ตอนที่ 1 การเริ่มต้นที่มหาลัย
แสงสีส้มอมทองของเช้าตรู่เล็ดลอดผ่านม่านพลาสติกสีขาวขุ่นที่ขาดเป็นริ้วเล็กๆ หยดน้ำค้างจากเครื่องปรับอากาศเก่าตกลงบนขอบหน้าต่างดังติ๊ก...ติ๊ก... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ธนากร หรือ "เต้" ลืมตาขึ้นช้าๆ กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นบุหรี่จางๆ จากห้องข้างๆ ลอยเข้ามาผสมกับกลิ่นสบู่ก้อนที่เขาใช้เมื่อคืน เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงสปริงเก่าที่ยุบตัวตรงกลางจนหลังแอ่น รู้สึกถึงความแข็งของไม้รองที่นอนแทงทะลุฟองน้ำบางๆ



เขาลุกขึ้นนั่ง มือลูบหน้าตัวเองที่ยังบวมตุ่ยจากการนอนน้อยเมื่อคืน เพราะนอนไม่หลับ ภาพในหัววนเวียนอยู่แค่เสียงครางหวานๆ กับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของผู้ชายห้องข้างๆ ที่ดังลอดกำแพงยิปซัมบางเฉียบมาทั้งคืน จนเขาต้องปลดปล่อยตัวเองถึงสองรอบกว่าจะหลับได้



เต้เดินเปล่าเท้าไปที่ตู้เสื้อผ้าไม้ปาติเกิลเก่าๆ หยิบชุดนักศึกษาสีขาวที่รีดเรียบตั้งแต่เมื่อวานออกมาแขวน เขามองตัวเองในกระจกบานเล็กที่แปะติดผนัง มีรอยแตกร้าวเป็นเส้นขวางใบหน้า เห็นเด็กบ้านนอกผิวคล้ำ ผมสั้นทรงนักเรียน ฟันขาวเรียงสวยเพราะไม่เคยสูบบุหรี่หรือดื่มเหล้า แต่นั่นแหละที่ทำให้เขาโดดเด่นในแบบที่เขาไม่เคยรู้ตัว



วันนี้คือวันจริง วันแรกของชีวิตมหาวิทยาลัย คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่เขาได้ทุนนักกีฬาฟุตบอลเยาวชนมาครองแบบหวุดหวิด ตัวสำรองที่ลงสนามรวมแล้วไม่ถึงสิบนาที แต่โค้ชทีมชาติเห็นแววอะไรบางอย่างในตัวเด็กตัวดำๆ จากโรงเรียนชนบทคนนี้ เลยเซ็นชื่อรับรองให้



เขาใส่เสื้อเชิ้ต ผูกเนกไทสีน้ำเงินเข้มของคณะอย่างทะนุถนอม เพราะซื้อมาผ่อนเดือนละพันสอง ผูกแล้วแก้มหลายรอบกว่าจะเรียบกริบ หยิบกุญแจมอเตอร์ไซค์ Honda Wave สีน้ำเงินซีดที่พ่อซื้อให้ตั้งแต่ ม.4 ขึ้นคร่อม ขี่ออกจากหอพักในซอยลึกแถวลาดพร้าว-วังหิน ผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวเรือที่ยังไม่เปิด ผ่านสุนัขจรจัดที่นอนขดตัวอยู่ใต้โต๊ะสนุ๊กเกอร์



เขาไม่กล้าขี่เข้าไปจอดในมหาวิทยาลัยโดยตรง รถยนต์ราคาหลายล้านของเพื่อนร่วมรุ่นจอดเรียงกันราวกับโชว์รูม เขาเลี้ยวเข้าไปจอดในซอยเปลี่ยวห่างจากรั้วมหาวิทยาลัยเจ็ดร้อยเมตร ใต้ต้นไทรใหญ่ที่รากปูดโปนเหมือนงูยักษ์ คล้องโซ่ล็อกล้ออย่างเคยชิน แล้วเดินเท้าเข้าไปตามทางเท้าแตกร้าว



ยิ่งเข้าใกล้รั้วมหาวิทยาลัย ความรู้สึกด้อยค่าก็ยิ่งถาโถม อาคารกระจกสูงระฟ้าสะท้อนแสงแดดจนแสบตา นักศึกษาสาวผมยาวทำสี ใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่า เดินคู่กับหนุ่มๆ ที่ใส่นาฬิกา Rolex แท้กันเป็นแถวๆ เต้สะพายเป้ใบเก่าที่แม่เย็บปะให้ใหม่สามรอบ เดินก้มหน้า หลบสายตาคนที่มองเขาราวกับเป็นสิ่งแปลกปลอม



ในหอประชุม แอร์เย็นยะเยือกจนขนลุก เสียงพูดคุยของคนเป็นพันดังกึกก้อง เขาหาที่นั่งแถวหลังสุด มุมใกล้ประตูทางออก เผื่ออยากหนีเมื่อไหร่ก็หนีได้ทันที



"นั่งข้างๆ ว่างปะวะ?"



เสียงใสๆ ดังขึ้นข้างหู เต้หันไปเห็นชายหนุ่มสูงโปร่ง หน้าตาหล่อ ผมสั้นทรงเรียบร้อย ใส่เสื้อนักศึกษาที่ผ้าดูดีกว่าเขาหลายเท่า



"ว่างครับ" เต้ตอบสั้น



"กูชื่อบอล ปีหนึ่งเหมือนกัน คณะบริหารใช่ปะ?"



"ครับ เต้เอง"



บอลยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย ตบไหล่เขาเบาๆ "เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าวเที่ยงเอง หิวเมื่อไหร่ทักไลน์กูเลย"



ปฐมนิเทศดำเนินไปตามสเต็ป คณบดีขึ้นพูดเรื่องวิสัยทัศน์ รุ่นพี่ขึ้นแนะนำชมรมต่างๆ คลับรถยุโรป คลับขี่ม้า คลับกอล์ฟ คลับไวน์ ทุกชมรมฟังแล้วเต้ยิ่งรู้สึกตัวเองเล็กจ้อย ในหัวเขาคิดแต่ตัวเลข ค่าหอหกพัน ค่ากินวันละร้อย ค่าน้ำมันมอเตอร์ไซค์อีกสองพัน เงินที่แม่ส่งมาให้เดือนละสามพันบาท หักแล้วไม่พอแน่ๆ ต้องหางานพาร์ทไทม์เพิ่มให้ได้



บ่ายนั้น เขาไปสัมภาษณ์งาน rider แอปสีเขียว ผ่านตั้งแต่สัมภาษณ์เสร็จ ผู้จัดการร้านมองหน้าเขาแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า "เริ่มงานพรุ่งนี้เลยนะ ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ขึ้นกับออร์เดอร์ ถ้าเยอะได้ถึงพันห้าต่อวันเลย"



เต้ยิ้มจนแก้มปริ อย่างน้อยก็รอด



เย็นวันนั้น เขาซ้อมฟุตบอลกับทีมมหาวิทยาลัยครั้งแรก ยังคงเป็นตัวสำรองเหมือนเดิม โค้ชตะโกนด่าเขาว่า "ขาแข็งเหมือนไม้ไผ่!" แต่ก็ให้โอกาสลงสนามซ้อมสิบนาที เขาวิ่งจนปอดแทบระเบิด เหงื่อโชกท่วมตัว



กลับถึงหอพักตอนสองทุ่มเศษๆ ท้องฟ้าเริ่มมืด เขาจอดมอเตอร์ไซค์ใต้ชายคา เดินขึ้นบันได กลิ่นบุหรี่แรงๆ โชยมาจากชั้นสาม



ผู้ชายคนเดิมยืนพิงระเบียงสูบบุหรี่อยู่ รูปร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบ กล้ามแขนปูดโปนเต็มไปด้วยรอยสักสีเข้ม ผมยาวประบ่า หน้าตาคมเข้มแบบอันธพาลแต่มีเสน่ห์ดึงดูดจนน่ากลัว เขาหันมามองเต้ แล้วยกคิ้ว



"กลับมาแล้วว่ะ น้องใหม่"



"ครับพี่" เต้ยิ้มเกร็งๆ



"กูโจ ห้องข้างๆ มึงชื่ออะไร?"



"เต้ครับ เพิ่งย้ายมาเมื่อวาน"



โจพ่นควันบุหรี่ออกจากปากช้าๆ ยิ้มมุมปากแบบที่ทำให้หัวใจเต้เต้นผิดจังหวะ "ยินดีต้อนรับสู่หอ ถ้ามีอะไรเรียกพี่ได้เลย" แล้วเดินเข้าห้องไป ปิดประตูเบาๆ



เต้เข้าห้องตัวเอง อาบน้ำเย็นให้หายเหนื่อย เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดเก่า กำลังจะนอน ไฟในห้องก็สลัวลงเพราะหลอดไฟเริ่มกะพริบ



แล้วมันก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง



กำแพงบางๆ ส่งเสียงได้ชัดเจนทุกเม็ด



"พี่โจ... อ๊า... เบาๆ นะคะ... เดี๋ยวคนข้างห้องได้ยิน..."



เสียงผู้หญิงหวานๆ ตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของโจ "ไม่ต้องกลัว ห้องนี้กันเสียงดี... มาๆ ต่อเลย..."



จากนั้นคือเสียงเตียงสั่นครืดคราด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตั๊บๆ เสียงครางที่ค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงร้องเสียวซ่านที่แทงทะลุกำแพงเข้ามาในอกของเต้



เขานอนตัวเกร็งอยู่บนเตียง มือกำผ้าปูแน่น เลือดในตัวสูบฉีดจนร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เขาไม่เคยมีแฟน ไม่เคยแม้แต่จูบใครมาก่อน แต่เสียงตรงนี้มันทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้



มือของเขาค่อยๆ ลดลงไปใต้ขอบกางเกงขาสั้น รูดซิปลงช้าๆ ปลดปล่อยความตึงตัวที่แข็งจนเจ็บ เขาจินตนาการถึงร่างกายของผู้หญิงคนนั้นตามจังหวะที่ได้ยิน ตามเสียงครางที่ดังขึ้น เร็วขึ้น แรงขึ้น



มือขยับตามจังหวะของเตียงข้างห้อง ขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนร่างกายเกร็งสะท้าน เขากัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้มีเสียงหลุดออกมา



และในวินาทีที่เสียงผู้หญิงข้างห้องร้องสุดเสียงพร้อมคำว่า "พี่โจ... อ๊า... ถึงแล้ว..."



น้ำร้อนๆ ก็พุ่งกระจายลงบนผ้าปูที่นอนของเขาเป็นสาย



เขานอนหอบหายใจถี่ เหงื่อท่วมตัว มือยังสั่นเทา ความรู้สึกผิดบาปผสมกับความสุขที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนท่วมท้นหัวใจ



ไฟในห้องกะพริบสองสามครั้งแล้วดับลงสนิท



ความมืดกลืนกินทุกอย่าง



แต่ในความมืดนั้น เต้รู้ตัวดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล



เขาคือเด็กบ้านนอกที่เพิ่งก้าวเข้ามาในเมืองใหญ่



และเมืองใหญ่กำลังจะกลืนเขา... หรือเขาจะกลืนเมืองใหญ่นี้กันแน่


ไม่มีใครรู้

แม้แต่ตัวเขาเอง

น่าสนุก ยังไงต่อไป

เริ่มต้นปูพื้นเรื่องได้น่าสนใจดีครับ

น้องเต้มีแววจะได้อาจารย์​ดีนะเนี่ย

น้องเต้มีแววจะได้อาจารย์​ดีนะเนี่ย 555

ตัวเต้เองจะเป็นคนเลือกเส้นทางว่าจะยอมให้ถูกกลืนกินหรือไม่

น้องใหม่ในที่แปลก

เกริ่นเนื้อหาตัวละครมาได้ดีครับ น่าติดตาม

น่าติดตามต่อเลยครับ

ชายหนุ่มแสนซือจะโดนสังคมฟุ้งเฟ้อ ราคะ ยา  กลืนกินไปในทางมืดลง หรืออจะ นำมันมาใช้เพื่อให้ชีวิตสว่างขึ้นในทางดี

มีแววเต้จะต้องอกหักหลายๆครั้ง

เต้ทำตัวเหมือนเศษฝุ่นในเมืองใหญ่

เปิดเรื่องได้น่าติดตามมาก จะมีอะไรมาพลิกชีวิตนายเต้มั๊ยนะ