น้องพลอยจะจับใจความได้ไม๊ละนั่น เค้าบอกว่า "ตอนนี้" นะ
ขอบคุณครับ

เริ่มเข้มข้นขึ้นมาทุกทีแล้ว

นิยายเรื่องนี้สามารถอ่านฟรี จนจบเรื่องครับ อัพเดททุกวันจันทร์

ตอนนี้มีเนื้อหาที่ซ่อนไว้ ซึ่งเนื้อหาที่ซ่อนไม่มีผลกับเนื้อเรื่องครับ

ขอให้สนุกกับนิยายครับ

======================

รัฐปิดประตูบ้านลงอย่างเงียบเชียบ เสียงกลอนที่ขยับล็อคดังกริ๊กเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าพื้นที่แห่งนี้ได้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ เขาหันกลับมามองร่างระหงที่นั่งรออยู่บนโซฟา แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องขับเน้นให้ผิวขาวเนียนของ พลอย ดูผุดผ่องเย้ายวนใจยิ่งกว่าทุกครั้ง เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีอ่อนตัวบางกับกางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวย นั่งกอดเข่าดูประหม่าแต่ก็แฝงความตั้งใจอย่างชัดเจน
เขาวางแพ็กเบียร์ลงบนโต๊ะไม้ใกล้ตัวพลางเลิกคิ้วมองเด็กสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูปนหยอกเย้า รอยยิ้มมุมปากของรัฐดูผ่อนคลายขึ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าเหยื่อที่เขาสยบไว้ได้ด้วยความรัก
"เพิ่งปิดเทอมได้วันเดียวเองนะ... รีบจังเลยนะครับ" รัฐเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางเดินเข้าไปใกล้จนเงาของเขาทาบทับร่างของเธอ
พลอยเงยหน้าขึ้นสบตา ใบหน้าแดงระเรื่อก่อนจะเม้มริมฝีปากตอบกลับเสียงแผ่วแต่ก็ยังมีความดื้อรั้นเล็ก ๆ "ก็ครูบอกเองไม่ใช่เหรอคะ... ว่าถ้าหนูสอบเสร็จเมื่อไหร่ จะให้หนูมาหาได้"
"ครูบอกแบบนั้นก็จริง แต่ไม่คิดว่าจะใจร้อนขนาดมาตั้งแต่วันแรกแบบนี้" เขาโน้มตัวลงไปเท้าแขนกับพนักโซฟา กลิ่นกายชายที่ผสมปนเปกับกลิ่นฝนจาง ๆ จากภายนอกพุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเด็กสาวจนเธอใจสั่น "หรือว่ากลัวครูจะหนีไปเที่ยวปิดเทอมที่ไหนจนลืมพลอยงั้นเหรอ?"
"หนูไม่ได้ใจร้อนสักหน่อย...หนูแค่อยากมายินดีที่สอบเสร็จแล้วต่างหาก" เธอพยายามบ่ายเบี่ยงแต่แววตาฉ่ำวาวกลับฟ้องว่าคำว่า 'ยินดี' ของเธอนั้นมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น
รัฐหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาเอื้อมมือหนาไปเชยคางมนขึ้นอย่างเบามือ นิ้วหัวแม่มือลากไล้ผ่านริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก "ปากแข็งนะเรา... แล้วที่เปิดประตูรอไว้เนี่ย กะจะให้ครูเดินเข้าบ้านมาแล้วเจอ 'ของขวัญ' วางรออยู่บนโซฟาเลยหรือเปล่าครับ?"
"ครูรัฐ!" พลอยอุทานชื่อเขาเบา ๆ ด้วยความเขินอาย พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่กลับถูกมือแกร่งตรึงไว้ให้นิ่งสนิท แววตาของเขายามนี้ไม่ได้นิ่งสงบเหมือนตอนคุมสอบ แต่มันวาววับด้วยความกระหายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความสุภาพ
"ในเมื่อเตรียมตัวมาดีขนาดนี้... ครูคงต้องตรวจสอบหน่อยแล้วล่ะ ว่าบทเรียนที่เคยสอนไป พลอยยังจำได้แม่นเหมือนตอนทำข้อสอบหรือเปล่า" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากเธอ จังหวะที่ความสุภาพพังทลายลงกลายเป็นความต้องการที่พลุ่งพล่าน รัฐจงใจบดคลึงนิ้วลงบนกลีบปากนุ่มแรงขึ้นจนเธอเผลอเผยอออกรับสัมผัส ราวกับเป็นการเปิดทางให้พายุแห่งความปรารถนาเริ่มโหมกระหน่ำในบ้านหลังนี้อย่างไม่ปรานี
รัฐทอดสายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กสาวที่กำลังบึ้งตึงด้วยความนัยบางอย่าง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนกลิ่นสบู่หอมละมุนจากร่างของเธอแตะจมูก ทว่าเมื่อเขาโน้มตัวจะประทับจูบอีกครั้ง พลอยกลับเบือนหน้าหนีเล็กน้อย มือเล็กดันอกแกร่งไว้คล้ายจะประท้วง
"เป็นอะไรไป?" รัฐถามเสียงนุ่มนวล ทว่าดวงตากลับหรี่ลงอย่างจับสังเกต
"หนู... หนูได้ยินคนในตลาดคุยกันค่ะ" พลอยเอ่ยเสียงสั่น แววตาที่เคยฉ่ำวาวด้วยความรักกลับไหวระริกด้วยความน้อยใจ "เขาบอกว่าเห็นครูไปกินข้าวกับครูอิ๋มที่ร้านในอำเภอ... ไปกันสองคน"
รัฐนิ่งเงียบ ไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือรีบร้อนจะปฏิเสธ เขาเพียงแค่ยืนฟังเงียบๆ ปล่อยให้อารมณ์ของเด็กสาวพรั่งพรูออกมา
"ครูอิ๋มทั้งสวย ทั้งเก่ง หุ่นก็ดี... ใครๆ ก็ชอบเธอทั้งนั้น" พลอยตัดพ้อพลางก้มหน้าลงมองปลายนิ้วตัวเองที่ขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับ "หนูไม่แปลกใจหรอกค่ะถ้าครูจะชอบผู้หญิงแบบนั้น หนูมันก็แค่เด็กนักเรียนคนหนึ่ง..."
"แล้วถ้าครูชอบครูอิ๋มจริงๆ... พลอยจะทำยังไง?" รัฐถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับบีบคั้นความรู้สึกคนฟังอย่างรุนแรง
พลอยนิ่งไปครู่ใหญ่ เธอส่ายหน้าช้าๆ ราวกับกำลังพึมพำบอกกับตัวเองมากกว่าจะตอบเขา "หนูห้ามครูไม่ให้ชอบคนอื่นไม่ได้หรอกค่ะ... แต่หนูก็เลิกชอบครูไม่ได้เหมือนกัน หนูจะไปทำอะไรได้..."
รัฐมองท่าทางน่าสงสารนั้นแล้วคลี่ยิ้มบาง เขาเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมของเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะกระซิบที่ข้างหู "ฟังครูนะ... ต่อให้ครูจะชอบครูอิ๋มจริงๆ ครู ก็-ไม่-ทิ้ง-พลอย หรอกครับ"
คำยืนยันนั้นทำให้พลอยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด แววตาของเธอเริ่มมีความหวังพาดผ่าน ทว่ารัฐกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้หัวใจของเด็กสาวพองโตจนแทบคับอก
"แต่ตอนนี้... ครูไม่ได้ชอบครูอิ๋มครับ"
สิ้นคำพูดนั้น ความกังวลทั้งหมดของพลอยมลายหายไปสิ้น รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าพร้อมกับความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามา รัฐไม่ปล่อยให้วินาทีแห่งความหวานนี้เสียเปล่า เขาเชยคางเธอขึ้นมาสบตาอีกครั้ง แววตาที่เคยสุภาพกลับวาววับด้วยเพลิงปรารถนาที่ลุกโชน เขาบดริมฝีปากลงไปจูบเธออย่างดูดดื่มรุนแรง ลิ้นร้อนแทรกซอนเข้าไปกวาดชิมความหวานภายในโพรงปากของเด็กสาวอย่างหิวกระหาย พลอยครางอื้ออึงในลำคอ ร่างกายอ่อนระทวยจนต้องโอบกอดคอเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว จูบครั้งนี้ไม่มีความลังเล

สายหมอกยามเช้าบางเบาพาดผ่านท้องถนนที่ยังไร้ผู้คน รัฐขับรถ SUV คู่ใจมาจอดนิ่งสนิทอยู่ในมุมมืดของพุ่มไม้ห่างจากศาลาริมทางที่ค่อนข้างลับตาคน พลอยก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่พยายามจะให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ภายในกายจะยังรู้สึกถึงความอุ่นวาบและร่องรอยแห่งความรุนแรงที่รัฐฝังทิ้งไว้ตลอดทั้งคืน
เขานั่งจ้องมองร่างเล็กนั้นผ่านกระจกฟิล์มมืดอย่างใจเย็น จนกระทั่งรถโดยสารคันแรกของสายวิ่งมาจอดรับเธอไป พลอยหายลับเข้าไปในรถเพื่อเดินทางกลับไปสมทบกับ "ความจริง" ที่เธอสร้างขึ้นว่าไปปาร์ตี้บ้านเพื่อน ทุกอย่างแนบเนียน ไร้ร่องรอย และไม่มีใครสังเกตเห็นคราบคาวแห่งกามารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าชุดเดิมของเธอ
รัฐเคลื่อนรถออกจากจุดนั้นอย่างนิ่มนวล เสียงเครื่องยนต์คำรามเบา ๆ ในความเงียบสงบยามรุ่งสาง เขาขับผ่านย่านชุมชนที่เริ่มมีพระบิณฑบาตปรากฏให้เห็นตามริมทาง รัฐจอดรถให้สมณะเพศข้ามและค้อมศีรษะให้เล็กน้อยด้วยท่าทางที่ดูเป็นครูผู้ทรงศีลและเปี่ยมด้วยมารยาทอย่างที่เขา 'สวมหน้ากาก' มาตลอด
เมื่อกลับถึงบ้านที่เพิ่งผ่านศึกหนักมา เขาก้าวผ่านห้องนอนที่ผ้าปูเตียงยังคงยับยู่ยี่และมีคราบน้ำรักแห้งกรังเป็นหลักฐานของชัยชนะ รัฐไม่ได้รีบร้อนจัดการมัน แต่กลับเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อชงกาแฟดำกลิ่นหอมกรุ่น เขาถือแก้วกาแฟร้อนเดินออกมานั่งที่เก้าอี้ไม้ริมหน้าต่าง จิบมันอย่างช้า ๆ พลางทอดสายตามองออกไป
แสงตะวันที่เริ่มสาดส่องข้ามรั้วบ้านเข้ามาทำให้โลกค่อย ๆ ตื่นขึ้น แต่สำหรับรัฐ มันคือการเริ่มต้นของกระดานใหม่ ช่างจะเข้ามาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเพื่อปรับปรุงห้องด้านหลังให้กลายเป็นพื้นที่ "ส่วนตัว" ที่สมบูรณ์แบบ ทั้งการบุผนังกันเสียงและกลอนประตูที่สั่งทำพิเศษ
เขายิ้มให้กับตัวเองขณะสัมผัสถึงความร้อนจากถ้วยกาแฟในมือ ภารกิจกับพลอยจบลงชั่วคราวด้วยความสมบูรณ์แบบ แต่ภารกิจกับครูอิ๋มและ 'ทีมเขียว' กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในสถานที่ที่เขากำลังเตรียมการไว้อย่างประณีตแห่งนี้

สมใจ

พลอยหลงครูจนยอมหมดตัว

น้องพลอยรอไม่ไหวคิดถึงหำครู