่รุ่มร้อน กระแสความซ่านสยิวแล่นพล่านไปตามเรือนร่างอ้อนแอ้น จนนางต้องนอนบิดกายเร่าด้วยความทรมานจากแรงขับทางเพศที่ไร้ทางออก ยิ่งนางถูกกักขังอยู่ในความเงียบ ภาพของ เล่งฮู้ชง ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นในมโนสำนึก... ภาพศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีกล้ามเนื้อกำยำที่เคยอุ้มนางข้ามลำธาร เสียงหัวเราะร่าเริงที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา และอ้อมกอดที่เคยโอบรัดนางไว้อย่างอบอุ่นและเป็นชายชาตรีเต็มตัว
      นางเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองเป็นครั้งที่พันด้วยความเวทนา... นางเลือกทางผิดใช่หรือไม่? ชายที่อยู่ตรงหน้าบัดนี้คือสามีที่นางฝากชีวิตไว้ หรือเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดไร้แก่นสาร ที่วิญญาณและความเข้มแข็งถูกคัมภีร์ปิศาจกลืนกินไปจนสิ้นแล้ว

ความสงสัยเริ่มกัดกินใจงักเล้งซังทีละน้อยดั่งพิษที่ซึมลึก ชีวิตคู่ที่นางเคยวาดฝันถึงความเร่าร้อนหวือหวา กลับกลายเป็นเพียงความห่างเหินที่เย็นเฉียบ นางพยายามปลอบใจตนเองว่าสามีอาจเพียงล้าจากการฝึกวรยุทธ์ ทว่าสายตาที่ลิ้มเพ้งจือมองนางนั้นเปลี่ยนไปทุกวัน มันไร้ประกายของความเสน่หา มีเพียงความมืดดำของความแค้นที่ขุ่นมัว
      นางพยายามทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา เหตุใดบุรุษที่แสนสุภาพผู้นี้จึงเร่งรัดการแต่งงานนัก ทั้งที่ในยามอยู่ลำพังเขามักจะผลักไสนางออกห่างเสมอ
    คืนหนึ่ง ภายในเรือนหอที่เงียบเหงาราวกับป่าช้า งักเล้งซังเดินกลับมาจากลานฝึกดึกสงัด นางเห็นแสงเทียนวูบไหวลอดมาจากห้องพัก จึงตัดสินใจเดินเข้าไปหมายจะปรนนิบัติสามีตามหน้าที่
      นางพบ ลิ้มเพ้งจือ นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาดูขาวซีดผิดมนุษย์ แววตาที่จ้องมองคัมภีร์ปราบมารนั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและเย็นชาอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
    "เพ้งจือ... ท่านพักผ่อนบ้างเถิด" นางเอ่ยเสียงแผ่วพลางเดินเข้าไปใกล้ หวังจะวางมือลงบนบ่าเพื่อปลอบประโลม "หลายเดือนมานี้ท่านเอาแต่ฝึกวิชา ไม่สนใจข้า ไม่สนใจแม้แต่จะ... ร่วมเรียงเคียงหมอนกับข้าเลย"
    "ออกไป!" ลิ้มเพ้งจือตวาดโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเขาแหลมสูงจนน่าขนลุก
      "ทำไมท่านถึงเย็นชากับข้านัก?" งักเล้งซังเริ่มสะอื้นด้วยความอัดอั้น "ข้าเป็นภรรยาของท่านนะ หรือว่าท่านไม่ได้รักข้าเลย? ท่านแต่งงานกับข้าเพียงเพราะบารมีของท่านพ่อ เพื่อให้สำนักหัวซานเป็นเกราะคุ้มกันท่านใช่หรือไม่!"
      คำเซ้าซี้และเสียงร้องไห้ของนางดูเหมือนจะไปสะกิดเส้นความอดทนสุดท้ายของเขา ลิ้มเพ้งจือปิดคัมภีร์ฉับ เขาหันมาจ้องหน้านางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญและเหยียดหยาม
    "ในเมื่อเจ้าอยากรู้นัก... และอยากจะเสพสมกับข้านักหนา ข้าก็จะสงเคราะห์ให้เจ้าเห็นความจริง จะได้เลิกมาวุ่นวายกับข้าเสียที!"
      เขาลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับนาง ก่อนจะกระชากสายรัดเอวกางเกงผ้าแพรให้หลุดออกอย่างรวดเร็วและไร้ซึ่งความอาย ลิ้มเพ้งจือปล่อยให้ผ้าผืนบางเลื่อนหลุดลงไปกองที่ข้อเท้า แสงเทียนสลัวสาดส่องให้เห็นความว่างเปล่าที่แสนอัปยศ
      กึ่งกลางลำตัวที่ควรจะเป็นสัญลักษณ์แห่งชายชาตรีกลับราบเรียบประดุจแผ่นหิน มีเพียงรอยแผลเป็นน่าสยดสยองจากการถูกคมมีดตัดเฉือนจนเหี้ยนเตียนไม่มีเหลือ!
      งักเล้งซังผงะถอยหลังจนล้มทรุดลงกับพื้น นางยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและขยะแขยงประหนึ่งเห็นอสูรกาย
      "เห็นแล้วใช่ไหม? นี่คือราคาที่ข้าต้องจ่ายเพื่อคัมภีร์เล่มนี้!" ลิ้มเพ้งจือแค่นยิ้มเย็นชาพลางดึงกางเกงขึ้นมาสวมอย่างไม่แยแส "บัดนี้ข้าไม่ใช่บุรุษ ที่เจ้าจะมาโหยหาได้อีกต่อไป ความรักของเจ้าน่ะหรือ? สำหรับข้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เอาไว้ใช้คุ้มกะลาหัวระหว่างที่ข้ายังฝึกวิชาไม่สำเร็จเท่านั้น!"
    เขาก้าวเข้าไปใกล้พลางก้มลงมองนางที่สั่นเทาอยู่บนพื้นด้วยสายตาไร้เยื่อใย "ในเมื่อรู้ความจริงแล้ว ก็จงไสหัวออกไปเสีย แล้วจำใส่หัวไว้ว่าอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกับร่างกายหรือวิชาของข้าอีก ข้ามีงานใหญ่ต้องทำ มากกว่าจะมาเสียเวลากับเรื่องกามารมณ์ไร้สาระของเจ้า!"

ความอัปยศพุ่งชนกลางใจ งักเล้งซังวิ่งหนีออกมาท่ามกลางความมืดมิดของขุนเขา นางสะอื้นจนแทบขาดใจเมื่อรู้ว่าชายที่นางเลือกทิ้งศิษย์พี่ใหญ่มาหานั้น ไม่เพียงแต่ไม่รักนาง... แต่เขายังไม่ใช่ "บุรุษ" ที่จะมอบความอบอุ่นให้นางได้อีกต่อไปตลอดกาล
      นางวิ่งฝ่าดงสนและหยาดน้ำค้างจนถึงลานหินกว้างยอดเขาหัวซาน ที่ซึ่งนางเคยร่ายรำเพลงกระบี่ "ชงเล้ง" คู่กับเล่งฮู้ชงในวันวาน ภาพความจำอันหวานล้ำย้อนกลับมาทิ่มแทง รอยยิ้มยโสและอ้อมกอดรุ่มร้อนของศิษย์พี่ใหญ่คือสิ่งที่นางเคยมองข้าม ทว่าบัดนี้นางกลับโหยหามันประหนึ่งคนกระหายน้ำกลางทะเลทราย
      "ศิษย์พี่ใหญ่... ข้าผิดไปแล้ว..." นางทรุดกายร่ำไห้กลางแสงจันทร์
      ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย เล่งฮู้ชง เดินออกมาจากเงามืด เขาแอบตามน้องเล็กมาด้วยความห่วงใยตั้งแต่นางวิ่งออกจากเรือน เมื่อเห็นน้ำตาและท่าทางเสียสติ หัวใจเขาก็พลอยเจ็บปวด
      "น้องเล็ก... เกิดอะไรขึ้น? ใครทำอะไรเจ้า บอกศิษย์พี่มา!" เขาปราดเข้าประคองร่างอ้อนแอ้นไว้ในอ้อมแขน
      ทันทีที่สัมผัสไออุ่นจากแผงอกแกร่งและวงแขนที่เต็มไปด้วยพละกำลัง งักเล้งซังก็โผเข้ากอดเขาแน่นประหนึ่งคนกำลังจะจมน้ำ นางซุกหน้าลงกับอกเขา ร่ำไห้จนตัวโยน ความอัดอั้นจากสามีผู้ไร้สมรรถภาพพุ่งพล่านออกมาเป็นคำสารภาพที่น่าอดสู
      "ศิษย์พี่... ลิ้มเพ้งจือเขาไม่ใช่ผู้ชายอีกต่อไปแล้ว! เขาตอนตัวเอง... เขาเพียงหลอกใช้ข้า!" นางเงยหน้าที่อาบน้ำตามองเขา แววตานั้นเต็มไปด้วยความกระหายอยาก "ข้าโง่เองที่ทิ้งท่านมาหาคนไร้หัวใจ... ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าต้องการท่าน... ช่วยข้าด้วย!"
      เล่งฮู้ชงตะลึงงันกับความจริง ทว่าเมื่อเห็นน้องหญิงที่เขาหมายปองต้องแหลกสลาย มโนธรรมในใจก็เริ่มสั่นคลอน ความปรารถนาที่ถูกเก็บกักมานานปีเริ่มปะทุตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว แรงดึงดูดระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้องบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความใคร่ที่โหยหาการเติมเต็มอย่างรุนแรง

ภายใต้แสงจันทร์ที่อาบชโลมยอดเขาหัวซาน บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและเสียงสะอื้นไห้ของงักเล้งซัง ที่ซบลงบนอกแกร่งของศิษย์พี่ใหญ่ ไออุ่นจากร่างกายของ เล่งฮู้ชง ที่นางเคยคุ้นมาแต่เยาว์วัย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป มันมั่นคง ร้อนรุ่ม และเต็มไปด้วยพลังงานแห่งบุรุษเพศที่นางโหยหา
      "น้องเล็ก... เจ้าแน่ใจหรือ?" เล่งฮู้ชงเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นพร่า เขาใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนของนางอย่างทะนุถนอม
      "ข้าไม่เคยแน่ใจสิ่งใดเท่านี้มาก่อน ศิษย์พี่ใหญ่..." นางเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยแววตาที่ฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์ นางคว้ามือหนาของเขามาทาบลงบนหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้อาภรณ์ที่หลุดลุ่ย "ให้ข้าได้รู้รสชาติของชายชาตรีที่แท้จริงเถิด... อย่าปล่อยให้ข้าต้องตายทั้งเป็นในห้องหอที่หนาวเหน็บนั้นเลย"
      ความรักและความสงสารปนเปไปกับตัณหาที่กักเก็บมานาน เล่งฮู้ชงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากของนาง ด้วยรสจูบที่เริ่มจากความอ่อนโยนก่อนจะทวีความร้อนแรงดุจเพลิงเผา งักเล้งซังตอบรับอย่างเร่าร้อน ลิ้นเขาสอดลึกชิมความหวานขณะที่มือเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้น จนเผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องประดุจหยกสลักล้อแสงจันทร์
      เล่งฮู้ชงปูเสื้อคลุมลงบนลานหินกว้าง ก่อนจะประคองร่างอันสั่นเทาของน้องเล็กให้นอนลงอย่างทะนุถนอม มือหนาที่กร้านจากการจับกระบี่เริ่มซุกซน นวดเฟ้นปทุมถันคู่สวยที่บดเบียดสู้มืออย่างหนักสลับเบา ยอดอกสีแดงระเรื่อแข็งชันเป็นไตเรียกเสียงครางระเส่าจากปากของนางไม่ขาดสาย
      "ศิษย์พี่ใหญ่... อ๊ะ... ตรงนั้นมัน..." งักเล้งซังบิดกายเร่าด้วยความซ่านสยิวที่เพิ่งเคยพานพบ จิกเล็บลงบนบ่าของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พลุ่งพล่าน
      เล่งฮู้ชงไม่ยอมให้จังหวะอารมณ์ขาดตอน เขาจัดการเปลื้องอาภรณ์ท่อนล่างของนางออกจนเรียวขาขาวนวลแยกออกจากกัน เผยให้เห็นร่องสาวสีระเรื่อที่ฉ่ำแฉะไปด้วยหยาดน้ำแห่งตัณหา เขาจัดการปลดเปลื้องตัวเองออก เผยให้เห็น "ทวนยักษ์" ที่ผงาดง้ำ ลำเอ็นหนาปูดโปนด้วยเส้นเลือด ร้อนผ่าวและดุดันผิดกับความว่างเปล่าที่นางเคยพบเจอจากสามีจอมปลอม
      "ดูสิ... นี่คือสิ่งที่ลิ้มเพ้งจือไม่มีวันให้เจ้าได้"
      เขาจับจ่อหัวเห็ดที่บานฉ่ำลงบนปากร่องสวาทที่กำลังขมิบถี่รัว เล่งฮู้ชงค่อยๆ กดสะโพกสอดใส่ความยิ่งใหญ่เข้าไปทีละนิดอย่างใจเย็น เพื่อให้รูสาวที่บริสุทธิ์และคับแน่นได้ขยายตัวรับความโอฬาร ความร้อนระอุเบียดแทรกผนังเนื้อนุ่ม จนงักเล้งซังครางอืออาในลำคอด้วยความจุกเสียดที่แสนรัญจวน จนกระทั่งเขากดกระแทกครั้งสุดท้ายส่งลำเอ็นยักษ์เข้าไปจนมิดโคน!
      "อึก... อ๊าาาง!"
      นางแหงนหน้าครางลั่น ดวงตาพร่าพรายด้วยความเสียวซ่านลึกสุดใจ "ศิษย์พี่... มันใหญ่เหลือเกิน... แน่นไปหมดเลย ฮื้อออ..."
      จังหวะรักเริ่มดำเนินไปอย่างมั่นคง เล่งฮู้ชงขยับสะโพกเนิบนาบ ลากถอนความแข็งขึงออกมาจนเกือบสุดให้ร่องรูได้พักหายใจ ก่อนจะโถมกายกลับเข้าไปใหม่จนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังฟังชัด เขาโน้มตัวลงดูดดื่มยอดอกของนางอย่างมูมมาม นางแอ่นสะโพกสวนรับความดุดันอย่างกระสันอยาก
      เมื่อเพลิงราคะโหมกระหน่ำจนได้ที่ เขาจับนางพลิกกายให้อยู่ในท่าหมอบคลาน โก้งโค้งบั้นท้ายมนเด่นตระหง่านท้าทายสายตา เล่งฮู้ชงสอดใส่กลับเข้าไปจากทางด้านหลังอย่างดุดันตามสัญชาตญาณชายชาตรี
      "ปึก! ปึก! ปึก!"
      ยอดอกคู่สวยสั่นไหวตามแรงส่งจากเบื้องหลัง งักเล้งซังซบหน้าลงกับเสื้อคลุม ร้องครางไม่เป็นภาษา แอ่นก้นรับแรงกระแทกที่โถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง ร่องสาวขมิบตอดรัดลำเอ็นแน่นหนึบจนเล่งฮู้ชงคำรามลั่น เขาโอบรัดเอวบางไว้มั่นก่อนจะซอยสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย แล้วกดนิ่งค้างคา ปลดปล่อยน้ำรักร้อนฉ่าเข้าสู่ก้นบึ้งของนางจนล้นออกมาเปรอะเปื้อนโคนขา
    งักเล้งซังฟุบลงอย่างหมดแรง หายใจหอบถี่ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกัน บัดนี้นางเข้าใจแล้วว่าสัมผัสของชายที่แท้จริงเป็นเช่นไร และในใจของนางก็ตัดสินใจเด็ดขาด... นับจากนี้ นางจะไม่กลับไปโหยหาเศษเสี้ยวความรักจากสามีที่พิการทางกายและใจคนนั้นอีกต่อไป

แสงทองอร่ามของรุ่งอรุณอาบไล้ยอดเขาหัวซาน งักเล้งซังค่อยๆขยับกายลุกขึ้นจากลานหินด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ร่างกายของนางบัดนี้รุ่มร้อนและอิ่มเอม ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับดูเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ร่องสาวที่ผ่านบทเรียนรักมาทั้งคืนยังคงความปวดหนึบทว่าวาบหวามในใจ พร้อมหยาดน้ำรักที่ไหลซึมออกมาเปื้อนโคนขาทุกครั้งที่ขยับเขยื้อน
      นางมองดู เล่งฮู้ชง ที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าให้ด้วยแววตาอาลัยรัก เขาโน้มลงจูบหน้าผากนางแผ่วเบา "น้องเล็ก... เจ้าต้องกลับไปแล้ว"
    "ข้าจะกลับไป... แต่ไม่ใช่ในฐานะภรรยาผู้อ่อนแออีกต่อไป" นางกระซิบพลางกระชับชุดอาภรณ์ที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ แม้ร่องรอยแห่งค่ำคืนอันเร่าร้อนจะยังเด่นชัด แต่นางก็ไม่แยแส นางซึมซับสัมผัสสุดท้ายก่อนจะหันหลังเดินกลับสู่กรงทองที่บัดนี้ไร้ซึ่งความหมาย
      เมื่อเดินกลับมาถึงเรือน ลิ้มเพ้งจือ ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สายตาจดจ้องคัมภีร์ปราบมารด้วยความคลุ้มคลั่ง ใบหน้าซูบเซียวไร้ชีวิตชีวายิ่งกว่าวันวาน พอเห็นนางก้าวเข้ามา เขาก็แค่นเสียงแหลมสูงประชดประชันทันที
      "หายหัวไปไหนมาทั้งคืน! หรือไปร่านหาความสุขข้างนอกเพราะข้าปรนเปรอเจ้าไม่ได้?" เขาตวาดพลางปาถ้วยน้ำชาลงพื้น "จดจำใส่หัวไว้ว่าเจ้าเป็นเมียข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!"
    หากเป็นเมื่อก่อน งักเล้งซังคงจะร่ำไห้เสียใจ แต่นางในตอนนี้กลับเพียงแค่ยิ้มหยัน นางเดินเข้าไปใกล้สามีผู้พิการพลางก้มลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่แฝงความสะใจ
      "เพ้งจือ... ท่านจะฝึกวิชาบ้าบออะไรก็เชิญตามสบายเถิด ข้าไม่สนใจท่อนไม้เย็นชากะพร่องกะแพร่งของท่านอีกแล้ว" นางกวาดสายตาดูแคลนไปยังเป้ากางเกงที่ราบเรียบของเขา "เพราะศิษย์พี่ใหญ่ของข้า... เขาช่างดุดันและแข็งแกร่งกว่าท่านนับพันเท่า สิ่งที่ท่านสละทิ้งไปเพื่อแลกกับวิชาเลวทรามนี้ ข้าได้สัมผัสมันจนอิ่มหนำไปทั้งคืนแล้ว!"
      ลิ้มเพ้งจือเบิกตากว้าง หน้าซีดเผือดด้วยความอัปยศที่ถูกภรรยาตราหน้าถึงจุดตาย เขาพยายามจะลุกขึ้นทำร้ายนาง แต่งักเล้งซังกลับเดินสะบัดบั้นท้ายกลมมนที่เพิ่งผ่านบทรักดุเดือดเข้าห้องนอนไปอย่างไม่แยแส ทิ้งให้สามีจอมปลอมจมอยู่กับความคลั่งแค้นที่ทำอะไรไม่ได้
      นับจากวันนั้น งักเล้งซังไม่เคยง้อขอความเมตตาจากลิ้มเพ้งจืออีกต่อไป ทุกค่ำคืนที่สามีหมกมุ่นกับการฝึกวิชา น้องเล็กจะแอบลอบลงเขาไปหาอ้อมกอดของเล่งฮู้ชง เพื่อบรรลุความหฤหรรษ์ที่ชายผู้ไร้แก่นสารอย่างลิ้มเพ้งจือไม่มีวันมอบให้นางได้...

ขาดหนิงจงเจ๋อ คิวต่อไปใช่ไหมครับ

ขาดหนิงจงเจ๋อ คิวต่อไปใช่ไหมครับ

อาจารย์หญิงใช่มั้ยครับ นึกแล้วสยิวเหมือนกันครับ

ตอนนี้่ขาดรูปปลากรอบค๊าบบบ 

ตอนนี้่ขาดรูปปลากรอบค๊าบบบ 

เดียวทำใส่ให้ทีหลังครับ

ผัวขันทีที่ผลักให้เมียมีชู้

กระบี่ศิษย์พี่ใหญ่ ใหญ่สมชื่อจริง ๆ

เวอร์ชั่นตงฟางปุ๊ป้ายกับเจ้าสำนักพิษก็น่าสนใจครับ

เรื่องต่อไปขอ ต้วนอี้จาก8เทพอสูรมังกรฟ้า

นานๆ ทีจะมีซีนของพระเอก

เวอร์ชั่นตงฟางปุ๊ป้ายกับเจ้าสำนักพิษก็น่าสนใจครับ

ตงฟางปุ๊กป้ายตามต้นฉบับกิมย้งนี่ดูไม่จืดเลยนะครับ ถ้าเป็นฉบับของฉีเคอะล่ะก็ว่าไปอย่าง

ตงฟางปุ๊กป้ายตามต้นฉบับกิมย้งนี่ดูไม่จืดเลยนะครับ ถ้าเป็นฉบับของฉีเคอะล่ะก็ว่าไปอย่าง

ตงฟางฉบับกิมย้ง ไม่กล้านึกบทเสียวเลยครับ555 ถ้าจะเขียนก็ต้องบิดเนื้อเรื่องให้เป็นหญิงไปเลย