บทที่ 1: เย็นวันนั้นในห้องเรียน   แสงสุดท้ายของวันกำลังลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ห้องเรียนชั้น ม.5/2 ว่างเปล่าเงียบสงัด เสียงจักรจั่นจากต้นมะขามข้างอาคารดังแผ่วๆ เข้ามาเป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจหนักๆ ของต้นต้นนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวสุดท้ายติดหน้าต่าง เขาถอดกางเกงในออกไปวางพาดเก้าอี้ข้างๆ มือขวาจับท่อนล่างที่แข็งตัวเต็มที่ค่อยๆ ชักขึ้นช้าลงอย่างชำนาญ ผิวบางๆ ของฝ่ามือเสียดสีกับผิวอันร้อนผ่าวของมัน ทำให้เขาหลับตาพริ้ม หายใจทางปากเบาๆ"อืม..." เสียงครางแผ่วหลุดออกมา เขานึกภาพเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่แอบชอบมานาน... พิมพ์ดาว สาวผมยาวดำสนิทที่มักนั่งโต๊ะหน้าสุด ใส่แว่นกรอบบาง นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ไม่เคยคุยกับใครมากนัก เธอเงียบขรึมจนคนส่วนใหญ่ลืมไปว่าเธอมีตัวตน แต่สำหรับต้น เธอคือความลึกลับที่ทำให้เขานอนไม่หลับหลายคืนเขาชักเร็วขึ้น มือซ้ายล้วงเข้าไปใต้เสื้อนักเรียน บีบหัวนมตัวเองเบาๆ น้ำใสๆ เริ่มซึมออกมาจากปลาย ทำให้ทุกจังหวะลื่นไหลยิ่งขึ้นทันใดนั้น...เสียงบานประตูห้องเรียนเลื่อนเบาๆต้นตกใจจนหยุดชะงัก แต่ยังไม่ทันได้ดึงกางเกงขึ้น คนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูก็คือ... พิมเธอสวมชุดนักเรียนเหมือนทุกวัน ผมยาวดำสลวยปล่อยสยายลงมาถึงกลางหลัง แว่นกรอบบางสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น ที่เริ่มสาดส่องเข้ามา ดวงตาคู่เล็กหลังเลนส์แว่นจ้องตรงมาที่เขา... จ้องตรงไปที่มือที่ยังจับท่อนเอ็นของเขาอยู่ต้นตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด "พ...พิม..."พิมไม่พูดอะไร เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มือขวาค่อยๆ ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นอย่างช้าๆ กล้องเล็งตรงมาที่เขา"อย่าหยุดสิ" เสียงเธอแผ่วเบา เรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แฝงด้วยน้ำเสียงที่ต้นไม่เคยได้ยินจากเธอมาก่อน... เสียงที่เย็นเยียบแต่เร่าร้อนในเวลาเดียวกันต้นอ้าปากค้าง "พิม...กรุณา...อย่า..."แต่พิมไม่ฟัง เธอกดบันทึกวิดีโอแล้ว มืออีกข้างปิดประตูห้องเรียนเบาๆ ล็อกกลอนดัง "คลิก"เธอค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ฝีเท้าเบาราวกับแมว ผมยาวสยายไหวตามจังหวะ เดินมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของเขา ห่างไม่ถึงเมตร"ชักต่อสิ" เธอพูดอีกครั้ง ยังคงเสียงเรียบ แต่คราวนี้ยกโทรศัพท์ขึ้นสูงขึ้น เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนทั้งตัวเขาและสิ่งที่เขากำลังทำ "ฉันอยากดู... อยากดูว่าต้นช่วยตัวเองคิดถึงใคร"ต้นหน้าแดงก่ำ มือที่จับท่อนล่างสั่นเทา แต่แทนที่จะหยุด... ความอับอายผสมความตื่นเต้นทำให้เขากลับชักต่อโดยไม่รู้ตัว ช้าๆ อย่างเขินอายพิมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแรกที่ต้นเคยเห็นจากเธอ รอยยิ้มที่ไม่ใช่แค่เงียบขรึมอีกต่อไป"คิดถึงฉันใช่ไหม" เธอถามเบาๆ ขณะที่กล้องยังคงบันทึกทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของมือเขา "ตอบมาสิ... ถ้าตอบดี ฉันอาจจะลบคลิปนี้ให้"ต้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หายใจหอบถี่"ใช่...ครับ... ผม...คิดถึงพิม..."พิมพยักหน้าช้าๆ มือว่างค่อยๆ วางกระเป๋าลงกับพื้น แล้วก้าวเข้ามาใกล้กว่าที่เคย"ดีมาก" เธอกระซิบ "งั้น... ต่อไปนี้ ฉันจะเป็นคนสั่งว่าต้องทำยังไง... ได้ไหม"

เรื่องนี้ก็ดีนะ สาวเนิร์ดที่มีอีกร่างแบบที่ไม่มีใครรู้

เมื่อมีความลับที่ถูกคนอื่นรู้ การเป็นเหยื่อก็เริ่มขึ้น

ผู้หญิงคิมคุมเกม ผช. เบี้ยล่างแบบนี้ ต้องโหดตัดแน้ๆ

สาวพิมพ์เธอช่างน่าสนใจให้ติดตาม

สาวพิมจะซ่อนความลับที่สุดยอดอะไรไว้