รถกระบะสี่ประตูสีเทาคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ข้างตู้เอทีเอ็มในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งชานกรุง เสียงเครื่องยนต์ดีเซลยังเดินเบาแผ่ว ๆ คล้ายเสียงลมหายใจของคนที่กำลังเฝ้ารอบางสิ่งบางอย่าง ฟิล์มรถที่ดำมืดทำให้ไม่มีใครรู้ว่ามีใครนั่งอยู่ภายในห้องโดยสาร

เสียงพร่าของสัญญาณวิทยุสื่อสารดังขึ้นในรถเป็นระยะ สายตาของคนในรถทั้งสามจ้องมองไปที่ห้องน้ำ แต่ไม่มีใครพูดอะไรกันสักคำ

"รถเก๋งสีดำใช่ไหมครับ..." ในที่สุด เสียงหนึ่งก็เปรยถามขึ้น

"ใช่ ถ้ามีรถเก๋งสีดำเข้ามา...ต้องใช่แน่นอน" ร.ต.ต.กิตติตอบ

ด.ต.เกรียงไกรที่เอ่ยถามเมื่อครู่พยักหน้ารับพลางจับตามองว่ามีรถเก๋งสีดำเข้ามาหรือไม่ เขานั่งอยู่หลังพวงมาลัย รับหน้าที่กุมบังเหียนรถกระบสีเทาคันนี้ ดาบเกรียงอยู่ในวัยสี่สิบต้น ๆ ผิวกร้านแดด ใบหน้าคมเข้ม มีรอยแผลเป็นบากใหญ่ตรงคิ้วขวาอันเป็นของฝากจากการปราบคดียาเสพติดเมื่อหลายปีก่อน

ช่วงเวลาปกติ ดาบเกรียงเป็นชายหนุ่มใหญ่ที่พูดจาเฮฮาโผงผางตามรูปร่างของเขาที่สูงใหญ่ แต่บัดนี้เสียงของเขาทุ้มต่ำด้วยความเคร่งเครียดเพราะจดจ้องกับสถานการณ์ตรงหน้า สายตาเฉียบคมเหมือนเสือที่รอจังหวะกระโจน มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยแน่น อีกข้างกุมอยู่ที่หัวเกียร์รอจังหวะการยัดฟันเฟืองขับเคลื่อนเพื่อไล่ล่าคนร้ายหากจำเป็น

บนเบาะข้างคนขับคือผู้ตอบคำถามเมื่อครู่ ร.ต.ต.กิตติ อัครเดช เจ้าหน้าที่หนุ่มไฟแรงจากหน่วยปราบยาเสพติด ผู้เพิ่งย้ายมาจากส่วนกลางเมื่อไม่กี่เดือนที่แล้ว อายุยี่สิบแปด ชายหนุ่มรูปร่างเพรียว ปราศจากไขมันส่วนเกิน เพราะชอบออกกำลังกายด้วยรู้ดีว่าการทำงานตรงนี้ต้องมีร่างกายที่ฟิตเปรียะ

หมวดกิตจ้องมองไปทางซ้ายเพื่อสังเกตการณ์หน้าห้องน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เขาหันไปอีกด้านเพื่อดูรถกระบะสีเงินฟิล์มทึบอีกคันที่จอดซุ่มอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร...แล้วก็หันไปมองที่เบาะหลังซึ่งมีเจ้าหน้าที่อีกคนนั่งอยู่...ผู้หมวดดุจดาว

ผู้หมวดหนุ่มลอบมองหญิงสาวที่กำลังหันไปอีกด้านหนึ่งเพื่อมองรถกระบะสีเงินเช่นกัน ทำให้เธอไม่ได้รู้ว่าถูกจับจ้องโดยหมวดกิต สายตาของเขาหยุดกึกที่ไรผมบนต้นคอขาวนวลเนียนของเธอ แล้วก็ไล้ลงมาถึงต้นแขนอ้อนแอ้นได้รูป หน้าอกอวบดันเสื้อโปโลออกมาเป็นก้อนกลมกลึง หน้าท้องแบนราบ กางเกงยีนส์รัดรูปที่เธอสวมใส่ขับเน้นสะโพกผาย

ร.ต.ต. ดุจดาว พิสุทธิ์ไพศาล อยู่ในชุดตำรวจนอกเครื่องแบบตามปกติ ไม่มีสิ่งใดพิเศษหรือสะดุดตาอย่างใด ทว่า ความงามของเธอนั้นสะกิดใจหมวดกิตตั้งแต่เห็นครั้งแรกเมื่อหลายเดือนก่อน...ในตอนที่เขาและเธอถูกย้ายมาสังกัดในหน่วยปราบยาเสพติดแห่งเดียวกันในเวลาไล่เลี่ยกัน

ผู้หมวดสาวหันกลับมาทำให้สบสายตาเข้ากับหมวดหนุ่มทันใด สีหน้าของเธอไม่ได้เรียบเฉยเสียทีเดียว แต่แฝงด้วยความระแวดระวัง เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มมัดรวบเป็นหางม้าดูทะมัดทะแมง ดวงตากลมโตที่มีทั้งความหวานซึ้งและเปรี้ยวเฉี่ยวทำให้หมวดกิตต้องกระแอมออกมา

"สังเกตเห็นอะไรบ้างไหมครับ หมวดดาว" หมวดกิตเอ่ยถาม

"ไม่มีค่ะ หมวดกิต"

ดุจดาวตอบแล้วหันไปมองที่ห้องน้ำอีกครั้ง พร้อมกับขยับมือที่ถือวิทยุให้มั่นคงขึ้น ฝ่ามือเริ่มชื้นเหงื่อเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าปกติ แม้จะผ่านการลงพื้นที่ภาคสนามมาแล้วหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่เธอมักทำหน้าที่แนวหลัง ประสานข้อมูล สื่อสารคำสั่ง หรือเก็บหลักฐานหลังเหตุการณ์สงบ

ปฏิบัติการวันนี้ต่างออกไป นี่คือครั้งแรกที่เธอได้อยู่ในทีมแนวหน้า อันเป็นทีมที่จะต้องบุกจับคนร้าย จุดที่เส้นแบ่งระหว่างความสำเร็จกับความสูญเสียอยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ผู้หมวดสาววัยยี่สิบเจ็ดสูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ กลิ่นดีเซลและอากาศอับในรถประสานกันจนรู้สึกได้ถึงรสโลหะจาง ๆ ในคอ หางตาของเธอเห็นเงาไฟจากร้านสะดวกซื้อกระทบกระจกด้านข้าง สั่นวูบไหวตามอัตราการเต้นของหัวใจเธอในตอนนี้

เสียงในหัวพูดเตือนเธอช้า ๆ 'ใจเย็นสิ...ดาว...แค่ทำในสิ่งที่ฝึกมา' เธอผ่อนลมหายใจหลายครั้งจนความระทึกหัวอกคลายตัวลงได้บ้าง

"รถเก๋งสีดำต้องสงสัยเข้ามาแล้ว"

เสียงวิทยุสื่อสารมาจากอีกทีมหนึ่งที่ซุ่มอยู่ในรถกระบะสีเงินดังขึ้น ดาบเกรียง หมวดกิต และหมวดดาว ทั้งสามคนหันไปมองที่ปากทางเข้าปั๊มน้ำมันอย่างพร้อมเพรียงกัน รถเก๋งคันดังกล่าวเคลื่อนตัวไปจอดอยู่หน้าห้องน้ำตามที่ 'สาย' นัดหมายไว้

ชายหนุ่มรูปร่างผอมแห้งเดินออกจากห้องน้ำ ไม่มีใครรู้นอกจากเจ้าหน้าที่ว่าชายคนนี้คือสายสืบนอกเครื่องแบบ บนหลังของเขามีกระเป๋าเป้สะพายอยู่ด้วย รถเก๋งจอดนิ่งแวบหนึ่ง ก่อนจะมีชายฉกรรจ์ร่างท้วมเปิดประตูลงมาจากฝั่งคนนั่ง

นั่นคือหนึ่งในคนค้ายาซึ่งเป็นเป้าหมายจับกุมในวันนี้ ชายร่างท้วมเดินไปพูดคุยกับสายสืบ ทั้งหมดอยู่ในสายตาของเจ้าหน้าที่ในรถกระบะสีดำและสีเงิน พร้อมที่จะบุกเข้าชาร์จจับกุมทันทีที่มีการตกลงซื้อขายกันเรียบร้อยแล้ว

"สแตนบาย...เห็นของก่อน...แล้วชาร์จ"

เสียงวิทยุสื่อสารสั่งการมาดังชัดเจนแจ่มแจ้ง ดาบเกรียงกุมพวงมาลัยพลางพยักหน้าเล็กน้อย ขณะที่หมวดกิตกุมที่มือจับเปิดประตู เช่นเดียวกับดุจดาวเช่นกัน เตรียมจะพุ่งตัวลงจากรถเพื่อเข้าจับกุม บรรยากาศตึงเครียดจนทั้งหมดกลั้นหายใจ

ดุจดาวเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอทำให้สมาธิของหมวดกิตกระเจิงไปชั่วขณะ เขาต้องหลับตาลงแล้วส่ายศีรษะเพื่อควบคุมความรู้สึกของตัวเอง

"กำลังส่งของกันแล้ว" ดาบเกรียงเอ่ยเสียงแหบต่ำ

สองผู้หมวดหนุ่มสาวมองจ้องไปที่ชายร่างท้วมที่กำลังเปิดท้ายรถเก๋ง แสดงให้เห็นถุงพลาสติกสีดำที่ภายในบรรจุของบางอย่างเป็นห่อสีส้ม ก่อนที่สายสืบจะเริ่มแกะมันออกดูและส่งสัญญาณมือคือการเกาด้านหลังศีรษะ

นั่นคือสัญญาณบอกว่าสิ่งของใต้ถุงพลาสติกคือยาเสพติด

"ชาร์จ! เข้าชาร์จได้เลย!" เสียงสั่งการดังจากวิทยุ

ประตูรถกระบะทั้งสองคันเปิดพรวดพราดออก เจ้าหน้าที่หลายนายกรูกันออกจากรถแล้ววิ่งพุ่งตัวไปที่รถเก๋งคันดังกล่าว หางตาของชายร่างท้วมหันมาเห็นพอดี มันไหวตัวทันจึงควักปืนออกมาจ่อที่ศีรษะของสายสืบคนนั้น ตะคอกให้นั่งลง แล้วรีบถลากลับเข้าไปนั่งในรถเก๋ง

คนขับรออยู่แล้ว รถเก๋งถอยปราดออกจากช่องจอดจนเกือบจะชนหมวดกิต เขาเบี่ยงตัวหลบแล้วล้มกลิ้งโคโล่ ขณะที่หมวดดุจดาวชะงักแล้วรีบวิ่งกลับไปที่รถกระบะ ดาบเกรียงสบถลั่นอยู่คนเดียวขณะมองรถเก๋งพุ่งออกจากปั๊มไปแล้ว เมื่อสองผู้หมวดขึ้นรถมาได้ นายดาบหนุ่มใหญ่ก็กระทืบคันเร่งตามไปติด ๆ

เสียงเครื่องยนต์ดีเซลคำรามลั่น รถกระบะสี่ประตูสีเทาพุ่งทะยานออกจากปั๊มน้ำมันเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันศร รถเก๋งสีดำของคนร้ายเร่งหนีสุดชีวิต ไฟท้ายสีแดงพริบวาบอยู่ข้างหน้าในระยะไม่ถึงร้อยเมตร

"มันออกไปถนนวงแหวน" หมวดกิตตะโกนขึ้นขณะเอื้อมมือคว้าวิทยุสื่อสารแล้วรายงานออกไป

"หน่วยสองตามไปให้ติด...หน่วยแรกจะอ้อมไปดักทีทาง"

เสียงวิทยุสื่อสารจากรถกระบะอีกคันดังตอบมา ดาบเกรียงปฏิบัติตามคำสั่ง ตามท้ายรถเก๋งไปให้ติด แต่แล้วรถของคนร้ายก็เลี้ยวเข้าถนนลูกรังจนฝุ่นตีขึ้นคลุ้ง

รถกระบะเลี้ยวตามไปติด ๆ ฝุ่นที่ตลบอบอวลทำให้มองแทบไม่เห็นทาง ก่อนที่ในอีกอึดใจเดียว รถเก๋งสีดำก็จอดสนิทอยู่ที่ป่ากล้วยข้างทาง ประตูรถทั้งสองฝั่งเปิดออก คนร้ายหนีกระเจิงด้วยเท้าออกไปแล้ว เห็นแผ่นหลังชั่วแวบหนึ่ง ทำให้ทั้งหมวดกิตและหมวดดาวเปิดประตูลงจากรถไปด้วย

"ดาบเกรียง...คุณอยู่เฝ้ารถ ผมกับหมวดดาวจะไล่คนร้าย!" หมวดกิตสั่งอย่างรวดเร็วพลางชักปืนพกคู่กายออกมา เช่นเดียวกับหมวดสาวที่กระชับปืนในมือรออยู่แล้ว

"ระวังตัวด้วยนะหมวด!" ดาบเกรียงตะโกนตอบก่อนจะเริ่มแจ้งวิทยุรายงานสถานการณ์

ดุจดาวไม่ได้รอคำสั่งซ้ำ เธอพุ่งทะยานเข้าสู่ความสลัวของป่ากล้วยอย่างไม่ลังเล รองเท้าผ้าใบที่สวมอยู่ช่วยให้การวิ่งบนดินลูกรังและใบกล้วยที่แห้งกรอบเป็นไปอย่างคล่องแคล่ว

"ผมไปทางซ้าย...หมวดดาวไปทางขวา" หมวดเอ่ยเมื่อเห็นรอยเท้าคนร้ายแยกทางกัน

"รับทราบ..."

ดุจดาวตอบสั้นๆ เธอวิ่งลึกเข้าไปในป่า เสียงกรอบแกรบของใบไม้ใต้ฝ่าเท้าดังกลบเสียงหายใจที่เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ เธอมุ่งหน้าตามร่องรอยที่เห็นแวบๆ เมื่อครู่...ซึ่งน่าจะเป็นชายร่างท้วมที่นั่งข้างคนขับ

ป่ากล้วยเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงยามเย็นย่ำและเสียงลมหายใจหนักๆ ของเธอเอง เธอรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่กำลังแผ่ซ่านจากร่างกาย ความตื่นเต้นที่เคยมีเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่ดุดัน

แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นเบื้องหน้า ดุจดาวชะงัก เธอหลบเข้าหลังต้นกล้วยขนาดใหญ่ ก่อนจะยกปืนในมือขึ้นเล็ง

"ออกมา! อย่าคิดหนี ไม่อย่างนั้นฉันยิงแน่!" เธอสั่งเสียงดัง

ชายร่างท้วมคนนั้นปรากฏตัวขึ้น เขาหายใจหอบถี่จนตัวโยน เหงื่อท่วมกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามจะวิ่งต่อไป แต่เรี่ยวแรงเริ่มถดถอย

"อย่ายิงผม...อย่ายิง" ชายคนนั้นตะโกนบอก พลางยื่นถุงยาเสพติดในมือออกไปทางดุจดาวราวกับจะโยนให้

"ชูมือขึ้น" ดุจดาวออกคำสั่งพลางเดินออกจากที่กำบัง แสงอาทิตย์สุดท้ายสาดมากระทบเงาของเธอให้ดูสูงใหญ่และน่าเกรงขาม

ชายร่างท้วมทำท่าจะโยนถุงยาเสพติดแล้ววิ่งหนีต่อ แต่ดุจดาวไวกว่า เธอตัดสินใจพุ่งเข้าใส่ทันที

โครม!

ร่างของทั้งคู่ปะทะกันอย่างแรง ดุจดาวใช้ทั้งแรงวิ่งและน้ำหนักตัวพุ่งเข้ากระแทก แต่ชายร่างท้วมแม้จะอ้วนและเหนื่อยหอบ ทว่าก็มีน้ำหนักตัวและพละกำลังที่มากกว่าผู้หญิงอย่างเธอแบบเทียบกันไม่ได้ ทำให้เหมือนหญิงสาววิ่งชนกำแพงเข้าอย่างจัง

ทั้งคู่ล้มลงไปบนพื้นดิน ดุจดาวพยายามใช้เทคนิคการจับกุมที่ฝึกมาเพื่อรวบแขนของเขา แต่ชายคนนั้นดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

"ปล่อยกู อีตำรวจ!" เขาตะคอกใส่หน้าเธออย่างเกรี้ยวกราด ชายร่างท้วมใช้ความได้เปรียบด้านพละกำลัง ผลักร่างของดุจดาวให้หงายลงกับพื้น ปืนของเธอหลุดมือไปทันที

วินาทีนั้น...โลกทั้งโลกของดุจดาวหยุดหมุน

คนร้ายร่างท้วมคร่อมร่างของเธอไว้ แขนหนาหนักกดทับที่ช่วงลำคอของเธอ ดุจดาวหายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก หน้าอกอวบใหญ่เกินตัวสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่รุนแรงจากความเหนื่อยล้า ชายฉกรรจ์ปราดตามอง

ฉับพลันความหวาดหวั่นที่จะถูกจับกุมบนใบหน้าของคนร้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นความกระหายหื่นที่น่ารังเกียจ

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

ขอบพระคุณมากค่ะ

หมวดสาวเสียท่าคนร้ายเลยโดนจัดหนัก
แต่จะหนักแค่ไหน...หนักแหละ

 ดุจดาวอีตำรวจ