สองมือขัดแย้ง

ภายในส่วนลึกของถ้ำแมงมุม อบอวลด้วยกลิ่นอับชื้นและสาบแมลงพิษ หยากไย่หนาทึบพันระโยงระยางเป็นกับดักธรรมชาติอันน่าขนลุก เซียวเหล่งนึ่งนั่งพิงผนังถ้ำที่เย็นเยียบ ใบหน้าผุดผ่องดุจหยกสลักซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากอิ่มสั่นระริก นางบอบช้ำจากการตรากตรำสู้ศึก พิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ชีพจร ลมหายใจติดขัดส่งผลให้หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะชีพจรที่รวนเร
      "นี่ๆๆ! แม่นางน้อย... เจ้าจะมานอนตายตรงนี้ไม่ได้นะ ข้าเหงาจะตายอยู่แล้ว!" เสียงกังวานสดใสไร้เดียงสาของ จิวแป๊ะทง ดังก้องถ้ำศิลา
      เฒ่าทารกในชุดนักพรตขาดรุ่งริ่งกระโดดตัวลอยมาหยุดตรงหน้านาง เขาเอียงคอจ้องมองด้วยดวงตากลมโตซุกซนปานเด็กทารก ทว่าในความซนนั้นกลับซ่อนแววตาผู้มีวรยุทธ์แก่กล้าที่อ่านสถานการณ์ทะลุปรุโปร่ง จิวแป๊ะทงรู้ดีว่าเทพธิดาผู้นี้ มีจิตใจว่างเปล่าบริสุทธิ์ดุจแผ่นกระดาษขาว เช่นเดียวกับก๊วยเจ๋งน้องร่วมสาบานของเขา...ยามนี้นางอยู่ในสภาพบอบช้ำจนไร้ทางสู้ ยิ่งเป็นเวลาเหมาะเจาะสำหรับการละเล่นแบบใหม่ของเขา
      "ผู้อาวุโสจิว... ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร" เซียวเหล่งนึ่งเอ่ยถามเสียงเบา พลางพยายามขยับตัวทว่ากลับรู้สึกเจ็บแปลบที่ทรวงอก
      "ข้าก็ตามแมงมุมพวกนี้มาน่ะสิ! พวกมันเล่นซ่อนแอบเก่งนัก" จิวแป๊ะทงหัวเราะคิกคักพลางทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิตรงหน้านาง "แต่ดูเจ้าสิ... ชีพจรซ้ายขวาตีกันนัวเนีย เหมือนเด็กสองคนแย่งขนมกันในท้องเจ้า ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ต่อให้แมงมุมไม่กัด เจ้าก็ต้องช้ำในตายแน่ๆ"
      เขายื่นมือหยาบกร้านคว้าข้อมือเรียวเพื่อตรวจชีพจร เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสผิวบาง เซียวเหล่งนึ่งก็สะดุ้งสุดตัว ประสาทสัมผัสจากสุสานโบราณไวต่อความรู้สึกเกินคนปกติ เพียงแรงบีบแผ่วเบาก็ส่งความร้อนสายหนึ่งแล่นพล่านจากข้อมือ พุ่งตรงสู่กึ่งกลางลำตัวอย่างรวดเร็ว
      "อ๊ะ... ท่านจะทำอะไร"
      "เฉยๆ สิ! ข้าจะช่วยเจ้าฝึกวิชา!" จิวแป๊ะทงทำหน้ามุ่ยพลางขยิบตาล้อเลียน "วิชาของข้าชื่อว่า สองมือขัดแย้ง ฝึกสำเร็จเมื่อใด เจ้าจะใช้กระบี่ได้พร้อมกันสองเล่ม มือซ้ายวาดวงกลม มือขวาวาดสี่เหลี่ยม แยกประสาทสัมผัสออกจากกันโดยสิ้นเชิง ทีนี้พิษร้ายหรืออาการบาดเจ็บก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ เพราะเจ้าจะแยกความเจ็บปวดไว้ข้างหนึ่ง แล้วเก็บความสบายไว้อีกข้างยังไงล่ะ!"
      เซียวเหล่งนึ่งมองใบหน้าเฒ่าทารกที่ใสซื่อทว่ามีวาจาจูงใจคมคาย ความปรารถนากอบกู้พลังฝีมือเพื่อไปพบเอี้ยก้วยทำให้กำแพงในใจเริ่มสั่นคลอน "วิชานี้... ฝึกยากหรือไม่"
      "สำหรับคนอื่นน่ะยากตายชัก! แต่อย่างเจ้าน่ะ... ง่ายเหมือนปอกกล้วย!" จิวแป๊ะทงหัวเราะพลางขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นอายบุรุษเพศดิบเถื่อนโชยเข้าจมูก  "แต่มีข้อแม้นะ... วิชานี้ต้องฝึกในสภาวะกายและจิตเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ผิวพรรณทุกส่วนต้องสัมผัสไอเย็นของถ้ำโดยตรง เพื่อให้ประสาทสัมผัสซ้ายขวา แยกแยะการถ่ายเทพลังหยางและหยินได้อย่างอิสระ... หากมีสิ่งแปลกปลอมปิดกั้นเพียงนิด ลมปราณที่ขัดแย้งจะย้อนกลับมาทำลายหัวใจเจ้าทันที! เจ้ากล้าฝึกกับข้าไหมล่ะ แม่นางน้อย?"
      เซียวเหล่งนึ่งนิ่งเงียบครู่หนึ่ง จิตใจบริสุทธิ์ทว่ายึดมั่นในวรยุทธ์ ทำให้นางตีความคำว่าสิ่งแปลกปลอมหมายถึงอาภรณ์กางกั้นลมปราณ ตามคำอ้างของเฒ่าทารก นางมองสบตากลมโตที่ดูซุกซนทว่าจริงจังในเรื่องวิชาของเขา ก่อนพยักหน้าตกลงอย่างแช่มช้า
      "ถ้ามันช่วยให้ข้าแข็งแกร่งพอจะไปพบศิษย์น้องได้... ข้ายอม"

บรรยากาศภายในถ้ำร้อนรุ่มขึ้นทุกขณะ ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะคิกคักใสซื่อทว่าแฝงความกะล่อน จิวแปะทงขยับกายเข้าใกล้จนเข่าหยาบกร้านเบียดกับเรียวขาของเทพธิดาสุสานโบราณ แววตาเฒ่าทารกทอประกายวับวาวราวเด็กน้อยเจอของเล่นล้ำค่า เขาเริ่มขยับมือทั้งสองข้างวนไปมาในอากาศ เป็นท่วงท่าสับสนทว่าแฝงหลักการที่ลึกล้ำ
      "เอาล่ะ... กติกาคือเจ้าต้องทำตามที่ข้าบอก ห้ามมีข้อสงสัย ห้ามมีความละอาย ในโลกวรยุทธ์ ความอายคือศัตรูความสำเร็จ คราวนี้หลับตาซะ... ทำจิตให้ว่างแล้วโคจรลมปราณผ่านจุดชีพจรทรวงอกช้าๆ!"
      เซียวเหล่งนึ่งหลับตาลง พยายามโคจรพลังตามคำบอก ทว่าความเย็นเยียบของผนังถ้ำกลับทำให้ทรวงอกเจ็บแปลบขึ้นมา จนหน้าสวยคมต้องเบ้ด้วยความปวดร้าว จิวแป๊ะทงเห็นดังนั้นจึงแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิม เขารู้ดีว่าลมปราณที่ติดขัดคือกุญแจสำคัญ ที่จะเปิดทางให้เขาได้สอนสั่งแม่นางน้อยผู้นี้ ในแบบที่สำนักสุสานโบราณไม่เคยถ่ายทอด
      เซียวเหล่งนึ่งพยายามรวบรวมสมาธิทว่าทำได้ยากลำบาก นางยังไม่ทันขยับปรับเปลี่ยนลมปราณ จิวแป๊ะทงก็ร้อง "ฮื้ย!" ออกมาอย่างขัดใจ ก่อนพุ่งเป้าไปยังร่างที่สั่นระริก ท่ามกลางสายตาแมงมุมพิษนับพันที่เฝ้ามองอย่างเงียบเชียบ
      "ชักช้าจริง! มัวแต่พะวักพะวงห่วงเจ็บอยู่ได้ แบบนี้เมื่อไหร่จะบรรลุวิชา!" จิวแป๊ะทงหัวเราะคิกคักพลางขยับรุกเข้าหาร่างขาวผ่องที่นั่งนิ่งงัน เขาเริ่มใช้นิ้วเขี่ยวนตามจุดชีพจรสำคัญอย่างแม่นยำ ทว่าทุกครั้งที่นิ้วหยาบลากผ่าน ผิวหยกของนางกลับร้อนฉ่าดุจถูกไฟลนจากการถ่ายเทพลังหยางอันดุดัน
      "ผู้อาวุโส... เหตุใดการสอนวิชาต้องสัมผัสจุด... ที่ไม่สมควร" เซียวเหล่งนึ่งเอ่ยถามพลางหดตัวหนีด้วยสัญชาตญาณ ทว่าประสาทสัมผัสที่ไวของนางกลับสั่นสะท้อนตอบรับแรงสัมผัสนั้นอย่างน่าประหลาด
      "ก็เพราะเจ้ามันหัวแข็งไงล่ะ! ร่างกายเจ้าจดจำแต่ความสงบเย็น พอเจอพลังสายร้อนของข้าจึงเกิดการต่อต้าน" จิวแป๊ะทงทำหน้างอเหมือนเด็กถูกขัดใจ "อาภรณ์พวกนี้เกะกะนัก! พลังส่งผ่านไม่ถึงจุดชีพจรขัดแย้ง... ถ้าอยากหายบาดเจ็บเร็วๆ และใช้กระบี่คู่ได้คล่อง เจ้าต้องสละเปลือกนอกที่กั้นขวางทางไหลเวียนนี่ออกซะ!"
      เขาไม่รอให้เซียวเหล่งนึ่งอนุญาต มือซ้ายว่องไวดุจสายลมคว้าสายรัดเอวผ้าไหมแล้วกระตุกออกเบาๆจนหลุดลุ่ย มือขวาซุกซนกลับเอื้อมดึงสาบเสื้อหน้าอกแยกออกจากกัน เผยให้เห็นเอี๊ยมตัวบางโอบอุ้มปทุมถันคู่สวย ซึ่งกำลังกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัว
      "อ๊ะ...!" เซียวเหล่งนึ่งอุทานแผ่วเบา ร่างกายสะท้านเยือกเมื่อสัมผัสหยาบโลนของจิวแป๊ะทงรุกคืบเข้ามาเร็วเกินตั้งตัว ผิวขาวเนียนละเอียดราวหยกสลักแดงระเรื่อด้วยความขัดเขินยามต้องลมเย็นในถ้ำ
      "อยู่นิ่งๆ สิ! ข้าไม่ได้จะทำร้ายเจ้า ข้าแค่จะตรวจดูว่าหัวใจเจ้าเต้นขัดแย้งกันหรือเปล่า" เฒ่าทารกหัวเราะร่า พลางใช้อุ้งมือทาบทับเนินเนื้อนุ่มที่โผล่พ้นขอบเอี๊ยม เขาบีบเค้นเบาๆราวกับนวดแป้ง ทว่าแววตาซุกซนกลับจดจ้องยอดปทุมที่เริ่มแข็งเป็นไตสู้มือ
      เซียวเหล่งนึ่งนิ่งงันดั่งต้องมนต์สะกด วาจาอันไร้เดียงสาของจิวแป๊ะทง ทำให้นางแยกไม่ออกระหว่างการสอนวิชาหรือรสสวาทที่จู่โจมฉับพลัน ทว่าความเสียวซ่านที่แล่นพล่านจากยอดอกลงสู่ท้องน้อยกลับเป็นของจริง นางรู้สึกเหมือนร่างกายถูกแบ่งออกเป็นสองซีก... ซีกหนึ่งโหยหาความสงบเย็น อีกซีกหนึ่งกลับสั่นระริกโหยหาสัมผัสร้อนรุ่มที่รุกเร้ามากขึ้นทุกที
      นิ้วมือจิวแป๊ะทงยังคงทำหน้าที่อย่างซุกซน เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยวนบนยอดปทุมถันแผ่วเบา สลับกับการบีบเค้นเนื้อนุ่มจนปลิ้นง่ามนิ้ว ท่าทางราวเด็กสำรวจของเล่นชิ้นใหม่ ทว่าทุกสัมผัสกลับแฝงพลังภายใน กระตุ้นเลือดลมกายสาวให้ฉีดพล่าน
      "ฮี่ฮี่... ดูสิแม่นางน้อย ตัวเจ้าสั่นเหมือนลูกแมวตกน้ำเลยนะ" จิวแป๊ะทงหัวเราะร่าพลางเลื่อนมือขวาลงต่ำไปตามหน้าท้องราบเรียบที่หดเกร็งตามจังหวะหายใจ "ที่ว่าจิตว่างเปล่าน่ะมันดี แต่ร่างกายเจ้านี่สิ... กำลังฟ้องว่าชอบใจมือของข้า!"
      ฝ่ามือหยาบโลนเลื่อนผ่านขอบกางเกงแพรบางเบาก่อนรั้งลงอย่างรวดเร็ว เผยเรียวขาขาวเนียน และเนินเนื้อลึกลับที่บัดนี้เริ่มมีหยาดน้ำใสไหลซึม เซียวเหล่งนึ่งบิดกายเร่าด้วยความสยิวซ่านที่โถมเข้าใส่ประสาทสัมผัส ความเย็นของอากาศในถ้ำที่ตัดกับความร้อนจากฝ่ามือเฒ่าทารก ทำให้นางเริ่มพร่าเลือนจนมองเห็นภาพรอบกายเป็นสีขาวโพลน
      "อ๊ะ... ผู้อาวุโส... เหตุใดซ่านสยิวถึงเพียงนี้" นางครางแผ่ว ซุกใบหน้าลงกับไหล่อย่างอับอาย ทว่าเรียวขากลับแยกออกโดยไม่รู้ตัว ด้วยความโหยหาลึกลับที่แม้แต่ตนเองก็ไม่เข้าใจ
      "แน่นอนสิ! นี่แหละคือการเปิดรับความขัดแย้ง!" จิวแป๊ะทงอุทานอย่างชอบใจ เขาใช้หัวเข่าแทรกกลางหว่างขาขาวผ่องพลางก้มลงมองร่องสวาทสีชมพูระเรื่อที่กำลังขมิบถี่รัว "มือซ้ายข้าจะขยี้ดอกบัวข้างบน ส่วนมือขวาจะเข้าไปควานหาแมงมุมในถ้ำข้างล่าง... ถ้าทนได้ เจ้าก็สำเร็จวิชา!"
      เขาส่งนิ้วแข็งแรงสากระคายรุกล้ำรอยแยกชุ่มฉ่ำในคราวเดียว ก่อนเริ่มงอนิ้วกวาดควานหาจุดกระสันเบื้องลึก ซอยเข้าออกรวดเร็วราวเด็กหยอกล้อรูแมงมุม พร้อมกันนั้นมือซ้ายก็ขยำทรวงอกขาวผ่องแรงๆ จนยอดอกบี้แบนอยู่ในง่ามนิ้ว
      เซียวเหล่งนึ่งแหงนหน้าครางลั่น ร่างบิดกระตุกตามจังหวะนิ้วที่จู่โจมฉับพลัน หยาดน้ำสวาทไหลทะลักตามง่ามนิ้วเฒ่าทารกจนเปียกชุ่มโคนขาราวเขื่อนพังทลายจนไม่อาจต้านทาน ความรู้สึกอันขัดแย้งรุนแรงระหว่างความเจ็บจากการบีบเค้น และความเสียวซ่านจากการถูกคว้านจุดอ่อนไหวเบื้องลึก ทำให้สมองของนางขาวโพลนจนสติหลุดลอย
      นางเริ่มเข้าใจถึง ความขัดแย้ง ที่จิวแป๊ะทงพร่ำบอก... ทว่ามิใช่ผ่านคมกระบี่ แต่เป็นทุกอณูเนื้อซึ่งถูกเฒ่าทารกผู้นี้ปั่นหัวเล่นอย่างสนุกสนาน จนมิอาจควบคุมร่างกายได้อีกต่อไป

ท่ามกลางแสงสลัวฉาบไล้แผ่นหินเย็นชืด ร่างเซียวเหล่งนึ่งในอาภรณ์หลุดลุ่ยเกือบเปลือยเปล่า สั่นระริกด้วยไฟราคะซึ่งถูกจุดขึ้นฉับพลัน หยาดน้ำสวาทเปียกนองโคนขาขาวนวลสะท้อนแสงวาววับ จิวแป๊ะทงจ้องมองด้วยดวงตาลุกวาวราวเจอของเล่นชิ้นโปรด เขาเหวี่ยงชุดนักพรตเกะกะทิ้ง เผยเรือนร่างสั้นล่ำอัดแน่นด้วยพลัง ผิวพรรณแดงระเรื่อประดุจทารกทว่ามัดกล้ามเหนียวแน่นปานเส้นลวดเหล็ก ท่อนเอ็นพองขยายปูดโปนด้วยเส้นเลือด ร่างของเฒ่าทารกแผ่รังสีพลังหยางร้อนแรงจนอากาศรอบตัวสั่นไหว เซียวเหล่งนึ่งบัดนี้ไร้สติยับยั้ง นางบิดกายส่ายเร่า สองมือปัดป่ายสะเปะสะปะ ริมฝีปากเผยอออก ครางกระเส่าไม่เป็นศัพท์
      "ฮะฮ่า! ดูสิแม่นางน้อย เจ้าเริ่มบิดส่ายร้องครางไม่เป็นภาษาแล้วนะ ประสาทสัมผัสเจ้าพร้อมแยกจากกันแล้ว!"
      เขาก้าวประชิดร่างอ่อนระทวย แววตาซุกซนบัดนี้แฝงความหิวกระหาย จิวแป๊ะทงรวบเรียวขาข้างหนึ่งพาดบ่า ท่าทางพิสดารส่งให้ร่องรักสีระเรื่อฉ่ำแฉะเปิดอ้าเชิญชวนท่อนลำ เขาจ่อส่วนหัวบานฉ่ำลงบนปากทางรักที่สั่นขมิบถี่รัว
      "คราวนี้ข้าจะสอนของจริง! ข้าจะกระแทกเจ้าด้วยจังหวะขัดแย้ง มือข้าจะร่ายรำไปตามตัว ส่วนข้างล่างข้าจะซอยให้เจ้าลืมชื่อเอี้ยก้วยกับสุสานโบราณไปเลย!"
      จิวแป๊ะทงหัวเราะคิกคักพลางโถมสะโพก ส่งท่อนลำมุดเข้าสู่ความคับแน่นเปียกชุ่มในคราวเดียวจนสุดทางรัก
      "อ๊าาา!" เซียวเหล่งนึ่งสะดุ้งสุดตัว ร่างบางแอ่นโค้งเมื่อความใหญ่โตเบียดแทรกถึงจุดลึกสุด จิวแป๊ะทงไม่ปล่อยให้นางพักหายใจ เขาขยับสะโพกซอยถี่รัวพลางโน้มตัวตะโบมจูบ งับยอดปทุมถันเต่งตึง และดูดกลืนเต้าอวบอิ่มราวทารกหิวนม ลิ้นหนาตวัดไล้ปลายยอดอกแรงๆ เสียงดูดดัง จ๊วบ... จ๊วบ... ผสานเสียงเนื้อกระทบกันเบื้องล่าง
      "เป็นไง! ปากข้าดูด... ท่อนเนื้อข้าซอย... ขวาแรง... ซ้ายนุ่ม... ตรงกลางระเบิด!" จิวแป๊ะทงละจากยอดอกชูชันมาคำรามพลางเร่งจังหวะพิสดาร เขาจงใจกระแทกเน้นจุดกระสันซ้ำๆจนเซียวเหล่งนึ่งปากอ้าแววตาล่องลอย น้ำรักไหลทะลักเคลือบโคนขาขาวนวลจนมันวาว
      "ผู้อาวุโส... อึก... ข้า... ข้ารู้สึกเหมือนจะแตกสลาย..." นางครางกระเส่า สองมือปัดป่ายไขว่คว้าที่ยึดเหนี่ยว มือซ้ายกำหยากไย่แมงมุมจนขาดติดมือ ส่วนมือขวาจิกเกร็งแผ่นหลังชุ่มเหงื่อเฒ่าทารก
      นี่คือสภาวะสองมือขัดแย้งที่แท้จริง... ร่างกายถูกกระตุ้นถึงขีดสุด ประสาทสัมผัสอันฉับไวรับทุกจังหวะกระแทกกระทั้นและการดูดดื่มของจิวแป๊ะทง เข้าเป็นส่วนหนึ่งของวิชา ในความมืดมิดของถ้ำแมงมุม เทพธิดาสุสานโบราณกำลังถูกเคี่ยวกรำด้วยรสสวาทพิสดาร จนจิตวิญญาณหลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่าแสนเสียวซ่านอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
      จิวแป๊ะทงยิ่งเล่นยิ่งคึก เขาสลับดูดนมซ้ายขวาอย่างสนุกสนาน มือหนาบีบเค้นตะโพกกลมมนจนขี้นรอยนิ้ว พลางกระแทกท่อนลำใส่ด้วยจังหวะเสยงัดพลิกแพลงจนนางรับมือไม่ถูก "ดีมากแม่นางน้อย! นั่นแหละ! สองมือขัดแย้งของจริง! คราวนี้ลองรักษาหน้านิ่ง เหมือนตอนฝึกวิชาในสุสานโบราณ... ทำได้ไหมล่ะ!"
      เขาจงใจถอนตัวออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกสวนเน้นๆ จนร่างนางลอยพ้นพื้นหิน เซียวเหล่งนึ่งบิดกายส่ายเร่า พยายามทำหน้านิ่งตามคำบอก ทว่าความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำดุจคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง และการถูกดูดดื่มหน้าอกอย่างหิวโหย กลับทำให้ริมฝีปากบางต้องเผยอครางไม่อาจกั้น
      "อึก... ฮื้อออ... ผู้อาวุโส... ข้า... เห็นสี่เหลี่ยม... เห็นวงกลม..." นางละเมอด้วยความพร่าเลือน จิตใจที่เคยว่างเปล่าบัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยภาพนิมิตของวิชา ซึ่งจิวแป๊ะทงพยายามปลูกฝังผ่านรสรักอันดิบเถื่อน
      "เห็นแล้วใช่ไหม! งั้นก็รับพลังจากข้าไปให้หมด!"
จิวแป๊ะทงคำรามสะใจ เกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่างก่อนโถมกายกระแทกใส่ชุดสุดท้ายรวดเร็วรุนแรงจนร่างเซียวเหล่งนึ่งสั่นคลอน ก่อนเฒ่าทารกจะปลดปล่อยหยาดกามสีขาวขุ่นอัดแน่นด้วยพลังวัตรมหาศาล พุ่งเข้าสู่จุดลึกสุดของรูรักระลอกแล้วระลอกเล่า กระแสความร้อนแรงฉีดพล่านจนนางกระตุกเกร็ง นัยน์ตาเหม่อลอยสั่นระริก สติขาดผึงล่องลอยสู่สรวงสวรรค์ในอ้อมกอดของเฒ่าทารกจอมกะล่อน

พายุราคะในถ้ำแมงมุมสงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ เซียวเหล่งนึ่งนอนทอดกายบนพื้นหิน แผ่นหลังชุ่มเหงื่อเปรอะเปื้อนร่องรอยคาวกาม ภายในท้องน้อยยังคงรับรู้ถึงความร้อนจากหยาดสวาทที่เฒ่าทารกฝากฝัง ทว่าสิ่งที่อัศจรรย์กว่าคือความรู้สึกโปร่งเบาของจิตใจ ซึ่งแยกออกจากร่างกายอย่างเด็ดขาด
      จิวแป๊ะทงลุกขึ้นสวมกางเกงพลางตบมือชอบใจ "ฮ่าฮ่า! สำเร็จแล้ว! เห็นไหมว่าง่ายจะตายไป ทีนี้ลองหยิบกระบี่ของเจ้าขึ้นมาสิ"
      เซียวเหล่งนึ่งยันกายสั่นเทาลุกขึ้นช้าๆ นางหยิบกระบี่คู่ใจถือไว้คนละมือ แววตาที่เคยพร่าเลือนบัดนี้ใสกระจ่าง นางเริ่มร่ายรำวิชากระบี่คู่สุรางคนางค์ด้วยจิตที่แยกเป็นสองส่วน มือซ้ายวาดกระบวนท่าสำนักสุสานโบราณอันอ่อนช้อย มือขวารุกไล่ด้วยเพลงกระบี่ช้วนจินก่าเข้มแข็งดุดัน สองวิชาต่างขั้วกลับสอดประสานสมบูรณ์แบบไร้รอยต่อ
      "ฮะฮ่า! เยี่ยมยอด! ทีนี้เจ้าก็ไปจัดการไอ้กงล้อทองนั่นได้แล้ว!" จิวแป๊ะทงหัวเราะร่าพลางกระโดดโลดเต้นเตรียมออกจากถ้ำ "อ้อ! อย่าลืมล่ะแม่นางน้อย เคล็ดวิชานี้ซ่อนอยู่ในทุกจังหวะที่ข้าสอนเจ้า ถ้านึกไม่ออกก็นึกถึงตอนที่ข้ารุกไล่เจ้าไว้ล่ะ ฮี่ฮี่!"
      เฒ่าทารกวิ่งหายลับไปในความมืดพร้อมเสียงหัวเราะกังวาน เซียวเหล่งนึ่งยืนนิ่งมองคราบน้ำรักที่ไหลหยดลงพื้นหิน นางค่อยๆสวมชุดขาวกลับคืนเพื่อปกปิดร่องรอย แม้ร่างกายผ่านรสสัมผัสแปรเปลี่ยน ทว่าสัญชาตญาณและมุมมองวรยุทธ์กลับถูกกระตุ้นบรรลุถึงขีดสุด

นางเก็บกระบี่เข้าฝัก แววตาคมนิ่งเด็ดเดี่ยว บทเรียนในถ้ำแมงมุมครั้งนี้จะถูกฝังเป็นความลับตลอดกาล นางพร้อมกลับไปหาเอี้ยก้วยด้วยความแข็งแกร่งเหนือชั้น พร้อมวิชาซึ่งถูกจารึกผ่านรสสัมผัสอันมีเพียงนางและเฒ่าทารกเท่านั้นที่รู้...

คราวก่อนโดนรุ่นหลานเบิก​ รอบนี้โดนรุ่นปู่เข้าไป​ วิชาของช่วยจินน่าจะถูกดูดมาหมดแล้ว​
พอฝึกแยกสองส่วนซ้ายขวา​ เอี้ยก้วยที่มีแขนเดียวจะแก้เกมยังไงนะ

คราวก่อนโดนรุ่นหลานเบิก รอบนี้โดนรุ่นปู่เข้าไป วิชาของช่วยจินน่าจะถูกดูดมาหมดแล้ว
พอฝึกแยกสองส่วนซ้ายขวา เอี้ยก้วยที่มีแขนเดียวจะแก้เกมยังไงนะ

ยังต้องผ่านอีกหลายด่าน ก่อนจะถึงมือเอี้ยก๊วย

เฒ่าทารก แกเล่นตัวซีเครตเลยนะ

เก็บตัวฝึกวิชา เป็นแบบนี้นี่เอง

อ่านเรื่องว่ามันส์แล้ว เจอภาพประกอบเข้าไปถึงกับอึ้ง ใช้ตัวไหน Gen ครับเนี่ย

เฒ่าทารกที่แอบกินของดี

อ่านเรื่องว่ามันส์แล้ว เจอภาพประกอบเข้าไปถึงกับอึ้ง ใช้ตัวไหน Gen ครับเนี่ย

   ตัวนี้ครับ