# ตอนที่ 2: สัมผัสแรก

---

สามวันผ่านไปหลังจากวันนั้น

กิตติ์พยายามทำตัวปกติ แต่ทุกครั้งที่เห็นพิม หัวใจเขาก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สัมผัสที่พี่สาวแตะแก้มเขาวันนั้น... มันยังคงติดอยู่ในความทรงจำ

"กิตติ์ ไม่สบายเหรอ?"

เสียงพิมดังขึ้นข้างๆ กิตติ์สะดุ้ง เงยหน้าขึ้นจากจานข้าว

"ไม่... ไม่ครับ"

พิมเอียงหน้ามอง ดวงตาสีน้ำตาลใสเต็มไปด้วยความห่วงใย

"โกหกอีกแล้ว" เธอพูดเบาๆ "หน้าซีดมาก ไข้ขึ้นหรือเปล่า?"

ก่อนที่กิตติ์จะตอบ พิมก็ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของเขา

สัมผัสที่อุ่น

กิตติ์กลั้นหายใจ

"ตัวร้อนนิดหน่อยนะ" พิมขมวดคิ้ว "วันนี้หยุดเรียนดีกว่า พี่จะโทรลาให้"

"ไม่... ไม่ต้อง..."

"ไม่ได้" พิมพูดเสียงแข็ง "พี่ไม่ได้ถาม พี่บอก"

กิตติ์เงียบ ไม่กล้าเถียง

เขาไม่เคยชนะพี่สาวเรื่องอะไรอยู่แล้ว

---

พ่อกับแม่ไปทำงานตั้งแต่เช้า แก้มไปโรงเรียนตามปกติ

เหลือแค่กิตติ์กับพิม

สองคน

ในบ้าน

"นอนพักไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ต้มข้าวต้มให้"

พิมพูดแล้วเดินออกไป กิตติ์นอนอยู่บนเตียง มองเพดาน

เขาไม่ได้ป่วยจริงๆ หรอก แค่นอนไม่หลับหลายคืน คิดมากเรื่องที่เกิดขึ้น

เรื่องครูน้ำที่จับมือเขา

เรื่องนิ้งที่มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

และเรื่อง...

พิม

"กิตติ์"

เสียงพี่สาวดังขึ้นที่ประตู กิตติ์หันไปมอง

พิมยืนอยู่ตรงนั้น ถือถาดข้าวต้ม ในชุดอยู่บ้านเรียบง่าย เสื้อยืดสีขาวบางๆ กับกางเกงขาสั้น

เธอเดินเข้ามา วางถาดบนโต๊ะข้างเตียง แล้วนั่งลงข้างๆ

"ลุกมากินได้ไหม?"

กิตติ์พยักหน้า พยายามลุกขึ้น แต่ศีรษะมึนงง เซไปข้างหน้า

พิมรีบยื่นมือมารับ

"ระวัง!"

ร่างของกิตติ์ล้มลงบนอกพี่สาว

ทุกอย่างหยุดนิ่ง

กิตติ์รู้สึกถึงความอุ่น ความนุ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของพิมอยู่รอบตัว

หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

"กิ... กิตติ์?"

เสียงพิมสั่นเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ผลักเขาออก

กิตติ์รู้ว่าควรจะถอยออก ควรจะขอโทษ ควรจะ...

แต่ร่างกายไม่ยอมขยับ

"พี่..."

"อยู่เฉยๆ ก่อน" พิมกระซิบ มือของเธอค่อยๆ ยกขึ้นมาลูบผมเขา "ไม่เป็นไร"

สัมผัสที่อ่อนโยน

กิตติ์หลับตา รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กอีกครั้ง ครั้งสุดท้ายที่พิมกอดเขาแบบนี้คือตอนไหน? เขาจำไม่ได้แล้ว

"พี่รู้ว่ากิตติ์เหนื่อย" พิมพูดเบาๆ ยังคงลูบผมเขา "รู้ว่ากิตติ์รู้สึกยังไง รู้มาตลอด"

"พี่..."

"เงียบก่อน" เธอกระซิบ "ปล่อยให้พี่ดูแลบ้าง ได้ไหม?"

กิตติ์เงียบ ปล่อยให้ตัวเองจมลงในอ้อมกอดของพี่สาว

ความอบอุ่นที่เขาโหยหามานาน

แต่แล้ว...

เขารู้สึกถึงมือของพิมที่เลื่อนลงมาจากผม ลูบแก้ม ลูบคาง

"พี่... ทำอะไร?"

"ชู่ว์..."

พิมดันตัวเขาขึ้นเบาๆ ให้นั่งตัวตรง ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก

ดวงตาสีน้ำตาลใสของพิมมองเข้ามา มีอะไรบางอย่างในนั้นที่กิตติ์ไม่เคยเห็นมาก่อน

"พี่อยากให้กิตติ์รู้ว่า..." เธอกระซิบ นิ้วลูบริมฝีปากของเขา "กิตติ์มีค่า มีค่ามากสำหรับพี่"

หัวใจของกิตติ์แทบหยุดเต้น

"พี่... เราเป็น..."

"พี่รู้" พิมพูด เสียงแผ่วลง "พี่รู้ว่าเราเป็นอะไร แต่..."

เธอเอนหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น

"บางครั้ง... พี่ก็ทนไม่ไหว"

ริมฝีปากของพิมแตะซบลงบนริมฝีปากของกิตติ์

เบาๆ อ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้

กิตติ์รู้สึกเหมือนโลกหมุนติ้ว ทุกความคิด ทุกเหตุผล หายไปหมด เหลือแค่สัมผัสนี้

สัมผัสแรก

จากพี่สาวของเขาเอง

พิมถอยออก ใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาเปียกแฉะ

"ขอโทษ..." เธอพึมพำ "พี่... พี่ไม่ควร..."

"พี่"

กิตติ์เอ่ยเสียงแหบ เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร แต่มือของเขายกขึ้นมาจับข้อมือพิมไว้

"อย่าไป"

พิมสะดุ้ง มองเขาด้วยความตกใจ

"กิตติ์...?"

"ผม..." เขากลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก "ผมไม่รู้ว่านี่คืออะไร แต่... อย่าไป"

พิมมองเขานิ่ง น้ำตาเอ่อขึ้นมาในดวงตา

"กิตติ์รู้ไหมว่ากำลังพูดอะไร?"

"ไม่รู้" เขาตอบตรงๆ "แต่ผมไม่อยากให้พี่ไป"

ความเงียบแผ่ปกคลุม

แล้วพิมก็ก้มลงมาอีกครั้ง

ครั้งนี้จูบลึกกว่า นานกว่า เต็มไปด้วยความหิวโหยที่ถูกกักเก็บมานาน

มือของพิมลูบผ่านผมเขา ลูบหลัง กดตัวเขาลงกับเตียง

กิตติ์ปล่อยให้ตัวเองจมลงไป รับทุกสัมผัส รับทุกความรู้สึก

เขาไม่เคยรู้ว่าการถูกต้องการมันรู้สึกแบบนี้

มันเหมือนยาเสพติด

"กิตติ์..." พิมกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจร้อนผ่าว "พี่รักกิตติ์นะ รักมาตลอด"

"พี่..."

"แต่ความรักของพี่..." เธอหยุด มองเขาตรงๆ "มันไม่ใช่แค่ความรักของพี่สาว"

กิตติ์มองเข้าไปในดวงตาของพิม เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่

และเขาก็รู้ว่า...

เขารู้สึกเหมือนกัน

"ผม... ผมก็เหมือนกัน"

รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าพิม มันสวยที่สุดเท่าที่กิตติ์เคยเห็น

"งั้น... ให้พี่ดูแลนะ"

มือของพิมเลื่อนลงไปช้าๆ ลูบผ่านหน้าอก ผ่านท้อง จนถึงขอบกางเกง

กิตติ์สูดหายใจเข้าแรง ร่างกายสั่นระริก

"พี่..."

"ชู่ว์... ปล่อยให้พี่ทำ"

พิมค่อยๆ สอดมือเข้าไป สัมผัสส่วนที่ตื่นตัวของเขา กิตติ์หลับตาแน่น ครางเบาๆ ในลำคอ

"แข็งแล้ว" พิมกระซิบ น้ำเสียงพอใจ "เพราะพี่ใช่ไหม?"

"ครับ... เพราะพี่..."

พิมขยับตัวขึ้นมาคร่อม ถกเสื้อตัวเองออก เผยให้เห็นผิวขาวนวลใต้แสงสลัว

กิตติ์มองตะลึง พี่สาวที่เขาเห็นมาตลอดชีวิต ตอนนี้ดูต่างไป

สวยจนหายใจไม่ออก

"มองอะไร?" พิมยิ้ม จับมือเขายกขึ้นวางบนเนินอกนุ่ม "จับสิ... เป็นของกิตติ์"

มือของกิตติ์สั่น แต่ก็ค่อยๆ บีบเบา รู้สึกถึงความนุ่มล้นมือ หัวใจเต้นแทบระเบิด

"อื้อ..." พิมครางเบา เอียงคอ หลับตา "แบบนั้นแหละ... ค่อยๆ ทำ"

เธอโน้มตัวลงมาจูบเขาอีกครั้ง มือทั้งสองถอดเสื้อผ้าที่เหลือออกจากร่างกายทั้งคู่

ผิวแนบผิว ความร้อนปะทะความร้อน

"พี่จะสอนกิตติ์ทุกอย่าง" พิมกระซิบ จัดท่าทางให้เขา "วันนี้... กิตติ์เป็นของพี่คนเดียว"

เมื่อร่างกายทั้งสองรวมเป็นหนึ่ง กิตติ์รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน

ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัส แน่น อุ่น เปียก

"อื้อ... กิตติ์..." พิมครางเสียงหวาน เริ่มขยับสะโพกขึ้นลง "รู้สึกดีไหม?"

"ดี... ดีมากครับ... พี่..."

พิมเพิ่มจังหวะ โยกตัวเร็วขึ้น เสียงครางของทั้งคู่ดังแผ่วในห้อง

"กิตติ์... กิตติ์..." พิมร้องชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

กิตติ์จับสะโพกพี่สาวไว้ ยกตัวเสยรับจังหวะ สัญชาตญาณในตัวเขาตื่นขึ้น

"พี่... ผม... ผมจะ..."

"ปล่อยมา... ปล่อยมาในพี่..."

ร่างกายทั้งสองเกร็ง สั่นระริก ก่อนจะผ่อนคลายลงพร้อมกัน

พิมล้มตัวลงนอนบนอกเขา หายใจหอบ เหงื่อเปียกชุ่ม

"นี่คือครั้งแรกของกิตติ์ใช่ไหม?" เธอถามเบาๆ

"ครับ..."

พิมยิ้ม จูบหน้าอกเขา "พี่ดีใจที่ได้เป็นคนแรก"

เธอนอนซบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา

"กิตติ์ยังไหวไหม?"

"อะไรครับ...?"

พิมยิ้มซุกซน มือเลื่อนลงไปจับส่วนที่เริ่มตื่นตัวอีกครั้ง

"โห... หนุ่มจริงๆ" เธอหัวเราะเบา "พักไม่ถึงห้านาทีก็พร้อมแล้ว"

"พี่... ผม..."

"คราวนี้ให้กิตติ์เป็นฝ่ายทำบ้าง"

พิมดึงมือเขาลงมาแตะที่ซอกขาอ่อน กิตติ์รู้สึกถึงความชื้นอุ่น หัวใจเต้นแรง

"แตะตรงนี้... ค่อยๆ ลูบ" พิมสอน เสียงสั่นเล็กน้อย "อื้อ... ใช่... แบบนั้น..."

กิตติ์ทำตาม ดูปฏิกิริยาของพี่สาว เธอหลับตา กัดริมฝีปาก ครางแผ่วเบา

"เก่งมาก... อื้อ... ตรงนั้น... วนๆ..."

เขาเริ่มเข้าใจ เริ่มรู้จุดที่ทำให้เธอสั่น จุดที่ทำให้เธอครางดัง

"กิตติ์... อย่าหยุด... อื้อ... อื้อ..."

พิมยกสะโพกขึ้นรับมือเขา ร่างกายบิดเกลียว ก่อนจะเกร็งสั่นทั้งตัว

"อื้อห์ห์ห์...!"

เธอหอบหายใจ มองเขาด้วยตาเปียกแฉะ

"เก่งมาก น้องชายพี่..." เธอลากตัวขึ้นมาคร่อมเขาอีกครั้ง "ตอนนี้พี่อยากได้ข้างในอีก"

รอบที่สองเริ่มต้น รอบนี้กิตติ์กล้าขึ้น มือไม่สั่นเหมือนก่อน เขาจับเอวพี่สาวไว้ ช่วยขยับจังหวะ

"แบบนี้... แบบนี้สิ... อื้อ... กิตติ์..."

ทั้งคู่หมุนเวียนสลับท่า จากเธอคร่อม เป็นเขาอยู่บน กดเธอลงกับเตียง

"โอ้ว... กิตติ์กล้าขึ้นแล้วนะ..." พิมยิ้ม โอบคอเขาไว้ "เอา... แรงๆ ได้เลย..."

กิตติ์เริ่มขยับแรงขึ้น เร็วขึ้น สัญชาตญาณครอบงำ

"อื้อ... อื้อ... กิตติ์... แบบนั้น... อย่าหยุด..."

เสียงครางของพิมกระตุ้นเขา เขายิ่งเพิ่มจังหวะ จนทั้งสองถึงจุดสุดพร้อมกันอีกครั้ง

---

บ่ายแก่ๆ

กิตติ์นอนอยู่บนเตียง พิมนอนซบอยู่ข้างๆ ผ้าห่มคลุมร่างทั้งคู่

ตลอดทั้งวัน พวกเขาทำกันไปหลายรอบ จนทั้งคู่หมดแรง

"พี่..."

"หืม?"

"นี่... นี่มันผิดไหม?"

พิมเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยกมือขึ้นมาลูบแก้มเขา

"พี่ไม่รู้" เธอตอบเบาๆ "แต่พี่ไม่เสียใจ"

กิตติ์หันมามองพี่สาว ใบหน้าที่เขาเห็นมาตลอดชีวิต แต่วันนี้มันดูต่างไป

สวยขึ้น

ใกล้ชิดขึ้น

"แต่... ถ้าพ่อแม่รู้..."

"เขาจะไม่รู้" พิมกระซิบ "นี่เป็นความลับของเรา"

ความลับ

คำนั้นก้องอยู่ในหัวของกิตติ์

"กิตติ์"

"ครับ?"

"สัญญากับพี่ได้ไหม?"

"สัญญาอะไร?"

พิมเอนตัวเข้ามา จูบเขาเบาๆ

"สัญญาว่าจะเป็นของพี่"

กิตติ์มองเข้าไปในดวงตาของพี่สาว เห็นความปรารถนา ความหวง ความกลัว

เขาพยักหน้า

"ครับ"

พิมยิ้ม แต่กิตติ์ไม่ทันสังเกตว่า รอยยิ้มนั้นมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

อะไรบางอย่างที่มืดกว่าที่ควรจะเป็น

---

เย็นวันนั้น หลังจากแก้มกลับจากโรงเรียน

"พี่กิตติ์!" แก้มวิ่งเข้ามาในห้อง "ได้ยินว่าพี่ไม่สบาย หายหรือยัง?"

กิตติ์ยิ้ม "หายแล้ว"

แก้มปีนขึ้นมานั่งบนเตียง มองพี่ชายอย่างจ้องจ้อง

"ทำไมหน้าพี่แดงจัง?"

กิตติ์สะดุ้ง "ไม่... ไม่มีอะไร"

"โกหก!" แก้มหรี่ตา "พี่มีอะไรซ่อนแน่ๆ"

"ไม่มี..."

"แก้ม"

เสียงพิมดังขึ้นที่ประตู แก้มหันไป

"อย่ารบกวนพี่กิตติ์ เขาพึ่งหายไข้"

"หนูแค่มาเยี่ยม!" แก้มพอง

พิมยิ้ม แต่สายตาของเธอมองมาที่กิตติ์ มีอะไรบางอย่างในนั้น

อะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น

"ลงไปกินข้าวได้แล้ว" พิมพูด "พ่อกับแม่กลับมาแล้ว"

แก้มลุกขึ้น แต่ก่อนจะออกไป เธอหันมามองพี่ชายอีกครั้ง

"พี่กิตติ์แปลกๆ วันนี้"

แล้วเธอก็วิ่งออกไป

กิตติ์ถอนหายใจ มองพิมที่ยังยืนอยู่ตรงประตู

"พี่..."

"เดี๋ยวคืนพี่มาอีกนะ" พิมกระซิบ แล้วยิ้ม "รอพี่"

แล้วเธอก็หันหลังเดินจากไป

กิตติ์นั่งนิ่ง หัวใจยังคงเต้นแรง

วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

และเขาก็รู้ว่า...

มันจะไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว

---

**จบตอนที่ 2**
อ่านต่อได้ที่

"แต่ความรักของพี่ มันไม่ใช่แค่ความรักของพี่สาว" "ผม... ผมก็เหมือนกัน"

เมื่อใจตรงกัน ทุกอย่างก็ลงตัว แต่ท่าทางพี่พิมจะขี้หึงและหวงน้องชายมากเลยนะนี่

ตอนแรกนึกว่าจะเป็นคนครูก่อน แหม่พี่สาวไฟแรงจัง

ถึงวันที่เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต

ชอบ