ชีวิตคือการเรียนรู้

เริ่มแล้ว

  thk

ความเจ็บปวดในบทเรียน


"ผมต้องทำอย่างไรต่อจากนี้..." นัทถามเสียงแผ่ว ในหัวของเขาว่างเปล่า ไม่เข้าใจว่าร่างกายกำลังตอบสนองต่อสัมผัสนี้ได้อย่างไร มันทั้งน่าอายและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน ดวงตาของเขาเงยขึ้นมองป้านวลอย่างไม่เข้าใจ เต็มไปด้วยความสับสนและความไม่ประสาต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
สิ้นเสียงคำถามนั้น ป้านวลก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาในความคิด แต่ความปรารถนาที่ฝังลึกก็กัดกินจนเธอแทบไม่รู้สึกผิด ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ท่อนเนื้อตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้ ราวกับถูกมนต์สะกด ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามควบคุมไว้ตลอดมา กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง
อย่างควบคุมไม่ได้ มือของป้านวลค่อย ๆ เอื้อมไปสัมผัสกับองคชาตของนัทอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมา และความแข็งขืนที่แตกต่างจากผิวหนังส่วนอื่นอย่างสิ้นเชิง ราวกับกำลังสัมผัสกับบางสิ่งที่ต้องห้ามแต่เย้ายวน
"ชู่ว..." ป้านวลกระซิบเสียงแหบพร่า เธอหลุบตาลงเล็กน้อย พยายามไม่สบตากับนัทโดยตรง ดวงตาของเธอมองตรงไปยังท่อนเนื้อนั้น ที่ตอนนี้ตั้งตระหง่านอย่างสมบูรณ์ ปลายหยักมนเริ่มมีน้ำใส ๆ ซึมออกมาเล็กน้อย "เดี๋ยวป้าจะสอน... สอนให้หนูรู้จัก..." น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ราวกับกำลังพูดกับตัวเองมากกว่านัท
ปลายนิ้วของเธอเริ่มลูบไล้ไปตามความยาวขององคชาตอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังวาดลวดลายบนผืนผ้าใบที่ไม่คุ้นเคย นัทสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสที่ไม่คาดฝันนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นปราดไปทั่วร่างกาย ทำให้เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นและประหม่า
"ป้า... มัน... มันรู้สึกแปลก ๆ" นัทพูดเสียงเบา เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ พยายามประมวลผลความรู้สึกที่เกิดขึ้น ดวงตาของเขาจ้องมองมือของป้านวลอย่างไม่เข้าใจ ราวกับมันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาสัมผัสร่างกายของเขา
ป้านวลไม่ได้ตอบ เธอจดจ่ออยู่กับการสัมผัส ราวกับกำลังสำรวจโลกใหม่ มือของเธอเริ่มขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ แต่ละครั้งที่สัมผัส ความรู้สึกผิดก็จางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถควบคุมได้
"อื้อ..." นัทเผลอครางออกมาเบา ๆ กัดริมฝีปากแน่น เขาหลับตาปี๋ พยายามรับมือกับความรู้สึกที่ไม่เคยเจอมาก่อน ดวงตาของเขาหลับลงอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกเสียวซ่านที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ราวกับคลื่นไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท ปั่นป่วนทุกส่วนในร่างกายของเขา
"เป็น... เป็นยังไงบ้าง นัท?" ป้านวลถามเสียงแผ่ว เธอเงยหน้าขึ้นมองนัท แววตาของเธอมีความใคร่รู้และความกังวลปะปนกัน น้ำเสียงของเธอเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีความปรารถนาที่แฝงเร้นอยู่
นัทไม่ได้ตอบในทันที เขาหายใจหอบถี่ ราวกับเพิ่งวิ่งมาอย่างหนัก ความรู้สึกใหม่นั้นรุนแรงจนคำพูดใด ๆ ก็ดูเหมือนจะน้อยเกินไป
"มัน... มัน... เสียว..." นัทกระซิบตอบเสียงสั่น ร่างกายของเขาเริ่มร้อนรุ่ม ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรผม
ป้านวลไม่ได้พูดอะไรอีก เธอจ้องมองปฏิกิริยาของนัทอย่างแน่วแน่ ราวกับกำลังอ่านหนังสือที่น่าสนใจ เธอเพียงแค่ลูบไล้ต่อไปอย่างช้า ๆ ดวงตาของเธอมองสำรวจปฏิกิริยาของนัทอย่างตั้งใจ เธอสังเกตการเปลี่ยนแปลงของสีผิว การกระตุกของกล้ามเนื้อ และลมหายใจที่ถี่ขึ้นของเขา ราวกับกำลังค้นพบความลับบางอย่าง

นัทจ้องมองการกระทำของป้านวลด้วยสายตาที่เบิกกว้าง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ไม่มีคำตอบใด ๆ ความเขินอายในตอนแรกค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในร่างกาย มันทั้งน่าขนลุกและชวนให้ร่างกายตอบสนองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผม... ผมไม่เข้าใจเลยว่ามันคืออะไร
"เป็นยังไงบ้างนัท? รู้สึกยังไงบ้าง?" ป้านวลถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความใคร่รู้ แต่ในแววตาของเธอก็มีความกังวลซ่อนอยู่เล็กน้อย ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่องคชาตของนัทอย่างแนบแน่น
"ผมรู้สึก... มัน... มันวูบวาบไปหมดเลยครับป้า" นัทตอบเสียงแผ่ว ราวกับกำลังอยู่ในความฝันที่ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง ทุกอย่างมันเหนือความเข้าใจของเขาไปหมด เขาพยายามทำความเข้าใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกาย แต่สมองกลับตื้อตัน ผม... ผมไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง
ป้านวลตีความคำพูดของนัทไปในทางที่เธอต้องการจะเชื่อ แปลก... คงจะหมายถึงรู้สึกดีมากสินะ เธอพยายามกลบความรู้สึกผิดที่เริ่มกัดกินหัวใจด้วยความคิดนี้ ความคิดนั้นยิ่งกระตุ้นให้เธอเร่งจังหวะมือเร็วขึ้น พร้อมกับความคิดที่โลดแล่นอยู่ในหัว ทำไมของนัทถึงได้ใหญ่และยาวขนาดนี้... ไม่เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปเลย ความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความเป็นป้าหลานเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างน่ากลัว
แต่แล้วนัทก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! เจ็บครับป้า ตรง... ตรงหัวมันเจ็บ มันเสียด... มันแสบไปหมดเลยครับ"
มือของป้านวลชะงักลงทันที ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างจัง เธอเงยหน้ามองนัทด้วยความตกใจ "เจ็บเหรอ? ตรงไหน?" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวลอย่างแท้จริง
นัทขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด "ตรงที่มันเปิด ๆ ออกมาครับ มันเสียด ๆ เหมือนมันจะฉีกขาด... ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับป้า"
ป้านวลถอนหายใจเบา ๆ จริงสิ... นี่เป็นครั้งแรกของนัทนี่นา ผิวตรงนั้นคงยังบอบบางมาก ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาที่ใบหน้าของเธอ ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในใจวูบหนึ่ง เธอเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่เธอกำลังทำนั้นมันผิดมากแค่ไหน
นัทมองหน้าป้านวลด้วยความสงสัย "ทำแค่นี้... ก็เสร็จแล้วใช่ไหมครับ?" ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความหวังว่าจะจบเรื่องนี้ เขาถามด้วยความไม่ประสา ผม... ผมอยากให้มันจบเร็ว ๆ
ป้านวลเงียบไปครู่หนึ่ง ความขัดแย้งในใจเธอรุนแรงขึ้น เธอจ้องมองใบหน้าใสซื่อของนัทอย่างรู้สึกผิด เธอ... เธอกำลังทำอะไรลงไป ความปรารถนาที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจยังคงคุกรุ่น แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็เริ่มทักท้วง
"ยังจ๊ะ..." ป้านวลตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เธอ... เธอไม่ควรทำแบบนี้ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่นัทไม่เข้าใจ "เดี๋ยวป้าจะทำให้ต่อ... แต่ต้องเบา ๆ หน่อยนะ" เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น
มือของป้านวลค่อย ๆ กลับมาสัมผัสกับองคชาตของนัทอีกครั้ง สัมผัสแรกนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่ครั้งนี้เธอสัมผัสอย่างระมัดระวังและอ่อนโยนมากขึ้น เธอเริ่มลูบไล้ช้า ๆ ราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บอีก
ไม่เป็นไร... มันเป็นแค่เพียงการสอนเท่านั้น ป้านวลพร่ำบอกตัวเองในใจซ้ำ ๆ เพื่อพยายามดับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างหนักหน่วง เธอเลื่อนตัวลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง มองดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและใคร่รู้ของนัท เขา... เขาเชื่อใจเธอ และการเชื่อใจนั้นก็เป็นเหมือนดาบสองคมที่ทำให้ป้านวลไม่อาจถอยกลับได้อีกต่อไป
เธอโน้มตัวลงไปใกล้กว่าเดิม แล้วใช้ปลายลิ้นของเธอแตะลงไปที่ปลายหยักของนัทอย่างแผ่วเบา นัทสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ความรู้สึกร้อนวูบวาบและความชื้นที่ปลายสัมผัส ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
"อื้มมม...ป้า..." นัทครางออกมาด้วยความสับสนและประหลาดใจ
ป้านวลไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ เธอใช้ริมฝีปากอุ่นๆ ของเธอครอบคลุมส่วนปลายเอาไว้ แล้วเริ่มดูดดุนอย่างช้าๆ ราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวานที่เธอโปรดปราน เธอใช้ลิ้นตวัดไปมาอย่างแผ่วเบา สลับกับการดูดเบาๆ เพื่อให้เขาไม่เจ็บ
นัทรู้สึกเหมือนสมองของเขาหยุดทำงานไปแล้ว ความรู้สึกที่รุนแรงเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาหลับพริ้มด้วยความทรมานที่แสนสุข เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกดีได้มากขนาดนี้
มือของนัทขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ร่างกายของเขากระตุกเป็นระยะๆ ตามจังหวะการดูดดุนของป้านวล เขาไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด แต่เขาก็อยากให้ความรู้สึกนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
"อ๊าร์... อ๊าร์..."

แน่นอนจริงๆ

เริ่มเลย

 

ต่อ ติเตาม