นั่นทำให้แอนใช้เวลาอีกหลายวันในการหานิยายอีโรติกอ่าน ซึ่งมีให้เลือกเป็นร้อยเป็นพันเรื่องในแพลตฟอร์มต่าง ๆ อันเหมือนเป็นการเปิดโลกใหม่เลยทีเดียว เพราะก่อนหน้านี้แอนก็อ่านหนังสือมาพอสมควร แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นวรรณกรรมทั่วไป ถ้าเป็นนิยายรักก็จะเป็นแนวรักโรแมนติกหรือไม่ก็นวนิยายดังที่อยู่บนชั้นร้านหนังสือ แต่สิ่งที่เจอทางออนไลน์นั้นต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

แอนได้เรียนรู้ว่า วิธีการเขียนนิยายอีโรติกนั้นมีหลากหลายรูปแบบ บางคนเลือกใช้ภาษาโจ่งแจ้งตรงไปตรงมา บางคนเลือกเล่าแบบเปรียบเปรยลึกซึ้งจนทำให้จินตนาการของคนอ่านล่องลอยไปไกลกว่าคำที่เห็น แอนอ่านแล้วก็อดเผลอเปรียบเทียบกับงานเรื่องแรกที่ตัวเองเขียนไม่ได้ เพราะเหมือนจะยืนอยู่กึ่งกลาง ไม่ได้รุนแรงโจ่งแจ้ง แต่ก็ไม่ใช่เรียบเฉยเหมือนนิยายรักหวาน ๆ

ทุกครั้งที่เปิดหน้าจออ่านนิยายจากแพลตฟอร์มแอปพลิเคชั่นต่าง ๆ แอนก็รู้สึกเหมือนได้แรงบันดาลใจบางอย่างมาไม่มากก็น้อย...อีกทั้งยังทำให้แอนเล็งเห็นถึงช่องทางในการหารายได้เสริมจากการเขียนนิยายอีโรติกลงแพลตฟอร์มพวกนี้อีกด้วย

คืนนั้น หลังกลับจากออฟฟิศพร้อมกับคำสั่งของพี่แอนให้เขียนภาคต่อ แอนเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาอีกครั้ง ไฟหน้าจอสว่างสะท้อนบนใบหน้า สายตาจับจ้องไปที่บรรทัดสุดท้ายของเรื่องสั้นเรื่องแรกที่เพิ่งเผยแพร่ในเว็บไซต์และได้เสียงตอบรับอย่างดี

แอนถอนหายใจเบา ๆ แล้วปลายนิ้วก็เริ่มพิมพ์ประโยคแรกซึ่งพัฒนาเป็นย่อหน้า แล้วก็ประกอบกันเป็นหลายย่อหน้า กลายเป็นสองหน้า สามหน้า สี่หน้า ยาวมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยขุดค้นจากความทรงจำกับแฟนคนแรก รวมถึงแฟนคนที่สองที่มีตัวตนจริง แอนเคยมีแฟนมาสองคน ทำให้หลังจากเขียนถึงแฟนเก่าไปแล้ว เราต้องสร้างตัวละครขึ้นมาใหม่ พร้อมกับเสริมจินตนาการบางส่วนเข้าไปด้วย

จากเพียงการทดลอง สุดท้ายแล้วนิยายอีโรติกก็กลายเป็นเซ็กชั่นใหม่อย่างถาวรในเว็บไซต์ของเรา เพราะพี่เจนพึงพอใจอย่างมาก

เวลาล่วงเลยมาจนถึงปัจจุบัน แอนเขียนนิยายวาบหวิวมาได้ปีเศษแล้ว กลั่นเรื่องอีโรติกออกมาเกินกว่าสิบเรื่อง เรียกว่าเดือนละเรื่องหรืออาจมากกว่านั้น อันนี้นับเฉพาะในเว็บไซต์ แอนยังลงเรื่องอีโรติกในชื่อนามปากกาว่า 'แอนไรท์เตอร์' ในแพลตฟอร์มต่าง ๆ อีกด้วย

แน่นอนว่าวัตถุดิบในหัวเริ่มลดน้อยถอยลงจนเกือบจะเข้าข่าย 'เบิร์นเอาท์' หรือตีบตันทางไอเดีย จนกระทั่งพี่เจนเรียกแอนเข้าไปคุยอย่างที่เล่าไว้นั่นแหละค่ะ

'แอนอาจต้องออกไปเจออะไรใหม่ ๆ หรือสถานการณ์ใหม่ ๆ บ้าง...หรือชวนสามีออกไปเที่ยวก็ได้...มันถึงจะกระตุ้นอารมณ์ให้กลับมาได้'

พี่เจนว่าอย่างนั้น แต่แอนจะทำอะไรดีล่ะ ครั้นจะบอกสามีว่าหาอะไรทำกระตุ้นแรงบันดาลใจกันดีกว่าก็ไม่ได้ เพราะพี่ภพไม่รู้ว่าแอนเขียนเรื่องแบบนี้ ถึงแม้จะเริ่มต้นเขียนมานานร่วมปีแล้วก็เถอะ แต่สามีก็ยังนึกว่าแอนแค่แปลข่าวลงเว็บไซต์เหมือนเดิมเท่านั้น

ขณะกำลังนั่งเหม่ออยู่ที่หน้าจอ พี่ภพก็เดินมาที่หน้าประตูห้องทำงาน

"พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ" เขาเอ่ย

"อืมม..." แอนตอบรับ

"แล้วแอนอีกนานมั้ย" พี่ภพถาม

แอนหันไปมองหน้าสามี เห็นประกายแวววับในดวงตาก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เราหลับนอนกันนั้นเมื่อไหร่กัน เราแต่งงานกันได้ 3 ปีเศษ ๆ เท่านั้น เรื่องแบบนั้นลดน้อยถอยลงไปจากวันแรก ๆ อย่างชัดเจน

ปีนี้ แอนก็เพิ่งอายุ 30 ปีเต็มพอดิบพอดี ส่วนพี่ภพย่างเข้า 35 ปีเมื่อไม่นานมานี้ ยังจำได้ถึงตอนที่เจอกันครั้งแรกในตอนที่เราอายุเข้าเบญจเพส แอนเพิ่งเข้าทำงานในเว็บไซต์ข่าวใหม่ ๆ แล้วต้องลงไปกรุงเทพฯ เพื่อทำข่าวแนวประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับโรงงานแห่งหนึ่ง

พี่ภพทำงานเป็นวิศวกรอยู่ในโรงงานแห่งนั้นในย่านชายกรุงเทพฯ ผลิตสินค้าประเภทหนึ่งสำหรับจัดจำหน่ายทั่วประเทศ หน้าที่ของแอนคือการเก็บข้อมูลเกี่ยวกับมาตรฐานการผลิตและความปลอดภัยของโรงงานเพื่อทำข่าวพีอาร์

ครั้งแรกที่ก้าวเข้าไปในสายการผลิต แอนก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจ เครื่องจักรขนาดใหญ่ทำงานประสานกันอย่างแม่นยำ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นอบอวลของน้ำมันเครื่องและเหล็กร้อนอบอวลอยู่ในอากาศ บรรยากาศที่แตกต่างจากโลกของการเขียนและการทำคอนเทนต์ที่แอนคุ้นเคยโดยสิ้นเชิง

วันนั้น ไม่ได้มีแอนคนเดียว แต่มีนักข่าวอีกหลายสำนักด้วย กระนั้น พี่ภพก็ดูเหมือนจะคุยกับแอนมากกว่าคนอื่น

"คุณแอนมาจากเว็บไซต์ไหนอะไรนะครับ" เสียงทุ้มนุ่มของพี่ภพเอ่ยถามจากด้านหลัง แอนหันไปเจอร่างสูงในชุดช็อปสีกรมท่า หน้าตาของเขาคมเข้ม ดวงตาเป็นประกายมั่นใจ และรอยยิ้มสุภาพที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด

"อืมม เว็บไซต์นอร์ทเทิร์น นิวส์ค่ะ" แอนตอบ

"สำนักงานอยู่ในเชียงใหม่เหรอครับ" พี่ภพถามอีก

"ใช่ค่ะ" แอนตอบ

"โรงงานของเรามีสาขาที่ลำพูนด้วยนะครับ...ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เดี๋ยวผมจะพาเดินชมรอบ ๆ เอง" พี่ภพว่าอย่างนั้น

ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบตา แอนรู้สึกเหมือนคนตรงหน้านี้ต่างจากชายหนุ่มหลายคนที่เธอเคยเจอในกรุงเทพฯ เขาไม่ได้พูดจารีบร้อน ไม่ได้ทำท่าทางเหนือกว่าคนอื่น แต่กลับให้ความรู้สึกมั่นคง เหมือนเสาหลักที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเสียงอึกทึกของโรงงาน

ระหว่างการพาชม พี่ภพอธิบายกระบวนการผลิตทีละขั้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่ฟังแล้วเข้าใจได้ทันที ทุกครั้งที่เขาหยุดอธิบาย แอนก็เผลอมองใบหน้าที่จริงจังของเขามากกว่าตัวเครื่องจักรเสียอีก

และเมื่อถึงช่วงพักกลางวัน พี่ภพก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เป็นกันเองว่า

"คุณแอนทานข้าวหรือยังครับ? ถ้ายัง เดี๋ยวผมพาไปที่โรงอาหารข้างในดีกว่า จะได้ไม่ต้องออกไปหาของกินไกล"

"เรียกแอนเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ" แอนบอกเช่นนั้น

นั่นคือมื้อแรกที่เรานั่งคุยกันอย่างจริงจัง และเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ของความสัมพันธ์ที่ต่อมากลายเป็นเส้นทางชีวิตคู่

จากวันนั้นหลังทานข้าวกลางวันด้วยกัน พี่ภพก็เริ่มติดต่อกับแอนบ่อยขึ้น เขามักจะส่งข้อความมาทักถามไถ่ว่าวันนี้ทำงานเหนื่อยไหม กินข้าวหรือยัง ทั้งที่ตัวเขาเองก็ทำงานในโรงงานกรุงเทพฯ ยุ่งไม่แพ้กัน ส่วนแอนกลับเชียงใหม่หลังเสร็จงานประชาสัมพันธ์ แต่กลับมีรอยยิ้มทุกครั้งที่หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นพร้อมชื่อของเขา

ความสัมพันธ์จึงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น แม้จะเป็นรักทางไกลที่ถูกขวางกั้นด้วยระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร แต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น เมื่อมีเวลาว่าง พี่ภพก็แวะเวียนขึ้นมาเชียงใหม่เพื่อเจอแอนเสมอ ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เรียกว่ามีความสม่ำเสมออยู่นานหลายเดือน จนแอนเริ่มมั่นใจว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่เข้ามาเพียงชั่วคราว

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งปี ความสัมพันธ์ที่สั่งสมจากการโทรศัพท์คุยกันทุกคืน กลายเป็นความผูกพันแน่นแฟ้น จนวันหนึ่งพี่ภพก็ขอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการ

"เราอยู่ไกลกันแบบนี้ พี่ไม่อยากปล่อยให้มันคลุมเครืออีกแล้ว...แอนมาเป็นแฟนพี่นะ"

น้ำเสียงจริงจังและสายตาที่แน่วแน่ ทำให้แอนหัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะปฏิเสธ จึงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มแดงระเรื่อ

ไม่นานหลังจากนั้น ความสัมพันธ์ก็ก้าวลึกไปกว่าการจับมือและการกอด แอนยังจำได้ถึงคืนนั้นที่ความรักและความไว้ใจถักทอรวมกันเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเรา และมันกลายเป็นอีกก้าวสำคัญที่ทำให้พี่ภพมั่นใจว่าเขาอยากผูกพันกับแอนไปตลอด

ต้องบอกก่อนว่าตอนยังไม่แต่งงาน แอนยังอยู่บ้านพ่อแม่ เวลาพี่ภพบินขึ้นมาหา แอนก็จะขับรถไปรับเขาไปเที่ยวนู่นนี่แล้วก็กลับมานอนบ้านตัวเอง แต่หลังจากตอบตกลงเป็นแฟนแล้ว คืนนั้น แอนก็บอกกับที่บ้านว่ามีงานเยอะจึงจะค้างบ้านเพื่อนร่วมงาน แต่จริง ๆ แล้วมานอนค้างกับพี่ภพนั่นเอง

มันเป็นโรงแรมเล็ก ๆ ริมคูเมือง มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังสม่ำเสมอเป็นฉากหลัง เราเพิ่งกลับมาจากการดินเนอร์พร้อมเบียร์ขับกล่อมอารมณ์ที่กำลังได้ที่ เมื่อประตูปิดแผ่วเบา เหลือเพียงเราสองคน แววตาที่เขามีต่อแอนในวินาทีนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นปนแรงปรารถนา

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ประคองใบหน้าแอนด้วยสองมือ ก่อนจะก้มลงจูบอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากที่แตะกันในทีแรกช่างอ่อนโยน แต่เพียงไม่นาน แอนก็สัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามา กลับกลายเป็นความดูดดื่ม ลมหายใจของเราทั้งคู่ปะทะกันจนหัวใจสั่นไหว

มือใหญ่ของพี่ภพลูบไล้ผ่านต้นคอ ลาดไหล่ และแผ่นหลังของแอน สัมผัสหยาบกร้านจากคนที่ทำงานโรงงาน แม้จะในตำแหน่งวิศวกร แต่ก็ต้องลงมือกับเครื่องจักรอยู่บ่อยครั้ง ฝ่ามือของเขาทำแอนสะท้านไปทุกครั้งที่ถูกสัมผัส หลับตา ปล่อยให้ความรู้สึกโถมเข้ามาอย่างไม่อาจห้ามได้

เขาจูบไล่ลงมาที่ซอกคอ มือเลื่อนผ่านเอวบางจนแอนต้องสูดหายใจแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในห้องค่อย ๆ ร้อนขึ้น ร่างกายสองร่างแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทุกการกอดรัดเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่สั่งสมมานาน

เมื่อทุกอย่างดำเนินไปจนถึงจุดที่ไม่มีใครถอยกลับ แอนก็ปล่อยตัวปล่อยใจให้กับแรงโถมที่มาพร้อมกับความหนักแน่นและเร่งเร้าของเขา จังหวะการเคลื่อนไหวไม่อ้อมค้อม รุนแรงแต่แฝงด้วยความทะนุถนอม เหมือนคลื่นทะเลซัดกระทบฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แอนกอดตัวพี่ภพไว้แน่น รู้สึกทั้งประหม่า ทั้งวาบหวาม แต่มันเริ่มต้นขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็ว พี่ภพเองแม้พยายามควบคุม แต่ก็เหมือนถูกแรงปรารถนาที่รอคอยมานานโถมเข้ามากลบจนไม่อาจยื้อได้นานนัก

แม้ค่ำคืนนั้นจะไม่ใช่ประสบการณ์ที่เร่าร้อนที่สุดในชีวิต แต่ก็ไม่ได้ผิดหวัง เพียงแต่มันไม่มีความพลุ่งพล่านเหมือนครั้งในอดีตสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนที่ความรักยังปะปนไปกับความอยากรู้อยากลองและฮอร์โมนวัยหนุ่มสาว

"พี่ขอโทษนะ" พี่ภพกระซิบตอนที่พายุสวาทผ่านพ้นไปแล้ว เรานอนกอดก่ายกันใต้ผ้าห่ม

"ขอโทษเรื่องอะไรคะ" แอนถาม

"ขอโทษที่เร็วไปหน่อยไง" เขาเอ่ย แอนหัวเราะคิกคัก

"ไม่เป็นเป็นไรเลย" แอนบอก

"แอน...ขาวและสวยที่สุดเท่าที่พี่เคยมีใครมาเลย...พี่ก็เลยทนไม่ไหว" พี่ภพเอ่ยเช่นนั้น ทำเอาแอนหัวเราะเสียงดังขึ้นมาอีก อดภูมิใจไม่ได้กับคำพูดของแฟนหนุ่ม

หลังจากนั้น พี่ภพก็ดูจะทนไม่ไหวกับความห่างไกลอีกต่อไป เขายื่นเรื่องขอย้ายจากโรงงานกรุงเทพฯ แล้วมาประจำอยู่ที่โรงงานสาขาลำพูนเพื่อจะได้ใกล้ชิดกับแอนมากขึ้น และไม่นานหลังจากนั้น เราก็ตัดสินใจแต่งงาน เริ่มต้นชีวิตคู่ที่เชียงใหม่ด้วยกันในคอนโดไม่ใหญ่ไม่เล็กริมแม่น้ำปิงแห่งนี้

..................................

สนับสนุนอีบุ๊กได้ที่นี่เลยค่ะ







หรือติดตามเป็นตอนได้ที่นี่ค่ะ







พูดคุยกับผู้เขียนได้ที่นี่ค่ะ
X:

เรื่องราวของความหลังที่ปูพื้นสู่อนาคตที่คาดเดาได้ในระดับหนึ่ง
ส่วนจะดำเนินไปในทิศทางใดยากจะคาดเดากับคู่แสดง โรมานซ์
หรือ โลดโผนโจนทะยาน ผู้เสพย์อาจจะมีส่วนร่วมในการกำหนดทิศทาง

กำลังลุ้นว่าจะหลงทางไป NTR ยังไง ก็ยังดูรักสามีดีอยู่