บาปพิสุทธิ์ใต้จีวรสีเทา

ภายในถ้ำศิลาอันลี้ลับบนยอดเขาเหิงซาน แสงตะเกียงน้ำมันสั่นไหววูบวาบตามจังหวะลมหายใจหอบถี่ของบุรุษหนุ่มที่นอนทอดกายบนพื้นปูหญ้าแห้ง เล่งฮู้ชง..จอมยุทธ์ผู้เสเพลบัดนี้กลายเป็นคนกึ่งพิการที่ลมปราณแตกซ่านจากการถูก "มหาเวทย์ดูดดาว" กัดกินร่างกาย เขาบาดเจ็บสาหัสจนแทบเอาชีวิตไม่รอดจากการศึกที่ผ่านมา
      งี้นิ้ม  แม่ชีน้อยผู้มีดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ แอบพาเขาหนีมาซ่อนตัวในถ้ำลับหลังเขาเพราะทนเห็นศิษย์พี่เล่งฮู้ ผู้มีพระคุณต้องสิ้นใจไม่ได้ นางนั่งคุกเข่าพนมมือหลับตาพริ้ม ปากพึมพำบทสวดมนต์อย่างขยันขันแข็ง
    "นะโม พระพุทธองค์ทรงเมตตา ขอให้ศิษย์พี่หายดีด้วยเถิด ถ้าเขาหาย งี้นิ้มจะยอมอดกินขนมโก๋เจ็ดวันเลย... อ๊ะ ไม่ได้สิ ถ้าไม่อิ่มงี้นิ้มจะเอาแรงที่ไหนมาสวดมนต์ล่ะ เอาเป็นว่าอดแค่สามวันพอนะท่านเจ้าคะ"
    นางลืมตาขึ้นมองเล่งฮู้ชงที่บัดนี้ผิวพรรณเริ่มแดงก่ำราวกับเหล็กเผาไฟ รังสีความร้อนแผ่ออกมาจนหน้าผากมนของนางเริ่มมีเหงื่อซึม งี้นิ้มรีบหยิบผ้าชุบน้ำเย็นลูบไปตามลำคอของเขาอย่างแผ่วเบา แต่ทันทีที่ผ้าสัมผัสผิว ไอน้ำร้อนๆ ก็พลันลอยฟุ้งขึ้นมาทันที
    "ร้อน... ข้า... ร้อนเหลือเกิน..." เล่งฮู้ชงครางเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำ มือเริ่มปัดป่ายหาที่ระบายความอัดอั้น
    "ศิษย์พี่ท่านใจเย็นๆ นะ!" งี้นิ้มอุทานอย่างตระหนก นางพยายามจะประคองร่างเขาขึ้น แต่แล้วสายตาก็พลันไปสะดุดเข้ากับความผิดปกติบางอย่างที่กึ่งกลางลำตัวของชายหนุ่ม ภายใต้กางเกงผ้าเนื้อหยาบ มีบางสิ่งแข็งตัวและพองโตจนดันผ้าออกมาเป็นลำยาวเต้นตุบๆ งี้นิ้มเบิกตากว้างด้วยความไร้เดียงสา นางเข้าสำนักชีตั้งแต่วัยเด็ก ใหนเลยเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
      "ตายจริง! ศิษย์พี่เล่งฮู้ ท่านต้องถูกธาตุไฟเข้าแทรกจน 'ก้อนเนื้อร้าย' ปูดออกมาตรงนี้แน่ๆ มันคงจะเจ็บมากใช่ไหมถึงได้เต้นตุบๆ ขนาดนี้ ไม่ต้องห่วงนะ งี้นิ้มจะช่วยนวดสลายก้อนเนื้อร้ายนี้ให้ท่านเอง!"
    นางไม่รอช้า ยื่นมือน้อยๆ ที่แสนนุ่มนิ่มเข้าไปกุม "ก้อนเนื้อร้าย" ที่ว่านั้นไว้เต็มกำมือหวังจะช่วยรักษา โดยหารู้ไม่ว่าพญามังกรที่กำลังแข็งตัวตื่นนั้นไม่ใช่เนื้อร้าย แต่มันคือ"ท่อนควย"ของชายชาตรี และมันไม่ได้ต้องการบทสวดมนต์ มันต้องการความชุ่มฉ่ำจากกายสาวของนางต่างหาก
    "อ๊ะ! ก้อนเนื้อร้ายของศิษย์พี่ ทำไมมันทั้งร้อนทั้งขยายตัวสู้มืองี้นิ้มขนาดนี้ล่ะ!" แม่ชีน้อยอุทานด้วยความฉงน แต่นางยังคงกำท่อนเนื้อที่ร้อนระอุนั้นไว้มั่น มือนุ่มนิ่มเริ่มออกแรงบีบเฟ้นอย่างตั้งใจ ทว่ายิ่งนางนวดเฟ้นรัวเร็วเท่าไหร่ ลำควยอันเขื่องที่พองขยายจนเส้นเลือดปูดโปนกลับยิ่งดีดผงาดสู้มือจนกางเกงผ้าแทบปริขาด เล่งฮู้ชงพลันครางกระเส่า เสียงหอบหายใจดุดันประหนึ่งสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง
    "ซี้ด... งี้นิ้ม... เจ้า... เจ้ากำลังฆ่าข้า..."
    "ศิษย์พี่อดทนไว้นะ งี้นิ้มจะช่วยนวดให้มันละลายเอง!" นางตอบกลับด้วยเสียงใสซื่อ พลางใช้มืออีกข้างช่วยลูบไล้ขึ้นลงตามความยาวของลำเนื้อประหลาดอย่างรวดเร็ว ความลื่นละมุนจากหยาดเหงื่อที่ง่ามมือทำให้นางรูดรั้งลำเอ็นยักษ์ได้ถนัดถนี่ขึ้น "เอ๊ะ? ทำไมยิ่งนวดยิ่งมีน้ำใสๆ ซึมออกมาล่ะ หรือนี่จะเป็นพิษร้ายที่ตกค้างอยู่!"
      ทันใดนั้น เล่งฮู้ชงที่ทนต่อความเสียวซ่านไม่ไหวอีกต่อไป เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของแม่ชีน้อยแล้วกระชากร่างอ้อนแอ้นลงมานอนทับบนแผงอก จีวรสีเทาที่แสนเรียบร้อยหลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนละเอียดและเอวบางคอดกิ่ว
    "ศิษย์พี่ ท่านจะทำอะไร ท่านยังป่วยอยู่นะ!" งี้นิ้มร้องประท้วงพลางดิ้นขลุกขลัก แต่สะโพกมนของนางกลับถูกกดลง ทำให้เนินเนื้อหว่างขาเบียดอัดกับท่อนลำจนรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่ดุนดันร่องสาวผ่านเนื้อผ้า
    "งี้นิ้ม... พิษร้ายนี้ มีเพียง 'ถ้ำสวาท' ของเจ้าเท่านั้นที่จะดับมันได้!"
      เล่งฮู้ชงคำรามเสียงพร่าก่อนพลิกกายขึ้นทาบทับ มือหยาบกระชากจีวรนางออกจนขาดวิ่น เผยเรือนร่างดรุณีแรกรุ่นขาวผ่องประดุจหยกสลัก ยอดถันสีระเรื่อชูชันเย้ายวนจนเขาอดใจไม่ไหว ก้มลงใช้ลิ้นร้อนระดมละเลงหยอกล้อหัวนมแผ่วเบาจนงี้นิ้มเบิกตากว้างด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยพบเจอ
    "นะโม... พระพุทธองค์... ศิษย์พี่เล่งฮู้ไฉนถึงจะกินนมงี้นิ้มแล้ว! ท่านช่วยงี้นิ้มด้วย... อ๊าาา!"
    เสียงสวดมนต์ขาดห้วงกลายเป็นเสียงครางหวานหู เมื่อริมฝีปากรุ่มร้อนเข้าครอบครองยอดปทุมถันอย่างมูมมาม ลิ้นสากดูดดึงรัวตวัดหัวนมจนแม่ชีน้อยตัวสั่นระริก ขาเรียวขาวเผลออ้าออกกว้างอย่างลืมตัว ร่างกายวูบวาบราวกับมีกระแสลมปราณธาตุไฟแล่นผ่าน จนร่องสาวผลิตน้ำเงี่ยนออกมาเปียกชุ่ม เล่งฮู้ชงที่สติขาดผึงจัดการชักท่อนเนื้อลำเขื่องมาจ่อร่องรูที่ปิดสนิทประดุจกลีบบัวตูม
    "นะโม... ทำไมก้อนเนื้อร้ายของศิษย์พี่ถึงมาจ่ออยู่ที่ตรงนี้ล่ะ!"
    นางรำพึงด้วยความฉงน เมื่อท่อนเนื้อที่ร้อนจัดบดเบียดถูไถกับจุดเสียวจนนางสะท้านไปทั้งร่าง เล่งฮู้ชงจับขาเรียวขาวพาดบ่า เปิดทางให้เห็นรูเสียวสีแดงระเรื่อขมิบตอดอากาศอย่างไม่ประสีประสา ก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงกดแทรกส่วนหัวที่บานฉ่ำเข้าสู่ความคับแน่นอย่างเชื่องช้า
    "อึก... อื้อออ! ศิษย์พี่... มันใหญ่เกินไป... งี้นิ้มเจ็บ..."
    เล่งฮู้ชงสูดปากครางซี๊ด พยายามยับยั้งชั่งใจไม่ให้กระแทกพรวดเดียว เขาค่อยๆ ดันท่อนลำมุดฝ่าความคับแน่นเข้าไปทีละกระเบียดนิ้ว เพื่อให้รูสาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ขยายออกตามความเขื่องยาว ผนังร่องรูบีบรัดแน่นหนึบจนเขาแทบสำลักความเสียว จนกระทั่งความยาวทั้งหมดมุดจมหายเข้าไปในร่องสวาทได้จนสุดโคน
    "ปึก..."
    "ฮึก... ศิษย์พี่เล่งฮู้... ก้อนเนื้อของท่านมุดเข้าไปข้างในตัวงี้นิ้มจนหมดเลย..." น้ำตาเม็ดใสคลอเบ้าด้วยความจุกเสียด รูสวาทที่ไม่เคยมีสิ่งใดกล้ำกรายถูกลำเอ็นยักษ์แหวกขยายจนเริ่มมีเลือดพรหมจรรย์สีแดงสดซึมออกมาเคลือบชโลมลำเนื้อ
      เล่งฮู้ชงแช่นิ่งไว้ครู่หนึ่งพลางก้มลงจูบซับน้ำตาที่นวลแก้ม "อดทนหน่อยนะงี้นิ้ม... อีกเดี๋ยวเจ้าจะหายเจ็บ..."
      เขาเริ่มขยับสะโพกเนิบนาบ ลากดึงท่อนเนื้อออกจนเกือบสุดหัวแล้วกดฝังกลับเข้าไปใหม่ช้าๆ เน้นจังหวะบดคลึงให้ผนังร่องรูของนางได้สัมผัสกับความหยาบขึงของเส้นเลือดที่ปูดโปนรอบลำเอ็น ทุกครั้งที่เขามุดเข้ามุดออกอย่างเชื่องช้า น้ำเงี่ยนที่ซึมออกมาเริ่มหล่อลื่นจนเกิดเสียง "แจ๊ะ... แจ๊ะ..." แผ่วเบา
    "โอ๊ย... ศิษย์พี่... ท่านทำอะไรน่ะ..."
      จากความเจ็บจุกในตอนแรก เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นซ่านที่แผ่กระจายไปทั่วท้องน้อย งี้นิ้มเริ่มรู้สึกใจหวิวๆ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อรูหีเริ่มชินกับขนาดและสัมผัสได้ถึงความเสียวซ่านที่ครูดไปตามจุดเสียวภายใน นางเริ่มเผลอร่อนสะโพกตอบรับจังหวะที่เนิบช้าดั่งคนละเมอ
    "ศิษย์พี่... มันรู้สึก... แปลกๆ... เหมือนมดไต่ในท้องเลย... อ๊ะ... อ่าาา..."
    เมื่อเห็นว่าแม่ชีน้อยเริ่มปรับตัวได้และร่องหีฉ่ำแฉะได้ที่ เล่งฮู้ชงก็ไม่อาจทนความรัญจวนได้อีกต่อไป เขาเริ่มเร่งจังหวะสะโพกจากช้าเป็นเร็ว กระแทกกระทั้นเข้าใส่รูสาวที่ขมิบตอดแน่นหนึบแรงขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันเริ่มเปลี่ยนจากแผ่วเบาเป็นเสียงดังไปทั่วถ้ำศิลา "ตับ! ตับ! ตับ!" ตามจังหวะลมปราณที่ระเบิดพุ่ง!

ความเจ็บแสบในตอนแรกเริ่มมลายหายไป กลายเป็นความเสียวซ่านมหาศาลที่จู่โจมจนนางสับสน แม่ชีน้อยที่เคยไร้เดียงสาบัดนี้ร่อนสะโพกสวนรับจังหวะอย่างลืมตัว ขาที่พาดบ่าอยู่เกร็งสั่นระริกขณะที่รูหีเริ่มผลิตน้ำเงี่ยนออกมาหล่อลื่นลำเนื้อยักษ์จนเกิดเสียง "แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ" "อ๊าาา! กระแทกเข้ามาอีกศิษย์พี่! มันรู้สึกดีประหลาด... เหมือนงี้นิ้มกำลังจะได้เห็นสวรรค์เลย!"
      นางไม่รู้เลยว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคือการร่วมรัก นางเพียงคิดว่าศิษย์พี่ใหญ่กำลังใช้วิธีรักษาแบบพิเศษที่ทำให้ร่างกายของนางร้อนรุ่มและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เล่งฮู้ชงโถมกายเข้าใส่เป็นครั้งสุดท้ายจนสุดโคน "ปึก!" ร่างบางเกร็งกระตุกตาค้าง น้ำกามขาวขุ่นร้อนระอุพุ่งทะลักเข้าสู่มดลูกอย่างรุนแรงจนนางรู้สึกร้อนวาบไปทั่วท้องน้อย
      เล่งฮู้ชงฟุบหน้าลงกับซอกคอพลางหายใจหอบ โดยที่ท่อนควยยังคงแช่ค้างอยู่ในรูหีที่ขมิบตอดรับหยาดน้ำเชื้ออย่างกระหาย งี้นิ้มนอนหอบหายใจรวยริน ดวงตาปรือปรอยพลางลูบไล้แผ่นหลังศิษย์พี่ใหญ่อย่างแผ่วเบา
    "ศิษย์พี่... ท่อนเนื้อร้ายของท่าน... คายน้ำสีขาวออกมาใส่ตัวงี้นิ้มจนล้นเลย... ท่านคงจะหายป่วยแล้วใช่ไหม?"
    นางพึมพำด้วยความใสซื่อ ขณะที่ในใจเริ่มสงสัยว่าทำไมการรักษาโรคธาตุไฟเข้าแทรกของศิษย์พี่ ถึงได้ทำให้ร่องรูลับของนางรู้สึกดีจนอยากให้เขาทำมันอีกรอบซ้ำๆ แบบนี้

ความเงียบสงัดกลับคืนสู่ถ้ำศิลาอีกครั้ง มีเพียงเสียงหยดน้ำกระทบหิน ติ๋ง... ติ๋ง... ผสานกับเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ เล่งฮู้ชงเริ่มได้สติคืนมาทีละน้อย ลมปราณที่เคยคลุ้มคลั่งสงบนิ่งลง ราวกับพิษร้อนทั้งหมดถูกถ่ายเทออกไปพร้อมน้ำกามสีขาวขุ่นเมื่อครู่
    เขาลืมตาขึ้นพบร่างเปลือยเปล่าของงี้นิ้มที่เต็มไปด้วยรอยแดงจ้ำทั่วกาย "งี้นิ้ม... ข้า... ข้าขออภัย..." เล่งฮู้ชงเอ่ยเสียงพร่าพลางจะถอนท่อนลำออก
      "อ๊ะ... ศิษย์พี่ อย่าเพิ่งดึงมันออกสิ" งี้นิ้มครางประท้วงเบาๆ มือน้อยโอบรัดเอวเขาไว้แน่น "ท่อนเนื้อของท่านมันยังค้างอยู่ในตัวงี้นิ้มอยู่เลย... ทำไมมันยังร้อนๆ อยู่ล่ะ หรือท่านยังถ่ายพลังให้ไม่หมด? ตอนนี้ข้างในร่องของงี้นิ้มมันเริ่มยุบยิบเหมือนมีมดนับพันตัวมาไต่เลย ศิษย์พี่ช่วยใช้ท่อนเนื้อของท่าน... 'นวด' ให้อีกรอบได้ไหม?"
      คำพูดซื่อๆ แต่แฝงความกระสันทำเอาเล่งฮู้ชงตบะแตกอีกครั้ง เขาหัวเราะในลำคอพลางจับร่างนางพลิกขึ้นมานั่งคร่อมทับบนหน้าขา จีวรหลุดไปกองที่เอว เผยยอดถันสีแดงระเรื่อสั่นไหวท้าทายสายตา
    "งี้นิ้ม... สิ่งที่ข้าทำอยู่นี้ เขาไม่ได้เรียกว่าถ่ายพลังหรอกนะ..." เขาโน้มกระซิบเบาๆข้างหู พลางจับสะโพกมนกดลงมาให้ร่องหีที่แฉะชุ่มกลืนกินลำเอ็นที่ผงาดขึ้นมาใหม่ทีละนิด "เขาเรียกว่า 'ร่วมรัก เรียกให้สั้นว่า เย็ด' ...และตอนนี้เจ้าก็กำลังเย็ดกับข้าอยู่" เขาบอกยิ้มๆ
    "เย็ด... หรือ?" แม่ชีน้อยทวนคำอย่างงงงวยพลางแหงนหน้าครางลั่นเมื่อท่อนเนื้อขยี้ลงจุดกระสัน "อ๊างงง! ศิษย์พี่... ฮื้อ... มันเข้าไปลึกกว่าเดิมอีก!"
    "ลองขยับสะโพกดูสิ ขย่มเย็ดลงมาแรงๆ เหมือนที่ข้ากระแทกเจ้าเมื่อครู่"
    งี้นิ้มลองโยกย้ายสะโพกขึ้นลงอย่างเก้ๆ กังๆ ทว่าพอส่วนหัวบานถูไถจุดเสียวเร้นลับ นางก็ถึงกับสะท้านรัว "นะโม... ตัสสะ... อ๊ะ... อ๊าาา! ตรงที่มันนูนๆ... มันกระแทกโดนงี้นิ้มพอดีเลย ภะคะวะโต... อื้ออ!"
    ขณะที่นางพยายามจะสวดมนต์เพื่อเรียกสติ เล่งฮู้ชงก็คว้าคอสาวน้อยเข้ามาประกบปากดูดดื่มอย่างกระหาย ลิ้นสอดเข้าพัวพันลิ้นเล็กๆของนางจนเสียงสวดมนต์กลายเป็นเสียงครางอู้อี้ในลำคอ งี้นิ้มเผลอควบตะบึงสะโพกถี่รัวบดขยี้ลำควยยักษ์อย่างบ้าคลั่ง หน้าอกคู่งามกระเพื่อมไหวรุนแรง เล่งฮู้ชงสวนสะโพกรับแรงขย่มจนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่น "ตับ! ตับ! ตับ!"
    "อ๊างงง! ศิษย์พี่... งี้นิ้มจะขาดใจแล้ว... ข้างในมันร้อนระเบิดแล้ว! อ๊าาา!"
    ร่างบางกระตุกเกร็ง รูสาวขมิบตอดรัดลำเนื้อจนเล่งฮู้ชงคำรามลั่นก่อนจะฉีดน้ำกามร้อนฉ่าระลอกสองเข้าสู่ก้นบึ้งจนล้นออกมาตามง่ามขา งี้นิ้มซบหน้าลงบนไหล่ศิษย์พี่ หายใจหอบโยนพลางรับรู้ถึงรสชาติการร่วมเย็ด ที่แสนรัญจวนใจเหนือกว่าบทสวดมนต์บทใดในโลก

แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า ลอดผ่านรอยแตกของเพดานถ้ำลงมาอาบไล้ร่างของคนทั้งคู่ที่ยังคงกอดก่ายกันอยู่บนหญ้าแห้ง งี้นิ้มลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความสงบทางธรรมอย่างที่เคยเป็น แต่กลับเป็นความอุ่นซ่านที่ยังคงหลงเหลืออยู่กึ่งกลางร่างกาย  และความปวดหนึบที่ร่องสาวซึ่งบัดนี้แดงช้ำจากการร่วมรักมาตลอดทั้งคืน
      นางก้มลงมองดูตัวเองแล้วก็ต้องอุทานออกมาเบาๆ "นะโม... จีวรของงี้นิ้ม ขาดจนดูไม่ได้เลย"
    สภาพของนางในตอนนี้ช่างห่างไกลจากคำว่าแม่ชีผู้ถือศีล จีวรสีเทาตัวเก่งขาดวิ่นจนปิดบังหน้าอกหน้าใจแทบไม่มิด บนเนื้อตัวขาวผ่องมีรอยรักแดงระเรื่อฝังอยู่ประปราย และที่น่าอับอายที่สุดคือคราบน้ำกามขาวขุ่นที่แห้งกรังติดอยู่ตามต้นขาเรียวสวย
    "ศิษย์พี่เล่งฮู้ ท่านตื่นหรือยัง?" นางสะกิดไหล่บุรุษหนุ่มที่บัดนี้มีเลือดฝาดดูแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผลจากการร่วมรัก เพื่อถ่ายเทพลังตลอดคืนทำให้เขากลับมาดูสง่างามดั่งเดิม
    เล่งฮู้ชงลืมตาขึ้น ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์พลางรวบเอวบางของแม่ชีน้อยเข้ามาจูบหน้าผาก "ข้าตื่นนานแล้ว... และข้าก็เห็นนะว่าเจ้าแอบมองท่อนเนื้อ ของข้าตอนมันตื่นตัวเมื่อครู่นี้ด้วย"
    "บ้า! ศิษย์พี่พูดอะไรก็ไม่รู้" งี้นิ้มซุกหน้าลงกับอกเขาด้วยความอาย "งี้นิ้มแค่สงสัยว่า... ทำไมพอมันคายน้ำออกมาหมดแล้ว มันถึงยังกลับมาแข็งได้อีกละ? พระพุทธองค์ไม่ได้บอกไว้ในคัมภีร์เลยว่าพิษร้ายมันจะกำเริบเร็วขนาดนี้"
    เล่งฮู้ชงหัวเราะร่าพลางลูบไล้สะโพกมนของนางผ่านผ้าจีวร "นั่นไม่ใช่พิษหรอกงี้นิ้ม... แต่มันคือน้ำเชื้อแห่งรักที่ข้ามีต่อเจ้าต่างหาก"
ก่อนที่แสงแดดจะส่องสว่าง งี้นิ้มจำต้องรีบจัดแจงเสื้อผ้าเพื่อกลับไปยังอารามสำนักหานซาน นางพยายามรวบรวมเศษผ้าจีวรที่ขาดวิ่นมาผูกปมเข้าด้วยกันอย่างเก้ๆ กังๆ พลางใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบกามและเลือดพรหมจรรย์ออกจากร่องสาวอย่างเบามือ ทุกสัมผัสยังคงทำให้นางสะท้านหวิวพลางนึกถึงจังหวะที่ท่อนเนื้อยักษ์ กระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุด
    "ศิษย์พี่ งี้นิ้มต้องไปแล้วนะ" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์ "หากท่านอาหญิงถามว่างี้นิ้มหายไปไหนมาทั้งคืน งี้นิ้มจะบอกว่าไปนั่งวิปัสสนากรรมฐานในถ้ำจนจีวรขาดเพราะกิ่งไม้เกี่ยว... ท่านว่าท่านอาจะเชื่อไหม?"
    เล่งฮู้ชงยิ้มพลางจัดปอยผมให้นาง "เชื่อหรือไม่ไม่สำคัญ... สำคัญที่ใจของเจ้างี้นิ้ม ว่าบัดนี้เจ้าได้บรรลุธรรมบทที่ลึกซึ้งที่สุดที่แม่ชีคนไหนไม่เคยสัมผัสแล้ว"
    แม่ชีน้อยพยักหน้าหงึกๆ พลางเดินกะเผลกออกจากถ้ำไป ความระบมที่ร่องสวาททำให้การเดินแต่ละก้าวช่างลำบาก ทว่านางกลับรู้สึกถึงความอุ่นแฉะของน้ำกามที่ยังคงไหลซึมออกมาจากรูสาว เป็นเครื่องเตือนใจถึงบทรักที่แสนเร่าร้อน
    นางหันกลับมามองเล่งฮู้ชงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหายลับไปในพุ่มไม้ "ศิษย์พี่เล่งฮู้... ถ้าวันไหนท่อนเนื้อร้ายของท่านกำเริบอีก อย่าลืมส่งสัญญาณบอกงี้นิ้มนะ งี้นิ้มจะรีบมาให้ท่าน... มาช่วยนวดให้ท่านทันทีเลย!"
คำพูดไร้เดียงสาทิ้งท้ายไว้พร้อมรอยยิ้มหวานหยด เล่งฮู้ชงมองตามด้วยใจที่พองโต บัดนี้ภายใต้จีวรสีเทาที่เรียบง่าย ได้ซ่อนความลับที่แสนวาบหวิวและบาปพิสุทธ์ที่รัญจวนใจที่สุดในยุทธภพไว้เสียแล้ว

รักษาท่อนเนื้อร้ายจนขาถ่างแทบเดินไม่ไหว

รักษาท่อนเนื้อร้ายจนขาถ่างแทบเดินไม่ไหว

ขอถามครับ เนื้อหาดาร์กเกินไปรึป่าวครับ  อยากทราบมุมมองคนอื่นมั่งครับ

เจอมหาเวทย์ดูดดาว หรือ มหาเวทย์เพิ่มกำหนัด กันแน่ เล่งฮู้ชง