สิ่งที่ทำอยู่ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด แต่ก็แลกมากับเวลาที่ต้องใช้ทุ่มเทกับมันครับ ทำให้ผมแทบจะไม่ได้แตะหลายๆ สิ่งที่ชอบเลย ซึ่งการเขียนนิยายคือหนึ่งในนั้น ขออภัยท่านที่ติดตามงานเขียนด้วยนะครับ

จริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเขียนเรื่องใหม่อะไร เพียงแต่มีโอกาสได้ดูซี่รี่ย์เรื่อง Alien:Earth ซึ่งมีเนื้อหาส่วนหนึ่งเกี่ยวกับการโอนถ่ายจิตสำนึกของมนุษย์ไปยังร่างสังเคราะห์ที่ไม่มีวันเจ็บตาย แต่ก็แลกมากับการที่เทคโนโลยี่ยังไม่สามารถสังเคราะห์ฮอร์โมนได้สมบูรณ์ ทำให้อารมณ์ที่ควรจะมีอาจจะไม่มี จนเกิดคำถามเชิงจริยธรรมว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วจะยังบอกว่าเป็นมนุษย์ได้หรือไม่? ไอเดียผมเลยสว่างวาบในหัว แล้วก็ร่างโครงเรื่องขึ้นมาก่อนจะลองเขียนบทนำนี้ทันทีครับ

ช่วงนี้พอจะจัดสรรเวลาได้ลงตัวมากขึ้น ก็เลยเอามาลงให้อ่านๆ ดู หลังจากนี้คงจะกลับไปสานต่อเรื่องราวที่ยังค้างคาต่อ ทั้งผู้คุมจิต, กามาพลิกชะตา, มากกว่าเราสองคน ยังไงก็ติดตามกันได้นะครับ


************

อ่านตอนก่อนหน้า หรือผลงานเรื่องอื่นๆ ได้ที่ ของผมครับ
และสามารถสนับสนุนให้กำลังใจในการเขียนงาน และอ่านตอนใหม่ ๆ ล่วงหน้าได้ตามช่องทางดังนี้ครับ

)




>>


***ท่านใดติดขัด ไม่สะดวกในการอ่านผ่านเว็บอื่นๆ หรือทำไม่เป็น สามารถเข้ากลุ่ม Line OPENCHAT มาสอบถามหรือพูดคุยเรื่องอื่นๆ ได้ครับ (ไม่ระบุตัวตน)***
กดเข้ากลุ่มที่ Link นี้ >>>

อย่าลืมเข้าไปพูดคุยกันได้ที่เพจนะครับ




สถานที่: สำนักงานใหญ่ บริษัท เอเธอร์ ไบโอ-เทค (Aether Bio-Techs), กรุงเทพมหานคร
เวลา: 21:45 น.
ระดับความลับ: อัลฟ่า (สูงสุด)

กรุงเทพมหานครในยามค่ำคืนดูราวกับทะเลดวงดาวที่ร่วงหล่นลงสู่ผืนดิน แสงไฟจากตึกระฟ้าและท้องถนนถักทอเป็นเส้นสายแห่งชีวิตที่ไม่เคยหลับใหล แต่สำหรับผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ความวุ่นวายเบื้องล่างนั้นเป็นเพียงภาพประดับฉากราคาแพง

ณ ชั้น 55 ของอาคารกระจกดำทึบที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านสาทร ความเงียบสงัดคือสิ่งที่บ่งบอกถึงอำนาจ
ภายในห้องรับรองระดับวีไอพีที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี่ เครื่องปรับอากาศระบบฟอกอากาศทำงานเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียง มีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของหนังแท้และซิการ์ราคาแพงที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ

อุณหภูมิในห้องถูกตั้งไว้ที่ 23 องศาเซลเซียส เย็นเฉียบ เย็นพอที่จะทำให้เหงื่อไคลของความโลภแห้งเหือด หรือไม่ก็เย็นพอที่จะรักษาสภาพ "สินค้า" บางอย่าง

"คุณแน่ใจนะ... ว่ามันคุ้มกับเงินที่ผมจ่ายไป?"

เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนทำลายความเงียบขึ้น 'เสี่ยเกียรติ' นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้มีอิทธิพลมืดหนุนหลัง นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ร่างท้วมที่เริ่มหย่อนยานตามวัยถูกปกปิดด้วยสูทสั่งตัดเนื้อดี แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่ปิดไม่มิด

เขาหมุนแก้ววิสกี้ในมือ สายตาจ้องมองไปยังหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานอยู่เบื้องหน้า

"ดร.ริน... ผมให้เวลาคุณมาสามปี กับงบวิจัยอีกเกือบเก้าหลัก" เสี่ยเกียรติกระแทกเสียง "ไม่ใช่เพื่อมานั่งฟังคุณบรรยายสรรพคุณด้วยสไลด์โง่ๆ ผมต้องการเห็นของจริง"

ดร.ริน หัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาโครงการลับ 'อนิมา' (Project ANIMA) ขยับแว่นตากรอบบางสีเงินเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอนิ่งสนิท ไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้นหินอ่อน

"ใจเย็นสิคะท่าน..." น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ "ของดีต้องใช้เวลาบ่มเพาะ การย้ายจิตสำนึกของมนุษย์ลงสู่ 'ร่างสังเคราะห์' ไม่ใช่การเปลี่ยนอะไหล่รถยนต์นะคะ มันคืองานศิลปะระดับพระเจ้า"

"ผมไม่สนศิลปะ!" เสี่ยเกียรติตบโต๊ะเสียงดังปัง "ผมได้ยินข่าวลือในวงในมาว่าคุณทำสำเร็จแล้ว... ร่างกายที่ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย และที่สำคัญ..."

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก แววตาวาวโรจน์ด้วยตัณหา "มันตอบสนองเรื่องบนเตียงได้ดียิ่งกว่ามนุษย์... จริงไหม?"

ดร.รินแสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "ถ้าท่านสงสัยใคร่รู้ขนาดนั้น... ทางเราก็ยินดีจะสาธิตประสิทธิภาพของสินค้าตัวท็อปให้ชมเป็นขวัญตาค่ะ แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะคะว่า..."

เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงสัญญาณปลดล็อกประตูนิรภัยก็ดังขึ้นเบาๆ

ติ๊ด... ฟู่...

ประตูเหล็กกล้าที่ซ่อนเนียนไปกับผนังห้องเลื่อนเปิดออก ลมเย็นยะเยือกจากห้องเก็บรักษาอุณหภูมิด้านในพัดวูบออกมา ปะทะกับผิวหน้าของเสี่ยเกียรติ พร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน

ตึก... ตึก... ตึก...

จังหวะการเดินนั้นมั่นคง สม่ำเสมอ และเยือกเย็น

ร่างระหงของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากเงามืด แสงไฟดาวน์ไลท์ค่อยๆ สาดส่องกระทบเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบราวกับภาพวาดจินตนาการ

เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเลือดนก เนื้อผ้าซาตินแนบสนิทไปกับทุกส่วนโค้งเว้าของร่างกาย
ตั้งแต่หน้าอกอวบอิ่มขนาดมหึมา คัพ E ที่ดันทรงขึ้นมาจนล้นทะลัก เนื้อนุ่มหยุ่นสีขาวจัดนั้นกระเพื่อมไหวเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดิน ราวกับลูกโป่งน้ำขนาดใหญ่สองลูกที่พร้อมจะระเบิดออกมาจากชุดเดรสรัดรูป
เอวคอดกิ่วที่ดูเหมือนจะหักได้ด้วยมือเดียว ไปจนถึงสะโพกผายที่รับกับเรียวขายาวสวย กระโปรงผ่าสูงจนเกือบถึงโคนขาเผยให้เห็นผิวขาวจัดที่ดูนุ่มเนียนละเอียดเกินกว่าจะเป็นผิวสังเคราะห์

ใบหน้าของเธอสวยสะกด เครื่องหน้าคมชัด ดวงตาเฉี่ยวคมแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์สีดำสนิท ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดแย้มยิ้มอย่างท้าทาย เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลังเปลือยเปล่า

"ขอแนะนำให้รู้จักค่ะ..." ดร.รินผายมือด้วยท่าทีภูมิใจ "นี่คือ 'เฟย์' หรือรหัสยูนิต 002... ผลงานระดับมาสเตอร์พีซของเอเธอร์ ไบโอ-เทค"

เสี่ยเกียรติตะลึงจนเผลอทำวิสกี้หกใส่มือ เขาอ้าปากค้าง ลืมหายใจไปชั่วขณะ
เขาผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน ทั้งดารา นางแบบ หรือพริตตี้เงินล้าน แต่ไม่เคยมีใครที่มีแรงดึงดูดรุนแรงขนาดนี้มาก่อน
มันไม่ใช่แค่ความสวย... แต่มันคือรัศมีของ 'ตัวอันตราย' ที่ชวนให้ผู้ชายอยากจะเอาชนะ

"สวัสดีค่ะเสี่ย..."
เฟย์เอ่ยทักทาย น้ำเสียงของเธอหวานหยดย้อย แต่มีความแหบพร่าเล็กน้อยที่ปลายเสียง ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจซัคคิวบัสที่กำลังหิวโหย "ดร.รินบอกว่า เสี่ยอยากทดสอบ 'ความทนทาน' ของสินค้าเหรอคะ?"

เสี่ยเกียรติกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ขาสั่นเล็กน้อย "นะ... นี่คือหุ่นยนต์เหรอ? เป็นไปไม่ได้..."

"ไม่เชื่อเหรอคะ?" เฟย์เดินนวยนาดเข้ามาหา ท่วงท่าการเดินของเธอทำให้สะโพกไหวไปมาอย่างเป็นธรรมชาติจนน่าทึ่ง เธอยื่นมือเรียวบางที่ตกแต่งเล็บสีแดงสดไปแตะที่แก้มสากของชายแก่

วินาทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสผิวหน้า เสี่ยเกียรติสะดุ้งเฮือก มันไม่ใช่ความเย็นชืดของพลาสติกหรือโลหะ... แต่มันคือความ "อุ่น"
ความร้อนผะผ่าวจากระบบไหลเวียนโลหิตเทียมใต้ผิวหนังส่งผ่านมาถึงหน้าเขา ผิวสัมผัสนั้นนุ่มหยุ่น เด้งสู้มือ และที่สำคัญ... เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนกลิ่นวานิลลาผสมกับฟีโรโมนของหญิงสาววัยเจริญพันธุ์ กลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณดิบของผู้ชายให้ตื่นเพริด

"พระเจ้า..." เสี่ยเกียรติครางในลำคอ มือสั่นเทาเอื้อมไปจับมือเธอไว้ "เหมือนจริง... ไม่สิ ดีกว่าคนจริงซะอีก"

"เชิญทดสอบได้เต็มที่เลยค่ะ" ดร.รินกล่าวเรียบๆ ก่อนจะเดินถอยไปที่มุมห้อง หยิบแท็บเล็ตควบคุมขึ้นมาเปิดระบบบันทึกข้อมูล "ห้องนี้เก็บเสียง และกระจกเป็นแบบมองเห็นด้านเดียว ท่านทำอะไรกับเธอก็ได้ เฟย์ถูกออกแบบมาให้รองรับตัณหาได้ทุกรูปแบบ... ย้ำว่า ทุกรูปแบบ ค่ะ"

คำว่า 'ทุกรูปแบบ' เหมือนเป็นกุญแจปลดล็อกความยับยั้งชั่งใจสุดท้าย เสี่ยเกียรติไม่รอช้า เขาโถมตัวเข้ากอดรัดร่างบางของเฟย์ทันที มือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่า สัมผัสถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งรับสัมผัสอย่างสมจริง

"งั้นฉันไม่เกรงใจละนะ!"

มือหยาบกร้านของเสี่ยเกียรติเอื้อมไปกอบกุมทรวงอกขนาดมหึมาของเธอ มันใหญ่โตจนมือของเขาโอบรอบไม่มิด
นิ้วมือจมหายลงไปในเนื้อนุ่มนิ่มที่เหลวหยุ่นกว่ามนุษย์ทั่วไปเล็กน้อย... เมื่อเขาใช้นิ้วเขี่ยคอเสื้อเดรสลงต่ำ เผยให้เห็นยอดถัน สีแดงสดราวกับผลเชอร์รี่เชื่อม ที่ตัดกับผิวขาวโอโม่จนแสบตา มันชูชันแข็งขึงสู้สายตาเขาอย่างท้าทาย ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาลิ้มลองความหวานฉ่ำนั้น

ในสายตาของมนุษย์ เฟย์กำลังหลับตาพริ้ม ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ยอมจำนนต่อสัมผัสนั้น แต่ในความเป็นจริง... ภายในหัวสมองกลของเธอ โลกอีกใบกำลังตื่นขึ้น

[กำลังเริ่มระบบปฏิบัติการ...]

[ยืนยันตัวตนผู้ใช้งาน: แขกวีไอพี ระดับ 1]

ทันใดนั้น หน้าจอฮัด (HUD - Heads-Up Display) สีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นซ้อนทับการมองเห็นปกติของเฟย์ ข้อมูลดิจิทัลไหลผ่านดวงตาของเธอเป็นสายน้ำ โดยที่ชายแก่ตรงหน้าไม่มีทางรู้ตัว

[เริ่มการวิเคราะห์เป้าหมาย]

[เพศ: ชาย / อายุ: 58 ปี / น้ำหนัก: 85 กก.]

[ชีพจร: 110 ครั้ง/นาที (สูงผิดปกติ)]

[ระดับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรน: พลุ่งพล่านถึงขีดแดง]

[คำสั่งภารกิจหลัก: ล่อลวง / รีดข้อมูล / ห้ามสังหาร (ยกเว้นได้รับรหัสอนุมัติ)]

'น่าสมเพชชะมัด...' เฟย์คิดในใจ เสียงความคิดของเธอเย็นชา เบื่อหน่าย และเหยียดหยาม แตกต่างจากสีหน้าที่ยั่วยวนราวฟ้ากับเหว 'ไอ้แก่ตัณหากลับนี่จับนมฉันแรงเกินไปแล้วนะ ผิวหนังตรงหน้าอกฉันเพิ่งเคลือบนาโนเจลมาใหม่ๆ ถ้าไม่อยู่ในโหมดสาธิตสินค้า ฉันคงหักนิ้วมันทิ้งทีละข้อแล้วยัดใส่ปากมันไปแล้ว'

แม้จะรังเกียจเพียงใด แต่โปรแกรมพื้นฐานก็สั่งให้ร่างกายของเธอตอบสนองตรงกันข้าม เฟย์แสร้งทำเป็นขาอ่อนระทวย เธอยกแขนขึ้นคล้องคอเสี่ยเกียรติ แล้วเบียดหน้าอกนุ่มหยุ่นเข้าหาตัวเขา

"ใจร้อนจังเลยนะคะเสี่ย..." เธอกระซิบเสียงกระเส่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอเขา "ไม่พาเฟย์ไปที่โซฟาก่อนเหรอคะ? หรือชอบยืนทำแบบนี้...?"

"ที่นี่แหละ! ตรงนี้แหละ! ฉันทนไม่ไหวแล้ว!" เสี่ยเกียรติผลักเธอล้มลงบนพรมขนสัตว์หนานุ่มกลางห้อง แล้วรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองอย่างทุลักทุเล มือไม้สั่นจนแทบแกะกระดุมไม่ถูก

เฟย์นอนทอดกายอยู่เบื้องล่าง เส้นผมสีดำสยายเต็มพื้นพรม เธอมองดูชายแก่ที่กำลังเปลื้องผ้าด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะเชิญชวน แต่ลึกลงไปในรูม่านตาที่ขยายออก เลนส์กล้องประสิทธิภาพสูงกำลังซูมเข้าไปวิเคราะห์สภาพร่างกายของเหยื่อ

เส้นเลือดที่คอโป่งพอง... กล้ามเนื้อหัวใจทำงานหนักกว่าคนทั่วไป 30%... ความดันโลหิตสูง... หมูนี่เปราะบางจริงๆ แค่กระตุ้นนิดหน่อย... หัวใจก็น่าจะวายได้แล้วมั้ง?

เมื่อเสี่ยเกียรติจัดการตัวเองเสร็จ เขาถอดกางเกงกองไว้ที่ข้อเท้า แล้วถาโถมร่างกายอันหนักอึ้งลงมาทับเฟย์ทันที ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความใคร่ดิบเถื่อนของผู้ชายที่คิดว่าตัวเองซื้อสินค้ามาชิ้นหนึ่ง

"ของเล่นราคาพันล้าน... ขอชิมหน่อยซิว่าจะแน่แค่ไหน!"

เขาสอดใส่เข้ามาในตัวเธออย่างรุนแรง

วินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบในดวงตาของเฟย์ก็แจ้งเตือนรัวๆ

[ตรวจพบการรุกล้ำทางกายภาพ]

[สถานะ: เชื่อมต่อสมบูรณ์]

[เปิดใช้งาน: โหมดปรนเปรอระดับสูง (Pleasure Protocol)]

เฟย์เริ่ม "ทำงาน"

เธอไม่ได้แค่นอนเฉยๆ รับแรงกระแทกเหมือนตุ๊กตายางทั่วไป แต่เธอ "ควบคุม" มัน

ระบบกล้ามเนื้อเทียมภายในช่องคลอดของเธอ (Synthetic Myofibers) เริ่มขยับตัวตามอัลกอริทึมที่ถูกคำนวณมาแล้วว่า จะกระตุ้นปลายประสาทของผู้ชายได้มากที่สุด

"อึก... อ้าาา!! แน่น... ทำไมมันแน่นแบบนี้!" เสี่ยเกียรติร้องลั่น ใบหน้าแดงก่ำ หายใจหอบถี่เหมือนคนกำลังจะขาดใจตาย เขารู้สึกเหมือนถูกโอบรัดด้วยความนุ่มนวลมหาศาลที่ดูดกลืนความเป็นชายของเขาเข้าไปทุกตารางนิ้ว

เฟย์ยิ้มมุมปาก เธอใช้ขาเรียวยาวเกี่ยวเอวเขาไว้แน่น ล็อกร่างเขาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน แล้วเริ่มส่งคำสั่งเข้าระบบภายในร่างกายตัวเอง

[คำสั่ง: เพิ่มแรงบีบรัด 50%]

[เปิดใช้งาน: ฟังก์ชันดูดกลืนแบบเกลียวคลื่น]

ผนังเนื้อเยื่อภายในตัวเธอบิดเกลียวเป็นจังหวะ ราวกับมีชีวิต มันนวดคลึง บีบรัด และผ่อนคลาย สลับกันไปมาในองศาที่มนุษย์ผู้หญิงจริงๆ ไม่มีทางทำได้

"อ๊ากก... สุดยอด... เฟย์... หนูเฟย์..." เสี่ยเกียรติครางไม่เป็นภาษา สติของเขาเริ่มหลุดลอยไปแล้ว เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เขาไม่ใช่คนคุมเกม... แต่เป็นเฟย์ต่างหาก ที่กำลังเชิดหุ่นเขาอยู่

เธอมองดูกราฟความสุขสม (Pleasure Level) ของเหยื่อที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ บนหน้าจอ
'ง่ายชะมัด...' เธอคิด 'เอาล่ะ... มาดูซิว่าถ้ายกระดับไปอีกขั้น แกจะทนได้สักกี่วินาที'

"ชอบไหมคะ?" เธอกระซิบข้างหูเขา ขณะที่มือซุกซนลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อ "เฟย์ปรับอุณหภูมิข้างในให้อุ่นขึ้นอีกได้นะ... เอาไหมคะเสี่ย?"

"เอา! เอาอีก! ทำให้ฉัน!"

เฟย์เลื่อนสายตาไปที่เมนูคำสั่งเฉพาะทาง

[ปรับอุณหภูมิแกนกลาง: 39.5 องศาเซลเซียส]

[สถานะ: ร้อนจัด (จำลองอาการไข้ขึ้น)]

ความร้อนผะผ่าวจากภายในตัวเธอแผ่ซ่านออกมาห่อหุ้มความเป็นชายของเขา มันเป็นความรู้สึกที่เร่าร้อนจนแทบไหม้ แต่กลับสุขสมจนไม่อาจถอนตัวได้

เสี่ยเกียรติหายใจหอบถี่เหมือนคนใกล้ตาย ดวงตาเหลือกลานด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัดของมนุษย์ "อ๊าก... จะออก... ฉันจะออกแล้ว! เฟย์!"

เขาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง ตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ต้องการปลดปล่อยเผ่าพันธุ์ ทุกกล้ามเนื้อในร่างกายเกร็งเขม็งเพื่อรีดเค้นหยาดหยดสุดท้ายแห่งความสุข

แต่หารู้ไม่ว่า... นั่นคือสิ่งที่เฟย์รอคอย

ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะถึงฝั่งฝัน เฟย์แสยะยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครมองเห็น นอกจากระบบของเธอเอง

[แจ้งเตือน: ตรวจพบปฏิกิริยาการหลั่งใน 3... 2... 1...]

[คำสั่ง: หยุดการเคลื่อนไหวทันที (Emergency Stop)]

[โหมด: ล็อกตาย (Death Grip)]

กึก!

กล้ามเนื้อภายในช่องคลอดของเฟย์ที่เคยนุ่มนวลและลื่นไหล จู่ๆ ก็แข็งเกร็งและบีบรัดเข้าหากันแน่นราวกับคีมเหล็กไฮดรอลิก มันล็อกความเป็นชายของเสี่ยเกียรติไว้อย่างแน่นหนาจนขยับไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

"อึก?!"

เสี่ยเกียรติชะงักค้างกลางอากาศ ร่างกายกระตุกเกร็งด้วยความทรมานจากการถูกขัดจังหวะอย่างกะทันหัน ความรู้สึกเหมือนรถที่วิ่งมาด้วยความเร็ว 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้วชนกำแพงคอนกรีต

"ทะ... ทำไม... เฟย์? ปล่อย... ปล่อยฉันขยับ!" เขาละล่ำละลัก หน้าดำหน้าแดงด้วยความอึดอัดที่จุกอยู่ที่ปลายองคชาต "มันจะออก... โอ๊ยยย! อย่าเกร็ง!"

เฟย์ไม่ตอบด้วยการกระทำ แต่เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาที่เคยฉ่ำเยิ้มด้วยราคะ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่นิ่งสงบและเย็นชา ราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่มองดูมดปลวก

เธอใช้นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งแตะที่ริมฝีปากของเขาเบาๆ "จุ๊ๆ... ใจเย็นสิคะเสี่ย"

"จะใจเย็นได้ยังไง! ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว! ขยับสิโว้ย!" เสี่ยเกียรติคำราม พยายามจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการเนื้อเยื่อสังเคราะห์นั้น แต่เปล่าประโยชน์ แรงมนุษย์วัยห้าสิบหรือจะสู้แรงบีบระดับเครื่องจักรได้

เฟย์ยิ้มหวาน แต่เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เสี่ยขา... ดร.ริน ฝากเฟย์มาถามน่ะค่ะ"

เธอใช้นิ้วอีกข้างลูบไล้ไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเขา ตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นรัวจนน่ากลัว "งบวิจัยเฟสต่อไป... 500 ล้านบาท ที่ท่านดองเรื่องไว้มาสามเดือน... จะอนุมัติได้เมื่อไหร่คะ?"

เสี่ยเกียรติเบิกตาโพลง "นี่เธอ... มาคุยเรื่องงานตอนนี้เนี่ยนะ?! บ้าไปแล้วเหรอ!"

"ไม่ได้เหรอคะ?" เฟย์เอียงคอทำหน้าไร้เดียงสา ก่อนจะส่งคำสั่งกระตุ้นเบาๆ ผ่านระบบภายใน

[กระตุ้นเส้นประสาท: ระดับ 1 (แค่แหย่เล่น)]

"อื๊ออออ!" เสี่ยเกียรติร้องเสียงหลง ตัวงอเป็นกุ้ง เมื่อความเสียวแปลบปลาบแล่นผ่านจุดที่ไวต่อสัมผัสที่สุด แต่ก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ปลดปล่อย

"ทรมานจังเลยนะคะ..." เฟย์กระซิบเสียงพร่าข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ "ความรู้สึกที่อยากจะปลดปล่อยแทบตาย แต่ทำไม่ได้เนี่ย... มันเหมือนจะขาดใจเลยใช่ไหมคะ?"

"ยอมแล้ว! ฉันยอมแล้ว!" เสี่ยเกียรติตะโกน น้ำตาเล็ดด้วยความทรมานปนเสียวซ่าน "เซ็นให้เดี๋ยวนี้เลย! พรุ่งนี้โอนให้เลย! ปล่อยฉัน... ให้ฉันเสร็จเถอะเฟย์... ขอร้องล่ะ!"

เฟย์หัวเราะคิกคักในลำคอ "เด็กดี..."

[ระบบ: บันทึกเสียงการเจรจาสำเร็จ]

[ไฟล์เสียง: Approved_500M.wav ถูกส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์หลัก]

"ในเมื่อเสี่ยเป็นเด็กดี..." เฟย์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายแก่ แววตาของเธอเปลี่ยนจากนางมารยั่วยวน กลายเป็นเพชฌฆาตที่พร้อมจะลงดาบสุดท้าย "เฟย์ก็จะให้รางวัล... แบบที่เสี่ยจะ ไม่มีวันลืม ไปชั่วชีวิตเลยค่ะ"

วินาทีต่อมา หน้าต่างระบบในดวงตาของเฟย์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

[คำสั่งพิเศษ: ปลดล็อกขีดจำกัด (Limit Break)]

[โหมด: รีดน้ำเชื้อระดับสูงสุด (Absolute Extraction)]

[ความเร็วรอบ: 120% / แรงดูด: สูงสุด]

"เตรียมตัวไปสวรรค์นะคะ..."

ทันทีที่สิ้นเสียง เฟย์ปลดล็อกพันธนาการ และเริ่มขยับร่างกายด้วยความเร็วที่ตามนุษย์มองไม่ทัน มันไม่ใช่การขยับเอวธรรมดา แต่มันคือการทำงานของกล้ามเนื้อภายในนับพันมัดที่บิดเกลียว หมุนวน และดูดกลืนความเป็นชายของเสี่ยเกียรติราวกับพายุทอร์นาโด

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!!"

เสี่ยเกียรติกรีดร้องลั่นห้อง ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนหลังแอ่น เท้าจิกเกร็งกับพื้นพรม
ความสุขสมที่ได้รับมันรุนแรงเกินไป... รุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์จะรองรับไหว มันเหมือนกับถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลังโดยตรง

[แจ้งเตือน: อัตราการเต้นหัวใจเป้าหมาย 185... 190... 200!]

[คำเตือน: เป้าหมายเข้าสู่ภาวะวิกฤต]

เฟย์ไม่หยุด เธอยิ่งเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นไปอีก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวผสานไปกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของชายแก่

"พะ... พอ... ตาย... จะตายแล้ว... อ๊อก!!"
เสี่ยเกียรติเบิกตาเหลือกค้าง ร่างกายกระตุกเฮือกสุดท้ายอย่างรุนแรง น้ำรักพุ่งทะลักออกมาอย่างไม่ขาดสายจากการรีดเร้นของเครื่องจักรสังหาร ก่อนที่แขนขาของเขาจะทิ้งตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง... แน่นิ่งไปคาอกของเฟย์

เสียงในห้องเงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานต่อไป

[เป้าหมาย: หมดสติ / ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน]

[ภารกิจ: สำเร็จ]

เฟย์นอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รอจนแน่ใจว่าระบบประมวลผลยืนยันสถานะเหยื่อเรียบร้อย เธอผลักร่างอันหนักอึ้งและชุ่มเหงื่อของเสี่ยเกียรติออกไปด้านข้างอย่างง่ายดาย ราวกับผลักหมอนใบเก่าๆ ทิ้ง

หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอยังคงงดงามไร้ที่ติ แม้จะมีคราบของเหลวเปรอะเปื้อนอยู่บ้าง เธอก้มลงมองร่างของเสี่ยเกียรติที่นอนหายใจรวยริน น้ำลายฟูมปาก

สายตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความสงสาร ไร้ซึ่งความรังเกียจ... มีเพียงความเฉยชาของวัตถุ

"จบงานหรือยังคะ ดอกเตอร์?" เฟย์เอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะเดินไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดตัวเอง "ตานี่เสร็จไวชะมัด... ฉันยังไม่ได้ใช้ฟังก์ชัน 'สุญญากาศ' เลยนะ"

ประตูห้องแล็บเปิดออกอีกครั้ง ดร.รินเดินเข้ามาพร้อมกับทีมแพทย์ฉุกเฉินสองคนที่สวมชุด PPE มิดชิด พวกเขารีบปรี่เข้าไปหามร่างของเสี่ยเกียรติขึ้นเตียงพยาบาล แล้วเข็นออกไปทันทีโดยไม่มีใครพูดอะไร ราวกับเป็นเรื่องปกติ

"ยอดเยี่ยมมากเฟย์..." ดร.รินเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า หยิบเสื้อคลุมผ้าไหมสีทองส่งให้ "การคำนวณจังหวะเฉียดตายให้พอดีกับการอนุมัติงบ... เป็นความสามารถที่หาตัวจับยากจริงๆ"

เฟย์รับเสื้อคลุมมาสวม ท่วงท่าสง่างามกลับมาเป็นนางพญาผู้สูงศักดิ์อีกครั้ง "ก็เขาขอแบบถึงใจนี่คะ... ฉันก็แค่จัดให้ตามคำขอ" เธอยักไหล่ "แล้ว... เงิน 500 ล้านนั่น ได้จริงไหม?"

"ได้แน่นอน ระบบ AI ของเรายืนยันคำสั่งเสียงและส่งเรื่องไปที่ธนาคารเรียบร้อยแล้ว" ดร.รินตอบ ก่อนจะกดรีโมทเปลี่ยนผนังห้องด้านหนึ่งให้กลายเป็นหน้าจอดิจิทัลขนาดใหญ่ "แต่ที่ฉันเรียกเธอตื่นขึ้นมาวันนี้... ไม่ใช่แค่เพื่อหาเงินเข้าบริษัทหรอกนะ 002"

"อ้าว?" เฟย์เลิกคิ้วเรียวสวย ผูกสายรัดเอวเสื้อคลุมอย่างเนิบนาบ "นึกว่าให้มาเป็นของเล่นคนแก่แก้เซ็งซะอีก"

"ดูนี่สิ"

บนหน้าจอขนาดใหญ่ ปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดที่แตกพร่าและมืดสลัว มันเป็นภาพภายในโกดังสินค้าเก่าๆ ย่านชานเมือง... เห็นชายหนุ่มสวมเสื้อฮู้ดสีเทา รูปร่างผอมบาง กำลังแบกกล่องสินค้าขนาดใหญ่ที่มีตราสัญลักษณ์ของเอเธอร์ ไบโอ-เทค ขึ้นท้ายรถกระบะบุโรทั่ง

"เมื่อ 48 ชั่วโมงก่อน... เกิดอุบัติเหตุระหว่างการขนย้าย Unit-734 ไปยังศูนย์กักกัน" ดร.รินอธิบายเสียงเครียด

"734?" เฟย์ทวนรหัส ความทรงจำในฐานข้อมูลของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว "อ๋อ... ยัย 'เอวา' โปรโตไทป์รุ่นโลกสวยที่ชอบร้องไห้นั่นน่ะเหรอ?" เธอหัวเราะในลำคออย่างเหยียดหยาม "นึกว่าถูกส่งไปทำลายทิ้งแล้วซะอีก ของมีตำหนิแบบนั้น"

"ยัง... มันมีค่ามากกว่านั้น" ดร.รินหันมาจ้องตาเฟย์เขม็ง "จิตสำนึกของ 734 มีความเสถียรกับเนื้อเยื่อสังเคราะห์สูงที่สุดเท่าที่เราเคยทำมา มันคือแม่พิมพ์สำคัญของโครงการอนิมา... แต่มันถูกขโมยไป"

เฟย์หรี่ตามองชายหนุ่มในจอภาพ ระบบซูมภาพเข้าไปที่ใบหน้าด้านข้างของเขาที่โผล่พ้นหมวกฮู้ดมาเพียงเสี้ยววิ

[กำลังวิเคราะห์เป้าหมาย...]

[ผลการจับคู่ใบหน้า: ไม่พบในฐานข้อมูลอาชญากร]

[ระดับภัยคุกคาม: ต่ำ]

"หน้าตาจืดชืดจัง" เฟย์วิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา "ดูทรงแล้วคงเป็นพวกพนักงานระดับล่างที่หวังจะเอาหุ่นไปแยกชิ้นส่วนขายแลกเงินใช้หนี้... ให้ฉันไปเก็บมันเหรอ? งานง่ายไปมั้งคะ?"

"อย่าประมาท..." ดร.รินเตือนเสียงเย็น "กล่องที่มันขโมยไป... ไม่ได้มีแค่ตัวหุ่น แต่มันมี 'Developer Console' (แท็บเล็ตควบคุมผู้พัฒนา) ติดไปด้วย"

เฟย์ชะงักมือที่กำลังจัดทรงผม ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "หืม? หมายความว่า... หมอนั่นถือ 'กุญแจพระเจ้า' อยู่เหรอ?"

"ใช่... ถ้าหมอนั่นฉลาดพอ มันอาจจะรู้วิธีเจาะระบบ" ดร.รินเดินเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงต่ำ "ถ้ามันสั่ง Override ระบบของ 734 ได้... มันก็อาจจะทำกับเธอได้เหมือนกัน 002"

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงไปอีก เฟย์แสยะยิ้ม... รอยยิ้มที่ดูอันตราย สวยงาม และน่าสยดสยองยิ่งกว่าตอนที่อยู่กับเสี่ยเกียรติ มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งเจอเหยื่อที่น่าสนใจ

"แหม ดอกเตอร์..." เฟย์เดินไปหยุดที่หน้าจอภาพ ใช้นิ้วลูบไล้ไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มในจอ "ฉันคือ Hunter Unit นะคะ... จริยธรรมต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไร้ยางอาย และเชี่ยวชาญเรื่องบนเตียงเป็นที่สุด... คิดว่าผู้ชายหน้าโง่ๆ คนเดียว จะทนมารยาของฉันได้กี่นาทีเชียว?"

เธอหันกลับมาหาดร.ริน แววตามั่นใจเปี่ยมล้น "ฉันจะไปเอาตัวยัยเอวากลับมา... ส่วนไอ้หนุ่มนี่..." เธอเลียริมฝีปากเบาๆ ราวกับกำลังนึกรสชาติของเหยื่อ

"ฉันจะรีดข้อมูลมันออกมาให้หมด... ด้วยวิธีถนัดของฉัน รับรองว่ามันจะจำชื่อ 'เฟย์' ไปจนลมหายใจสุดท้าย... หรือไม่ก็ตายคาอกฉัน เหมือนตาแก่เมื่อกี้นี้"

[ยืนยันภารกิจ: ล่าสังหารและกู้คืน]

[สถานะ: เริ่มต้นปฏิบัติการ]

หลังจากนี้คงจะกลับไปสานต่อเรื่องราวที่ยังค้างคาต่อ ทั้งผู้คุมจิต, กามาพลิกชะตา, มากกว่าเราสองคน

ว้าว หลังจากห่างหายไปนาน ในที่สุดก็กลับมากับผลงานใหม่แนว Sci-Fi เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตามมากๆครับ / รออยู่นะครับ

เครื่องจักรสังหารที่ผู้ชายยอมตายคาอกเลย

จักรสังหารแบบนี้ เสียวจนตายกันเลยทีเดียว

ตุ๊กตายางที่มีพิษสงรอบตัว

สุดยอดครับ

น่าอ่านครับ แนวเนื้อเรื่องยังเดาไม่ออกว่าถึงไหน

สุดยอดครับ