เนื้อเรื่องน่าติดตาม หายากมาก ขอบคุณครับ

สนุกขึ้นเรื่อยไปเลยคับ  เปนกำลังใจให้ค้าบบบบ

น่าติดตามนิยายแนวโบราญ

กระบี่เย้ยยุทธจักรภาคแปลงใต้แผงหนังสือ by wattana2015

กระบี่เย้ยยุทธจักรภาคแปลงใต้แผงหนังสือ ตอนที่ 4 เปิดซิงน้องเล็ก งักเล็กซังที่ผาสำนึกตน

ความเดิม


    "ถ้าท่านอาตงฟางจะส่งคนตามข้าเพื่อสีบค้นหาร่องรอยของเค๊กเอี๊ยงจากข้าล่ะก็ ให้เขาส่งคนที่มีฝีมือดีกว่าท่านมาเถอะผู้เฒ่าไผ่เขียว"
"เอ่อ ธิดาเทพท่านเข้าใจผิดแล้ว หมู่นี้พรรคของเรากับพวกห้าขุนเขากระบี่มีเรื่องบาดหมางกันอยู่เรื่อยๆ ร่ำๆจะแตกหักท่านประมุขตงฟางปุป้ายเห็นท่านวันๆเอาแต่ออกข้างนอก เห็นว่าอาจจะมีอันตรายได้ เลยส่งข้ามาคุ้มครองท่านน่ะครับ"
"อ๋องั้นเหรอ ก็ดีไม่รู้ว่าท่านอาตงฟางห่วงข้าด้วย คุ้มครองก็คุ้มครองสิ ให้มันเปิดเผยหน่อย ไม่ใช่ลับๆล่อๆ"
"เอ่อ ครับๆ" ผู้เฒ่าไผ่เขียวจนมุมไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไร จึงต้องทำตามที่ตัวสมอ้างด้วยความจ๋อยที่เสียท่าถูกนางย้อนกลจับได้
"เอ้า ยืนเฉยทำไม คุ้มครองเข้าสิ"...

   เล่งฮู้ชงถูกลงโทษให้มาอดข้าวอยู่ที่ผาสำนึกตน  งักเล็กซังก็มาหาเขาอย่างเงียบๆ นางรู้สึกผิดต่อเขาที่ยอมรับโทษโบยคนเดียว ไม่อย่างนั้นนางคงโดนลงโทษโบยไป 30 ไม้ จนหลังลายไปแล้ว

"ศิษย์พี่ใหญ่"
"น้องเล็ก เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง"
"ข้าก็มาหาท่านนะสิ คนบ้า เป็นไงอวดเก่งดีนักหลังลายเลยเห็นไหม"
"โห น้องเล็กมาถึงก็ต่อว่าพี่ใหญ่เลยนะ แม่ตัวแสบ พี่ก็โดนอาจารย์โบยเพราะเรานั่นแหละ เห็นไหมบวมไปทั้งหลังเลยเนี่ย อูยยย"
"เอาน่า ศิษย์พี่ข้ารู้แล้ว ข้าขอโทษละกันนะ ท่านหิวข้าวแล้วใช่ไหม ดูสิข้าเอาอะไรมาให้"
"แหม เจ้านี่ช่างน่ารัก ช่างรู้ใจพี่จัง กำลังหิวอยู่พอดี แต่...เอ๋ ไม่ถูกๆ เดี๋ยวก่อนท่านอาจารย์ลงโทษให้ข้าอดอาหารอยู่ที่นี่ แล้วห้ามใครมารบกวน เจ้ายังกล้ามา ถ้าอาจารย์รู้ข้ามีหวังถูกอาจารย์เฆี่ยนอีกบานตะเกียงเลยนะ เจ้ารีบกลับไปเถอะ"
"ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าข้าไม่ได้ขออนุญาตจากท่านพ่อ จะมาที่นี่ได้เหรอไงล่ะ"
"เออนั่นซินะ เห็นไหมล่ะ ว่าอาจารย์รักข้ามากเพียงไหน"

  งักเล็กซังได้ยินความขี้โม้ของศิษย์พี่ใหญ่ก็หัวเราะ คิกคัก

"ยังมีหน้ามาพูดอีก เขาโบยท่านเสียจนก้นระบม ยังมาว่าเขารักอีกหรือ"
"ก็เพราะท่านอาจารย์รักข้านี่แหละ ถึงได้โกรธแล้วต้องตี คิดดูสิว่า ถ้าข้าเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ท่านอาจารย์คงไม่ใส่ใจหรอก"
"พี่ไม่โกรธท่านพ่อข้าจริงหรือโกหก"

ศิษย์น้องเล็ก งักเล็กซัง

"น้องเล็ก ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไมกันล่ะ ข้าพูดจริงๆนะนี่ลองมาคิดๆดู นับแต่ข้ามาอยู่ที่หัวซานสิบกว่าปี อาจารย์รักข้าเหมือนลูกในไส้ก็ว่าได้ ส่วนข้าเองก็ทั้งรักทั้งกลัวเขา ตัวข้าเองนั้นกำพร้าพ่อแม่ญาติพี่น้องรึก็ไม่มี อาจารย์ก็เลยเป็นคนที่ข้าสนิทที่สุด เขาเข้มงวดกับข้าก็เพราะเขาหวังดี ข้าจึงต้องดีใจ ไม่ใช่โกรธเขาถึงจะถูกต้อง"
"อ้อ พ่อข้าคือคนที่ท่านสนิทที่สุดมากที่สุดเหรอ แล้วข้าล่ะ"

   เล่งฮู้ชงเห็นช่องที่จะแหย่นางเล่น จึงทำหน้าทะเล้น แล้วกล่าวออกไปว่า

"อ๋อ เจ้าน่ะหรือ สำหรับข้าเจ้าเหมือนความหอมของเนื้อตุ๋นที่ข้าชอบกินไงล่ะ ฮ่าๆ"
"หนอยแน่ะ ว่าข้าเป็นเนื้อตุ๋นเหรอ บ้าน่ะสิ เนื้อตุ๋นอะไร"

   งักเล็กซังโกรธจึงแกล้งผลักเขาล้มก้นจ้ำเบ้า เล่งฮู้ชงเจ็บก้นที่ระบมเลยร้องโอ๊ยเสียงดัง

"โอ๊ะ ศิษย์พี่ใหญ่ข้าขอโทษ นั่นล่ะน้าท่านก็ชอบมายั่วให้ข้าโกรธเสียเรื่อย เจ็บไหมล่ะเนี่ยทีนี้"
"แหมๆ น้องเล็กถ้าเจ้าอยากจะรู้ว่ามันเจ็บรึไม่  เจ้าไม่ลองโดนโบย 60 ไม้เหมือนข้าล่ะ"
"พี่ใหญ่ล่ะก็ ข้ารู้แล้วๆข้าผิดเองไม่น่าถามเลยนะ ข้าขอโทษ เจ็บมากมั้ยเนี่ย ข้าห่วงท่านจริงๆนะคนบ้า อย่ามายั่วแหย่ข้าให้โกรธสิพี่ใหญ่ก็"
"จ้าๆ พี่จะไม่ยั่วเจ้าอีกแล้วน้องเล็กแม่ยอดขมองอิ่มของพี่ อูยยยยย... เจ็บน่าดูเลย คงอีกหลายวันกว่าจะหายบวมเนี่ย"
"ข้าขอโทษ งั้นข้าจะประคองท่านมานั่งที่เตียงหินก็แล้วกัน"

"น้องเล็กจ๋า เจ้านี่ใจดีจังเลย ตัวเจ้าหอมดีจังพี่ขอหอมกลิ่นเจ้าหน่อยแล้วกัน อืมม..."
"เดี๋ยวเถอะพี่ใหญ่นี่ล่ะก้อนี่ท่านยังก้นบวมยังไม่พอรึยังไงกันเนี่ย เดี๋ยวท่านพ่อข้ารู้เรื่องก็สั่งโบยเพิ่มหรอกท่านนี่น้า"
"น้องเล็กถ้าพี่ไม่บอกเจ้าไม่บอกแล้วอาจารย์จะทราบยังไง เจ้าคงไม่ใจร้ายให้พี่ถูกโบยเพราะเจ้ารอบสองละมังน้องเล็ก"
"ท่านนี่เจ้าเล่ห์แสนกลนักนะ ข้าจะไม่บอกท่านพ่อก็ได้ แต่ช่วยเอามือที่อยู่ไม่สุขของท่านออกไปห่างจากก้นของข้าได้ไหม บีบซะจนก้นข้าช้ำเป็นรอยมือของท่านแล้วกระมัง"
"น้องเล็กไม่สงสารพี่ที่อุตส่าห์รับการโบยแทนเจ้าหรอกเหรอ ลูบคลำแค่เนี้ยเป็นค่าทำขวัญให้พี่ไม่ได้เหรอ"
"ข้ารู้แล้วล่ะน่าพี่ใหญ่ละก้อ แต่ท่านอย่าบีบแรงแบบนี้สิ แน่ะๆย้ายมือมาล้วงข้างหน้าอีกแล้ว ก้นของข้ามันอยู่ด้านหน้าเหรอ อูยยย...อย่าเขี่ยข้าแบบนี้สิพี่ใหญ่ก้อ"
"ข้ารู้แล้วล่ะน่าว่าก้นสวยๆของเจ้าอยู่ด้านไหน แต่พี่อยากรู้นี่ว่าน้องเล็กคนสวยของพี่เติบโตไปถึงไหนกันแล้ว"
"อุ้ยย...ว้ายยยย...พี่ใหญ่ละก้ออย่าล้วงข้าแบบนี้สิ ข้าเสียวววว...น้าาา...อูย...อยากรู้ว่าข้าโตแค่ไหนก็ดูข้างนอกก็พอแล้วนี่ มาล้วงข้าแบบนี้ทำไมกัน อาาาา..."
"พี่ใหญ่ก็จะได้รู้ยังไงล่ะ ว่าเจ้าโตเป็นสาวพอที่จะเป็นของพี่ได้รึยัง"
"นี่ ท่านพูดจริงเหรอ เป็นของท่าน ถ้าพี่ใหญ่ได้ตัวข้าแล้วท่านจะไม่ทอดทิ้งน้องเล็กเหรอคะ"

    นางถามด้วยความดีใจ เพราะตั้งแต่โตเป็นสาวมานางก็มีเพียงเขาอยู่ในใจมาโดยตลอดในหลายปีที่ผ่านมา
 

เล่งฮู้ชง ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักหัวซาน

ศิษย์น้องเล็ก งักเล็กซัง

   เล่งฮู้ชงส่งท่อนทวนทองประจำตัวไปสะกิดปากร่องสาวของนางที่มีน้ำเยิ้มหล่อลื่นจนเต็มเพราะดัชนีพิษสวาทของมัน มันเขี่ยหัวบานนั้นขึ้นลงกลางร่องเพื่อให้นางเคยชินและปรับสภาพรับสิ่งแปลกปลอมที่จะดำดิ่งไปสร้างความหฤหรรษให้นางในอีกไม่ช้าต่อจากนี้ โดยเฉพาะตรงติ่งเม็ดละมุดนางมันเจตนาให้หัวบานสะกิดจนทำให้งักเล็กซังถึงกับสยิวจนน้ำดาเล็ด

   งักเล็กซังครวญครางไม่ขาดปาก เพราะความอร่อยล้ำลึกในรสชาติเพลงเย็ดของศิษย์พี่ใหญ่ของนาง


"น้องเล็กพี่ทนไม่ไหวแล้ว ร่องของเจ้าตอดรัดพี่เหลือเกิน เจ้าเสร็จแล้วใช่ไหม รับหยาดน้ำรักของพี่ใหญ่ด้วยนะ อ่าาาาาา อะ อะ ออกแล้ว อูยยยย"

  งักเล็กซังเจอน้ำรักร้อนๆข้นๆพรวดเข้าร่องของนางก็สะดุ้งร้องว้ายแล้วขมิบน้ำรักของนางมาหลั่งวะโลมรดทวนทองของมันในทันที นางระทดระทวยอยู่ในอ้อมแขนของ เล่งฮู้ชงด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น...

 

ได้  

ถึงคิวน้องเล็ก